Category Archives: με τα λόγια άλλων

επιτέλους, ας ζήσουμε ανήθικα

“Από τις αρχές του 20ου αιώνα, τα καμπανάκια χαιρετούν καθημερινά το άνοιγμα και το κλείσιμο του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. Με τον τρόπο αυτό τιμούν την εργασία και την αυτοθυσία των κερδοσκόπων που ποντάρουν τον πλανήτη, αποφασίζουν για την αξία των πραγμάτων και των κρατών, κατασκευάζουν εκατομμυριούχους και ζητιάνους, και είναι ικανοί να σκοτώσουν περισσότερο κόσμο απ’ ότι ο πόλεμος, η πανούκλα ή η ξηρασία.

Στις 24 Οκτωβρίου 1929 τα καμπανάκια χτύπησαν χαρούμενα ως συνήθως, όμως ήταν η χειρότερη μέρα σε ολόκληρη την ιστορία του τεμένους της οικονομίας. Η πτώση του έκλεισε τράπεζες κι εργοστάσια, ανέβασε την ανεργία στα ύψη και κατέβασε τους μισθούς στο υπόγειο, κι ολόκληρος ο κόσμος πλήρωσε τα σπασμένα.

Ο υπουργός Οικονομικών των Ηνωμένων Πολιτειών, ο Άντριου Μέλον, παρηγόρησε τα θύματα. Είπε ότι η κρίση είχε τη θετική της πλευρά, γιατί «έτσι ο κόσμος θα δουλέψει πιο σκληρά και θα ζήσει μια πιο ηθική ζωή»”

Εντουάρντο Γκαλεάνο – War Street // Καθρέφτες

Ας ζήσουμε κάποτε και χωρίς πλαφόν, παραγωγικότητα, αποδοτικότητα, περικοπές, υπομονή, δωρέες σαν εκποιήσεις. Όχι άλλη ηθική. Δεν αντέχεται.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under με τα λόγια άλλων

τρία σημεία

Paul Virilio: (..) πρόκειται για ένα παραλήρημα. Αυτό σημαίνει ότι τα πράγματα δεν έχουν πια αξία. Βρισκόμαστε μπροστά στην απουσία μέτρου της αξίας. Ο Warhol δεν αποτιμάται πλέον, είναι «παραληρηματικός». Η υπογραφή του είναι το έμβλημα ενός προϊόντος που συνδέεται με  υπερβολική αξία. Όλα αυτά δεν έχουν τίποτα να κάνουν με την τέχνη, με τον Cezanne, με τον Braque ή με τον Picasso. Όλα αυτά έχουν να κάνουν μόνο με μια εμπορευματική λογική, με την πιο κοινότοπη έννοια του όρου. Βρισκόμαστε μπροστά σ’ ένα χωρίς μέτρο παραλήρημα, που μου θυμίζει μια φράση του μεγάλου Ηράκλειτου: «Πρέπει να σβήσεις την υπερβολή πριν γίνει πυρκαγιά». (..)

Enrico Baj: Η μοντέρνα και σύγχρονη τέχνη έχει δεχθεί επιθέσεις από πολλές πλευρές και μεγάλους διανοούμενους (..A. Artaud, R. Gaillois, Levi – Strauss, και πιο πρόσφατα Κ. Καστοριάδη, Baudrillard, G. Lipovetsky..). Όλες αυτές οι επιθέσεις, για τους διευθύνοντες του συστήματος της τέχνης, είναι σαν να μην υπήρξαν. Πρόκειται για τη σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας που δεν έχει ανάγκη λογοκρισίας, αφού δεν φοβάται τις εναντίον της επιθέσεις, απεναντίας πιστεύει ότι οι κριτικές, οι καταγγελίες, επιβεβαιώνουν είτε το σύστημα της τέχνης είτε εκείνο της πολιτικής, μιας και οι επιθέσεις, με την ίδια τους την ύπαρξη, δείχνουν ότι έχει παραχωρηθεί χώρος σε όλους. Αλλά όμως πρόκειται για ένα χώρο καθαρά εικονικό (..) Οι επιμελητές και οι φιλόφρονες κριτικοί εμφανίζονται διαχωρισμένοι από το κοινό: η τέχνη όπως τα πάντα σήμερα, γίνεται υπόθεση των ειδικών, ενώ οι υπόλοιποι αποκλείονται, μπορούν μόνο να συμμετέχουν σε καθοδηγούμενες επισκέψεις..

***

Enrico Baj: (..) σήμερα, μοιάζει λες και η σύγχυση είναι προορισμένη να διαιωνιστεί, πως τα πάντα πρέπει να διατηρηθούν, να απαριθμηθούν, να απομνημονευτούν.

Paul Virilio: Πράγματι ο Πύργος της Βαβέλ και η Κιβωτός του Νώε συνδέονται απολύτως. Η μοντερνικότητα απεικονίζει τέλεια τη Βαβέλ μέσω της ιδέας του παγκόσμιου μουσείου, δηλαδή του Guggenheim που, ξεκινώντας από το Λας Βέγκας, εκθέτει τα πάντα: μούμιες, πανοπλίες, νομίσματα, κόκκινα έργα, μεσευρωπαϊκά, βάσκικα, εννοιακά, ρούχα του Armani, τερακότες των Ίνκας, κυβισμό, μινιμαλισμό, αλπικό ντιβιζιονισμό, μακντοναλντισμό, κ.ο.κ.

***

Enrico Baj:  Σήμερα με την εμφάνιση της βιομηχανίας της καλλιτεχνικής διασκέδασης που προωθείται από τους διαφημιστές και από τις διάφορες μάρκες, όπως και με την εισβολή στο πεδίο της σύγχρονης τέχνης ανθρώπων της διαφήμισης, βρισκόμαστε σ’ ένα είδος παθητικής ευθανασίας της τέχνης. (..) Ο οικονομικός τρόμος είναι ο παγκόσμιος καπιταλισμός, ο αισθητικός τρόμος είναι το παγκόσμιο μουσείο.

Τρία μικρά αποσπάσματα από το βιβλίο «Enrico BajPaul Virilio / συζήτηση για τον τρόμο στην τέχνη» εκδ. Ελευθεριακή Κουλτούρα – πρώτη έκδοση Μιλάνο, 2002)

Στον ολιγοσέλιδο διάλογο είδα σε πολλά σημεία την υπόγεια δυσφορία που πολλές φορές με πλακώνει εντελώς ξαφνικά σε μουσεία και εκθεσιακούς χώρους. Επίσης για μια στιγμή μου φάνηκε πως είδα την περιγραφή ενός κόσμου που σιγά σιγά τελειώνει ή μάλλον για να είμαι πιο ακριβής αλλάζει.

13 Σχόλια

Filed under διάφορα, με τα λόγια άλλων

προεκλογική υπενθύμιση #1

«Είναι ασφαλώς σύνηθες να θαυμάζουμε κάθε μέρα αρχικλεφταράδες, τη χλιδή των οποίων προσκυνούν οι πάντες, μαζί κι εμείς, που η ύπαρξή τους, ωστόσο, αποδεικνύεται, αν την καλοεξετάσεις, έγκλημα διαρκείας που καθημερινά ανανεώνεται, πλην όμως αυτοί οι άνθρωποι απολαμβάνουν δόξα, τιμές και εξουσία, τα κακουργήματά τους έχουν θεσπιστεί διά νόμου, ενώ όσο μακριά κι αν ανατρέξουμε στην ιστορία (…) όλα δείχνουν πως μια ανώδυνη μικροκλοπή, και κυρίως ευτελών τροφίμων, σαν το ξεροκόμματο, το σαλάμι ή το τυρί, επισύρει ανελλιπώς στον δράστη το δημόσιο όνειδος, την κατηγορηματική απόρριψη της κοινότητας, τις έσχατες ποινές, την αυτόματη ατίμωση και την ανεξιλέωτη καταισχύνη, κι αυτό για δύο λόγους, πρώτον γιατί ο δράστης τέτοιων κακουργημάτων είναι κατά κανόνα φτωχός, κι αυτή η κατάσταση υποδηλώνει από μόνη της μια κεφαλαιώδη ατιμία, και δεύτερον γιατί η πράξη του εμπεριέχει ένα είδος σιωπηρής μομφής προς την κοινότητα. Η κλοπή του φτωχού γίνεται μια δόλια ατομική επανόρθωση, με καταλαβαίνεις;…Πού πάμε; Κι έτσι, η πάταξη των μικροκλοπών εφαρμόζεται, σημείωσε, απανταχού της γης, με άκρα δριμύτητα όχι μόνο ως μέσον κοινωνικής άμυνας, αλλά επιπροσθέτως και κυρίως ως αυστηρή σύσταση προς άπαντες τους δυστυχείς να μένουν στη θέση τους και στην κάστα τους, φρόνιμοι, χαρωπά καταδικασμένοι να ψοφάνε ανά τους αιώνας από πείνα και μιζέρια…»

Σελίν «Ταξίδι στην άκρη της νύχτας»

DSC_0297

4 Σχόλια

Filed under διάφορα, με τα λόγια άλλων