Category Archives: φωτογραφικά

Εν Βελγίω

Περπατούσα στις Βρυξέλλες μ’ ένα παλιό τραγούδι* του Ζαμπέτα. Λίγο πριν φύγω από την Αθήνα, διάβασα ένα παλιότερο κείμενο και έκτοτε παραμιλάω «πήρα των αστεριών το φως /χρυσάφι να σε ντύσω /την αγκαλιά μου άνοιξα, την αγκαλιά μου άνοιξα /εκεί για να σε κλείσω». Περπατάω σε άδεια από τουρίστες και ντόπιους στενά, ακούω το τραγούδι ξανά και ξανά και σκέφτομαι (ή μάλλον το νιώθω καθαρά, σχεδόν πια το αποφασίζω) ότι όλα είναι απλά. Λες και δεν υπάρχει απελπισία σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά μόνο πρωινά Κυριακής με ήλιο ή αρμυρίκια με σκιές και χάδια.

«Αυτή η μουσική δεν είναι η μουσική ενός ανθρώπου που πεθαίνει, είναι μια ολική κατάφαση στη ζωή με τα φλούδια και τα κουκούτσια της».

Ενώ συνήθως όταν πηγαίνω στο εξωτερικό δε θέλω να έχω επαφή με οτιδήποτε ελληνικό (πρόσωπα, μουσικές, φαγάδικα), αυτή τη φορά η άρνησή μου έπιασε μόνο το φαγητό. Έτσι συνέχισα να ανακαλύπτω και να επιστρέφω σε ωραίες σερβιτόρες και μικρά μαγαζάκια έχοντας στ’ ακουστικά Ζαμπέτες και Κουγιουμτζήδες. Εξακολουθώ να ζηλεύω την ατμόσφαιρα σε κάποια bar. Jazz και εκατοντάδες μποτίλιες ουίσκι στο Άμστερνταμ. Χαλαρότητα και χιλιάδες μπύρες στις Βρυξέλλες. Κορίτσια με πουλόβερ, κασκόλ και κόκκινο κρασί στο Παρίσι. Όμως οι εικόνες που κλέβω απ’ τους περαστικούς είναι σαν το τραγούδι, γεμάτες φιλιά και γερμένα κεφάλια σε ώμους. Όλα είναι απλά σου λέω.

dsc_0262Κάποιος φωτογραφίζει το κορίτσι του. Μετά τη φιλάει και γελάνε φεύγοντας προς άγνωστη κατεύθυνση. Ο έρωτας είναι ακροβατική διαδικασία. Η γέφυρα όμως δεν είναι μια απλή γυμναστική επίδειξη. Αντιθέτως είναι το σύμβολο μιας ένωσης. Δύο εντελώς ξεχωριστοί κόσμοι που λογικά αδυνατούν να πλησιάσουν ο ένας τον άλλον, γίνονται τελικά οι δύο άκρες του ίδιου δρόμου, χροιές των ίδιων δύο λέξεων, ήχοι που κάνει ένα τέτοιο απόκοσμο κι ατέλειωτο φιλί.

dsc_02931Κάποιοι ήρθαν με το ποδήλατό τους. Κοιτάζουν για τα πράγματά τους. Ο ένας ψάχνει στην τσέπη του άλλου. Ο ένας ψάχνει στον άλλο αυτό που πουθενά αλλού δεν βρίσκεται. Χαθήκαν ο ένας στα ρούχα του άλλου. Χάθηκαν ακριβώς γιατί βρέθηκαν.

dsc_0308-Κάτσε στα πόδια μου. Έλα να μοιραστούμε ένα τοστ. Έλα να χορτάσουμε παρέα, να φάμε από μισό το ψωμί μας, από μισή τη ζωή μας.

-όλο κουβέντες είσαι. Πριν μοιραστώ οτιδήποτε μαζί σου πρέπει να μου τραγουδήσεις κάτι.

-μα αυτό είναι εύκολο

«Πήρα λουλούδια κι έπλεξα/ στεφάνι να σου κάνω/ κι ένα άσπρο σύννεφο, κι ένα άσπρο σύννεφο/ εκεί για να σε βάλω».

*χίλια περιστέρια

23 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά, ασυναρτησίες

έξω

Κυριακή

dsc04583

Δευτέρα

dsc04624

Τρίτη

dsc04637

Τετάρτη

dsc04654

Πέμπτη

dsc04694

Παρασκευή

dsc04696

Σάββατο

dsc04700

ανάμεσα στα τζάμια και τις φωτιές, ανάμεσα στα λόγια και τον καπνισμένο ουρανό υπήρχε τόσος κόσμος. λυπάμαι που φωτογράφιζα την οργή, την ώρα που στα πρόσωπα έλαμπε πότε το πένθος και πότε η ελπίδα.

δεν είχα καταλάβει.

9 Σχόλια

Filed under #griots, φωτογραφικά, χάος ή εξέγερση

κυριακή μεσημέρι στο κέντρο της πόλης

Σήμερα  Πατησίων, Αλεξάνδρας.

Γιατί όπως λένε οι θαμώνες στη λέσχη των 300 «η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα»

dsc045651dsc04587dsc04566dsc04556dsc04552dsc04549

dsc04533

7 Σχόλια

Filed under #griots, φωτογραφικά, χάος ή εξέγερση

places to be

Θα ήμουν σε ένα σταθμό να περιμένω κάποιο τρένο.

ή στα στενά της Αστυπάλαιας να με ρίχνει κάτω ο αέρας.

Όμως είμαι στο κέντρο της Αθήνας και αντί να κάνω αυτό που πρέπει, σκέφτομαι κάτι
λέξεις, φευγάτα πρόσωπα, ελαφρές σκιές στα στενά πεζοδρόμια.

ή ψάχνω φίλους ανάμεσα σε επαναλαμβανόμενες, κοινότοπες, καταδικασμένες κραυγές.

υγ. στο τέλος φωτογραφίζω απλά την πιο πρόσφατη πρόταση για τη σωτηρία της Ολυμπιακής.


12 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά

πολιτικός πολιτισμός

img_0192.jpgimg_0195.jpg……………………………………………………………………………………………………………..

Ξανακοιτούσα προχθές αποσπάσματα από τα τραγούδια της φωτιάς του Κούνδουρου. Βλέπω όλο αυτό τον κόσμο, ακούω τις φωνές τους. Ευλαβικά και λυσσασμένα στοιχίζονται γύρω απ’ το λόγο των ποιητών και απλώνουν το πάθος και τον παλμό τους. Όλοι μαζί εν χορώ «δώστε τη χούντα στο λαό» και «δημοκρατία». Τους ακούω και αναρωτιέμαι ποιό ποτάμι έπνιξε τις φωνές τους. Αναρωτιέμαι ποιά γεγονότα μεσολάβησαν, ποιός χρόνος πέρασε κι αλλοίωσε τα συνθήματα τους. Ίσως πάλι το πρόβλημα να ήταν ακριβώς αυτό. Ήταν σλόγκαν κι όχι πολιτική απαίτηση, ήταν τραγούδια κι όχι συλλογική ετοιμότητα. Ο κόσμος ήθελε απλά να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, ίσως και να ονειρευτεί.

Όμως οι περισσότεροι από τους συγκινημένους θεατές αυτής της συναυλίας, που ασχολήθηκαν με τα πολιτικά είτε κατέθεσαν τα όπλα μπροστά στις παγίδες της απείρως πιο περίπλοκης πραγματικότητας, είτε –τελείως λανθασμένα – θεώρησαν ότι η κατάργηση του ξύλου και των βασανιστηρίων σημαίνουν αυτομάτως ότι μας τελείωσε η χούντα. Η έλλειψη δημοκρατίας την οποία λουζόμαστε σήμερα μιλάει μόνη της και υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο.

– Ο Αρανίτσης κάπου έγραφε: «αυτό που επιθυμεί η κοινωνία, πρωτίστως, δεν είναι βέβαια ψωμί ή παιδεία, πόσο μάλλον ελευθερία, αλλά τον εφησυχασμό» –

………………………………………………………………………………………………………………

img_0179.jpgimg_0190.jpg

Σκέφτομαι, ευτυχώς ο παππούς έχει πεθάνει και η γιαγιά δυσκολεύεται να βρει το μυαλό της τελευταία. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να αντικρύσουν τον τόπο τους έτσι. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να συνειδητοποιήσουν ότι μόνοι μας κάψαμε τα σπίτια μας.

Μόνοι μας τα κάψαμε όλα, τα παλιά αμπέλια και τις παρατημένες ελιές, τα βουνά και τις αυλές. Τόσα χρόνια αδιαφορήσαμε. Τόσα χρόνια ψηφίζοντας αυτούς, σφυρίζαμε ανέμελοι ανάμεσα στα καινούρια αυτοκίνητα και τις λεωφόρους. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, κυβερνήσεις και οι τοπικοί άρχοντες, δικά τους παιδιά, υπάκουα και χαϊδεμένα. Σπίτια, χωράφια, πρώην αναμνήσεις. Περπατάω εκεί που κάποτε οι νεκροί ονειρεύτηκαν το μέλλον κάτω από δροσερές σκιές. Περπατάω εκεί που φύτρωνε άγρια μέντα και η γη μυρίζει ακόμη κόκκινο κρασί.

img_0187.jpg

Φωτογραφίες Θ.Π.

4 Σχόλια

Filed under πολιτικά, φωτογραφικά

μια φορά κάθε τέσσερα χρόνια

people have the power

Σχολιάστε

Filed under φωτογραφικά

ο Ταΰγετος πριν τον Αύγουστο του 2007

taigetos

Ο βαρβαρισμός της πόλεως πυρκαγιά και χωρίς λάμψεις

πήραν τα όρη τα βουνά οι πρώτοι μετανάστες

της νοσταλγίας έφτασαν σ’ έρημα νησιά κι ακροθαλάσσια.

6.9.1980 Θ. Γκόρπας


2 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά

απαγορεύεται η στάθμευση

stathmeusi

δεν καταλαβαίνουμε από απαγορεύσεις.

4 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά

απαγορεύεται το παιχνίδι

dsc01766.JPG

                                                                                Καστοριά, Πάσχα 2006

Ή όπως λέει ο Αρανίτσης «Δεν με ενοχλεί που κλέβουν και πλουτίζουν, ούτε που έχουν εραστές, ούτε που ψοφάνε για μεγαλεία και πασαρέλα. Με ενοχλεί που τα κάνουν όλ’ αυτά χωρίς λίγη αγάπη, λίγη γενναιοδωρία, λίγη έμπνευση, λίγο χιούμορ έστω.«

3 Σχόλια

Filed under φωτογραφικά