Category Archives: πολιτικά

και το zapping είπε: χαίρε Μπένυ

Οι εκλογές μας τελείωσαν κι εμείς φτου κι απ’ την αρχή για άλλα τρία, τρεισήμισι (ή τριάμισι όπως μας διορθώνει γνωστός τηλεπαρουσιαστής) χρόνια. Δυσαρέσκεια ακούγαμε, δυσαρέσκεια νιώθαμε, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι δυσαρέσκεια έβγαλε η πολυαγαπημένη μας κάλπη.

Αυτό που σίγουρα έβγαλε είναι δέκα έδρες για το ΛΑΟΣ, και μια οριακή αυτοδυναμία για το κόμμα που είναι έτοιμο να αποκαθηλώσει το έμβλημά του για χάρη της ένδοξης ελληνικής σημαίας. Τα κόμματα της Αριστεράς, όπως την εννοούν οι ντόπιοι εκφραστές της αγκύλωσης, των περδικλωμένων ιδεών και της παντελούς απουσίας εναλλακτικής πρότασης, υποτίθεται ότι ανέβηκαν. Το αν όντως ο κόσμος επέλεξε αυτούς ή απλώς δεν άντεχε τους άλλους είναι προς συζήτηση. Ακόμη οι ψηφοφόροι, μεταξύ άλλων, απλά επιβεβαίωσαν την ανυπαρξία του ΠΑΣΟΚ, ενώ ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό επέλεξε την αποχή είτε γιατί δεν του αρέσουν οι αερολογίες περί εκπροσώπησης, είτε γιατί δεν βρήκε λόγο να κάνει τα πολλά ή λίγα χιλιόμετρα ως την κάλπη.

Αυτό που μοιάζει ανησυχητικό δεν είναι το αν οι ψήφοι μας χάρισαν το αστραφτερό χαμόγελο του εκλεκτού σε πρόσωπα που διασκεδάζουν το κοινό με ακροδεξιές κραυγές. Δε μας τρομάζει ακόμα η διαφαινόμενη αδυναμία των φερόμενων ως αριστερών δυνάμεων να καταφέρουν να συνενοηθούν ή να πετύχουν κάτι με τις παραπανίσιες έδρες τους.

Εκείνο που αξίζει την προσοχή, αν όχι την αγωνία μας, είναι οι σχεδόν απόλυτα τηλεορασόπληκτες επιλογές σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Η κάλπη έδειξε για νικητές ανθρώπους, που αραδιάζουν ασυνάρτητες κραυγές, που προτάσσουν στιλ κι όχι ιδέες, που δεν ακούν κι όμως έχουν μόνο δίκιο. Ο φάκελος περιείχε ονόματα που πιο πολύ εμφανίζονται, παρά γνωρίζουν και επίθετα που κατέχουν μόνιμη θέση στην ομάδα των απρόσκλητων που εισβάλλουν σπίτι μας με το πάτημα ενός κουμπιού. Ο Αρανίτσης σ’ ένα κείμενο για το Θεοδωράκη, είχε γράψει πως οι παλιότεροι αριστεροί …απέτυχαν άλλωστε να συλλάβουν το γεγονός ότι η τηλεόραση δεν είναι όπλο των αντιπάλων αλλά ο ίδιος ο αντίπαλος αυτοπροσώπως. Παρομοίως και η λεγόμενη «επικοινωνιακή» πολιτική συνολικά. Αυτό ακριβώς δεν φαίνεται ακόμη και σήμερα να υπολογίζουμε, παρόλο που (νομίζω ότι) είναι εμφανές ότι ακόμη κι όσοι κατηγορούνται ως «ακροδεξιοί», κάθισαν στα έδρανα, όχι τόσο λόγω των ιδεών τους, όσο λόγω των εκπομπών και της υπερπροβολής από την άπληστη για αίμα και κραυγή τηλεόραση. Χωρίς να θέλω να πω ότι η τηλεόραση είναι ο διάβολος, είναι σίγουρο ότι η επιρροή της σε όλα τα επίπεδα είναι τεράστια και παραδόξως υποτιμημένη. 

Εκεί που το κέφι απ’ το εκλογικό πανηγυράκι είχε ανάψει για τα καλά (κι αφού βέβαια έχουμε ξεχάσει με φοβερή ταχύτητα τους τόπους που σκεπάστηκαν από στάχτη και πτώματα), ο κ. Βενιζέλος έκανε, λέει, αρχηγική εμφάνιση. Ένιωσε (όπως είχε πει κι ο κ. Αβραμόπουλος κάποτε σε μια συνέντευξή του) πως τον φωνάζει ο τόπος και το καθήκον. Όσο κι αν αγαπάμε την υπερβολή, τέτοιου είδους μεγαλοστομίες, που μας προετοιμάζουν για το χειρότερο, προκαλούν μόνο τρόμο. (Ή ίσως και μια περίεργη απορία για το αν κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποιος με τ’ όνομα καθήκον που συνηθίζει ν’ ανοίγει κουβέντα με τους μεγάλους πολιτικούς άνδρες). Τρόμο ακόμα προκαλεί η πρόταση του συνταγματολόγου για debate, τηλεοπτικό δηλαδή διακανονισμό μεταξύ των δύο υποψηφίων, προτού καν μαζευτούν οι ίδιοι οι ΠΑΣΟΚΟΙ να ξεκαθαρίσουν τί θέλουν και τί πιστεύουν για το κόμμα τους. Λες και για τη χασούρα τους φταίει αποκλειστικά η φάτσα του ΓΑΠ (η εικόνα στην οθόνη δηλαδή) κι όχι η ολοκληρωτική έλλειψη σοβαρών προτάσεων και απόψεων.    

Χορτάστε λοιπόν τώρα στελέχη του «κινήματος» να τρέχουν να δηλώσουν υποστήριξη στον ένα ή τον άλλο, όλοι φυσικά υποκινούμενοι αποκλειστικά από την αγάπη τους για τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Η δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ όμως, έχουν από καιρό χωρίσει, αν είχαν και ποτέ την παραμικρή σχέση. Μικρή ένδειξη γι’ αυτό αποτελεί το πώς γυαλίζει το μάτι ορισμένων και μόνο στη μυρωδιά της εξουσίας. Δύο μόλις μέρες μετά τη μεγαλειώδη ήττα, κάποιοι δε διστάζουν να δείξουν ότι, αν μπορούσαν πριν τρία χρόνια, θα είχαν πάρει τις καρέκλες σπίτι τους, τέτοια μανία έχουν.

ΥΓ. Απλά να υπενθυμίσω ότι ο κ. Βενιζέλος, που πολλοί θαυμάζουν για το λέγειν του, έχει κάνει τη σαφή όσο και μεστή νοήματος δήλωση ότι το ΠΑΣΟΚ είναι ένα σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, προοδευτικό, λαϊκό, αυθεντικό κόμμα που εκφράζει ένα ριζοσπαστικό και μεταρρυθμιστικό πνεύμα. Όλα μέσα, για να μην τρομάξουμε τον μικροαστό πελάτη και τον χάσουμε, που λέει κι ο Πανούσης.

1 σχόλιο

Filed under πολιτικά

κι όμως οι εκλογές γίνονται για μας

Μέρες πριν αρχίσει η φλόγα να σκεπάζει τα μάτια μας οι πολιτικοί είχαν ήδη κατακλείσει τις οθόνες και τα ραδιοκύματα ζητώντας με κάθε άλλο παρά κομψό τρόπο την ψήφο μας.

Μαζεύονται πέντε άνθρωποι γύρω από το ίδιο τραπέζι και συνομιλούν, μα δεν κοιτάνε ο ένας τον άλλον, πάρα κατευθείαν την κάμερα, σημάδι του σεβασμού που τρέφουν ο ένας για τον άλλο, αλλά και της τρομακτικής τους καούρας να αποσπάσουν την παραμικρή συμπάθειά μας. Δυσκολεύονται να συνεννοηθούν για το οτιδήποτε, φωνάζουν μες στα σπίτια μας λες και δεν τους περνάει ποτέ απ’ το μυαλό ότι είναι απρόσκλητοι κι ανεπιθύμητοι, βγάζουν στη γύρα την αλαζονεία και την ημιμάθειά τους χωρίς καμία ντροπή. Είναι οι υποψήφιοι βουλευτές μας και είναι πέρα για πέρα δικοί μας.      

Στην φυσιολογική βαρεμάρα που προκαλεί το κάθε ψέλλισμά τους, καλούμαστε τώρα ν’ αντιτάξουμε όση δύναμη μας έχει απομείνει.  Την στιγμή που ουρλιάζουν όλοι μαζί, που η παράνοια κι η σιγουριά του επιτυχημένου ξεχειλίζουν απ’ την οθόνη καλούμαστε να επιδείξουμε υπομονή και ψυχραιμία. Σ’ αυτές τις εκλογές θα είμαστε οι άγρυπνοι και προσεκτικοί παρατηρητές. Δε θα κλείσουμε την τηλεόραση, θα νικήσουμε την ανία και θα τους κοιτάξουμε ακόμη πιο καλά. Θα καταγράψουμε τα λόγια τους, θα μετρήσουμε τις εκφράσεις τους, θα τους φάμε στη μάπα. Γιατί ήρθε η ώρα να καταλάβουμε ποιος μας κυβερνάει τόσα χρόνια. Ήρθε η ώρα ν’ αφήσουμε κατά μέρος τις βολικές δικαιολογίες και να αντικρύσουμε την πραγματικότητα. Ποιος παίρνει αποφάσεις, ποιος ψηφίζει τους νόμους, ποιος είναι υπουργός. Ας τους προσέξουμε γιατί εμείς τους βάζουμε εκεί που είναι, εμείς τους καθίζουμε στις καρεκλίτσες τους, εμείς τους δίνουμε χαρτί και μελάνι να κάνουν τις ακριβές για μας ζωγραφιές τους, εμείς τελικά τους ψηφίζουμε. (Δηλαδή για να τελειώνουμε και μ’ αυτό, εμείς κυβερνάμε 30 χρόνια τώρα, εμείς αποφασίζουμε για την παιδεία, τους δρόμους, τα αυθαίρετα, τις λακκούβες και τους μισθούς. Όλα είναι δικά μας, τα σκάνδαλα, οι πολυκατοικίες, τα χρηματιστήρια και τα ομόλογα. Εμείς τους ψηφίζουμε, εμείς τους δίνουμε τα πάντα και τους τα ξαναδίνουμε πάλι).  

[Σώθηκαν οι δικαιολογίες για μας. Χάθηκαν χωριά, κάηκαν άνθρωποι, λιγόστεψαν οι πατρίδες μας.] 

Ο όποιος θυμός κι η όποια στενοχώρια είναι ώρα (;) να βρει τη λογική και μαζί να καταλήξουν στο καταραμένο το χέρι μας που από καιρό κάνει μόνο ασυνάρτητες κινήσεις τις κρίσιμες Κυριακές. Βέβαια σοφή κίνηση, για άλλη μια Κυριακή, ακόμη αναζητείται, τουλάχιστον συζητήσεις όμως γίνονται (πχ. εδώ και εδώ) και ωραία λόγια λέγονται (Με λίγα λόγια, οι απέχοντες, πρέπει να διαλέξετε άν θα υποδυθείτε τον οπαδό ενός κόμματος που δεν σας εκφράζει,ή άν θα εκφραστείτε ελεύθερα, χωρίς υποκρισία, σε ένα σύστημα που σας δουλεύει ψιλό γαζί. Ψεύτες ή μαλάκες λοιπόν;)

Στην πραγματικότητα το πιθανότερο είναι, ότι το αποτέλεσμα της 16ης Σεπτεμβρίου δε θα είναι κατά πολύ διάφορο από αυτό των προηγούμενων εκλογών. Εξηγήσεις για την στασιμότητα και την επανάληψη του δράματος θα βρεις πολλές να κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα στα έρημα καφενεία της Αρκαδίας και στα διπλοπαρκαρισμένα Ι.Χ. στο κέντρο της Αθήνας. Γέροι που χάλασαν τα μάτια τους στην κολτσίνα και φοιτητές που βολτάρουν με δυσκολία στην Σόλωνος έχουν από μια ωραία ιστορία να πουν.(Αιώνες τώρα με τον καημό να ανακαλύψουμε στο παρελθόν την ιδέα που θα μας ενώσει, αφού για κάποιο λόγο σε κανέναν δε φαίνεται αρκετό το κοινό αύριο στην ίδια γειτονιά) Ή αλλιώς με τον τρόπο του ποιητή:

«Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις φίλε.

Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου

τη σκέψη

του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς»

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

η γραβάτα κι ο κομφορμισμός

Μια βόλτα στους δρόμους και βλέπεις γύρω σου τα ρούχα και τα μαλλιά σχεδόν να χλευάζουν τη συμβατικότητα, τον καθωσπρεπισμό. Είναι γνωστό ότι η επικρατούσα ιδεολογία του πολίτη καταναλωτή σπεύδει να αγκαλιάσει κάθε τι το περιθωριακό και να το αφομοιώσει ή μάλλον να το αλλοιώσει ώστε να το επανασυστήσει ως προϊόν ευκολοχώνευτο και άρα εύχρηστο. Η παρεκκλίνουσα συμπεριφορά καταβροχθίζεται, αμέσως μόλις εμφανιστεί και επιστρέφει στην αγορά, ως στιλιστική πρόταση. Επιλέγεται προσεκτικά η πιο ανώδυνη πλευρά της αντίδρασης, συνήθως ο καθημερινός λόγος και ο ρουχισμός και καθίσταται καθολική μόδα.

Έπειτα αυτού του είδους η «αλητεία» τοποθετείται στην κρεμάστρα, φοριέται κάθε πρωί αφού ξυπνήσεις και φας τα δημητριακά σου και μόνο για τις ώρες της καθημερινής συναλλαγής. Συνεπώς το όλο θέμα είναι η ανατρεπτική διάθεση να παραμείνει στο πλαίσιο των σελίδων μόδας των περιοδικών, στην προσωπική βιτρίνα του καθενός και στο προκανονισμένο, διάρκειας 2 ωρών, συλλαλητήριο. Ούτως ή άλλως δεν υπάρχει κάτι ουσιώδες να ανατρέψουμε. Η μόνη δικτατορία ενάντια στην οποία θα επαναστατήσουμε είναι η ασφυξία της γραβάτας και του ενδυματολογικού κομφορμισμού.

Τέτοιου είδους δράματα παρακολουθούμε καθημερινά κι οι επαναστάσεις που θα πυροδοτήσουν αλυσιδωτές αντιδράσεις στις καθεστωτικές νοοτροπίες και τα σάπια μυαλά μας απέχουν ακόμη αιώνες. Γιατί όσο αντιδραστικό είναι πλέον το ιδεολόγημα της βίαιης επανάστασης, άλλο τόσο είναι κι η περίφημη ιδέα του κινδύνου, (διατυπωμένη κυρίως από τα ακριβά κοστούμια στην είσοδο της Βουλής) που διατρέχει η δημοκρατία μας. Η λέσχη των τριακοσίων, πάντα σε απευθείας μετάδοση, απαιτεί το αυτονόητο της συμπαράστασής μας.

Κι όμως, έπρεπε να περιμένουμε τα χειρότερα, αφού καιρό τώρα παραμένουμε παγιδευμένοι στα στεγανά των ερμηνειών της κρατούσας κάστας των υπηκόων της επιτυχίας. Η ελίτ των κατεχόντων τα βαριά τζιπ και τα γυαλιστερά χαμόγελα, διαλαλούν την αποστροφή τους για τις καταστροφές που προκαλούν τα απογοητευμένα παιδιά, όπως υποτιμητικά τα αποκαλούν. Μετά εκφράζουν την ανησυχία τους μήπως και κάποιοι δεν υποστηρίζουν ανενδοίαστα την τόσο βολική γι’ αυτούς αντιπροσωπευτική ψευδοδημοκρατία μας.

Καλό είναι να παραδεχτούμε πως όταν είναι κανείς νέος βράζει το αίμα, ξεφεύγει. Πολλές φορές αναζητά νέους, ολότελα διαφορετικούς δρόμους. Για καλή μας τύχη όμως, με τους μηχανισμούς της διαφήμισης και την ολοκληρωτική σύγχυση που αποπνέουν τα λόγια μας η αντίδραση θα αποφευχθεί ή μάλλον θα οδηγηθεί εκεί που μας εξυπηρετεί. Διάλεξε ρούχα που σοκάρουν, τρύπησε το σώμα σου, διαδήλωσε, άκουσε οργισμένες μουσικές. Εμείς θα σε κάνουμε μόδα, θα σε μετατρέψουμε σε κίνημα «ύφους». Έτσι η όποια επανάστασή σου θα μπορέσει να γίνει μέσα στους κόλπους των εταιρειών που χρειάζονται parttime τηλεφωνητές. Η αγκαλιά της Δημοκρατίας μας, χωράει την αμφισβήτηση σου, αφού κι αυτή η ίδια είναι ευνουχισμένη κι από πριν προορισμένη να μην αγγίξει τις ιερές αγκυλώσεις του τόπου. Στην Ελλάδα μας, είναι γραφτό να ζήσουμε καιρό ακόμα σ’ αυτόν τον δύσμορφο καπιταλισμό για τον οποίο έγραφε ο Β. Ραφαηλίδης .        

Είναι λοιπόν η δέουσα και ώριμη στάση να συμπορευτούμε όλοι με τους καθωσπρέπει πολιτικούς και την πρεμούρα τους να υπερασπίσουν τον σημερινό τρόπο παρουσίασης της φεουδαρχικής δημοκρατίας μας. Φαίνεται ότι έχουμε φτάσει στο τέρμα όλων των αναζητήσεων ή στην παραίτηση από κάθε ελπίδα για μια ζωή πιο ανθρώπινη. Κάπως έτσι μοιάζουμε να τραγουδάμε όλοι αγκαλιά, αφού οι διαφωνίες μας είναι ποσοστά της χιλίοις στα νούμερα του προϋπολογισμού. Κι ύστερα η σκέψη να αλλάξουμε τον κόσμο κλείστηκε σ’ ένα ντοκιμαντέρ της κρατικής. Άγρυπνος φρουρός το ματαιόδοξο πολίτευμα που κρίνει μεγαλόφωνα το αλάθητό του ξεχασμένο μπρος στο είδωλό του στον καθρέφτη. Τώρα όλα παίζονται σε επίπεδο εντυπώσεων.

Μόνο εντύπωση όμως δεν πρέπει να προκαλεί, το ότι έχουμε δεχτεί δίχως την παραμικρή αμφιβολία τις ερμηνείες και τα συμπεράσματα των δύο πλευρών που αρέσκονται να παρατηρούν τα δεσμά μας. Παραθυρόπληκτοι διαχειριστές του δημόσιου-ιδιωτικού χρήματος και πατενταρισμένοι «αριστεροί», ανενόχλητοι χαράζουν τους δρόμους που παίρνει η κοινωνία και προσδιορίζουν για χάρη μας τα ακρότατα όρια της ευτυχίας.  

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

εκείνοι που τα σπάνε

Χουλιγκάνοι, τριάντα ανεγκέφαλοι, αλήτες, ανόητοι, φανατικοί. Εκείνοι που τα σπάνε. Αγανακτισμένοι έντιμοι πολίτες μιλούν για αυτούς που έκαναν επεισόδια στη λ. Λαυρίου, στη Λιβαδειά, τη Ν. Σμύρνη, την Πάτρα, την Κρήτη. Πήγαν εκεί, φτιαγμένοι για να καταστρέψουν. Είναι αποβράσματα, καίνε την περιουσία του κοσμάκη. Δίνουν ραντεβού για να σκοτωθούν. Όπως κι αν θέλει να τους πει κανείς, είναι αυτοί που η επικρατούσα ιδεολογία κυνηγάει με πάθος. Τους σταυρώνει στα δελτία ειδήσεων. Λίγο λίγο, συμφωνήσαμε όλοι και τώρα τους φτύνουμε. Δεν τους ανεχόμαστε. Υπονομεύουν το λαμπρό μέλλον του πολλά υποσχόμενου ελληνικού ποδοσφαίρου. Είναι τα μιάσματα του καθημερινού πολιτισμού μας.

«Αναρχικοί», γνωστοί-άγνωστοι, κουκουλοφόροι, αλήτες. Εκείνοι που τα σπάνε. Οι αλήτες κρατάνε μια ολόκληρη περιοχή αιχμάλωτη (όπως συνηθίζουν να επισημαίνουν δημότες των περιοχών βόρεια του Ν. Ψυχικού). Καίνε τις περιουσίες του κοσμάκη. Οι TVstar αηδιάζουν από τις φωτιές στους δρόμους. Ανατριχιάζουν με φράσεις «έκαψαν τη γαλανόλευκη στο κέντρο της Αθήνας». Ζητούν την επέμβαση της αστυνομίας για τη λύση του μείζονος αυτού προβλήματος. Λένε, δεν υπάρχει κράτος να προστατεύσει τους φιλήσυχους πολίτες. Ειρωνεύονται παρέα με τους βουλευτές τα κρυμμένα, απ’ τα κράνη, πρόσωπα και με την έπαρση του θώκου και της AGB λένε πως αυτοί οι νέοι φοβούνται το διάλογο. Τον διάλογο, που αφού πρώτα εξόρισε η λέσχη των τριακοσίων, τώρα τον μετατρέπει σε τηλεοπτική κραυγή, στην οποία κερδίζει το ακριβότερο κοστούμι και τα ισχυρότερα decibel. Δεν έχουν καμία ιδεολογία, επισημαίνουν αυτοί που τόσα χρόνια δε μπήκαν στον κόπο να μάθουν τη διαφορά αναρχικού-αναρχοαυτόνομου. Τα έντιμα παράθυρα φωνάζουν, πως οι σημαίες δεν πρέπει να καίγονται. Αντίθετα, ως σύμβολα μπορούν να αφήνουν τον επιθανάτιο ρόγχο τους τυλιγμένα σα φουλάρια γύρω απ’ το σώμα της Eurovision. Μπορούν να αποτυπώνονται σα φτηνά σιδερότυπα σε κολλητά μπλουζάκια που ξενυχτάνε στη Μύκονο (δίνοντας μια τέλεια αντανάκλαση της Ελλάδας που θέλουμε, glamour, τσιφτετέλι και το κότερο της Madonna σε απευθείας μετάδοση). Οι σημαίες μπορούν να δοξάζονται στα στάδια των αναβολικών και κυρίως να λατρεύονται από πολιτικούς που αδειάζουν τα ταμεία του κράτους στο οποίο αν θυμάμαι καλά παραπέμπει ακόμη η γαλανόλευκη.

Οι «αναρχικοί», οι ταραξίες των γηπέδων (και μερικοί άλλοι) δεν συμμετέχουν στην άνοστη ευτυχία των πιστωτικών καρτών, των τεράστιων αυτοκινήτων, του πολυμηχανήματος ipod – σφουγγαρίστρα – οδοντόβουρτσα, της έπαρσης και της λαϊκοπόπ. Αδιαφορώντας μπρος σ’ αυτή την βιαίως επιβεβλημένη συλλογική ευφορία τσαλακώνουν λίγο την εικόνα, τη γεμάτη στρας και ερημιά. Περιφρονούν (έστω ασυνείδητα, έστω υπακούοντας σε εξίσου φτηνά συστήματα ιεραρχίας) την επικρατούσα ιδεολογία που διατάζει. Χαμογελάστε, χαρείτε. Δεν υπάρχει χώρος για μίζερους στα χρόνια του lifestyle.

Είμαστε άνθρωποι διάφανοι, χαρακτήρες χάρτινοι, μασουλάμε ποπ κορν, μιλάμε δυνατά μέσα στα θέατρα και βαριόμαστε στην παραμικρή πιθανότητα μιας στιγμής που απαιτεί σκέψη. Είμαστε κάτοικοι πρωινάδικων που διαλαλούν τη θετική ενέργεια και ανοίγουν βιβλία, μόνο για να αποστηθίσουν νερόβραστα τσιτάτα του Π. Κοέλιο. Αιχμάλωτοι των εκπτώσεων κι ενός στίχου που αγγίζει τη γελοιότητα. Καλωσήρθατε στην κοιλάδα της βαρεμάρας και του πεθαμένου πάθους. Το βασίλειο της ανοησίας στήθηκε στα σπίτια μας και είμαστε όλοι υπό κρίση.

Ο Πετρόπουλος έγραφε χρόνια πριν: «η αστική κοινωνία αυτοθαυμάζεται. Η πόρνη, ο κλέφτης σπάνε αυτόν τον καθρέφτη». Σήμερα οι φωτιές στους δρόμους απλά υπενθυμίζουν πως δεν είναι όλα καλά, όπως επιμένουν να μας λένε οι επώνυμοι των Αθηνών. Οι χαοτικές κινήσεις των απελπισμένων πολλαπλασιάζονται κι οι περισσότεροι τις αντιμετωπίζουν με εμφανή δυσαρέσκεια. Όπως και να ‘χει, στα κρυμμένα από τα κράνη, μάτια των «ταραξιών» δε μπορώ να δω την αρχή της ελπίδας. Βλέπω μόνο τη ρυτίδα στο, φρικτά παγωμένο από τα προϊόντα ομορφιάς, πρόσωπο του αυτάρεσκου πολιτισμού μας. Μόνο την ανεπαίσθητη κίνηση ενός πτώματος που χει μείνει καιρό στο υπόγειο και τώρα βρωμάει.

Θα ‘ ναι υπερβολή να επικαλεστώ τον Νετσάγιεφ: «Για να μην είμαι απελπισμένος πρέπει να ‘μαι ή ανόητος ή διεφθαρμένος». Άλλο τόσο υπερβολή θα’ ναι να μιλήσω για «νέους με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες». Δε χωράει στην ίδια πρόταση ο Ελύτης με τον Νετσάγιεφ κι άλλωστε σήμερα θα δυσκολευτούν πολύ να βρουν το σταυρουδάκι του ήλιου, αφού οι κυρίες αγαπώντας το solarium και το μαύρισμα από το Μάρτη φρόντισαν να καταργήσουν τον ίδιο τον ήλιο.

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

μύρισαν εκλογές

Και τι δεν έχουμε δει τελικά τόσα χρόνια, βουλευτές να παραιτούνται live στο κοινό τους, δηλαδή στους αποχαυνωμένους τηλεθεατές, περίεργους γρίφους με ομόλογα, τροπολογίες και σκάνδαλα να συγκλονίζουν την μικρή μας γειτονιά. Συγχαρητήρια! Παραλίγο να μας πείσετε ότι η πολιτική είναι ζήτημα, αποκλειστικά και μόνο προσώπων.

Μετά το EURO η γνωστή πια προτροπή «τώρα είναι η ευκαιρία να τα πάρετε χοντρά» έκανε μια ωραία περίληψη της λογικής όλων των εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων. Ο Κ.Καραμανλής έχει δηλώσει ότι το κόμμα του ανήκει στο μεσαίο χώρο. Ο B. Βενιζέλος έχει πει πως το ΠΑΣΟΚ είναι ένα (κρατήστε την ανάσα σας) σοσιαλιστικό, προοδευτικό, λαϊκό, αυθεντικό κόμμα (Ελευθεροτυπία 5/6/05). Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Την ώρα που η Ελλάδα παλεύει ακόμη ν’ αποδείξει ότι η διαδοχή στην εξουσία είναι ζήτημα καθαρά κληρονομικό,προσπαθείς να παρατηρήσεις τους πολιτικούς. Οι «εθνοπατέρες» φωνάζουν λες και διαλέγουν προορισμό για πενταήμερη. Χαμογελούν χαιρέκακα όταν κατατροπώνουν με τα λόγια τους τον αντίπαλο. Σκοπός τους είναι η νίκη, η επικράτηση στις εκλογές και στα παράθυρα. Οι πολιτικοί σήμερα είναι star. Έμαθαν να ποζάρουν και δίνουν συνεχώς κακόγουστες κι ασυνάρτητες παραστάσεις (άλλα τους ρωτούν κι άλλα απαντούν. Γι’ αυτό δεν είναι εύκολο να μένεις στο ίδιο σπίτι μαζί τους, ποτέ δε θα συνεννοηθείς ποίος θα πλύνει τα πιάτα σήμερα). Αποζητούν την ψήφο μας μικραίνοντας την εικόνα και το λόγο τους τόσο, ώστε να χωρούν με άνεση στα τηλεοπτικά παράθυρα. Απλοϊκά φωτίζουν το καλό και το κακό. [Θυμάμαι βουλευτή να δηλώνει ότι δύο πράγματα θα πει στα παιδιά του, να μην πάρουν ναρκωτικά και να μη γίνουν ομοφυλόφιλοι. (Ζήτω η υπεραπλούστευση)].

Οι βουλευτές παζαρεύουν τα δισεκατομμύρια ευρώ του  προϋπολογισμού με την αλαζονεία του ήδη πετυχημένου, του εκλεκτού, διαχειριστές ενός lifestyle που καμαρώνει τον πλούτο και την επαγγελματική επιτυχία. Κυκλοφορούν, χαμογελώντας στις κάμερες που τους ακολουθούν, στάζοντας ειρωνεία για αντιπάλους του αντιθέτου ή και του ίδιου κόμματος. Εξαργυρώνουν την εκλογή τους στις πρώτες θέσεις των θεάτρων της Αθήνας. Δίπλα στις πάντα περιποιημένες συντρόφους τους, φανερώνουν την ανθρωπιά και την καλοσύνη τους, η οποία έγκειται σχεδόν αποκλειστικά στη φιλανθρωπία, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

Το χειρότερο, ταύτισαν το κοινό συμφέρον με την επικράτηση της παράταξής τους και πορεύονται τώρα γαλήνιοι στον δρόμο που φέγγει απ’ τα προβλήματα της πολυαγαπημένης τους καθημερινότητας. Λαϊκίζουν ασύστολα όπως ακριβώς κι εγώ τώρα. Ώρες ώρες παύω να γελάω με τις φωνακλάδικες αντιπαραθέσεις τους. Έτσι ετούτοι οι κυνηγοί χειροκροτημάτων απλά με τρομάζουν με τους άψογα συντονισμένους, υψηλούς τόνους και τη σιγουριά για το σωστό και δίκαιο των λόγων κι έργων τους.

ΥΓ: Βγαίνω απ’ το σπίτι και στα μικρόφωνα που στριμώχνονται μπροστά μου ανακοινώνω ,με έκδηλο τον προβληματισμό αλλά και την αποφασιστικότητα, την διάλυση της Ν.Δ και του ΠΑΣΟΚ (επειδή δεν έχουν άδεια νόμιμης λειτουργίας, είναι αυθαίρετα, χτισμένα πάνω στην υπομονή μας). Επίσης ζητώ από τα υπόλοιπα κόμματα να παρουσιαστούν το συντομότερο δυνατό ενώπιον του ΕΣΡ για να απολογηθούν λόγω της χαμηλής ποιοτικής στάθμης τους.Αλλάζοντας πλευρό, ξύπνησα απότομα χαμογελώντας. Δυστυχώς ή  ευτυχώς, ορισμένα όνειρα δε βγαίνουν ποτέ αληθινά.

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά

Αριστερές στροφές

Τις  μέρες της δοξασμένης μας Ολυμπιάδας όταν κατέβαινες τη Β. Κωνσταντίνου όλες οι αριστερές στροφές απαγορεύονταν. Αν λοιπόν καθώς οδηγούσες, αφηρημένος, προσπερνούσες τη Σπ. Μερκούρη, το μοναδικό δρόμο που επιτρεπόταν να στρίψεις, θα έπρεπε να φτάσεις ως την Καλλιθέα για να καταλήξεις κάποτε στο μποτιλιαρισμένο και πολύπαθο Παγκράτι. Συνεπώς στην ερώτηση-παγίδα της κοπέλας που καθόταν στο πίσω κάθισμα, «μα καλά δε στρίβει πουθενά αριστερά σ’ αυτή την πόλη;» η αμήχανη σιωπή που ακολούθησε μόνο αθώα δε θα μπορούσε να ήταν.

Το μέτρο μπορεί και να καταργηθεί, αυτό δε σημαίνει όμως, ότι θα επιτρέπονται οι αριστερές στροφές. Ίσως τελικά να μην είναι ζήτημα απαγόρευσης της τροχαίας. Το πρόβλημα, εξαρχής, ήταν ότι δεν έχουμε ιδέα πως στρίβει κανείς αριστερά. Η άγνοια αυτή, καθρεφτίζεται καθαρότατα, οπωσδήποτε στις ζωές μας, αλλά και στο πρόσωπο του ΚΚΕ  και του ΣΥΝ των δύο κομμάτων που αρέσκονται να διακηρύσσουν προς κάθε κατεύθυνση την  «αριστεροσύνη» τους.

Αυτός που ξεφυλλίζει, έστω, εφημερίδες εύκολα παρατηρεί πως συχνά σε κάποιο μονόστηλο γίνεται αναφορά στις διαγραφές του ΚΚ. Τόσες διαγραφές δεν κάνει ούτε το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που στο κάτω κάτω δεν είναι πολιτικά κόμματα, αλλά εταιρείες που αναλαμβάνουν  εναλλάξ τη διαχείριση των δημόσιων ταμείων, των υπουργικών Mercedes και των δωρεάν αεροπορικών μετακινήσεων. Οι διαγραφές, εξάλλου είναι μια τακτική που πολύ απέχει από οποιαδήποτε «αριστερή» λογική. Το κόμμα της ορθοδοξίας, της αλήθειας που λάμπει από μακριά ατάραχη και αλάνθαστη, δίνει μια γερή κλοτσιά στους ρεβιζιονιστές, τους αντιδραστικούς που διαφωνούν  σε θεμελιώδη ζητήματα όπως το αν στον συνδυασμό για το δήμο θα συμμετάσχει ο τάδε ή ο δείνα (αλλόπιστος εγγεγραμμένος στους καταλόγους των εχθρικών κομμάτων). Τους αρέσει να τραβούν μολυβιές σε ονόματα, όπως κάποτε άρεσαν στις σφαίρες τα σώματα των συντρόφων τους. Το ΚΚΕ είναι το κόμμα που κατέχει τη μία και μοναδική αλήθεια και δε διστάζει να κυνηγήσει τους αιρετικούς πιο σφοδρά κι απ’ τους ιδεολογικούς αντιπάλους του. Απ’ αυτή την πλευρά το ΚΚ είναι αρκετά κοντά στην Αρχιεπισκοπή. Θα έλεγε κανείς, ότι κι οι δυο βλέπουν με μισό μάτι τις προγαμιαίες σχέσεις (ο Ηλ. Πετρόπουλος στο «Μπουρδέλο» του θα μιλήσει για ηθικολογικά φυλλάδια που υπερακόντιζαν σε αντιδραστικότητα ακόμα και τα κατηχητικά σχολεία). Είναι αριστεροί, χόρτασαν εξορία κι όμως δεν έχουν ιδέα ότι ο λόγος του αγώνα ήταν η λέξη ελευθερία. Έτσι το ΚΚ πορεύεται με πολιτική σχεδόν ουβριερίστικη, συντεχνιακή, με πορείες, κόκκινες σημαίες και τον οδηγητή πάντα παραμάσχαλα. Ο Β. Ραφαηλίδης, αν θυμάμαι καλά, λέει πως το ΚΚΕ είναι το μοναδικό ευρωπαϊκό ΚΚ που δεν παρήγαγε ίχνος πρωτότυπης θεωρίας. Καθόλου περίεργο. Ο δημόσιος λόγος του είναι μια εμμονή και ένας στείρος αντιαμερικανισμός. Μια ωδή στην κοινοτοπία. Τα αποτελέσματα πληρώνουν σήμερα, αφού η καταδίκη τους είναι τα λόγια τους να ακούγονται πιο βαρετά κι από εκπομπή TELEMARKETING για πολυμηχανήματα γυμναστικής στις 4 το πρωί. 

Απ’ την άλλη ή κι απ’ την ίδια ο ΣΥΝ (ή ΣΥΡΡΙΖΑ ανάλογα με τα κέφια και την ώρα). Αυτοί ασχολούνται με τα πλέον ιλιγγιώδη ζητήματα. Άλλοτε αναλώνονται να κερδίσει ο κ. Κωνσταντόπουλος την προεδρία της δημοκρατίας, μία θέση τόσο σημαντική όσο κι ο παρουσιαστής των βραδινών ειδήσεων ιδιωτικού καναλιού. Άλλοτε πάλι παλεύουν με τους δαίμονες των 8 κατά τη διάρκεια της συνήθους δημόσιας απολογίας για τις φωτιές στο κέντρο των Αθηνών (λες και το κόμμα τους θα ήταν ποτέ ικανό για κάτι περισσότερο από το ψυχοβγαλτικό 3%). Όταν αδειάζουν απ’ τα ηθικά διλήμματα ζητούν απ’ τον φύρερ, με πλήρη συνείδηση της δημοκρατικότητάς τους, να απαγορεύσει τις συναθροίσεις των παλιοφασιστών, αυτών των ταραχοποιών στοιχείων (για να πάμε πίσω στο χρόνο, τότε με την ιστορία του camping των ακροδεξιών). Ταυτόχρονα ο κ. Αλαβάνος σπεύδει να δηλώσει πως είναι με τους κακούς μαθητές. Προφανώς εννοεί μ’ αυτούς που κάθονται σήμερα στα τελευταία θρανία για να γίνουν αύριο τα πετυχημένα διευθυντικά στελέχη διαφημιστικών εταιριών. Οι εθνικιστές, οι αναρχοαυτόνομοι, οι τοξικοεξαρτημένοι είναι απ’ τα κακά παιδιά που ο κ. Αλαβάνος προτιμά να ξεχνάει. Έτσι ο ΣΥΝ περνάει κυριολεκτικά σίρριζα απ’ την αριστερά, αφού κατορθώνει καθημερινά να αυτοϋπονομεύεται με επιτυχία. Κατέληξε να είναι ο γραφικός κύριος που ορθώνεται με τα φιλανθρωπικά του συναισθήματα για να υπερασπιστεί το κάθε φορά αυτονόητο. Έχει δικαίωμα να σηκώσει το Αλβανάκι τη σημαία. Έχουν δικαιώματα οι μετανάστες, οι ομοφυλόφιλοι, οι άθεοι. Δε θα είμαι υπερβολικός αν πω ότι όλος ο ΣΥΝ είναι μια ανώδυνη κουβεντούλα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. 

Ο Αρανίτσης έγραφε κάποτε ότι δε φτάνει να θες να πεις την αλήθεια, πρέπει να την ξέρεις κιόλας. Έτσι στην αριστερά απέμεινε ο ρόλος του ευγενικού, «προοδευτικού» κάτω δεξιά παραθύρου στην οθόνη του σαλονιού μας. Αν κάποτε το ερώτημα ήταν πως θα συμφιλιωθούμε, τώρα έγινε ποιο προφίλ είναι καλύτερο, να το κάνω σελίδα στο Downtown. Σ’ αυτό, εμβληματικό ρόλο έπαιξε η φερόμενη ως «αριστερά» με τη μνημειώδη σιωπή  κι αδυναμία της ν’ αντιληφθεί ότι πολιτική δε σημαίνει μόνο να κλείνεις το δρόμο κάθε Πέμπτη μεσημέρι, ν’ απολογείσαι για την ελάχιστη βία των μολότοφ και να υπογραμμίζεις το αυτονόητο. Το να επιλέγεις συνειδητά τα λόγια σου, είτε να χαϊδεύουν και να σκορπίζουν ανώδυνα χαμόγελα συμπάθειας, είτε να πετάνε πάνω από την πραγματικότητα, δεν απέχει πολύ από το να περπατάς χεράκι χεράκι με τις τροπολογίες που φτάνουν νύχτα στη Βουλή και παίρνουν το δρόμο για την αιωνιότητα φορτώνοντας κι άλλο την πλάτη μας. 

Σχολιάστε

Filed under πολιτικά