Category Archives: διάφορα

ο όχλος του διαδικτύου

Με αφορμή τα όσα έγιναν με τη Δημουλά, γίναμε μάρτυρες μιας κατάστασης που τείνει να επαναλαμβάνεται. Κάποιος καλλιτέχνης, συγγραφέας ή πολιτικός γράφει ή λέει κάτι και αυτό αναπαράγεται στα κοινωνικά δίκτυα. Οι διάφοροι ανώνυμοι, ψευδώνυμοι και επώνυμοι του διαδικτύου κριτικάρουν σοβαρά, βρίζουν ή κοροϊδεύουν τη δήλωση. Μετά τον πρώτο μικροχαμό, αναλαμβάνουν δημοσιογράφοι και συνήθως ομότεχνοι του όποιου έκανε την αμφιλεγόμενη δήλωση, να νουθετήσουν, κουνώντας το δάχτυλο, τον όχλο των social media.

Διαδικτυακό λιντσάρισμα, υπερβολές, λαϊκισμός, bullying, υστερία, φασισμός, έλλειψη ανοχής στην διαφορετική άποψη. Αυτές είναι μερικές από τις κατηγορίες που αποδίδονται στους χρήστες των κοινωνικών δικτύων.

Αναρωτιέμαι τι θα σκέφτονταν οι επικριτές του όχλου, αν έμπαιναν σε ένα καφενείο την ώρα που η τηλεόραση παίζει ειδήσεις και παρατηρούσαν τις βρισιές, τα σιχτίρια και τις μούντζες επί δικαίων και αδίκων. Μία απ’ τις (πολλές) λειτουργίες του facebook ή του twitter είναι και αυτή η φαντασιακή επανασύσταση του καφενείου. Μεταξύ σοβαρού και αστείου, σχολιάζει ο καθένας, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο υπερβολικά, όπως άλλωστε αρμόζει σε μια παρέα που γλεντάει ή απλά σκοτώνει το χρόνο της. Το χιούμορ του καφενείου δεν είναι πάντα πετυχημένο, ούτε τα πειράγματα πάντοτε δίκαια ή καλοσυνάτα.

Ίσως η παραπάνω να είναι μια υπερβολικά επιεικής αντιμετώπιση του διαδικτυακού όχλου, αλλά απ’ την άλλη δυσκολεύομαι να καταλάβω την εμμονή στην υστερική μετριοπάθεια, τη σοβαροφάνεια και τον καθωσπρεπισμό που δείχνουν διάφοροι συγγραφείς και δημοσιογράφοι.

Αν θέλω να είμαι ειλικρινής, θα πρέπει να ομολογήσω ότι πιστεύω ότι το πρόβλημα δεν είναι η σφοδρότητα της επίθεσης, αλλά η επίθεση καθεαυτή. Οι μόνιμοι θαμώνες των τηλεοπτικών πάνελ και των σαλονιών των εφημερίδων βρίσκονται τον τελευταίο καιρό αντιμέτωποι με μια καινούρια κατάσταση. Το μικρόφωνο δεν ανοίγει μόνο για τις δικές του ατάκες. Οι «επώνυμοι» σχολιάζονται ποικιλοτρόπως και όχι πάντοτε με κομψότητα στα  κοινωνικά δίκτυα.

Όμως αναρωτιέμαι πως γίνεται να επικεντρώνεις την προσοχή και την ευαισθησία σου σε αυτό το θέμα. Για παράδειγμα δεν μπορώ να συλλάβω ότι γράφονται άρθρα επί άρθρων για το bullying ή το «ηλεκτρονικό λιντσάρισμα» της ποιήτριας, την ώρα που ζούμε στη χώρα που ο ίδιος ο υπουργός, διαπόμπευε για μήνες, παρέα με τους τηλεοπτικούς συνδαιτυμόνες του, γυναίκες αδύναμες και άρρωστες. Τότε, δεν επρόκειτο για φασισμό και τραμπουκισμό, αλλά για υγειονομική βόμβα και ρεαλ πολιτίκ. Τώρα συγγραφείς και δημοσιογράφοι εξανίστανται για την τύχη που επεφύλασσε ο όχλος σε μια ποιήτρια που αν μη τι άλλο, δεν είναι άρρωστη και απροστάτευτη, αλλά έχει επί χρόνια δημόσιο βήμα και χώρο να μιλήσει η ίδια για τον εαυτό της.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει όταν κατηγορείται για λαϊκισμό η πλέμπα του διαδικτύου, στη χώρα που υπουργός του Πασόκ είπε το «μαζί τα φάγαμε» και συνέχισε να κυβερνά, στη χώρα που ο πρωθυπουργός, σύμφωνα με το MEGA, μίλησε με το Θεό.

Το μέτρο και την ισορροπία, δεν θα έπρεπε να τη αναζητάνε οι άνθρωποι αυτοί, στον όχλο του διαδικτύου που άλλοτε κάνει την πλάκα του, άλλοτε απλά ξεσπαθώνει και άλλοτε (μάλιστα αρκετά συχνά) κάνει σπουδαία πράγματα. Το μέτρο και την ισορροπία ας την αναζητήσουν στις επί χρόνια παρουσίες τους στα τηλεοπτικά πάνελ, στα εκλογικά βράδια στα κανάλια, όταν κάθονταν όλοι μαζί δίπλα σε όσους σήμερα διώκονται ποινικά ή κρύβονται σε μακρινές και εξωτικές χώρες. Το μέτρο και την ισορροπία ας την αναζητήσουν στον Σταύρο Θεοδωράκη τη στιγμή που γελάει, όταν Βορίδης αυτοαποκαλείται ακτιβιστής της δεξιάς ή τη στιγμή που ο ίδιος δημοσιογράφος παίρνει συνέντευξη πίνοντας απ’ την κούπα με το λογότυπο της Χρυσής Αυγής.

Όπως και να ‘χει όμως, θέλοντας και μη, μέχρι τουλάχιστον να κλείσει το internet ή να ρυθμιστεί ασφυκτικά στα πρότυπα άλλων καθεστώτων, οι μονόλογοι (και μαζί το a priori τεράστιο κύρος του δημοσίου προσώπου) έχουν τελειώσει. Το καφενείο έχει πρόσβαση στα μικρόφωνα και τώρα ακούγονται τα πάντα. Από άθλιες βρισιές μέχρι εμπεριστατωμένες κριτικές και υπέροχα ποιήματα. Ευτυχώς, θα συμπλήρωνα.

υγ. ποστίδιο παρασκευασμένο για τη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία.

Advertisements

4 Σχόλια

Filed under διάφορα

αν έχεις 250.000 €

Έτυχε, πολύ πρόσφατα, να ξαναδώ το «Ζ» του Γαβρά. Θα μπορούσα να σχολιάσω ένα σωρό πράγματα, αλλά τυχαίνει πάντα κάτι, που σε τραβάει μακριά απ’ τις αρχικές σκέψεις. Δεν πέρασε λίγη ώρα απ’ το τέλος της ταινίας και χαζεύοντας στο δίκτυο, έπεσα πάνω σε μια πρόσκληση για μια εκδήλωση της ΠΟΑΣΥ (πανελλήνια ομοσπονδία αστυνομικών υπαλλήλων). Η εκδήλωση γίνεται στη Βέροια και στο τέλος της θα απονεμηθούν τιμητικές πλακέτες στους αστυνομικούς που συμμετείχαν στη μάχη για τη σύλληψη των τρομοκρατών στη Βέροια. Έτσι ακριβώς γράφει η πρόσκληση, δεν έχει ας πούμε το τρομοκρατών σε εισαγωγικά. Θα μπορούσε να με ενοχλήσει το γεγονός ότι η ΠΟΑΣΥ δεν δυσκολεύεται ιδιαίτερα να καταργήσει το τεκμήριο της αθωότητας. Επίσης θα μπορούσε να είναι εξοργιστικό ότι η ομοσπονδία ξεπερνάει με άνεση τις καταγγελίες, ότι οι συλληφθέντες βασανίστηκαν. Πριν προλάβω όμως να σκεφτώ όλα αυτά, την προσοχή μου τραβάει ο τηλεοπτικής έμπνευσης και αισθητικής, τίτλος της εκδήλωσης. «Και οι αστυνομικοί έχουν μάνες».

Μαζί με την οικονομική δυσπραγία, μας επιτίθεται ένα φάντασμα. Το φάντασμα της αισθητικής της δεξιάς του ‘50, το οποίο με κάποιο περίεργο τρόπο, κατάφερε να συγχωνευθεί με ότι απέμεινε απ’ το lifestyle του 2000.

Σ’ αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η είδηση που διάβασα πριν από ένα περίπου μήνα: «Η δημοσιογράφος και πολιτευτής Τάνια Ιακωβίδου ορίστηκε από το υπουργείο Εργασίας νέα πρόεδρος του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικής Αλληλεγγύης». Θα την υποδεχτεί φαντάζομαι το περίφημο νέο ηγετικό στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας και πρώην καλτ τηλεπερσόνα.

Μεσημεριανάδικα, κουτσομπολιά, Μύκονος, ηθικολογία, τηλεπωλήσεις, ριάλιτι, αγάπη για την δημόσια τάξη και μεγαλόστομες επικλήσεις στην «πατρίδα».

*

Όλα μαζί φτιάχνουν τον ίδιο χυλό που σιχαίνεται τους ξένους αν είναι φτωχοί, αλλά σπάει το μυαλό του να τους διευκολύνει νομοθετικά αν είναι επενδυτές. Διαβάζω ότι με το ν. 4146/13, αν κάποιος αγοράσει ακίνητο αξίας άνω των 250.000€ θα δίνεται άδεια παραμονής σ’ αυτόν και στην οικογένειά του. Συνηθισμένη τακτική στην Ευρώπη ή όχι, ο συμβολισμός της παραμένει ισχυρός. Αν έχεις 250.000€, χωράς και μένεις, αλλιώς, δε χωράς και πνίγεσαι, κλείνεσαι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης, περιμένεις στις ουρές της Π. Ράλλη, μαχαιρώνεσαι ένα ωραίο απόγευμα. Η ζωή είναι για τους επενδυτές. Για τους υπόλοιπους υπάρχουν φουσκωτά και φραουλοχώραφα.

*

Κυκλοφορεί ένα ντοκιμαντέρ. Λέγεται «Μέσα στη φωτιά – τα κρυμμένα θύματα της κρίσης» (Into the fire) . Το ντοκιμαντέρ δείχνει τον τρόπο που το οργανωμένο ελληνικό κράτος, η ελληνική αστυνομία και οι ντόπιοι φασίστες συμπεριφέρονται στους μετανάστες. Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική, αλλά ταυτόχρονα μοιάζει και τόσο κοντινή με αυτά που περιγράφει η ταινία του Γαβρά. Από το «Ζ» στο «into the fire», η απόσταση είναι ελάχιστη και έχει ήδη διανυθεί. Στο «Ζ» παρακολουθούμε αστυνομικούς να κάνουν τα στραβά μάτια ή και να συνεργάζονται με το ακροδεξιό παρακράτος. Βλέπουμε ακόμη ότι η συγκάλυψη αγριοτήτων αποτελούσε πάγια πρακτική. Είναι προφανές ότι δε ζούμε χούντα. Είναι όμως εμφανείς κάποιες αναλογίες. Όχι με την επταετία, αλλά με την αμέσως προηγούμενή της περίοδο.

*

Συνδυάζοντας όλα τα παραπάνω, σ’ ένα τρελό ζάπινγκ, θυμήθηκα τον Ευγένιο Αρανίτση. Είχε γράψει κάποτε, μιλώντας για παλιούς αριστερούς, ότι «(..) απέτυχαν άλλωστε να συλλάβουν το γεγονός ότι η τηλεόραση δεν είναι όπλο των αντιπάλων αλλά ο ίδιος ο αντίπαλος αυτοπροσώπως».

Παλιοί και νέοι, αριστεροί και μη, αναρωτιέμαι αν μπορούν να φανταστούν τη Μάρλα Σίνγκερ, την φοβερή και τρομερή ηρωίδα του «Fight Club». Αν τη δουν μπροστά τους, ίσως μπορέσουν και να συλλάβουν την ιδέα του Υμηττού ή της Πάρνηθας γυμνών από κεραίες. Ίσως μπορέσουν ως άλλοι Τάιλερ Ντέρντεν να την πιάσουν απ’ το χέρι και να δουν, με κάποια δόση ικανοποίησης, τις οθόνες να γεμίζουν χιόνια, παρεμβολές ή πίξελς.

υγ. ποστίδιο παρασκευασμένο για την Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία

3 Σχόλια

Filed under διάφορα

ασύνδετο

Καμιά φορά σκέφτομαι ότι οι γύρω στα 30 (λίγο πάνω λίγο κάτω) έτυχε να ζήσουμε σε μια διαρκή μεταβατική περίοδο. Όλο κάπου πάμε, όλο κάτι αλλάζουμε και όλο αυτό δε μας αρέσει ή μας πετάει έξω ή οι συνθήκες είναι τέτοιες που δεν… Η μέθοδος επιβίωσης, κριτική και ειρωνεία φροντίζοντας να κρατηθούν σε κάθε περίπτωση οι αποστάσεις, δεν λειτουργεί πια. Ίσως γι’ αυτό, όσο κι αν ο the boy μοιάζει ακριβής, η ακρίβεια αυτή φτάνει μέχρι τα τέλη του 2008. Από κει και μετά όλα αλλάζουν. Οπότε τώρα, κάνει έναν ωραιότατο δίσκο εμπνευσμένος από μια ωραιότατη ταινία. Η κριτική, η διαπίστωση του κενού, της πόζας ή της προσποίησης δεν παρηγορεί πια. Δεν μπορείς να πιεις παρέα της. Κάποιοι ξανανακαλύπτουν ένα μέρος του λαϊκού τραγουδιού, που κάποτε ονόμαζαν σκυλάδικο. Άλλοι μετά από δέκα χιλιάδες ακροάσεις, ακούνε πρώτη φορά το ίδιο ρεμπέτικο. Τώρα, δεν σημαίνει τίποτα να λες ότι ο κόσμος είσαι κάλπης ή σάπιος. Εξαιτίας των όσων συμβαίνουν, ο εαυτός μοιάζει να επιζητά μια στροφή. Ο κόσμος ναι μεν είναι ψεύτικος, ίσως και εχθρικός, αλλά επιβάλλεται να ξανακοιτάξουμε τα πρόσωπα γύρω μας.

Αναρωτιέμαι αν αναπολώ στ’ αλήθεια την εποχή που ένα κατάστρωμα ήταν αρκετό. Τώρα κανένα καλοκαίρι δεν είναι ικανό να παριστάνει πως θα μας σώσει. Οι τύψεις και μια κάποια αόριστη αίσθηση χρέους (να τα και τα γραφικά) δεν επιτρέπουν την παραμικρή απομόνωση, πόσο μάλλον την παραίτηση. Κάθε βράδυ θα πέφτεις ηττημένος οριστικά και κάθε πρωί η μόνη επιλογή θα είναι να σηκωθείς έτοιμος να ξαναρχίσεις τη μάχη. Σίσυφος, κι ας μην υπάρχει Καμύ να σε τραγουδήσει.

Απ’ τις νύχτες που πέφτω ηττημένος, οι πιο βαριές, δεν είναι αυτές που προέρχονται από τα διάφορα νομοσχέδια ή τις νεότερες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Δεν με πειράζουν και τόσο τα άρθρα τύπου κανέλλη, ανθρώπων δηλαδή που ορίζουν ως προοδευτική την εξίσωση που λέει ότι για 11 εκατομμύρια ευρώ (συν μερικούς τραγελαφικούς όρους) μπορούμε να καταστρέψουμε 4.600 στρέμματα δάσους. Δεν με πειράζει ο θεοδωράκης, όταν δεν βλέπει και τόσους πολλούς άστεγους ή δεν βλέπει να διώκονται οι μετανάστες.

Η συνθήκη που φλερτάρει με την παραίτηση είναι αυτή που περιγράφεται απ’ τα σηκωμένα δάχτυλα που κουνιούνται περιφρονητικά από οικεία χέρια. Δεν μπορείς να πιστεύεις αυτό ή το άλλο, γιατί τότε «δεν είσαι αρκετά επαναστάτης, αρκετά ρεαλιστής, αρκετά σοβαρός» ανάλογα με την περίσταση. Η πλευρά που αντιτίθεται στην ασκούμενη πολιτική έχει τόσα πολλά δίκια και όλα αυτά είναι μοναδικά. Αν δεν τα καταλαβαίνεις είσαι συμβιβασμένος, αδιάβαστος, παρορμητικός, ανεύθυνος, ανάλογα με την περίσταση. Η πλευρά που αντιτίθεται στην ασκούμενη πολιτική κάτι φορές μοιάζει να μην έχει άλλο στόχο, παρά να περιφέρει το δίκιο της. Στο μεταξύ οι δουλειές λιγοστεύουν, η εξαθλίωση κάνει παρέλαση, ο φασισμός επιχειρεί να κάνει επίδειξη δύναμης και η απελπισία είναι η καλύτερή μας φίλη. Αλλά μερικές φορές, πριν απ’ τους αδύναμους, στέκεται ο ένας και μοναδικός τρόπος που μας υπαγορεύει το δίκιο μας. Τί κι αν έχει αποτύχει ο τρόπος; Εμείς όχι μόνο θα λέμε ότι είναι ο σωστός, αλλά θα κατακρίνουμε κι όποιον δοκιμάζει κάτι διαφορετικό σαν επαναστατικά άσχετο.

Αλλά ακόμη και τώρα που γράφω τα πιο συνηθισμένα και κλισέ πραγματάκια για τη γενιά που δυσκολεύεται να συμβιβαστεί με τους ελάχιστους κανόνες μιας συλλογικότητας, αναρωτιέμαι. Είναι ώρα για γκρίνια, δυο μέρες πριν την απεργία; Είναι ώρα να κοιτάει ο ένας την καμπούρα του άλλου, την ώρα που αρχίζουν να κατονομάζονται οι ηθικοί αυτουργοί, όλοι εμείς δηλαδή; Είναι ώρα να ανταλλάσουμε αυτοαναφορικές κουβεντούλες; Προφανώς και δεν είναι.

Πόσο μάλλον που στον διπλανό υπολογιστή και στα πλαίσια αυτής της απόπειρας να γυριστεί ένα ντοκ για τις οροθετικές, ακούγεται – κατά την  απομαγνητοφώνηση – η συνέντευξη μιας απ’ αυτές τις γυναίκες.

Το να περιγράφεις το κενό δεν σημαίνει τίποτα σήμερα. Το να τραγουδάς εξαιρετικά την απόγνωση βοηθάει ελάχιστα. Τα λόγια αυτής της γυναίκας που διαπομπεύτηκε απ’ τον λοβέρδο και τους λοιπούς προστάτες της ηθικής ελλαδάρας, υπαινίσσονται πού πρέπει να ρίξεις το βλέμμα σου. Η σημερινή εφεύρεση της ηθικής αυτουργίας στις Σκουριές, το βίντεο που δείχνει το κουτί με το κορμί του Cheikh Ndiaye να φθάνει στην πατρίδα του, υπαγορεύουν τη στάση σου.

Το πρωί φορτώνεις την μεγάλη πέτρα στους ώμους και αρχίζεις να ανεβαίνεις το λόφο. Γελαστός, απελπισμένος, ηττημένος, βαρύς και ασήκωτος, ψιθυρίζοντας ή σιγοτραγουδώντας, δεν θα σταματήσεις να κουβαλάς την πέτρα.  Δε θα σταματήσεις όσο έχεις αυτιά και ακούς την φωνή αυτής της γυναίκας. Κάθε πρωί. Δε θα σταματήσεις.

17 Σχόλια

Filed under διάφορα

ένας χρόνος μετά

«Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά/ κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει “δικό μου είναι”/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα/ Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.»»

Θόδωρος Αγγελόπουλος, 1982, ανέκδοτο ποίημα (via zairacat)
Αφού, μέσα στον ζόφο και τη περιρρέουσα μελαγχολία, ξαναψάχνουμε την ομορφιά, όση απέμεινε κι όση μπορούμε να ανακαλύψουμε δηλαδή, είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε τον Αγγελόπουλο απ’ την αρχή.
Θ. Αγγελόπουλος – ένας χρόνος μετά. 24-30 Γενάρη, επιλεγμένες αίθουσες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Λάρισα, θα προβάλλουν το σύνολο των ταινιών του.
εδώ οι πληροφορίες για τις αίθουσες, τις ώρες κλπ.

1 σχόλιο

Filed under διάφορα, κινηματογραφικά

ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός ως φάρσα

Ακούμε και ξανακούμε για τον περίφημο πια ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Για τις επίμονες προσπάθειες να κρατηθούμε στο ευρώ, για την κόκκινη γραμμή που δεν είναι άλλη από την παραμονή στο κοινό νόμισμα. Αν η ρητορική παράμενε στα επίπεδα του νομίσματος, θα μπορούσα ίσως – διαφωνώντας – να την κατανοήσω. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η Νέα Δημοκρατία αρχίζει να μιλάει για ευρωπαϊκή κουλτούρα και πολιτισμό. Κάπου εδώ, αρχίζω να δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω το τηλεοπτικό κήρυγμα.

Ποιά είναι η ευρωπαϊκή κουλτούρα και ποιός είναι ο φορέας της; Απ’ τους «ντιντήδες» του πρώην (;) άτυπου συμβούλου του πρωθυπουργού, μέχρι την απευθείας συνομιλία με το Θεό, του ίδιου του πρωθυπουργού. Απ’ τις καταγγελίες για βασανισμούς με taser και τις δηλώσεις για μηνύσεις στην Guardian, μέχρι τον βουλευτή κύριο Μιχ. Ταμήλο που παραπονιέται ότι οι βουλευτές κάθονται ώρες στη Βουλή συζητώντας για τους υδάτινους πόρους λες και είναι επιστήμονες. Κάπου ανάμεσα σ’ όλα αυτά, θα ανακαλύψουμε κομμάτια του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της Νέας Δημοκρατίας.

Ο βασικός πυλώνας της κυβέρνησης, όταν ακούει Ευρώπη, καταλαβαίνει Θάτσερ, στρατόπεδα συγκέντρωσης «λαθρομεταναστών», κάμερες παρακολούθησης της κυκλοφορίας και υπέρογκα mall που λειτουργούν όλο το 24ωρο. Οι όψιμοι θιασώτες του ευρωπαϊκού πολιτισμού (και μέχρι σήμερα ζηλωτές του πελατειακού κράτους) ζηλεύουν τα γήπεδα γκολφ της Ισπανίας και τα κλαμπ της Ίμπιζα. Μπορεί να ταξιδεύουν σ’ όλη την Ευρώπη εδώ και χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα δεν άφησαν ποτέ τη Ελλαδάρα (και όχι την Ελλάδα, στην οποία ακόμη τους περιμένουμε). Ακούνε Λονδίνο και σκέφτονται μόνο ψώνια, φοράνε μπλουζάκια με την ελληνική σημαία σε στρασάκια και καταλήγουν να τρώνε σουβλάκια στο Παρίσι. Όταν σπουδάζουν έξω, κάνουν παρέα μόνο με άλλους Έλληνες και ειρωνεύονται τους άλλους τρόπους, γιατί ποτέ δεν αναρωτήθηκαν αληθινά για τον δικό τους. Ταξίδεψαν για χρόνια πρώτη θέση κι όμως ακόμη περιμένουμε το αεροδρόμιο στο οποίο θα αποβιβαστούν πραγματικά.

Η Ευρώπη της ΝΔ δεν περιλαμβάνει τον νεαρό Βέρθερο, τον Λουί Μαλ, τις προσπάθειες για κοινωνικό κράτος, τις ατομικές ελευθερίες, πόσω μάλλον τη γαλλική επανάσταση. Η Ευρώπη της ΝΔ δεν περιλαμβάνει θρησκευτικές ελευθερίες, ανοχή στη διαφορετικότητα ή πίστη στην επιστήμη.

Εδώ είναι η χώρα που υπουργός παιδείας μπορεί να αναπαράγει μύθους για τη «νοηματική» ελληνική γλώσσα, εδώ είναι η χώρα που η κυβέρνηση παράγει με ρυθμούς πολυβόλου πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, εδώ είναι η χώρα που επιτέλους πρέπει να ομολογήσουμε ότι γέμισαν τα νηπιαγωγεία μας, με ξένα παιδάκια. Εδώ, αναμένουμε με ενδιαφέρον τον επόμενο διευθυντή της ΕΡΤ. Συντονιστείτε.

Παρόμοια βέβαια, είναι η οπτική της ΝΔ για την ίδια την Ελλάδα. Ακούσαμε για την ελιά, το αμπέλι και το καράβι του Ελύτη. Πιθανότατα, οι της ΝΔ, θεωρούν ότι ο ποιητής ήταν ένας άριστος κατασκευαστής καλοκαιρινών καρτ ποστάλ. Αλλιώς, δεν θα ονειρεύονταν μια «πατρίδα» γεμάτη γκαζόν, συμβάσεις παραχώρησης αιγιαλού σε ιδιώτες και απεριόριστες δυνατότητες online κράτησης ξαπλώστρας σε υπερμοντέρνες ακτές.

Ας είναι όμως. Όποιος κοιμήθηκε Ιούλιο κάτω απ’ την ελάχιστη σκιά και ξύπνησε στην έρημη παραλία, υποψιάζεται ποιά είναι η μέρα που παράπεσε ανάμεσα στην Τρίτη και την Τετάρτη. Υποψιάζεται ακόμη ότι ο ευρωπαϊκός πολιτισμός δεν μπορεί να συγχωνεύεται με ένα νόμισμα. Για να μην πούμε για τον ελληνικό πολιτισμό και τις συγχωνεύσεις στις οποίες τον οδηγούν καθημερινά όλων των ειδών οι τηλεοπτικοί θαμώνες.

Στο όνομα του ευρωπαϊκού προσανατολισμού, όλες οι φοβίες, όλα τα μαχαίρια, όλοι οι αποκλεισμοί, όλες οι αυταρχικές μέθοδοι προτείνονται, τρία χρόνια τώρα, από τους φανατικούς της φτώχειας των άλλων. Σα μικρό αντίδοτο στη δυστοπία, που παρουσιάζουν ως ευρωπαϊκό μονόδρομο, διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε ένα στίχο του Γκόρπα: «θέλω να πάμε σ’ ένα πανηγύρι και ν’ αγοράσουμε τα πάντα με τα μάτια».

Βιαστείτε, θα μπορούσα να συμπληρώσω, όσο υπάρχουν ακόμη πανηγύρια.

υγ. ποστάκι παρασκευασμένο για την σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία, εκεί δίπλα στο εξαιρετικό κείμενο της Niemands. Πάνω απ’ όλα η παρέα.

9 Σχόλια

Filed under διάφορα

αισιοδοξία

Μπορεί να υπάρχει ένας αισιόδοξος τρόπος να δεις το αποτέλεσμα. Σίγουρα υπάρχει. Πολύ μεγάλο το ποσοστό της αριστεράς. Ιδίως στις νεαρότερες ηλικίες. Καταποντισμός του πασόκ. Μια δυναμική αλλαγής. Η αίσθηση ότι δε θα αντέξουν με τόση φτώχια που επιβάλλουν στους από κάτω. Και λοιπά.

Μερικές φορές όμως, υποχρεώνεσαι απ’ τον άτιμο εαυτό να διαβάσεις όχι αυτό που θα μπορούσες να καταλάβεις, αλλά αυτό που το ένστικτο και το αίσθημα σου χτυπάει στα μούτρα. Η νδ βγαίνει πρώτη χρησιμοποιώντας όχι το λόγο του Κωστάκη του β’. Όχι μιλώντας για ένα μεταρρυθμιστικό κέντρο ή μια επανίδρυση του κράτους (έστω όπως το εννοούν αυτοί). Η νδ βγαίνει πρώτη χρησιμοποιώντας έναν λόγο καθαρά αντιδραστικό. Απ’ την κιβωτό του Πολύδωρα (το τρίπτυχο πατρίς θρησκεία οικογένεια), στο Θεό και την ασφάλεια του Σαμαρά και από κει στο πλυντήριο που με επιτυχία ξέβγαλε το μισό πρώην (ακραί0) λάος. Ο λόγος της εκλογικεύει, ιδεολογικοποιεί και εκ των υστέρων νομιμοποιεί τις ενέργειες των φασιστών. Τα μαχαιρώματα δεν πέφτουν εκ κενώ. Άνθρωποι κυνηγιούνται όχι (μόνο) γιατί μια οργάνωση είναι αποφασισμένη, αλλά κυρίως γιατί οι ενέργειες αυτές βρίσκουν σύμφωνο ένα σημαντικό ποσοστό της κοινωνίας. Ένα άλλο ποσοστό που υπάρχει μέσα στους ανεξάρτητους έλληνες και τη νδ, χειροκροτεί από κοντινή απόσταση. Το εκλογικό σώμα, όχι μόνο με το 6,92%, αναθέτει πια ξεκάθαρα τη βρώμικη δουλειά του ξεπαστρέματος των πιο αδύναμων στρωμάτων σε ένα κόμμα. Αυτό το κόμμα αναμένεται, ως προσδοκία του εκλογικού σώματος, να αναλάβει να βάλει τάξη και μέσα στη βουλή. Όπως είπε κάποιος στο μετρό τις προάλλες. «Ψηφίστε χρυσαυγίτες. Είναι μπάτσοι, μπράβοι …γυμναστές. Λεβέντες σου λεώ».

Οι λεβέντες δεν έχουν αντίπαλο όσο τα κόμματα της αριστεράς περιμένουν απ’ τους ίδιους θεσμούς που εξέθρεψαν και προστατεύουν τους λεβέντες, τώρα να τους καλμάρουν. Αλλά το ζήτημα δεν είναι κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης ή αμαύρωσης του κτιρίου που στέκει στην πλατεία συντάγματος, αδυνατώντας τον τελευταίο καιρό να ενσαρκώσει την οποιαδήποτε σημασία. Το ζήτημα είναι ότι η νίκη του 6,92% είναι πολύ πιο μεγάλη στους δρόμους και τον κοινωνικό στίβο. Όποιος κυκλοφορεί στα μέσα μεταφοράς και στις συνοικίες της Αθήνας, θα δει αυξανόμενη όχι την αγάπη για τη χα, όσο τη ροπή προς τον πιο ανθρωποφάγο εθνικοσοσιαλισμό. Μπορεί να υπερβάλω, μπορεί και όχι.

Η αλήθεια είναι ότι ακούγοντας το βοήθεια στο βίδεο, πιθανότατα περνάς γρήγορα απ’ τη θλίψη στην απόγνωση και ύστερα σε κάτι άλλο. Σε κάτι πρωτόγνωρα ισχυρό. Στην αίσθηση ότι δεν μπορείς πια να ανήκεις εδώ. Ότι δεν έχεις θέση σ’ αυτό τον τόπο ή τον κόσμο (που θα ‘λεγε και μία φίλη). Μια ολοκληρωτική ντροπή, η πιο πικρή γεύση ήττας στο στόμα και δεν μπορείς να τη φτύσεις. Όχι βέβαια γιατί δεν κέρδισε ο σύριζα, αλλά για αυτό που κερδίζει στην κοινωνία. Αυτός ο λόγος της νδ διαδίδεται σαν δηλητήριο για να συναντήσει την απόγνωση και τη φτώχια.

Κι όμως, καλώς ή κακώς, τώρα όλα αρχίζουν. Για καλό ή για κακό, κάθε μέρα που περνάει αποβαίνει κρισιμότερη η στάση σου. Οι ιδέες, η τελευταία σταγόνα αλληλεγγύης, αυτοοργάνωσης, υπεράσπισης σε τελική ανάλυση του ανθρώπου. Αν υπάρχουν αναχώματα απέναντι στην προέλαση της πιο βαθιάς απανθρωπιάς και αντίδρασης, αν υπάρχουν αντίβαρα στη χαώδη κατηφόρα, δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα αναβολής. Δεν χωράει άλλο η διάθεση να μιλάμε εκτός κοινωνίας, να μην ανακατευόμαστε, να φοβόμαστε να εμπλακούμε. Αυτό το βοήθεια ας είναι η ντροπή μας, ας είναι ο λόγος του αναχώματος, ας είναι κάτι περισσότερο από ένας ακόμη άγνωστος ανώνυμος μαχαιρωμένος.

υγ. το βίντεο εδώ: http://youtu.be/XmaWNPj3fwc

26 Σχόλια

Filed under διάφορα, Uncategorized

μιλώ

Δεν είναι βέβαια άσπρο μαύρο τα πράγματα και ο καθένας δικαιούται να έχει τις ευαισθησίες του. Απλά, όπως και να το κάνουμε, τα θέματα για τα οποία επιλέγεις να μιλήσεις την επόμενη της καθιέρωσης της φτωχοποίησης, έχουν τη σημασία τους.

Τις πρώτες μέρες μετά την ψήφιση του μνημονίου ΙΙ γράφονται κάποιες λέξεις. Τα τελευταία δύο χρόνια φωτογραφίζονται διάφορες εικόνες. Ενδιαμέσως, ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

***

Δευτέρα πρωί. Σταδίου, Χρήστου Λαδά, Ερμού, Πανεπιστημίου, Αθηνάς, Κοραή, Χ. Τρικούπη, Ακαδημίας. 40 τόνοι μάρμαρα, 100 κτίρια, 170 επιχειρήσεις. Βρεγμένα πεζοδρόμια, γυαλιά, πέτρες, κάπνα. Περίεργοι κοιτάζουν τα συντρίμμια, βγάζουν φωτογραφίες, σχολιάζουν χαμηλόφωνα. Οι άλλοι δεν βγάζουν φωτογραφίες. Δεν μιλάνε. Καπνίζουν ένα τσιγάρο σιωπηλοί. Τους καταλαβαίνεις, τα μάτια τους είναι σκοτεινιασμένα, κάπου κάπου μπαίνουν μέσα, σηκώνουν ένα ράφι, μαζεύουν ένα αντικείμενο απ’ τα αποκαΐδια, το κοιτάζουν, το αφήνουν πάλι στο σωρό.

( via )

«Μιλώ (..) για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες»

***

Μην ξεγελάτε άλλο τους εαυτούς σας, δεν θα μείνει όρθιο τίποτε. Μπορεί να τη μισείτε αυτή την πόλη κι εσείς, εξάλλου από το μίσος μέχρι την αδιαφορία και την περιφρόνηση κυμαίνονται τα συναισθήματα απέναντι της. Αλλά θα πρέπει να μισείτε και τον εαυτό σας αν συνεχίστε να τον κοροϊδεύετε. Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι. Είναι επαναστάτες. Ονειρεύονται κρεμάλες, φωτιές, καρμανιόλες, αυτό συγκράτησαν από τη γαλλική επανάσταση, την καρμανιόλα. Τη βία. Τι καθεστώς θέλουν να ιδρύσουν; Μπορείτε να το φανταστείτε.

( via )

«Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους»

 ***

Από τη μια χαίρομαι, από την άλλη σκέφτομαι πόσο νερό μπορεί να έχει κυλήσει ειδικά στον υπόγειο «Απόλλωνα», έχοντας τουμπανιάσει και μουχλιάσει τα πάντα. Πάντα προτιμούσα τον «Απόλλωνα», πιο μοντέρνα και σημερινή αίθουσα, από το βαρυφορτωμένο, μπαρόκ και πιο κυριλέ «Αττικόν». Αλλά μπροστά στην καταστροφή, μου φαίνεται ότι αγάπησα το ίδιο και τα δυο.

( via )

«Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες»

***

Αυτοί οι «αγώνες» κατέληξαν στον πλήρη εξευτελισμό του πανεπιστημίου που είχε αρχίσει από το 1974. Σήμερα στα πανεπιστήμια εκπέμπουν ραδιοφωνικοί σταθμοί αναρχικών και στα υπόγεια κατασκευάζονται μολότοφ. Οι καθηγητές συμμετέχουν ή κάνουν τα στραβά μάτια – τα έχουμε συζητήσει αυτά.

Eurostat: Στα όρια της φτώχειας το 27,7% των Ελλήνων

( via )

«Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων»

***

Τι μας συμβαίνει; Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση. Είναι απλή αλλά λιγότερο sexy. Το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, όπως ασκείται στην Ελλάδα, έχει ως αποτέλεσμα να μην προστατεύονται άλλα βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην ελευθερία κίνησης, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία ή ακόμη και το δικαίωμα στη ζωή. Και κάπως έτσι, η Αθήνα καίγεται.

(photo: Reuters, κεφάλι αγνώστου)

17 Σχόλια

Filed under διάφορα