αποχαιρετισμός

δεν ξέρω τίποτα, δεν έχω γνώση, δεν έχω συγκρότηση. Μ’ αρέσει να γενικεύω και να ισοπεδώνω. Δεν γράφω πολιτικά κείμενα. Τα παρακάτω δεν επιδέχονται σοβαρή συζήτηση.

Όπου αριστερά= η επίσημη αριστερά, όχι οι άνθρωποί της.

***

Κάντε μια βόλτα σ ‘ένα δημόσιο νοσοκομείο, εκεί κατά τις 9 το βράδυ.

Έχει καταλάβει η αριστερά ότι το ελληνικό κράτος έχει καταρρεύσει σχεδόν ολοκληρωτικά; Αν ναι, έχει επηρεάσει σε κάτι τη σκέψη της, την οπτική της και την (όποια) πρότασή της αυτή η διαπίστωση. (ή η εθνικοποίηση τραπεζών/διαγραφή χρέους/παραγωγική ανασυγκρότηση είναι ο παπάς που θάβει όποιον βρει μπροστά του). Έχει καταλάβει η αριστερά ότι η κοινωνία επίσης έχει καταρρεύσει;

Μιλάω πάντα για την αριστερά εκτός κυβέρνησης. Η άλλη δεν μας απασχολεί, πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει τίποτα να πεις. Άλαλα τα χείλη των τηλεθεατών.

δύο θεωρίες για τη σωτηρία.

δύο θεωρίες για τη σωτηρία.

*

Γράφει ο Φανόν:

«το πρώτο πράγμα που μαθαίνει ο ιθαγενής είναι να μένει στη θέση του, να μην περνάει τα όρια. Γι’ αυτό τα όνειρα του ντόπιου είναι όνειρα μυώδη, όνειρα δράσης, όνειρα επιθετικά. Ονειρεύομαι πως πηδώ, πως κολυμπώ, πως τρέχω, πως σκαρφαλώνω. Ονειρεύομαι πως σκάω στα γέλια, πως περνάω το ποτάμι με μια δρασκελιά, πως με κυνηγάνε κοπάδια αυτοκίνητα που δεν θα με φτάσουν ποτέ. Κατά τη διάρκεια της αποικιοποίησης ο αποικιοκρατούμενος δεν παύει να απελευθερώνεται ανάμεσα στις εννιά το βράδυ και στις έξι το πρωί».

Κακό πράγμα οι αναλογίες, ειδικά οι χοντροκομμένες. Αλλά αν παίζουμε το ρόλο του ντόπιου και η αποικιοποίηση παριστάνει τον καπιταλισμό σήμερα, θα μπορούσαμε άραγε να πούμε ότι η αριστερά παίζει το ρόλο εκείνου του ψυχιάτρου που όχι μόνο μας λέει ότι είναι φυσιολογικό και υγιές να απελευθερωνόμαστε μόνο στον ύπνο μας, αλλά ότι αυτό είναι και το μοναδικό ενδεχόμενο. Και δεν μιλάω σε σχέση με το μνημόνιο – αντιμνημόνιο, αλλά γενικότερα για το πώς ζούμε.

*

Δεν έχω καταλάβει τι προτείνει η αριστερά πρακτικά. Πέρα απ’ την εθνικοποίηση των τραπεζών και την παραγωγική ανασυγκρότηση (που εγώ δεν ξέρω τι είναι και τα δύο) τι προτείνει συγκεκριμένα για το εδώ και τώρα στη ζωή μας. Ποια είναι η αλλαγή που ονειρεύεται σήμερα, όχι στο επέκεινα. Τι προτείνει στους ανθρώπους σήμερα, όπως είναι τα πράγματα; Έχει κάτι να πει; Λέει πήγαινε δούλεψε όπου λάχει κι αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, συνδικαλίσου; Κι ύστερα περίμενε να πιάσουν τόπο οι ρωγμές στην Ευρώπη (λολ) ή να έρθει η ώρα που θα έχει νόημα το να βγούμε απ’ την Ε.Ε. γιατί τώρα δεν γίνεται τίποτα έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν κάνουμε είμαστε καταδικασμένοι; Τι προτείνει η αριστερά για την καθημερινή ζωή; Δουλειά στα πάμπλικ για 400€ και συναυλία Μποφίλιου (ή έτερου έντεχνου) το βράδυ στο σταυρό του νότου με τιμές μπουζουξίδικου; Πως προτείνει να περάσουμε τις μέρες και τις νύχτες μας; Με υπομονή και συμμετοχή στις πορείες της ΓΣΕΕ; Με υπομονή και συμμετοχή στις εθνικές εκλογές; Με υπομονή και συμμετοχή στις κοινωνικές δομές; (εδώ ένα χμ. Γιατί όλα καλά με τις κοινωνικές δομές αλλά όταν αρχίζει η σοβαρή κουβέντα για τους αριστερούς το ξαναγυρνάνε στις εθνικοποιήσεις τραπεζών, οπότε τα εγχειρήματα αλληλεγγύης κλπ είναι κυρίως παραδείγματα του φρονήματος του «λαού» μας και ωραίες κινήσεις μέχρι να γίνουν εκλογές. Εκεί υποτιμάται διαρκώς η πολιτική σημασία τους και τις κοιτάμε κυρίως από κοινωνική σκοπιά, από τη σκοπιά της δημιουργίας κουλτούρας ή κάτι ακόμη χειρότερο: από τη σκοπιά του κυβερνώντος που λέει: κάντε εσείς δομές και θα συνεργαστούμε, θα καλύψετε τα κενά, εκεί που εμείς δεν τα καταφέρνουμε λόγω έλλειψης πόρων. Κι όμως οι διάφορες δομές αλληλεγγύης υπαινίσσονται κάτι πολύ περισσότερο απ’ αυτά).

Για να επανέλθω, τι προτείνει η αριστερά στην καθημερινή ζωή; Πως προτείνει να ανταπεξέλθουμε στις βασικές αντιφάσεις του καπιταλισμού; Τι προτείνει να επιδιώξουμε για την επιβίωσή μας; Πως βλέπει την εργασία μας; Πως μετράει το ψυχικό κόστος;

Για την αριστερά έχει εντέλει σημασία το να ζούμε έτσι ή αλλιώς;

*

Πόσο σημαντικό είναι ότι σκοτώνονται καθημερινά μετανάστες στις ακτές της χώρας; Όχι τόσο σημαντικό όσο το  ποιος πρόδωσε ποιον, η λαε τον τσίπρα ή ο τσίπρας το όχι. Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να κάνουμε απεργία; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να παραλύσει η χώρα; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να είναι προτεραιότητα; Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να έρθει σε δεύτερη μοίρα η προεκλογική περίοδος ή έστω να τεθεί το θέμα ως πρωταρχικό σε αυτή; (και δεν εννοώ βέβαια να τεθεί ως θέμα ασφάλειας).

Είναι αρκετά σημαντικό ώστε να πάει η αριστερά να ρίξει το φράχτη στον έβρο; Όχι πιέζοντας και αναμένοντας και περιμένοντας μια κυβερνητική απόφαση, αλλά με τα ίδια της τα χέρια.

Τελικά πόσοι χωράνε σ’ αυτόν τον τόπο; Έχουμε καταλήξει στο νούμερο;

*

Είναι σημαντικός λόγος να χαιρόμαστε αν ένας αριστερός βουλευτής τα χώνει σ’ ένα αβγό στη βουλή ή τους τα λέει στα ίσα στους διαδρόμους του κοινοβουλίου; Γενικά ποια είναι η πρόταση (η πρακτική) της αριστεράς για τα αβγά; Το 2012 τα αβγά χτυπούσαν αριστερούς ανθρώπους προεκλογικά και υιοθετήθηκε η στάση δεν απαντάμε για να μην τροφοδοτήσουμε τη θεωρία των δύο άκρων. Η στάση αυτή κρίνεται πετυχημένη; Όλο τον προηγούμενο καιρό η αριστερά αναρωτήθηκε αν πέρα απ’ την καταγραφή και το δελτίο τύπου, υπάρχει κάτι περισσότερο να κάνει για τους μετανάστες που απειλούνταν, που κυνηγιούνταν και κάποτε σκοτώνονταν; Υπήρξε ανάγκη να προστατευτούν οι πλέον αδύναμοι της ιστορίας αυτή τη στιγμή;

Σήμερα στη δίκη των αβγών η στάση της αριστεράς πως κρίνεται, ειδικά και με βάση τα νέα στοιχεία που έχουν προκύψει;

*

Μου κάνει εντύπωση ότι σε κάθε συζήτηση για το τι συμβαίνει και πώς να το αντιμετωπίσουμε, η αντίδραση των περισσότερων αριστερών (κομματικοποιημένων χαλαρά ή στενά) ανθρώπων μοιάζει να απαντάει όχι στο πως θα ζήσουμε αλλά στο πως θα πετύχουμε την ενότητα της αριστεράς. Με τον ίδιο τρόπο η απάντηση στο τι έχει πάει λάθος ως προς τις αντιστάσεις τα τελευταία χρόνια, είναι ότι αν είχαμε πει κάτι διαφορετικό προεκλογικά (πχ. έξω απ’ την Ε.Ε.) όλα θα ήταν καλύτερα. Λες και το πρόβλημα ήταν μια μικρή ή μεγαλύτερη ρύθμιση στο πρόγραμμα, μια εξαγγελία διαφορετική και όλα θα λύνονταν μαγικά. Ο κόσμος θα ψήφιζε το *σωστό* πρόγραμμα, αυτό επιτέλους θα εφαρμοζόταν και όλοι θα ήμαστε ευτυχισμένοι και αυτάρκεις. Η επιβίωση της εργατικής τάξης (καταχρηστικά χρησιμοποιώ τον όρο) όμως δεν ταυτίζεται με την ενότητα της αριστεράς ή τουλάχιστον όποιος το υποστηρίζει θα πρέπει να το αποδεικνύει με σημερινά επιχειρήματα και όχι με ιστορικές αναλογίες. Επίσης η απάντηση στο πως θα ζήσουμε δεν ταυτίζεται με την απόσταση του προγράμματος ΛΑΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

*

Συζητάμε διαρκώς από την ανάποδη. Έχουμε πέσει σε μια λακκούβα και αναπαράγουμε την οπτική του πρετεντέρειου κόσμου. Για κάθε νόμο, για κάθε μέτρο, για κάθε ρύθμιση συζητάμε πως θα βρεθούν τα λεφτά, πως θα βρεθούν τα ισοδύναμα, πως θα πειστεί η τρόικα, πως θα λειτουργήσει το κράτος, πως θα πειστούν οι εργοδότες, πως θα είναι βιώσιμο το πράγμα και για τους εργοδότες. Δεν είμαστε εδώ για να συζητήσουμε τη ζωή με όρους κένεντι. Δεν είμαστε εδώ για να φροντίσουμε να πάνε όλα καλά για το κράτος, για τους εργοδότες και παρεμπιπτόντως και για μας. Όταν λέμε ότι θέλουμε μεγαλύτερους μισθούς, δεν μπορούμε εμείς οι ίδιοι να μπαίνουμε στη λογική να βρούμε τι θετική συνέπεια θα έχει αυτό για το κράτος ή τον επιχειρηματία. Δε ζητάμε καλύτερους μισθούς για να λειτουργήσει το σύστημα καλύτερα, αλλά για να ζήσουμε εμείς. Δεν μπορεί να μας απασχολεί το περιθώριο κέρδους του επιχειρηματία ή οι δύσκολες αποφάσεις μιας όποιας κυβέρνησης. Δεν μπορεί να μας απασχολεί το νομικό πλαίσιο της Ε.Ε. ή διεθνείς σχέσεις της χώρας για να ζητήσουμε να πάρουν χαρτιά όλοι οι μετανάστες. Εμείς δεν είμαστε κάποιοι που βρίσκονται έξω και μακριά, σε απόσταση από τον κόσμο, για να ζητάμε τρόπους να γίνει λειτουργικός (και για μας, για τους άλλους ήδη είναι) ο ελληνικός καπιταλισμός. Εμείς παλεύουμε για τα δικαιώματά μας ή για τη ζωή μας, έτσι κι αλλιώς και δίχως δεύτερες σκέψεις, δίχως αυτό που θέλουμε να συναρτάται από τις υποχρεώσεις της χώρας και τις απαιτήσεις της δημοσιονομικής προσαρμογής. Είμαστε η εργατική τάξη, όχι οι ισορροπιστές του συστήματος. Δεν μπορούμε να πορευόμαστε εσωτερικεύοντας το «αυτό δεν γίνεται» των αφεντικών.

 

IMG_3694

*

Στο σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας αναφέρεται ένα περιστατικό. Σ’ ένα εργοστάσιο παραγωγής μπύρας γίνονται κάποιες απολύσεις. Οι εργάτες απεργούν. Η απόφαση για τις απολύσεις όμως δεν αλλάζει. Οι εργάτες παίρνουν τα όπλα, μπουκάρουν στα μπαρ της Βαρκελώνης και απαιτούν να μην πωλείται η συγκεκριμένη μπύρα μέχρι να ανακληθούν οι απολύσεις. Οι εργάτες επαναπροσλαμβάνονται.

*

Σε ποιο επιχείρημα στηρίζεται η ιδέα ότι ο αγώνας δίνεται με μια μεγάλη διαδήλωση έξω απ’ τη βουλή τη μέρα της ψήφισης ενός νομοσχεδίου και όχι με μια απεργία που προσπαθεί να επιβάλλει πχ. αύξηση μισθών ασχέτως του που βρίσκεται η ρημάδα η διαπραγμάτευση;

*

Υπάρχει δυνατότητα αριστερής διακυβέρνησης στον δυτικό κόσμο αυτή τη στιγμή as we speak; Και σε τι συνίσταται αυτή;

*

Ως πότε η αριστερά θα τραγουδάει τραγούδια διώξεων και αγώνων παλιότερων χρόνων παπαγαλίζοντας από τηλεοπτικού άμβωνος ότι σήμερα δεν μπορεί να γίνει κάτι; Τι ήχος ακούγεται και τι νόημα βγαίνει όταν παίζεται το bella ciao σε κυβερνητική διαδήλωση; Τι νόημα παράγεται όταν ο Μικρούτσικος βγαίνει στο στην υγειά μας και καπάκι στη συναυλία για το «ΟΧΙ»;

Τι σημαίνει η συνάντηση Θεοδωράκη Τσίπρα και πότε σπάει το γραφικόμετρο;

Ως πότε η επίκληση της μακρονήσου θα αποτελεί άλλοθι για την απραξία για τα σημερινά στρατόπεδα συγκέντρωσης; Για την απραξία γενικά.

Είναι αστεία η αναφορά σε γουναράδικα από το βήμα της βουλής σε οποιαδήποτε συνθήκη;

Ως πότε κάθε φορά που θέλουμε να πολλαπλασιάσουμε το ακροατήριο θα μιλάμε για «εθνική αξιοπρέπεια»;

Ως πότε αρχηγός αριστερού κόμματος (βλ. Κουτσούμπας) θα λέει ότι δεν είναι σωστό να κλείσει το εργοστάσιο και να χαθούν οι δουλειές στις Σκουριές; Απλά πρέπει να γίνουν όλα με σεβασμό στο περιβάλλον. Έχει η οποιαδήποτε αριστερά αληθινή άποψη για το τοπίο, για το χώρο; Άποψη όχι για να γεμίζει τις εφημερίδες της, αλλά για να φτιάχνει την πολιτική της.

Ως πότε θα μιλάμε με την αόριστη και δραματική φράση «παραγωγική ανασυγκρότηση»;

Ως πότε παλικάρια θα ζούμε στα βουνά;

Ως πότε θα κάνουμε ότι δεν βλέπουμε το μέγεθος της καταστροφής;

Ως πότε θα περπατάμε αμέριμνοι πάνω στα ερείπια;

***

υγ. κυκλοφόρησε ένα κείμενο που ονομαζόταν «αποχαιρετισμός στην ελλάδα». Στη δυστοπία που έχει χτιστεί και που το πλήρες πορτρέτο της θα μας αποκαλύπτεται σιγά σιγά, η απάντηση ας μην είναι μονίμως μια άμυνα (να μην περάσει το ένα ή το άλλο, να υπάρχει μια αντημνημονιακή φωνή στη βουλή κλπ). η χώρα που ξέραμε έχει τελειώσει, καλώς ή κακώς. Το θέμα είναι πως βλέπουμε εμείς τη ζωή και πως την επιδιώκουμε, κυρίως εκτός του εκλογικού παραβάν.

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under πολιτικές ασυναρτησίες

15 responses to “αποχαιρετισμός

  1. κομμαντο καλοκαιρινης εντροπιας

    Μας λείπει η έννοια του Υψηλού (Sublime). Δεν είναι απλά μια αισθητική κατηγορία (Λογγίνος, Burke, Kant), ήταν αυτό που καθόρισε το μοντέρνο. Μπορεί να πάρει πολλές μορφές και, το κυριώτερο, δεν ανήκει μόνο σε μας. Η 11/9 και το Αουσβιτσ υπάρχουν επίσης ως «Sublime» και η Αργεντινή το 2001 επίσης. Σε καιρούς μετάβασης, όταν ο παλιός τρόπος αντίληψης συναντάει την επίθεση ενός καινούργιου το «Υψηλό» εκτελεί χρέη προώθησης. Δεν είναι αυτό που εμπεριέχει λογική και μετρήσιμα μεγέθη, δεν είναι αυτό που θα μας πει πως θα βρούμε τα λεφτά, πως θα ανακατευθυνουμε την παραγωγικη ανασυγκροτηση, πως θα μειώσουμε το χρέος. Το «Υψηλό» εμπίπτει στην ασάφεια υποχρεωτικά. Είναι στρατευμένο στο Απόλυτο, βασική αποστολή του είναι ο αφανισμός του παλιού και όχι η οικονομετρία. Είναι το «Ι have a dream» του King και τα παραληρήματα των αγκιτατόρων του Οκτώβρη στους εργάτες της Πετρούπολης. Είναι η προσπάθεια αναπαράστασης αυτού που δεν αναπαρίσταται, ερωτοτροπεί ανγκαστικά με το κενό αλλά και τροφοδοτεί με ηλεκτρικό ρεύμα πολύ υψηλής τάσης.
    Όσον αφορά την Αριστερά, δυστυχώς σήμερα, ο μόνος που φαίνεται να έχει έστω μια μεταλλαγμένη, διεστραμμένη κλπ, σχέση με το Υψηλό είναι το ΚΚΕ, και αυτό πάλι όχι πάντα.

  2. Παράθεμα: αποχαιρετισμός | Ώρα Κοινής Ανησυχίας

  3. Παράθεμα: αποχαιρετισμός | agelikifotinou

  4. Σπύρο, με το συμπάθειο και με όλο το σεβασμό, αλλά αυτό που διαβασα μου μοιάζει τρομερά μπερδεμένο, μου δείχνει έναν άνθρωπο σε πλήρη σύγχυση.
    Όχι ότι εγώ δεν είμαι σε πλήρη σύγχυση, αλλά ξες η καμήλα βλέπει την καμπούρα της μπροστινής και όχι τη δικιά της, οπότε συνεχίζω 😉

    1. Define αριστερά. Είναι απαραίτητο αυτό για να μπορέσουμε να συζητήσουμε. Είναι αριστερά ο Λαφαζάνης; η ΛΑΕ; το εξωκοινοβούλιο; η ανάσταση το ΜΕΡΑ του 2001 από τον τάφο; το ΚΚΕ; όλοι εμείς; τι σκατά είναι τελοσπάντων η αριστερά; ΠΟΙΟΣ ειναι η αριστερά;

    2. Αν αδιαφορήσεις για το πλάισιο της ΕΕ, τις νομοθεσίες και τις συνθήκες, τότε μικρή σημασία έχει αν οι πρόσφυγες έχουν χαρτιά. Γιατί δεν κάνουν τα χαρτιά τους ανθρώπους. Γενικά αν είναι να αδιαφορήσεις για τα πλαίσια, τα (όποια) χαρτιά χρησιμεύουν μόνο για να τυλίγεις ψάρια.
    Θέλω να πω πως δεν γράφεις στα παλιά σου το όποιο πλαίσιο: απλά εφευρίσκεις ένα άλλο πλαίσιο, το δικό σου.
    Η εναλλακτικά, όντως γράφεις το πλαίσιο στα παλιά σου, αλλά, είπαμε, τότε δε χρειάζεσαι ούτε χαρτιά, ούτε διαβατήρια, ούτε ένσημα, ούτε τπτ. Ισως ουτε καν μισθό. 🙂

    3. Εγκαλείς/ουμε τα συνδικάτα. Και καλά κάνουμε, ΑΛΛΑ: όλη η κριτική που παραθέτεις στην παράγραφο μετά το Φανόν, δεν βγάζει νόημα. Πχ «πήγαινε δούλεψε όπου λάχει κι αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, συνδικαλίσου». Μα προφανώς! Εχεις άλλη επιλογή; Αν η άλλη επιλογή είναι να βγεις στο δρόμο με πέτρες και καλάσνικοφ, τότε ναι, το «συνδικαλίσου» είναι μια μαλακία. Αλλά βλέπεις πολύ κόσμο με όρεξη για καλάσνικοφ; Γτ εγώ προσωπικά βλέπω πολύ κόσμο έτοιμο για ψυχοφάρμακα, δυστυχώς.
    Οπότε ναι: φυσικά να συνδικαλιστέις, να απεργήσεις, να απαιτείς τα δικαιώματά σου κλπ κλπ.
    Η που θα πάρεις τα καλάσνικοφ, ή που έχεις ανάγκη από δομές. Είναι η ΓΣΕΕ η δομή που θέλουμε; ΠΡΟΦΑΝΩΣ και δεν είναι. Αλλά έχουμε κάτι αλλο πρόχειρο; δε νομίζω.

    Εν κατακλείδι, θα σου πω αυτό που λέω συχνά και στη μάνα μου όταν την πιάνει απελπισία (όλο και συχνότερα δλδ): δεν έχει νόημα να εγκαλείς και να κάνεις κριτική. Γτ οκ, ρωτάς τι έχει να προτείνει η αριστερά; Και σου απαντώ: ποιος είναι η αριστερά: εσύ κι εγώ είμαστε Σπύρο. Εσύ κι εγώ λοιπόν, τι έχουμε να προτείνουμε για όλα αυτά που θέτεις, την ανεργία, τους πρόσφυγες, το φασισμό, όλα αυτά. Τι έχεις να προτείνεις εσύ; Τι έχω να προτείνω εγώ; Ε αυτά έχει να προτείνει η αριστερά.
    Απλά εν τέλει, ούτε οι πλατείες, ούτε ο Σύριζα (που σιχαίνομαι και μόνο που γράφω τη λέξη), ούτε οι 20 απεργίες, ούτε όλα τα χημικά του κόσμου, δεν έσπασαν τη λογική της ανάθεσης. Και φτάνουμε εν έτει 2015, μετά από 6 χρόνια κοινωνικής καταστροφής, να εγκαλούμε την αριστερά, χωρίς να έχουμε ακόμα καταλάβει ότι *εμείς* είμαστε η αριστερά, οτι αν εγκαλούμε την αριστερά είναι σα να εγκαλούμε τους εαυτούς μας και ότι εν τέλει είναι στρουθοκαμηλισμός όλο αυτό.

    Φιλικά τα λέω όλα αυτά. Και σαν αυτοκριτική, εξου και το α’ πληθυντικό.

    • καλησπέρα Κροτ,
      θα έλεγα ότι συνήθως ναι, είμαι σε σύγχυση, αλλά τώρα μάλλον όχι 🙂

      1. Όλοι αυτοί που λες είναι η αριστερά. Όλοι. Στην αρχή μάλιστα έγραψα ότι μιλάω για την επίσημη επίσημη, που σημαίνει κόμματα, εντός και εκτός κοινοβουλίου.

      2. Δεν είπα να αδιαφορήσεις για το πλαίσιο της Ε.Ε. ή όποιο άλλο. Να διεκδικείς παντού και με όλα τα μέσα, νομικά, θεσμικά, κινηματικά και ό,τι άλλο σου βρεθεί πρόχειρο. Αλλά να μην καθορίζεται η οπτική σου και η πρακτική ΜΟΝΟ απ’ αυτό το πλαίσιο. Ειδικά όταν πεθαίνει κόσμος σωρηδόν, ΔΕΝ μπορείς να απαντάς θεσμικά: η Ε.Ε. κινείται αργά, θα γίνει μια συνδιάσκεψη, το θέμα είναι γραφειοκρατικό και περίπλοκο μπλα μπλα μπλα. Ειδικά λοιπόν στο μεταναστευτικό απαιτείται και ή μάλλον κυρίως άλλου είδους δράση. Να ρίξεις το φράχτη, να απεργήσεις, να τα κάνεις λαμπόγυαλο, να κάνεις καταλήψεις – ενδεικτικά όλα αυτά. Να δείξεις τέλος πάντων ποια είναι η θέση σου σε όλο αυτό τον πόλεμο και πόσο σημαντικό θεωρείς αυτόν τον πόλεμο και τι είσαι διατεθειμένος να πράξεις.

      Εν ολίγοις, υπάρχουν πολλοί τρόποι να «ζητήσεις» χαρτιά για όλους (ασχέτως αν θα το πετύχεις). Τουλάχιστον δε θα παίζεις με τα διαδικαστικά όταν πεθαίνουν οι άλλοι. Οι συνέπειες της στάσης της επίσημης αριστεράς μπροστά στο θέαμα των θανάτων των μεταναστών πιστεύω είναι και θα φανούν ακόμη πιο τεράστιες. Και καλώς.

      3. Εδώ μάλλον δεν έκανα σαφές το τι τονίζω στη φράση. Τονίζω το ΟΠΟΥ ΛΑΧΕΙ. Μπορεί κάποτε να λειτουργούσε για την αριστερά να λέει ότι το ίδιο είναι να εργάζεσαι σε τράπεζα, σε πολυεθνική, σε καφετέρια, στο εργοστάσιο στις σκουριές ή στον μαρινάκη, αρκεί να γραφτείς στο συνδικάτο, οι συνθήκες όμως άλλαξαν. Και εξαιτίας της κρίσης (σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο) και εξαιτίας των συνεπειών αυτού του όπου λάχει που είναι ακριβώς μεταξύ άλλων και τα ψυχοφάρμακα. Αυτό που λέω είναι ότι η αριστερά εδώ και χρόνια και ιδίως σήμερα που ναι τόσο αναγκαίο δεν έχει καμία πρόταση για την καθημερινή ζωή και την καθημερινή εργασία. Οι άνθρωποι έχουν αλλάξει και οι συνθήκες έχουν αλλάξει και η αριστερά συνεχίζει να μιλάει για την παραγωγική ανασυγκρότηση.

      Και όπως και να έχει η αριστερά λέει πως θέλει να οργανώσει έξοδο απ’ την ΕΕ ή σκληρή διαπραγμάτευση και δεν μπορεί ή δεν θέλει να οργανώσει μια σοβαρή απεργία. Ας είναι σε ένα κλάδο, ας είναι σε μία επιχείρηση. Ας αρχίσει απ’ τα απλά και ουσιαστικά λοιπόν και μετά ας κάνει σχέδια εργατικού ελέγχου ή δεν ξέρω γω τι.

      Και ναι δεν έχουμε τώρα άλλη δομή, μόνο τη ΓΣΕΕ έχουμε πρόχειρη. Αυτή η πρόχειρη λύση μας κάνει καλό όμως ή καλύτερα να μην υπήρχε καθόλου; αναρωτιέμαι.

      Και βέβαια δεν είμαι καθόλου σε απόγνωση, αντιθέτως νιώθω μια χαρά. Δεν είμαι απογοητευμένος για την κατάσταση της αριστεράς, του κινήματος ή δεν ξέρω τι. Έχω αγωνία για την πραγματική κατάσταση του κόσμου και τη μοίρα αυτής της κατάστασης δεν τη συνδέω καθόλου πια με την αριστερά ή άμα τη συνδέω τη συνδέω μάλλον για κακό (μιλώντας σχηματικά).

      Και ναι ιδέες και προτάσεις υπάρχουν από διάφορες μεριές, απλά διαφορετικές απ’ ότι είχε συνηθίσει η επίσημη αριστερά της συναίνεσης (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο).
      Και όχι δεν είμαι και εγώ η αριστερά. Δεν με ενδιαφέρει η ενότητά της, τα φανταστικά της μέτωπα, η μυωπία της και η προσήλωσή της στη μία και μόνη δομή που μπορεί να αντιληφθεί ως ενδεχόμενη πραγματικότητα.

      Έχω φοβερή εκτίμηση (και ευγνωμοσύνη) για ανθρώπους που τρέχουν και αγωνίζονται και ανήκουν στην αριστερά, αλλά πως τυχαίνει όλοι αυτοί πάντα να είναι μακριά από τη βασική μορφή και τις βασικές διαδικασίες της επίσημης αριστεράς.
      Με ενδιαφέρει το πεδίον του άρεως του καλοκαιριού περισσότερο από τη διάσπαση της ανταρσυα. Με ενδιαφέρει η κατάληψη της νοταρά περισσότερο απ’ το τι σκέφτεται το ΚΚ. Και αυτό δε σημαίνει πως στρέφομαι προς το κοινωνικό ξεχνώντας το πολιτικό, αλλά ότι αυτή τη στιγμή, στις παρούσες συνθήκες, δεν βλέπω τίποτα το ουσιαστικά πολιτικό στις διαδικασίες του συριζα, της λαε και του ΚΚΕ. Βλέπω μόνο ένα πολιτικό εμπόδιο.

      Και όλα αυτά πάντα με αγάπη και πάντα με την άνεση της προσωπικής μας γνωριμίας και ακόμη πιο πάντα με την αρχική υποσημείωση του κειμένου: Δεν είμαι πολιτικός επιστήμονας, δεν είμαι συγκροτημένος αριστερός, δεν είμαι τίποτα και ως τίποτα μιλάω.

  5. Παράθεμα: Αποχαιρετισμός… « απέραντο γαλάζιο

  6. Reblogged στις ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ! και σχολίασε
    Δεν έχω καταλάβει τι προτείνει η αριστερά πρακτικά. Πέρα απ’ την εθνικοποίηση των τραπεζών και την παραγωγική ανασυγκρότηση (που εγώ δεν ξέρω τι είναι και τα δύο) τι προτείνει συγκεκριμένα για το εδώ και τώρα στη ζωή μας. Ποια είναι η αλλαγή που ονειρεύεται σήμερα, όχι στο επέκεινα. Τι προτείνει στους ανθρώπους σήμερα, όπως είναι τα πράγματα; Έχει κάτι να πει; Λέει πήγαινε δούλεψε όπου λάχει κι αν οι συνθήκες δεν είναι σωστές, συνδικαλίσου; Κι ύστερα περίμενε να πιάσουν τόπο οι ρωγμές στην Ευρώπη (λολ) ή να έρθει η ώρα που θα έχει νόημα το να βγούμε απ’ την Ε.Ε. γιατί τώρα δεν γίνεται τίποτα έτσι κι αλλιώς, ό,τι κι αν κάνουμε είμαστε καταδικασμένοι; Τι προτείνει η αριστερά για την καθημερινή ζωή; Δουλειά στα πάμπλικ για 400€ και συναυλία Μποφίλιου

  7. «Με ενδιαφέρει το πεδίον του άρεως του καλοκαιριού περισσότερο από τη διάσπαση της ανταρσυα. Με ενδιαφέρει η κατάληψη της νοταρά περισσότερο απ’ το τι σκέφτεται το ΚΚ. Και αυτό δε σημαίνει πως στρέφομαι προς το κοινωνικό ξεχνώντας το πολιτικό, αλλά ότι αυτή τη στιγμή, στις παρούσες συνθήκες, δεν βλέπω τίποτα το ουσιαστικά πολιτικό στις διαδικασίες του συριζα, της λαε και του ΚΚΕ. Βλέπω μόνο ένα πολιτικό εμπόδιο.»

    If it looks like a duck, swims like a duck, and quacks like a duck, then it surely is not a duck!

    • εκτός κι αν η ιδέα που έχουμε για το πως μοιάζει και πως κολυμπάει κλπ η πάπια (και υπονοούμε ότι αυτός ο μοναδικός τρόπος να υπάρχει και να φέρεται η πάπια), είναι μια συγκεκριμένη κατασκευούλα

      • Φίλε μου βυτίο,

        Για να καταλάβω: Αυτό που θέλεις να πεις με την αμφισβήτηση των ιδιοτήτων τής πάπιας είναι τι; Ότι αυτό που εγώ ορίζω ως πολιτικό δεν είναι πολιτικό, αλλά, αντίθετα, πολιτικό είναι αυτό που εσύ ορίζεις ως κοινωνικό; Εκεί πηγαίνει το μυαλό μου (βλέπεις, έτυχε να ακούσω και την τοποθέτησή σου –εκεί στον κήπο που μαζευτήκατε στις 2 Οκτωβρίου και παίζατε την τυφλόμυγα και μετά ήπιατε διάφορα πιοτά και μετά διαλυθήκατε ησύχως).

        Για πες. Αυτό είναι; Άμα είναι αυτό να το βάλουμε στο τραπέζι να του κάνουμε μια νεκροτομή να δούμε την αιτία τού θανάτου του.

        Τα λέμε

  8. Παράθεμα: αποχαιρετισμός | πέμπτο κύμα

  9. Αλέξης

    Υποψιάζομαι ότι υπερεκτιμάς την απήχηση της «ανεπίσημης» αριστεράς βασιζόμενος στο ότι κυβέρνηση είναι η «επίσημη». Ναι μεν αποτάσσεσαι δηλαδή την κυβέρνηση Σύριζα, αλλά υπό άλλη κυβέρνηση και με τον Σύριζα στο 4% δεν νομίζω να πίστευες σε δράσεις σαν αυτές που προτείνεις (π.χ. για το προσφυγικό). Νιώθεις ότι σε «παίρνει», επειδή κυβερνά -αυτός, έστω- ο Σύριζα. Και κάνεις λάθος, κατά τη γνώμη μου. Οι ανεπίσημες αριστερές σου απόψεις παραμένουν, στην πραγματικότητα, φρικτά μειοψηφικές.

  10. Mπετατζής

    τόσο ψηφιακό μελάνι και αηδίες, απλά για να μην παραδεχτείτε ότι είστε χαϊδεμένα παιδιά, ψευτοδιανοούμενοι, ατομικιστές, που αρνείσθε να συμπαραταχθείτε με τους εργάτες, το λαϊκό κίνημα, το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ, γιατί σας βρωμάνε. Κατάντησε πολύ βαρετό και αδιέξοδο. Για εσάς, όχι για εμάς.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s