πες μου πως το ‘κανες αυτό

Το 2022 θα είναι η χρονιά που θα γίνω 40. Ε και τί;

Τί σημασία έχει in the grand scheme of things, σε μια χρονιά που μας έχει τσαλαπατήσει. Σε μια χρονιά που τα λοκντάουνς και τα αφόρητα πανδημικά σκατά δεν είναι καν το γεγονός της χρονιάς, αφού, τί να κάνουμε, οι συνεχιζόμενες δολοφονίες στη μεσόγειο, όσο κι αν αποτελούν το επιστέγασμα της χαρούμενης και περήφανης λύσσας για τη διατήρηση και προώθηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής, παραμένουν συνεχιζόμενες μαζικές δολοφονίες.

*

Τώρα είναι η στιγμή που όλοι οι λόγοι γύρω απ’ την πανδημία μοιάζουν να μην είναι αρκετοί ή, ας είμαι ειλικρινής, μοιάζουν λάθος, λάθος, λάθος.

Όταν μου ζητείται (ή μου ζητάω) να προσέχω αναρωτιέμαι τι σημαίνει αυτό. Ο σκοπός είναι να επιβιώσουμε, αλλά είναι και να ζήσουμε και μην αρχίσω τη μπουρδολογία της μεταξύ τους διαφοράς, γιατί εν προκειμένω δεν έχει σημασία. Σκοπός δεν υπάρχει ακριβώς. Τρέχουμε ασθμαίνοντας πίσω απ’ το τελευταίο μίλι ή την επέλαση της πανδημίας, ψάχνουμε μια πληροφορία που να μπορεί να μας κουβαλήσει για πάνω από μια βδομάδα, αλλά προφανώς αυτό δε μπορεί να συμβεί και αυτό που μένει είναι κάτι αρκετά δύστροπο, κάτι που επιτρέπει ανάλογα με το φόβο ή το φόμο της στιγμής να ριχτείς στη ζωή ή να κάτσεις λίγο μέσα. Μετά αποτραβιέσαι από τύψεις ή χαλιέσαι που πάλι κάτι χάνεις, κάτι που γίνεται, κάτι που κάποιος δεν σταμάτησε. Κι ο κύκλος συνεχίζει. Όταν μαθαίνεις κάποιο κακό νέο, για λίγο παγώνεις κι ύστερα ο κύκλος συνεχίζει. Παραμένει αναλλοίωτο ένα μόνιμο αόριστο άγχος, πότε για την ασθένεια, πότε για αυτή την αδιανόητη επίθεση στον ταξικό πάτο, πότε για τίποτα συγκεκριμένο, δηλαδή για όλα.

Τριγύρω όλοι είναι σε διαφορετικές ταχύτητες. Κάποιος αυτή τη βδομάδα τρόμαξε, κάποιος θα συναντήσει τους γονείς του, κάποιος θέλει να τριφτεί αγκώνα με αγκώνα σε κάποια μπάρα, κάποιος απόψε θα μοιραστεί ό,τι καλούδι έχει πάνω του, κάποιος έχει να κάνει εμβόλιο, κάποιος αναρωτιέται τι διαφορά έχει το τεστ από το άλλο τεστ, κάποιος κάνει σα να μην τρέχει τίποτα και κάποιος είναι σε διαρκή κατάσταση αναμονής. Αναμονής για τί πράγμα; Για το τέλος όλου αυτού που δεν τελειώνει και αυτό μάλλον δεν είναι η πανδημία, αλλά αυτή η πυγμή που μας πατάει σαν τσίχλα πάνω στο πεζοδρόμιο (δηλαδή σε πρώτη φάση το μητσοτακέικο, και στο βάθος ο καπιταλισμός).

*

Είπα πεζοδρόμιο και σκέφτηκα ότι, παρόλα τα σημαντικά σκατά της χρονιάς, δε νομίζω ότι έχω ρίξει περισσότερο βρισίδι απ’ ό,τι για την πανεπιστημίου του μπακογιάννη.

 *

Το 2022 θα είναι η χρονιά που θα γίνω 40.

Τελευταία έχω χάσει μέχρι και τη χαρά του περπατήματος στην πόλη. Η πόλη έχει παραγίνει εχθρική, τελευταία φορά που την ένιωσα κάπως, ήταν, ΠΑΝΑΓΙΑΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΩ ΦΤΑΣΕΙ, όταν έπεσα πάνω σε ένα παλιό τραγούδι των φατμέ (ναι, των φατμέ), που μιλάει για τη Σταδίου. Η Σταδίου είναι ένας γενικώς άδειος εδώ και πολλά χρόνια δρόμος, αλλά την έχω περπατήσει πολλά βράδια μόνος μου με ακουστικά, τόσο που μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είναι ο δρόμος που έχω βρεθεί μόνος μου περισσότερο από κάθε άλλον στην Αθήνα. Ή μάλλον, για να το πω πιο μεγαλόστομα, μου έχει δημιουργηθεί η εντύπωση ότι και η Σταδίου έχει βρεθεί πολλές φορές εντελώς μόνη (ή τέλος πάντων άδεια) με μόνη παρέα εμένα.

Ενιγουέι, το τραγούδι λέει:

Έλα κράτα με απ’ τη μέση / γιατί θ’ απογειωθώ / σκέψου μεσάνυχτα και κάτι στη Σταδίου να πετώ.

*

Τί με συγκινεί σε αυτό το κομμάτι; Κλασικές ρομαντικοποιημένες εικόνες της πόλης: το galaxy, η αναμονή στην αφετηρία των λεωφορείων πεντέμιση το πρωί αφού δεν υπάρχουν λεφτά για ταξί, ο απόηχος μιας πορείας μια δεκαετία πίσω ή και δυο χρόνια πίσω, τα μεγάλα πεζοδρόμια με βροχή, πρόσωπα αρχαία, ένα γλυκό στριμωξίδι που τότε έμοιαζε κουραστικό και τώρα το κοιτάζω με δίψα μεσημεριού Ιουλίου, τα ποιήματα του Γκόρπα (τι ωραία που έπιασε έτσι την πόλη, φευγαλέα, ημισκοτεινά, μελαγχολικά, μπατίρικα, αναπολογητικά, με ήσυχη λαχτάρα – κάτι σημερινά χιπ χοπ κομμάτι έχουν παρόμοιο βλέμμα και πολύ μ’ αρέσουν).

Με ενοχλεί που έχω πετύχει στο galaxy τον Πορτοκάλογλου τόσες φορές. Νιώθω ότι κάτι κλέβει απ’ το κομμάτι, το μετατρέπει σε μια κυριολεξία πολύ προσωπική (του). Με ενοχλεί γενικά ο Πορτοκάλογλου βέβαια. Απ’ την άλλη το κομμάτι με πιάνει, ψέματα δεν μπορώ να πω, με πιάνει πολύ.

*

*

Το 2022 θα είναι η χρονιά που θα γίνω 40. Η κρίση ηλικίας είναι κάτι βαρετό, χιλιοειπωμένο, μπανάλ.

Κολλημένος στην κίνηση της Σταδίου, με πιάνει ξανά τυχαίο κομμάτι. Έχει πεθάνει η Χριστιάνα, γίνονται ψευτοαφιερώματα και κάποιος πετάει στο facebook ένα βίντεο στο γιουτιούμπ, τον κραουνάκη το 1982 να κάθεται στο πιάνο και να παίζει το να μη μπορώ να σ’ αγαπήσω. Απαπα.

Με συγκινούν τραγούδια ανθρώπων που με ενοχλούν. Συγκινούμαι και δεν ξέρω τι να αποδώσω που. Ένα απ’ τα αποτελέσματα της πανδημίας είναι ότι όλοι και όλα είναι ταυτόχρονα πιο αφόρητα και πιο ευάλωτα από ποτέ – δεν ξέρεις αν πρέπει να συναισθανθείς, να βρίσεις, να δραπετεύσεις, να ετοιμάσεις βαλίτσες ή να πέσεις μέσα σε μια αγκαλιά και να γουργουρίσεις κλαίγοντας. Να χάσεις την ταυτότητα πια γίνεται μόνο σε ταινίες και ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα απ’ το νερό και έχει μείνει κολλημένος στο Φεβρουάριο/Μάρτιο του ‘20.

*

Αύριο πρέπει να πάω να πάρω το καινούριο της Λισπέκτορ. Κάθε φορά που δυσκολεύομαι, μου έρχεται η φράση της «τα πράγματα είναι πάντοτε παραμονές». Περιμένω κάτι απ’ αυτό το βιβλίο, περιμένω κάτι απ’ αυτό τον δρόμο, περιμένω κάτι απ’ αυτή τη χρονιά. Όμως κάθε προσδοκία είναι μια αναβολή, κάθε αισιοδοξία είναι άκαιρη και βάναυση, κάθε σκέψη διακόπτεται απότομα από μια αίσθηση μόνιμου επείγοντος.

*

Το τραγούδι λέει: Το σκοτάδι έγινε μέρα / πες μου πώς το ‘κανες αυτό.

Θα σου πω εγώ λοιπόν Πορτοκάλογλου, αφού έχω κολλήσει με αυτό το πράμα και δε λέει να φύγει απ’ τα αυτιά μου. Για αρχή ήμαστε και είμαστε εκεί, πρέζεντ, κονέκτεντ πως το λένε. Όπως και όσο μπορούμε. Βλέποντας και κάνοντας. Πρέζεντ.

1 σχόλιο

Filed under Uncategorized

One response to “πες μου πως το ‘κανες αυτό

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s