Tag Archives: #15jgr

φίλε, έχεις χαρτομάντηλο;

[ποστ εσωτερικής κατανάλωσης. δεν μπόρεσα να κρατήσω το pause, οκ. αποποιούμαι κάθε ιδέα πως μεταφέρω ειδήσεις/πληροφορίες. Μόνο προσωπικές προβολές, επαναλμβάνω ]

Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς.

Την Κυριακή λέμε θα πάμε για μπάνιο. Βρέχει, ρίχνει καρέκλες, ο ουρανός είναι γκρι, μαύρος, γκρι ξανά.

Επιμένουμε. Καβαλάμε το αμάξι, φτάνουμε στη θάλασσα βουτάμε. Βρέχει ξανά. Φεύγουμε για λίγο κι ύστερα, 8 το βράδυ πια επιστρέφουμε στη θάλασσα.

Οι βουτιές μας δεν είναι σκέτες βουτιές. Είναι οριακά διαλείμματα, ξέβγαλμα απ’ την καθημερινή χολή, καθαρό κεφάλι. Στεγνώνουμε άλλοι μες στον κόσμο.

***

Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς.

Την Τετάρτη ξεκινάω με όλη την κακή διάθεση και τη μίρλα του πλανήτη να κατέβω στο κέντρο. Χημικά και κρότου λάμψης και μηχανές και παρακράτος (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) και ξανά χημικά και το μέτωπο να καίει, ιδρώτας και δακρυγόνο. Τσούξιμο σαν ξυράφι με οινόπνευμα πάνω σε χθεσινές εκδορές. Τα μάτια, ο βήχας, το φτέρνισμα, τα σωθικά που ανεβαίνουν στο λαιμό. Σιχτίρι, επίκληση στα θεία, θυμός. Ένα σαρωτικό κύμα απογοήτευσης, σαν τεράστιο ντουβάρι απέναντί μου. Ένα τείχος οι μηχανόβιοι με τις στολές και τα ρέιμπαν γυαλιά. Από μέσα μου λέω μόνο: «ντροπή, ντροπή».

Αλλά ποια είναι επιτέλους εκείνη η μακρινή εξέγερση που περιμένουμε να μας αφηγηθούν; Πού βρίσκεται; Σε ποια πολιτική απόφαση; Σε ποια επιλογή; Τι είναι αυτή η ρημάδα η συνέλευση της πλατείας Συντάγματος και ποιοι είναι αυτοί που πάνε εκεί μέρα τη μέρα; Η ίδια συνέλευση που βυθίζεται στο χάος, που βαλτώνει, που μπερδεύει την ιδεολογία με την κομματική ταυτότητα και την προσωπική στάση με τις κομματικές δομές, αυτή που σε εκνευρίζει αφόρητα, είναι αυτή που βρίσκεται μια τυχαία Τετάρτη, Ιουνίου, εν μέσω μιας απεργίας στην πλατεία Συντάγματος.

Και εκεί στην πλατεία Συντάγματος όλοι οι καιροί έρχονται ανάποδα.

Το ιατρείο των διαδηλωτών προμηθεύει μάσκες και μαλόξ. // ο κόσμος, χωρίς να έχει επιλέξει την παθητική αντίσταση, χωρίς να έχει διαβάσει τις αναλύσεις, τα άρθρα ή να έχει σταθμίσει τις επιλογές, δεν φεύγει. Στέκεται και αναπνέει όλα τα χημικά του ελληνικού κράτους, για να μην εγκαταλείψει την πλατεία. Ο κόσμος κλαίει, λιποθυμά, κινδυνεύει να ποδοπατηθεί. Όμως μένει. //  Ο κόσμος χορεύει μέσα στο μακελειό. // Ο κόσμος επιστρέφει στην πλατεία, περισσότερος από πριν. Κάνει μια αλυσίδα και καθαρίζει απ’ την δακρυγονίλα την πλατεία και τους γύρω δρόμους. (edit: δες εδώ) // Η ομάδα καθαριότητας σήμερα δεκαπλασιάζεται. Στο λέει ο Α. και ακούς την ευτυχία του. // Πριν τη συνέλευση με μια ακούρδιστη κιθάρα και ένα κακό μικρόφωνο ο Μηλιώκας τραγουδάει για το καλό μου. Το χειροκρότημα που είναι πιο έντονο απ’ όλα, πιάνει τον Φουκώ απ’ το χέρι και τον καθίζει οκλαδόν στην πλατεία. Οι πειθαρχίες, οι μη κανονικοί, οι σουγιάδες. Κατάλαβέ τα όλα σε τρία λεπτά, όσο διαρκεί το κομμάτι. Οι παρεκκλίνοντες, όσοι το αστραφτερό lifestyle, το βασίλειο του ανταγωνισμού και της κυνικότητας, άφησε απ’ έξω, ξανασυστήνονται μέσα απ’ τα στόματα αυτών που σιγοντάρουν. // Θαυμαστή επιμονή, ψυχραιμία, αλληλεγγύη εδώ και τώρα, την ώρα του χαμού. // Στο μικρόφωνο με – σχεδόν – τρεμάμενη φωνή. «Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, μόνο να ευχαριστήσω αυτόν που με σήκωσε από κάτω, όταν πέταξαν στο ιατρείο το δακρυγόνο». // Άγνωστοι απλώνουν τα χέρια. Σε λίγο στη συνέλευση θα αποκαλούνται σύντροφοι, χωρίς τύψεις ή κόμπλεξ, θα δεις. // Λύτρωση. // Στους δρόμους περπατούν οι συνειδήσεις. // Όσοι μυρίζουν ακόμη δακρυγόνο, είναι τώρα γελαστοί. Ανυπακοή με κάποιους νέους όρους, που αναζητούνται ακόμη. Θα βρεθεί ο τρόπος. // Για πρώτη φορά σύνθημα απ’ όλη τη συνέλευση. «ψωμί παιδεία ελευθερία». // Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς. Να κοιμηθούμε έστω μια νύχτα λίγο πιο ελαφρείς.

***

Είναι νίκη ή στροφή προς το χειρότερο η κίνηση ΓΑΠ; Είναι επικοινωνιακό τρικ ή αποτέλεσμα της πίεσης του κόσμου; Δημοσιογράφοι θα μας ερμηνεύσουν αύριο από κάποια συχνότητα. Κάποιοι άλλοι, με τα μάτια ακόμη να τσούζουν, θα πάνε στη δουλειά, με λίγο λιγότερο φόβο.

32 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, ζεστές μέρες