ο Αλ στο σκαμπό

Μια δημοσιογράφος ζηλεύει, κατά κάποιο τρόπο, την νεκρολογία που γράφτηκε για κάποιον Big Al που πέθανε στις 21 Σεπτεμβρίου. Διαβάζω:

He despised canned cranberry sauce, wearing shorts, cigarette butts in his driveway, oatmeal, loud-mouth know-it-alls, Tabasco sauce, reality TV shows, and anything to do with the Kardashians…

(..)

He also loved milk shakes, fried shrimp, the Steelers, the Playboy channel, Silky’s Gentleman’s Club, taking afternoon naps in his recliner, hanging out at the VFW, playing poker, eating jelly beans by the handful, and his hunting dogs-his favorite being Holly Hill Rip Van Winkle, a loyal beagle that answered to the nickname of Rip…

Big Al was world-renowned for his lack of patience, not holding back his opinion, and a knack for telling it like it is. He was highly proficient at cursing. He liked four-letter words just about as much as four-wheel drive pick-up trucks. He was a connoisseur of banana cream pie and a firm believer that ham sandwiches should only be served on Mancini’s bread. He always told you the truth, even if it wasn’t what you wanted to hear. He was generous to a fault, a pussy cat at heart, and yet he sugar-coated absolutely nothing…

His fondness of spaghetti Westerns was only surpassed by his love of bacon, beer and butter pecan ice cream… Quite a teller of tales, Big Al’s elaborate stories often were punctuated with the phrase, «And that’s when I kicked his ass.» He enjoyed outlaw country music: Waylon, Willie, Hank, Johnny. He was also on a first-name basis with the Four Horsemen of liquor: Jack, Jim, Johnnie and Jose…

Αυτός που έγραψε τη νεκρολογία παίρνει το μικροσκόπιο και κοιτάζει λεπτομερώς τα χούγια και τις επιθυμίες του big Al. Σαν αυτοαναφορικό ποστάκι, σαν άρθρο καλλιτέχνη σε φρι πρες που μιλάει για τον εαυτό του μέσα στην πόλη τα χρόνια που ήταν νέος και σημαντικός. Σα να έχει σημασία το πώς πρέπει να τρώγεται ένα τοστ ζαμπόν. Σα να έχει σημασία η γνώμη ενός κάποιου για τις Καρντάσιανς. Μια μακροσκελής αφήγηση των πιο λεπτών, των πιο ασήμαντων και μπανάλ κομματιών της ζωής ενός big Al. Διαβάζω κι αναρωτιέμαι πως θα προσεγγίσω αυτό το πράγμα, σαν άλλη μια απ’ τις περίφημες αμερικάνικες παλαβομάρες – διαρκείς εξουθενωτικές γιορτές του ασήμαντου – ή σαν μια τρυφερή χειρονομία.

Η ανάγκη κάποιου κοντινού του big Al να μην υπάρχει το παραμικρό περιθώριο παρεξήγησης για τον άνθρωπό του. Θα αφηγηθεί όλες τις λεπτομέρειες ώστε να μην μπορεί κανείς να πει κάτι άλλο, να μη μπορεί κανείς να θυμηθεί κάτι άλλο. Θα ανασυστήσω τον big Al λες και εγώ τον δημιούργησα, εγώ τον έζησα, εγώ τον ήξερα, εγώ τον κατάλαβα. Το έργο ενός καθαρού εγωισμού δηλαδή, που θέλει να αποκλείσει τις υπόλοιπες ερμηνείες, που ακόμη χειρότερα θέλει να απαγορεύσει στον big Al οποιαδήποτε αμφισημία, οποιαδήποτε άλλη πιθανότητα. Θέλει να απαγορεύσει στον big Al τη δυνατότητα να υπάρχει έξω απ’ το βλέμμα του γράφοντος.

Απ’ την άλλη όταν μιλάω εγώ πχ. για την Κομοτηνή του 2002, δεν είναι γιατί επιζητώ την αποκλειστικότητα της ερμηνείας, αλλά γιατί θέλω να σώσω μερικές στιγμές, μερικές μέρες που ήδη, είναι η αλήθεια, έχουν αποσυρθεί όχι μόνο απ’ την πραγματικότητα αλλά κι απ’ την ίδια τη μνήμη. Υπάρχουν θραύσματα που φτιάχνουν ένα παζλ που εξυπηρετεί την εκάστοτε ανάγκη, η μέρα εκείνη όμως, η πολυαγαπημένη, έχει χαθεί.

Όπως και να’ χει, ο συγγραφέας της νεκρολογίας λέγοντας μας ότι ο πεθαμένος ονόμασε το μπιγκλ του από έναν ήρωα ενός παράδοξου διηγήματος ή λέγοντάς μας ότι ο big Al γούσταρε τα φορτηγάκια, τις πίτες με μπανάνα, το κανάλι του playboy ή τον Ηανκ Williams, πιθανόν να θέλει να συγκρατήσει στη ζωή ένα μόνο συγκεκριμένο απόγευμα. Σ’ αυτό το μπαρ που ο μακαρίτης σύχναζε, μπορεί ο συγγραφέας μια Κυριακή απόγευμα να ήπιε δέκα jack Daniels ακούγοντας στο ριπίτ το«lost highway» και ο big Al να έλεγε μια απ’ αυτές τις ιστορίες που τόσο του άρεσε να λέει.

I’m a rolling stone, all alone and lost
For a life of sin, I have paid the cost
When I pass by, all the people say
«Just another guy on the lost highway»

Ίσως λοιπόν το μικροσκόπιο, ίσως οι λεπτομέρειες, ίσως αυτό το μακροσκελές ποστάκι υπό μορφή νεκρολογίας να είναι μόνο μια τρυφερή και απεγνωσμένη προσπάθεια να αντιμετωπίσει ο συγγραφέας το δικό του θάνατο. Τον κανονικό αλλά και το μικρό θάνατο που βρίσκεται εκεί σε κάθε ξύπνημα, κάθε πρωινό. Το μικρό θάνατο που του στερεί – λίγο λίγο, μια ελάχιστη λεπτομέρεια του παρελθόντος τη φορά – ένα ταξίδι στη Φλώρινα, μια αγαπημένη θεία που πέθανε, έναν φίλο που μένει πια μακριά, ένα απόγευμα στο Ποπ και πάει λέγοντας. Ο συγγραφέας, ίσως, προσπαθεί να τα βάλει με αυτό τον ιδιότυπο μικρό θάνατο. Ο ζωντανός προχωρώντας προς το μέλλον πάει να συναντήσει έναν απότομο τερματισμό. Από πίσω του όμως ταυτόχρονα μαζεύεται το χαλί. Το παρελθόν σβήνεται, κομμάτια αφαιρούνται, έτσι που αν ο κόσμος σου είναι 50 μέτρα, θα’ ναι πάντα 50 μέτρα, όσο κι αν προχωρήσεις. Γιατί εσύ μπορεί να ζήσεις άλλα είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του big Al, αλλά τί να το κάνεις αν εντωμεταξύ έχεις ξεχάσει τη φράση με την οποία έκλεινε τις ιστορίες ο big Al. Ο big Al ήταν λίγο απ’ τη ζωή σου. Αν χαθεί αυτή η φράση έχεις χάσει καμιά πενηνταριά απογεύματα.

Μπορεί λοιπόν ο τρόμος του ανθρώπου που κάθισε μπροστά στο πληκτρολόγιο να γράψει μια τυπική νεκρολογία, να μας έδωσε αυτή την τρυφερή και πικρή απόπειρα να αποχαιρετίσουμε μεν τον big Al αλλά να κρατήσουμε και κάτι, να μείνει ζωντανό κάτι τέλος πάντων, μπας και δεν αδειάσει το σκαμπό του Al στο μπαρ.

-//-

«Αυτή η αιωνιότητα μιας χρήσης, που είναι η κάθε μέρα – μολονότι δεν παραλείπει να επανέρχεται, πάλι και πάλι, ξανά μανά – είναι με νοίκι, ορίζει αυστηρές προθεσμίες και δεν αναγνωρίζει κανένα ενοικιοστάσιο».

Κωστής Παπαγιώργης.

Advertisements

3 Σχόλια

Filed under ενδοσκοπικά (λέμε τώρα)

3 responses to “ο Αλ στο σκαμπό

  1. La

    για την Κομοτηνή το 1999 με 2002 δυο!! πρέπει να γράψεις..εγώ και πολλοι άλλοι θα χειροκτροτήσουν την γιορτή της ασήμαντης λεπτομέρειας της καρδιάς τους!θα περιμένω να δω πως θα τα γράψεις και παραλληλα θα διαβάζω τα ποστ σου γουελ νταν

  2. συγνωμη για το οφτοπικ. παρακαλούμε όποιον έχει ένα κάποιο αναγνωστικό κοινό να υπερασπιστεί το πανεπιστήμιο ενάντια στους κρατικοδίαιτους συκοφάντες που το δυσφημούν συνεχώς για να εξαλείψουν κάθε ίχνος ελεύθερης σκέψης και διακίνησης ιδεών. http://www.kathimerini.gr/787717/article/epikairothta/ellada/paragka-tromoy-mesa-sthn-panepisthmioypolh

  3. Παράθεμα: DubiumDubium

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s