Category Archives: πολιτικά

#PankalosDay

[Σ.: Τα πλάγια από ένα κείμενο του Αρανίτση με τίτλο «Ο Πάγκαλος στα Εξάρχεια»]

Δεν είναι δυνατόν να μην μπορώ να πιω τον καφέ μου στα Εξάρχεια!», γκρίνιαξε στη συνέχεια ο Θόδωρος, συμμετέχοντας σ’ εκείνη την αγανάκτηση για την οποία γνωρίζουμε, αν μη τι άλλο, ότι είναι στη μόδα. Εξωτερικεύοντας γενναίες δόσεις αυτής της συντηρητικής νοσταλγίας της τάξης και χρησιμοποιώντας, κατ’ επανάληψη και με γνήσια ηδονή, τους όρους «Κράτος» και «Εξουσία», ξεπέρασε σε οίστρο τον ραδιοφωνικό του συνομιλητή Στ. Μάνο, για να φτάσει εκεί όπου ο λαϊκισμός, ανεξαρτήτως μανδύα, είχε ανέκαθεν το στρατηγείο του, δηλαδή στο σημείο όπου το φάσμα των πολιτικών τοποθετήσεων και τα κοντόφθαλμα προσωπικά αιτήματα αποκατάστασης της νομιμότητας συγκλίνουν.

***

Γνωρίζουμε εδώ και καιρό ότι η πολιτική δεν έχει καμία σχέση με την κριτική του σημερινού κοινωνικοοικονομικού συστήματος ή με την αντιμετώπιση ζητημάτων όπως η φτώχια, η κοινωνική αδικία και ο τρόπος ζωής. Αντιθέτως η πολιτική ισούται ακριβώς με τον πολιτισμένο διάλογο, τη συναίνεση και τη νηφαλιότητα. Πιο σωστά ισούται με τις επίσημες διακηρύξεις ότι αγαπάμε την συναίνεση και την κοινωνική ειρήνη.

Την ημέρα πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου για το ασφαλιστικό ανοίγω τηλεόραση. Ειδήσεις Άλφα. Το πρώτο θέμα ξεκινάει κάπως έτσι: «Στα χαρακώματα τα δύο κόμματα καθώς ετοιμάζονται για μάχες ώστε να αντιμετωπίσουν τυχόν διαρροές και άλλα εσωκομματικά προβλήματα».

Πριν δύο εβδομάδες Παρασκευή πρωί πετυχαίνω Βήμα FM. Ο Πολίτης στο μικρόφωνο λέει κάτι τέτοιο: «Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι η κυβέρνηση να καθησυχάσει τον κόσμο. Να ηρεμήσει ο κόσμος κι ύστερα ξανά να ελπίσει σε κάτι. Όχι να παρασύρεται απ’ τον κάθε βαρεμένο που κάθεται πίσω από ένα πληκτρολόγιο και γράφει ότι του κατέβει». Το κρίσιμο ζήτημα είναι ακριβώς αυτό. Να ηρεμήσουμε όλοι, να κάτσουμε ξανά αναπαυτικά στον καναπέ μας και αφού σχολιάσουμε την σύζυγο μπουμπούκου να κάνουμε το δημοκρατικό μας καθήκον με ευσυνειδησία. Που σημαίνει όταν συμπληρωθεί η τετραετία να πεταχτούμε στο πλησιέστερο γυμνάσιο, ενθουσιασμένοι με το πόσο καλά λειτουργεί η δημοκρατία μας. Ως εκεί.

***

Εν ολίγοις, ο λαϊκισμός θεμελιώνεται στην υπεράσπιση ενός απειλούμενου ατομικού δικαιώματος, αμελητέου σε σχέση με τα ζωτικά συμφέροντα της εκάστοτε κοινωνικής δυναμικής αλλά εντούτοις θελκτικού στις μεμονωμένες συνειδήσεις, όπως όταν η νοικοκυρά, εξαιτίας μιας απεργίας της ΔΕΗ, υποχρεώνεται προσωρινά να παραιτηθεί από το μαγείρεμα. (..) Ετσι οι θεσμοί, ως ζητούμενο, περνούν από την κουζίνα, σαν τον έρωτα ας πούμε, διότι τι άλλο είναι το δικαίωμα αν όχι κατεξοχήν ατομικό; Επομένως, σου λέει, τι θα μπορούσε να είναι η ελευθερία αν όχι ελευθερία ειδικά του Πάγκαλου να επισκέπτεται τα Εξάρχεια; Δυστυχώς, τέτοια ελευθερία δεν περισσεύει και ο βαρύγδουπος πρώην υπουργός καλείται τώρα να αποδεχτεί ότι η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού. Το εφικτό τελειώνει στην οδό Σίνα.

***

Γενικώς σχολιάζουμε τον αντίκτυπο των γεγονότων στα κομματικά όργανα και τις αντιδράσεις των κορυφαίων στελεχών. Το γεγονός καθεαυτό δε μας λέει τίποτα, πόσο μάλλον οι συνέπειες ή οι αιτίες του.

Ο Πάγκαλος, θιασώτης της περίφημης κοινής λογικής, σχολιάζει τα πράγματα με τον μόνο τρόπο που μας έχει απομείνει. Με τον τρόπο του μεσημεριανάδικου. Το μόνο που αλλάζει είναι το θέμα. Το θέμα είναι ο κώλος της Τζούλιας ή το δικαίωμα στην απεργία, αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Εμείς θα σχολιάσουμε τον αντίκτυπο που έχει η διαμαρτυρία των εργαζόμενων. Δε θα συζητήσουμε γιατί κάποιοι απεργούν, ποιο είναι το πρόβλημα ή πως λύνεται. Όταν διαμαρτύρονται οι ναυτεργάτες, το θέμα συζήτησης είναι η δυσκολία του τουρίστα, του κρουαζιερόπλοιου, του αδειούχου να φτάσει σε 2μιση ώρες στον παράδεισο που κάποτε λεγόταν Κυκλάδες, ενώ τώρα αναζητείται όνομα. Ας μην αναφερθούμε στα της ψυχής.

***

Στην Ελλάδα όμως η πολιτική δεν είναι μόνο επικοινωνία και κουτσομπολιό. Είναι και ηθικολογία. Η Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά μας λέει ότι είναι εναντίον του πελατειακού κράτους & της φοροδιαφυγής, υπέρ του δημόσιου συμφέροντος, ενώ δε θεωρεί ότι το όχι συνιστά πρόταση. Ο Ραφαηλίδης έγραφε κάποτε ότι στη χώρα μας έχουμε καταλήξει η προϋπόθεση (για να γίνει κάποιος πολιτικός) να θεωρείται μέγιστη αρετή. Το να λες ότι αγαπάς την τιμιότητα συνιστά πολιτική θέση, μόνο αν δεχτούμε ότι πολιτική θέση είναι και η έκκληση για παγκόσμια ειρήνη που απηύθυνε η μις Γουτεμάλα στον παγκόσμιο διαγωνισμό ομορφιάς του 2005, 2006, 2007, 2008 και πάει λέγοντας.

Με άλλα λόγια ο Πάγκαλος δεν κρίνεται γι’ αυτά που λέει ή για το περιεχόμενο των προτάσεών του. Ο Π. απλά εμφανίζεται στην τηλεόραση μιλώντας μια γλώσσα βουβή και εντυπωσιακή. Πλήρως συντεταγμένος με την προηγούμενη εποχή που δεν ήθελε να αλλάξει τίποτα παρά μόνο τους δείκτες τηλεθέασης. Η κοινή λογική και η κοινή γνώμη στην οποία συχνά αναφέρεται δεν είναι τίποτα άλλο από μια τηλεοπτική εκπομπή καταδικασμένη από ώρα σε ώρα να τελειώσει με ένα απλό πάτημα του κουμπιού.

***

Παρά το ευτράπελον του πράγματος, το αδιέξοδο πηγαίνει ενδεχομένως πολύ βαθύτερα και πιθανόν να ορίζεται από τη συγχώνευση των κουρασμένων «σοσιαλιστικών» ιδανικών με δραστήρια συμφέροντα που δεν είναι εύκολο να σκιαγραφηθούν δίχως να γίνει παραπομπή στους άθλους της εξωθεσμικής αριστοκρατίας. Οπως όλοι οι πρώην Αριστεροί που ερωτοτροπούν με τον νεοφιλελευθερισμό, ο Θ. Πάγκαλος οφείλει να παρακάμπτει σιωπηρά τις εκκρεμότητες της οικονομικής φιλοσοφίας του σημιτικού εκσυγχρονισμού, όσο και τη συζήτηση των επιπτώσεων της επιρροής των ΜΜΕ και, συνεπώς, δεν του μένει παρά να εξαντλεί την κακή του διάθεση του σε θέματα κοινωνικής στρατηγικής, ιδωμένα απ’ την άποψη «του μέσου πολίτη», όπως τον ονομάζουν με τακτ. Διόλου συμπτωματικά, ο μέσος πολίτης των παραδειγμάτων του είναι ο ίδιος.

Υγ. Υποτίθεται ότι θα ήταν ένα ποστίδιο για τον Θ. Πάγκαλο, αλλά ο Ε. Α. τα λέει καλύτερα. Σιγά σιγά θα βάλω λινκ εδώ για τα βλογς που συμμετείχαν στον μεγάλο αφιέρωμα.

Krotkar, Happy Hour, Antidrasi+sex, καλώδια, κανάλι, Ροΐδης, e-cynical, Πεντανόστιμη, Βιβλιοθηκάριος, Everythingyouknowiswrong, Ροδιά, ακυβέρνητες πολιτείες, θέατρο δρόμου, κόκκινο μπαλόνι, ngeor, μετά την εφημερίδα, και το ολόφρεσκο βλογ

Ως συνήθως ο Τάλως είναι ακριβής και εύστοχος.

Και παλαιότερος Σελιτσάνος.

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under πολιτικά, διάφορα

στη ραδιόφουσκα για την παύση πληρωμών

Την Δευτέρα 11 με 1 το πρωί στο Radiobubble θα είναι στο στούντιο της Ιπποκράτους ο οικονομολόγος Λεωνίδας Βατικιώτης μέλος της πρωτοβουλίας No money No debt. Θα ανακριθεί από τον frantzisp και τον O_Kanalarhis.

Το κείμενο – διακήρυξη με τις υπογραφές επιστημόνων από διαφορετικούς κλάδους εδώ.

Τα βίντεο απ’ την εκδήλωση της 17ης Ιουνίου εδώ

Όσοι θέλετε και έχετε ερωτήσεις, απορίες, ύβρεις, αντιρρήσεις αφήστε τις στα σχόλια ή στο ποστ της ραδιόφουσκας εδώ.

Όσοι αισθάνεστε ότι όλα αυτά περί παύσης πληρωμών είναι ακραία, περίεργα, αριστερίστικα περάστε πρώτα μια βόλτα απ’ τον Radical και ας πούμε διαβάστε το τι αίτημα είναι η άρνηση του χρέους.

Η ομιλία του Λ. Βατικιώτη απ’ την εκδήλωση

ΥΓ: Ερωτήσεις του στιλ «να βγάλω απ’ την Ελλάδα τις αποταμιεύσεις μου, ήτοι τα τελευταία 20, 32€?» δε θα γίνουν δεκτές.

4 Σχόλια

Filed under πολιτικά, radiobubble

5/5 – έξω

τί είδα εκεί έξω:

*

Κατεβήκαμε στο πανεπιστήμιο την ώρα που το ΠΑΜΕ περπατάει στη Σταδίου. Απ’ τα μεγάφωνα κλασσικά Ξυλούρης. Ο κόσμος είναι πάρα πολύς. Βλέπεις αρκετά μετά το Σύνταγμα τους πρώτους, οι τελευταίοι ακόμη δεν έχουν ξεκινήσει από την Ομόνοια.

*

Λίγα μέτρα παραπέρα αρχίζει η άλλη πορεία. Πρωτοβάθμια σωματεία και λοιποί. Οι τελευταίοι, μου λέει απ’ το τηλέφωνο ο Γ., είναι μετά την ΑΣΟΕΕ, ενώ κάποιοι είναι στην Αλεξάνδρας. Μετά την ανακοίνωση των μέτρων για τη μη κατάργηση του 13 και 14 μισθού στον ιδιωτικό τομέα, πίστεψα ότι ο κόσμος στην απεργία θα ήταν αρκετός, αλλά όχι ιδιαίτερα πολύς. Έκανα λάθος. Στις συζητήσεις άκουγες συγκρίσεις και υπολογισμούς. Ακόμη δεν μπορούσα να χωνέψω το μέγεθος του πλήθους.

*

Περπατώντας σημειωτόν παρατηρείς μερικά πράγματα. Τα μπλοκ είναι πυκνά, όχι η συνηθισμένη εικόνα με τους διαδηλωτές να περπατάνε αραιά. Δεν μπορούσες να προχωρήσεις μπρος πίσω, για να δεις πόσος κόσμος υπήρχε πίσω. Παρόλο που απ’ την αρχή της Σταδίου εμφανίστηκαν τα ΜΑΤ με τις γνωστές χημικές διαθέσεις, τα γνωστά συνθήματα «μπα – γου – δο» ακούστηκαν λιγότερο από ποτέ. Η κουβέντα που σερνόταν στα στόματα και έδινε τον παλμό ήταν το «να καεί το μπουρδέλο η βουλή». Η ένταση ήταν πρωτοφανής, νομίζω. Αν θεωρούμε ότι ο προπέρσινος Δεκέμβρης είχε οργή, ας το ξανασκεφτούμε. Στο σημείο εκείνο, λίγο μετά την κορυφή των πρωτοβάθμιων σωματείων, στη Σταδίου, τα ΜΑΤ ξεκίνησαν να πετάνε τα πρώτα χημικά.

*

Ενδεικτικό της κατάστασης ότι με την Ι. επαναλήφθηκε τουλάχιστον τέσσερις φορές ο διάλογος:

Ι: «Πάμε λίγο πιο γρήγορα, εδώ έχει μαύρους».

Moi: «Πού μωρέ; Δεν είναι αυτοί, καμία σχέση».

Μπροστά μας παιδιά χωρίς κουκούλες, τριαντάρηδες και ακόμη μεγαλύτεροι πετάνε μπουκάλια ή και πέτρες στα ΜΑΤ. Δεν έχουν σχέση με αυτούς που σπάνε συστηματικά ή που είναι οργανωμένοι. Πάνω απ’ τα νέφη, πάνω απ’ τον καπνό έχει κατακάτσει μια τρομερή αγανάκτηση.

*

Φτάνουμε στο Σύνταγμα στο κάτω μέρος της πλατείας. Ήδη πάνω γίνονται κάποια μικροεπεισόδια. Ο κόσμος αρχίζει να ανεβαίνει την ανηφόρα στα δεξιά της πλατείας για να φτάσει επιτέλους στο κοινοβούλιο. Με το που φτάνουμε στο τέλος της Όθωνος τρώμε τα δακρυγόνα. Ο κόσμος αρχίζει να τρέχει προς τα πίσω. Φωνάζω ένα «ήρεμα, μην τρέχετε», σκεφτόμενος ότι καλύτερα το χημικό παρά να ποδοπατηθούμε. Κάνω λάθος γιατί αυτό το πράγμα ή είναι πολύ δυνατό ή έχει σκάσει ακριβώς στα μούτρα μας. Μια κοπέλα πέφτει λιπόθυμη κάτω, δύο παιδιά κουβαλάνε έναν γέρο που παλεύει να πάρει ανάσα. Ο κόσμος είναι μέσα στην πλατεία και στη Φιλελλήνων. Ορισμένοι πετάνε πέτρες στις τράπεζες της Όθωνος, σπάνε κάμερες και χειροκροτούνται. Ανεβαίνουν σιγά σιγά πάλι προς τα πάνω, πετάνε πέτρες, δέχονται ξανά δακρυγόνα έρχονται πίσω. Προς το παρόν σάστισμα. Το κύμα έρχεται τώρα απ’ τον μεγαλύτερο κόσμο, αυτόν που δεν σπάει. «Να καεί, να καεί..». Ο κόσμος αρχίζει προς τα πάνω ξανά, μαζί με αυτούς που κρατάνε πέτρες, αξεχώριστα. Προχωράνε μπροστά, δακρυγόνα ξανά. Το γνωστό πήγαινε έλα όχι όμως μεταξύ κουκουλοφόρων και αστυνομικών, αλλά μεταξύ ΜΑΤ και σώματος της διαδήλωσης. Το σύνθημα που επαναλαμβάνεται δεν είναι ένα απλό σλόγκαν. Είναι η συμπύκνωση της οργής, είναι πραγματική επιθυμία. Νωρίτερα κάποιοι δίπλα μου συγκρατούν δυο κουκουλοφόρους λέγοντας «μη σπάτε ρε, κρατηθείτε. Περιμένετε να φτάσουμε στη βουλή». Ένας αριθμός ανθρώπων (100.000; 200.000; 30.000; πες όσους θες) ζητάει επίμονα και με τρομερή ένταση το θέαμα της βουλής που καίγεται. Αυτή ήταν η αίσθησή μου, μπορεί να έκανα και λάθος.

*

14:12. Το πιο ζόρικο δακρυγόνο που έχω φάει στη ζωή μου μόλις ανοίγω τα μάτια μου μοιάζει να είναι το πιο ανίσχυρο όπλο να αντιμετωπίσει τα πρόσωπα γύρω μου. Ο κόσμος καταπίνει τα νέφη με μάτια δακρυσμένα και ορθάνοιχτα. Δίκαιοι και άδικοι, μπάχαλοι, αριστεριστές και αγαναχτισμένοι σαραντάρηδες για μια στιγμή είναι ένα αποφασισμένο σώμα. Σ’ αυτό το σημείο ο Παπαγιώργης μας θυμίζει τη φράση του Ποζνιτσόφ: «Δεν μπορώ να εγγυηθώ για τον εαυτό μου».

*

Την ώρα του δακρυγόνου που προανέφερα η Α.Μπ. μου λέει, ότι έχει πάρει φωτιά η Marfin κοντά στον Ιανό και μιλάνε για δύο αγνοούμενους, δεν απαντάνε στα κινητά τους. Είναι λέει οι πυροσβέστες μέσα και ψάχνουν. Δεν δίνω πολύ σημασία. Λέω: ε καλά δεν πιστεύω να ήταν κανείς μέσα. Άμα ήταν θα μιλούσαν στους πυροσβέστες, θα τους έβρισκαν.

*

Ακολουθεί το γνωστό κυνηγητό. ΜΑΤ, διαδηλωτές, χημικά. Περαστικοί και άλλοι θαμώνες από μαγαζιά βρίζουν τους αστυνομικούς. Το επιχείρημα είναι πολλές φορές ότι τα μέτρα στρέφονται και εναντίον τους. Γιατί υπερασπίζονται τους κλέφτες; Αρχίζουν φωτιές. Στο παράρτημα του υπ. Οικ. σε αμάξια, σε κάδους. Έχουμε φτάσει στην Δ. Αρεοπαγίτου.

δυνατό σουτ στο κέντρο της εστίας

*

Λίγο πιο κάτω η Α.Μπ. μου λέει ότι η πυροσβεστική έστειλε στους συντάκτες ότι έχουμε τρεις νεκρούς στην τράπεζα. Παγώνω. Παίρνω τηλέφωνα, για κάποιο λόγο θέλω να το πω και σε άλλους. Δεν είναι θέμα ενημέρωσης, θέλω να μοιραστώ κατά κάποιο τρόπο το βάρος. Ο Α. είναι στα προπύλαια. Το έχει ακούσει. Μου λέει: Όταν περνούσα από κει, είχε ανάψει μια μικρή φωτιά στην τράπεζα. Κάποιοι είχαν βγει στα μπαλκόνια. Ως συνήθως οι διαδηλωτές τους έβριζαν, λέγοντας τους ότι θα έπρεπε να απεργούν. Ένας άντρας απ’ το μπαλκόνι, λέει: «όχι έτσι ρε παιδιά. Θα καούμε ζωντανοί». Ένας ηλικιωμένος λίγο πιο μπροστά φωνάζει «να καείτε μουνάκια».

*

Ο Α. ήταν μετά έξω απ’ την τράπεζα. Με παίρνει και μου λέει ότι κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ψέματα. Του λέω το είπε μέχρι και το BBC. Του λέω είναι τελείως μλκ αυτό. Πρέπει να φύγει ο κόσμος από κει. Μου λέει: Μόλις ήρθε ο Βγενό. Το πλήθος φωνάζει «να τος να τος ο πρωθυπουργός» και «προσοχή προσοχή δολοφόνος με γυαλί». Είναι με δέκα μπράβους και μερικούς αστυνομικούς. Κάποιος του φωνάζει: «έτσι θα κυκλοφορείς από δω και πέρα»

*

Είμαι ακόμη Φιλελλήνων. Η Ρ. μου λέει στο τηλέφωνο ότι το έμαθε. Μου λέει ότι αρκετός κόσμος έχει μαζευτεί Εξάρχεια. Έχουν τρελαθεί μου λέει. Φωνάζουν «σε μία μέρα Αργεντινή». Ο κύριος δίπλα μου που ακούει να επαναλαμβάνω το τηλεφώνημα λέει: «τι λέτε ρε παιδιά; Είναι παράδειγμα η Αργεντινή; Είναι περίπτωση ήττας αυτή». Η Ρ. συνεχίζει: «φοβάμαι ότι περνάμε τα στάδια πολύ γρήγορα. Μοιάζει με εμφύλιο. Ή με τους από δώ ή από με τους από κει». Βρίζουμε κι οι δύο, αλλά όχι με ιδιαίτερο σιχτίρι. Έχουμε παγώσει.

*

Η  Α.Μπ. μου λέει απ’ το τηλ. ότι ο Σκάι παίζει κανονικά, ενώ κι η ΕΣΗΕΑ μάλλον θα σταματήσει την απεργία. Πάω με τα πόδια σπίτι. Σκέφτομαι ότι ζούμε ιστορικές στιγμές. Περνάω μια διάβαση στη Βουλιαγμένης σκεπτόμενος ακριβώς τις 14:12 όταν κάποιοι στην Όθωνος κουνάνε τα χέρια τους προς τη Φιλελλήνων λέγοντας: «Πάμε ρε, όλοι μαζί, μην φοβάστε». Το πλήθος ξεκινάει να πολιορκήσει τη Βουλή. Τρώει κι άλλα χημικά. Κάποιοι αρχίζουν να περπατάνε προς τα κάτω την Φιλελλήνων. Μπροστά στην ΑΔΕΔΥ υπάρχουν κάποια πολυτελή αυτοκίνητα. Υπήρχαν. Επιστρέφω στις 14:12. Αν ο κόσμος προχωρούσε λίγο ακόμη προς τη Βουλή, σκέφτομαι ότι δε θα είχαμε μόνο τρεις νεκρούς. Υπερβολικός ή όχι το πιστεύω. Η ένταση του κόσμου ήταν για μένα πρωτοφανής.

*

Στο σπίτι με παίρνει ο Α. Είναι βαρύς. Μιλάει και για μένα. «Δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι για αυτούς τους 3 ανθρώπους φταίμε κι εμείς. Έχουμε ευθύνη. Κάτι πρέπει να γίνει. Τι όμως; Ν’ αρχίσουμε να πλακωνόμαστε δηλαδή στο δρόμο με τους μπάχαλους;». Του υπενθυμίζω ότι σήμερα πέτρες (εντάξει όχι μολότοφ, αλλά πέτρες) πετούσε ένα σωρό κόσμος. Πολύς κόσμος. Ύστερα συμφωνώ μαζί του. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι στις φλέβες μας κυλάει η ένταση μιας φοβερής διαδήλωσης. Δεν μπορώ παρά να σκεφτώ ότι στα ακροδάχτυλά μας υπάρχει έστω και λίγο απ’ το αίμα αυτών των ανθρώπων.

*

Οι στίχοι του Βάρου («πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στο δρόμο της φωτιάς») θα έβγαιναν απ’ το στόμα μου με όλο τον λαϊκισμό που λιμνάζει μέσα μου. Τώρα όμως έχουμε τρεις νεκρούς να σκεφτούμε και να πενθήσουμε. Αν ήταν αλλιώς αυτή η μέρα, θα της έπρεπε μια ανεπανάληπτη ανάσα αισιοδοξίας. Τώρα της πρέπει προβληματισμός, περίσκεψη, αναστοχασμός.

[ακολουθούν σχόλια:

Υγ. να λέμε τις δολοφονίες, δολοφονίες.

Υγ2. να μη λέμε δημοκρατία ό,τι απέμεινε απ’ τη δημοκρατία.

αυτό που κάνω ίσως να λέγεται και λαϊκισμός]

111 Σχόλια

Filed under #griots, imfgr, πολιτικά, φωτογραφικά

να κλείσει ο ρημαδιασμένος

Μετά τα αβγά στην Σ.Τ. προχθές, ο κ. Παπαχελάς γράφει σήμερα το κείμενο με τίτλο «ο κύκλος πρέπει να κλείσει».

Α] Το περιστατικό με την κ. Τριανταφύλλου ακολούθησαν αντιδράσεις και από την αρχή συνδέθηκε με την γενικότερη συζήτηση για τα Εξάρχεια, που τον τελευταίο καιρό κοντεύει να μονοπωλήσει κουβέντες και άρθρα, λες και αποτελεί το σοβαρότερο πρόβλημα της χώρας ή για να είμαι πιο ακριβής των αρθογράφων σοβαρών εφημερίδων. Το πέταγμα των αβγών, σίγουρα αγενές, άκομψο, αντικοινωνικό και δύσοσμο, δεν είναι καμιά πρωτότυπη ή  πανέξυπνη πρακτική. Σίγουρα είναι άθλιο να βρίσκεσαι με ρούχα ομελέτα στο κέντρο της Αθήνας. Ειδικά όταν αυτά συνοδεύονται απ’ την δημοκρατικότατη παρατήρηση ότι για κάποιο περίεργο λόγο θα έπρεπε να μεταφέρεις τα μούτρα σου σε άλλη συνοικία. Έτσι, όπως είναι φυσικό, όλοι διαμαρτυρόμαστε γι’ αυτήν την φασιστική υπό μία έννοια πράξη.

Βέβαια όταν ρίχνουν γιαούρτια στους Ψωμιάδηδες και Παπαγεωργόπουλους, καφέδες στους Βενιζέλους ή παπούτσια στους Μπους αυτού του κόσμου, τρέχουμε να ανεβάσουμε βιντεάκια στο youtube & να σκάσουμε στα γέλια. Γιατί άραγε; Αυτοί δεν έχουν αξιοπρέπεια, δεν αξίζουν της συμπαράστασής μας; Ή μήπως έχουμε αποφασίσει από πριν ότι καλά έπαθαν; Αν μας φαίνεται λοιπόν φασιστική η λευκή (ή ανάλογη) τρομοκρατία καλώς μας φαίνεται. Όχι όμως να αποφασίζουμε ανάλογα με το πρόσωπο που γιαουρτώθηκε. Άλλωστε τόσα χρόνια δε θυμάμαι πραγματικά πόσα δημοσιεύματα έχω διαβάσει για το πόσο έξυπνη και εναλλακτική και ωραία κλπ είναι η λευκή τρομοκρατία και πώς οι ακτιβιστές καλά κάνουν, γιατί μερικοί τα χρειάζονται. Τώρα τί έγινε; Αλλάξαμε γνώμη;

Η αλλόκοτη ατμόσφαιρα που έχει κατακαθίσει πάνω απ’ τα κεφάλια μας επιβάλλει να δηλώνουμε κάθε φορά πριν ξεκινήσει η κουβέντα αν είμαστε υπέρ ή κατά κάθε ενέργειας. Στην εποχή της ηθικολογίας και στο όνομα μιας ψευτο – συναίνεσης, ζητούνται συνεχείς δηλώσεις αποκήρυξης της βίας ή και αποδείξεις πίστης στη νομιμότητα. Το δόγμα Μπους (ή μαζί μας ή εναντίον μας) παιδικό και παράλογο σε όποιον έχει αντιμετωπίσει οποιαδήποτε πραγματική κατάσταση, μοιάζει να επικρατεί πλήρως σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας. Με άλλα λόγια τα αβγά ή το γιαούρτι δεν είναι κάτι τραγικό, ούτε πρωτόγνωρο, έλεος πια. Άλλο ότι δεν  συμφωνούμε ή δεν μας αρέσει η ενέργεια κι άλλο να καταδικάζουμε απερίφραστα λες και το ίδιο είναι ένα γιαούρτι και μια επίθεση με 6 τραυματίες από σφαίρες.

Αυτό που είναι όντως τραγικό, είναι ο λόγος που αιτιολόγησε την πράξη αυτή. Είπαμε, κάποιοι, που θεωρούν εαυτούς αριστερούς, είναι οι πιο αντιδραστικοί τύποι που κυκλοφορούν εκεί έξω. Άλλο ένα παράδειγμα: Στην τουαλέτα μαγαζιού των Εξαρχείων με μαρκαδόρο γράφει κάποιος: «Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ΜΟΝΟ ελεύθερο camping». Η λέξη μόνο με κεφαλαία και υπογράμμιση (και γραμματοσειρά 22 ας πούμε) δείχνει πως αντιλαμβάνονται την ελευθερία ορισμένοι. Όπως την ερμηνεύουν αποκλειστικά οι ίδιοι.  (γι’ αυτό απαντάει σοφά & αφοριστικά άλλος από κάτω: «Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ότι τους γουστάρει»).

Β] Ο κ. Παπαχελάς μιλάει για τη γενιά του Πολυτεχνείου και μεταξύ άλλων γράφει: «Γιατί προφανώς καταλαβαίνουν πως η φοβερή κρίση αξιών, η διαφθορά και η διάλυση του κράτους κάτι έχουν να κάνουν με την έλευση της γενιάς τους στην εξουσία μέσα σε συνθήκες «επανάστασης» αμέσως μετά τη μεταπολίτευση».

Κυκλοφορεί πάρα πολύ η άποψη ότι μπορεί η αριστερά να έχασε τον εμφύλιο αλλά ήταν ο ιδεολογικός νικητής που καταδυνάστευσε τον τόπο και οδήγησε τη χώρα στην σημερινή κατάσταση.

Λιώνουν τα μάτια μου στο φως της τηλεόρασης που λέει και το τραγούδι. Η κρίση αξιών και η διαφθορά έχει άραγε τις βάσεις της στις ιδέες και τους ανθρώπους της ιδιότυπης ελληνικής (και όχι ιδιαίτερα αριστερής) αριστεράς; Άραγε ο Παπαχρήστος (που λέει ο Παπαχελάς ότι θα τον προστάτευε η «μηντιακή ομπρέλα» μετά την τζάμπα αντίσταση στο Φλοράλ τις προάλλες) έχει μεγαλύτερη επιρροή και «ομπρέλα» απ’ τον ίδιο τον Παπαχελά; Ποιος τέλος πάντων φτάνει με ισχυρότερη φωνή στα ελληνικά σπίτια και διαμορφώνει αντιλήψεις, ο Γλεζος και ο Στρατούλης; Ή μήπως από το 90 και μετά ο Χατζηνικολάου, ο Πρετεντέρης, ο Λαζόπουλος, ο Αναστασιάδης κι όλα τα υπόλοιπα τηλεοπτικά αστέρια; Ποιος φταίει περισσότερο για αυτό το «πλουτίστε» ως μοναδικό πρόταγμα που λέει ο Καστοριάδης; Η ανύπαρκτη ελληνική αριστερά ή ο Κωστόπουλος, το ανθρωποφάγο lifestyle και η απαστράπτουσα Αράχοβα του ΠΑΣΟΚ και των υπόλοιπων σοσιαλιστών; Ποιός μετέτρεψε το χρηματιστήριο, τον τζόγο και την παγερή πόζα σε νούμερο ένα χόμπι των Ελλήνων; Ποιος υπονοεί συνεχώς ότι για να υπάρξουμε πρέπει πρώτα να πλουτίσουμε; Κατέλαβε η κυβέρνηση του βουνού τα κανάλια και δεν το έμαθα;

Στο ίδιο άρθρο ο κ. Παπαχελάς αναφέρεται και στα ελληνικά πανεπιστήμια. Άραγε ποιό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του εν λόγω χώρου; Τα επεισόδια που γίνονται δύο φορές το χρόνο και οι καταλήψεις; Προχθές ΠΑΣΠ και ΔΑΠ κρατούσαν «ρόπαλα, λοστούς και πέτρες.. κράνη και ξύλα» κι οδήγησαν στο κλείσιμο της ΑΣΟΕΕ. (Τι συμβαίνει εδώ κύριοι αυριανοί βουλευτές που θα μας λέτε απ’ τα παράθυρα ότι όποιος θέλει να συζητήσει δεν κρύβει το πρόσωπό του; Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, μόνο τραυματίες.)

Πραγματικά λυπάμαι & εκνευρίζομαι κάθε φορά που σπάει ένα pc σε πανεπιστήμιο, γιατί όταν ήμουν φοιτητής δεν είχα και έτσι κατέληξα αναλφάβητος με την τεχνολογία να παλεύω στα 27 μου να μάθω το πιο θαυμαστό απ’ όλα όσα φέρνει ο νέος κόσμος. Όμως είναι μεγαλύτερο πρόβλημα αυτό απ’ τα τραπεζάκια, τις σημειώσεις και τις έτοιμες ερωτήσεις των παρατάξεων, τους «δικούς μας» καθηγητές, τις χρηματοδοτήσεις, τις εκδρομές με τα παράπλευρα οφέλη και τα περασμένα μαθήματα αρκεί να είσαι του κόμματος; Ή απ’ τις σχέσεις των παρατάξεων με τους χειρότερους και πιο αντιδραστικούς μπράβους και ανθρώπους της νύχτας και των μαγαζιών στην επαρχία; Γι’ αυτά, μάλλον δυσκολευόμαστε να κατηγορήσουμε τα όποια ΕΑΑΚ κι έτσι δεν τα πολυσυζητάμε.

Με όλα αυτά δε θέλω να πω ότι δε φταίει κι η αριστερά. Αντιθέτως, όπου όντως για ένα διάστημα ανέλαβε τα ηνία, πχ. τραγούδι, απέδειξε ότι δεν ξέρει ούτε από πρόοδο, ούτε από δημοκρατία, ούτε πολύ περισσότερο από πρωτοπορία. Κι όλοι όσοι κατηγορούν Γιωργάκη και Κωστάκη για οικογενειοκρατία, θα πρέπει να έχουν στο νου τους, ότι πάμπολλοι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι, τραγουδιστές, σκηνοθέτες κλπ έβαλαν τα παιδάκια τους στο σινάφι με συνοπτικές διαδικασίες. Τέλος, μερικές φορές σκέφτομαι ότι στον Σύριζα αξίζει ο Πρετεντέρης του. Η ανακοίνωση που έβγαλε μετά τα αβγά στη συγγραφέα ήταν για.. αβγά. Τροφοδοτεί την αστυνομοκρατία και λοιπές αηδίες. Σιγά μην μπει ο Χρυσοχοΐδης στα Εξάρχεια για ένα λερωμένο παλτό.

30 Σχόλια

Filed under πολιτικά, ασυναρτησίες

μόνο «καθαρές κουβέντες»

Δυο περιπτώσεις σχετικές με τον «εργασιακό μεσαίωνα» τον οποίο επικαλείται ο αυριανός.

Α)      Πριν λίγες μέρες σε γραφείο του κέντρου κλήθηκαν σε meeting οι εργαζόμενοι, στους οποίους και ανακοινώθηκαν τα εξής: Άδειες μόνο το χειμώνα & μόνο για μία εβδομάδα, τέλος σε οποιαδήποτε μουρμούρα για το ωράριο, το οποίο πλέον εν ολίγοις δεν υφίσταται & τα δώρα μειώνονται κατά το ήμισυ. Η κουβέντα τελείωσε με την «διευθύντρια» (ας την πούμε έτσι) να λέει ότι όποιος έχει αντιρρήσεις δε χρειάζεται να πει κάτι, μπορεί απλά να παραδώσει την παραίτησή του.

Β)      Στις συζητήσεις σχετικά με τις νέες συμβάσεις που θα υπογράψουν οι εργαζόμενοι στην ολοκαίνουρια, δυναμική και φιλόδοξη εταιρία ζητούνται τα εξής: Δεν υπάρχουν υπερωρίες, μία μέρα την εβδομάδα εθελοντική εργασία επ’ ωφελεία της εταιρίας και δυνατότητα ανά πάσα στιγμή να μετατίθεται ο εργαζόμενος σε οποιαδήποτε θέση, σε άλλη εταιρία του ομίλου.

Γ)       Χθες ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στους αναπληρωτές που έχουν να πληρωθούν 10 με 12 μήνες, είπε ότι εντάξει ίσως να υπάρχουν κάποιες καθυστερήσεις, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κράτος είναι ο πιο σίγουρος εργοδότης. Τα χρήματα θα τα πάρουν σίγουρα οι εργαζόμενοι.

Είναι προφανές ότι οι δύο προϊστάμενοι των εταιριών, που διαχειρίζονται την εξουσία και το χρήμα στο κρατίδιό μας, δεν έχουν μείνει για περισσότερο από δύο λεπτά με άδειο πορτοφόλι. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Η φτώχεια δεν είναι προσόν. Όμως η μέχρι τώρα πορεία τους στα ανθρώπινα, τους απαγορεύει να αντιληφθούν την κατά τ’ άλλα προσφιλή τους καθημερινότητα. Δεν μπορεί αλλιώς να εξηγηθεί ότι ο ΚΚ δεν αντιλαμβάνεται ότι το να καθυστερήσει ο μισθός, όχι για 12 μήνες, αλλά για 12 μέρες ισοδυναμεί με μια πραγματικότατη και άκρως αληθινή τραγωδία. Αυτό μπορούν να το βεβαιώσουν δυστυχώς, πολλοί σημερινοί εργαζόμενοι.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι η ολοένα αυξανόμενη απληστία των πάσης φύσεως εργοδοτών. Ούτε η προσπάθεια να πειστούμε ότι πρέπει να είμαστε ευχαριστημένοι πότε με την ελαστική & ανασφάλιστη απασχόληση και πότε με την άθλια τακτική της «πρακτικής». Το αληθινό σκάνδαλο είναι ότι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μοιάζουν πλέον βέβαιοι ότι πρώτα απ’ όλα πρέπει να αισθάνονται τυχεροί επειδή κάποιος τους επιτρέπει να εργάζονται & άρα να καταθέτουν την ελάχιστη καταβολή στην πιστωτική κάρτα. Ο φόβος για την ανεργία είναι μεγαλύτερος από την διάθεση για ζωή. Αναπόφευκτα, τα αποτελέσματα αυτής της παράνοιας θα εμφανίζονται κάθε λίγο, με τη μορφή μιας άτσαλης ψυχικής αρρώστιας ή με την ορμή κάποιου βίαιου ξεσπάσματος.

Ο Σιοράν προειδοποιεί ότι δεν θα πρέπει να συγχέουμε το προχωρώ με το προοδεύω. Άλλωστε είναι σωστό να επικαλούμαστε το μεσαίωνα. Κάποιοι ζουν σ’ αυτόν και κάποιοι φέρνουν τις βόλτες τους στην Αγ. Παρασκευή μιλώντας για υπεύθυνες αποφάσεις. Ας τις ανακοινώσουν σ’ όσους έχουν να πληρωθούν 10 μήνες.

6 Σχόλια

Filed under πολιτικά

πολιτικός πολιτισμός

img_0192.jpgimg_0195.jpg……………………………………………………………………………………………………………..

Ξανακοιτούσα προχθές αποσπάσματα από τα τραγούδια της φωτιάς του Κούνδουρου. Βλέπω όλο αυτό τον κόσμο, ακούω τις φωνές τους. Ευλαβικά και λυσσασμένα στοιχίζονται γύρω απ’ το λόγο των ποιητών και απλώνουν το πάθος και τον παλμό τους. Όλοι μαζί εν χορώ «δώστε τη χούντα στο λαό» και «δημοκρατία». Τους ακούω και αναρωτιέμαι ποιό ποτάμι έπνιξε τις φωνές τους. Αναρωτιέμαι ποιά γεγονότα μεσολάβησαν, ποιός χρόνος πέρασε κι αλλοίωσε τα συνθήματα τους. Ίσως πάλι το πρόβλημα να ήταν ακριβώς αυτό. Ήταν σλόγκαν κι όχι πολιτική απαίτηση, ήταν τραγούδια κι όχι συλλογική ετοιμότητα. Ο κόσμος ήθελε απλά να φωνάξει, να διαμαρτυρηθεί, ίσως και να ονειρευτεί.

Όμως οι περισσότεροι από τους συγκινημένους θεατές αυτής της συναυλίας, που ασχολήθηκαν με τα πολιτικά είτε κατέθεσαν τα όπλα μπροστά στις παγίδες της απείρως πιο περίπλοκης πραγματικότητας, είτε –τελείως λανθασμένα – θεώρησαν ότι η κατάργηση του ξύλου και των βασανιστηρίων σημαίνουν αυτομάτως ότι μας τελείωσε η χούντα. Η έλλειψη δημοκρατίας την οποία λουζόμαστε σήμερα μιλάει μόνη της και υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο.

– Ο Αρανίτσης κάπου έγραφε: «αυτό που επιθυμεί η κοινωνία, πρωτίστως, δεν είναι βέβαια ψωμί ή παιδεία, πόσο μάλλον ελευθερία, αλλά τον εφησυχασμό» –

………………………………………………………………………………………………………………

img_0179.jpgimg_0190.jpg

Σκέφτομαι, ευτυχώς ο παππούς έχει πεθάνει και η γιαγιά δυσκολεύεται να βρει το μυαλό της τελευταία. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να αντικρύσουν τον τόπο τους έτσι. Δεν ξέρω αν θα άντεχαν να συνειδητοποιήσουν ότι μόνοι μας κάψαμε τα σπίτια μας.

Μόνοι μας τα κάψαμε όλα, τα παλιά αμπέλια και τις παρατημένες ελιές, τα βουνά και τις αυλές. Τόσα χρόνια αδιαφορήσαμε. Τόσα χρόνια ψηφίζοντας αυτούς, σφυρίζαμε ανέμελοι ανάμεσα στα καινούρια αυτοκίνητα και τις λεωφόρους. Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, κυβερνήσεις και οι τοπικοί άρχοντες, δικά τους παιδιά, υπάκουα και χαϊδεμένα. Σπίτια, χωράφια, πρώην αναμνήσεις. Περπατάω εκεί που κάποτε οι νεκροί ονειρεύτηκαν το μέλλον κάτω από δροσερές σκιές. Περπατάω εκεί που φύτρωνε άγρια μέντα και η γη μυρίζει ακόμη κόκκινο κρασί.

img_0187.jpg

Φωτογραφίες Θ.Π.

4 Σχόλια

Filed under πολιτικά, φωτογραφικά

πεδία μάχης

Την ουσία και το περιεχόμενο της αντιπροσωπευτικής μας δημοκρατίας τη βλέπουμε στα υπεροπτικά και αμετανόητα πρόσωπα των πολιτικών που δεν προλαβαίνουν να κατηγορούν τη μία ή την άλλη παράταξη για άλλο ένα σκάνδαλο. Είναι γνωστό, η αλητεία εδώ και χρόνια είναι εγκατεστημένη στο άβατο της βουλής (μοναδικό πραγματικό άβατο, αφού για να εισέλθεις πρέπει να πληρείς μια σειρά από προϋποθέσεις, όπως ας πούμε να έχεις αμάξι πάνω από τα 2000 κυβικά ή να μπορείς να αυτοαποκαλείσαι μεγάλη δημοκρατική παράταξη, χωρίς να ξεσπάς σε γέλια). Κατηγορούμε όσους τα σπάνε ότι στρέφουν τον κόσμο εναντίον τους ή ότι κάνουν τους ακροδεξιούς να φαίνονται θύματα. Λογικό, αλλά θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη μας, πως ποτέ η αριστερά δεν ήξερε από τακτική. Και πώς να ξέρει, αφού είναι γνωστό ότι όταν σε πνίγει το δίκιο, είναι δύσκολο να παίζεις επικοινωνιακά παιχνίδια. Το πρόβλημα βέβαια δεν είναι τα όποια επεισόδια, ούτε η για άλλη μια φορά συμπόρευση κράτους και ακροδεξιάς, αλλά η αντίληψη ότι μπορούμε να σταματήσουμε την οποιαδήποτε διαδήλωση, πορεία ή ομιλία. Αν η ελευθερία είναι ο δρόμος που ονειρευόμαστε κάποτε να περπατήσουμε, οι απαγορεύσεις είναι το ανέκδοτο και το όπλο του παλιού κόσμου.

………………………………………………………………………………………………………………

Αν δε βαριέσαι λοιπόν κι αν δεν αγανακτείς με τις φωτιές στις κεντρικές λεωφόρους, δες κι ένα παλιότερο ποστ ή ακόμα καλύτερα άκουσε το παρακάτω τραγουδάκι.

…………………………………………………………………………………..

Είμαι γυφτάκι στην Πανεπιστημίου
με τα τραγούδια-πατσαβούρια μου γυαλίζω το παμπρίζ
και τα όνειρά σας
σε στάσεις λεωφορείου
με τα λουλούδια τα κουλούρια μου πουλάω και την ψυχή μου
στα παιδιά σας
σε τάφους γυμνασίου
τα σουσαμένια μου μπουμπούκια βουτηγμένα σε χολή
γλώσσα σφουγγάρι
δαίμων του κυλικείου
στο μαυροπίνακα καρφώνω τους σπασίκλες μαθητές
και τα τσιράκια
του άρχοντα ηλιθίου
τους κοπαδίτες τους μουγγούς τους σιωπηλούς πλειοψηφούντες
δουλειές με φούντες
μπαίνω με τα τσαρούχια
στο σαλονάκι της Ευρώπης μια ζωή πρετ-α-πορτέ
με περιμένει

Κάνω παιγνίδι με λόγια και με νότες
έχω κρυμμένα τραγουδάκια στα μανίκια στα μπατζάκια
γητεύω κότες
άγουρα κοριτσάκια
και τα φυτεύω στο κρεβάτι με τα κέρατα να εξέχουν
στα τασάκια
από έρωτες καπότες
με γουρουνάκια κουμπαράδες να κυλιέμαι στα λεφτά
βαράω κουδούνι
στης καφετζούς τις πόρτες
η σκονισμένη νεολαία σαβανωμένη συνολάκια
κάνει νάζια
σε ντισκοκαρμανιόλες
θεατές και νικημένοι ονειρώξεων λεκέδες
είσαστε όλες
ένα μάτσο βιόλες
σας σιχάθηκε η ψυχή μου καρκινάκια του πλανήτη
σκατοκαριόλες

Τζ. Πανούσης , Είμαι γυφτάκι.

2 Σχόλια

Filed under πολιτικά