τζαμ

Tο Σάββατο μετά την παράσταση ΜΟΝΟ του Μίχου στο Εμπρός, βρέθηκα πρώτη φορά σ’ αυτό που λένε τζαμ.

jam_1

αυτό που λένε jam

Φεύγοντας έκανα μερικές σκέψεις πρωτόγονες και πιθανότατα απελπιστικά κοινές, αφού η σχέση μου με το χορό συνοψίζεται στο μεθυσμένο χοροπηδητό και στα πανηγύρια της Αρκαδίας.

[όποιος θέλει να μάθει τί εστί contact improvisation ή jam ας κοιτάξει τα λινκς, γιατί αν το εξηγήσω εγώ δε θα καταλάβετε τίποτε]

Σκόρπια:

Ακριβώς όπως στη μπάλα, η ομορφιά βασικά βρίσκεται στο να την κλοτσάς εσύ, να τρέχεις πάνω κάτω εσύ, στο συλλογικό παιχνίδι στο οποίο συμμετέχεις εσύ. Όσο απομακρύνεσαι απ’ το κέντρο του παιχνιδιού, τόσο η ομορφιά μετατρέπεται σε κάτι άλλο, θέαμα, πώρωση, εφημερίδες, πρόεδροι, υποκατάστατο της χαράς. Από την μαγική αίσθηση του κοινού στη συνάντηση απλώς ενός κοινού ξεσπάσματος (ή σε κάποιες περιπτώσεις ενός μίσους. Οι οπαδοί σήμερα είναι περισσότερο αντιολυμπιακοί ή αντιπαναθηναϊκοί παρά κάτι άλλο). Η απόσταση μεγαλώνει ως εξής: απ’ το τάκλιν εντός γηπέδου, στην κερκίδα να δεις φίλους ή διπλανούς αγνώστους, στην οθόνη να δεις άγνωστους, στην οθόνη να δεις διάσημους. Ως γνωστόν η διασημότητα έχει διάφορες ιδιότητες, μία απ’ τις οποίες είναι να αυξάνει αδιάκοπα την απόσταση και να μετατρέπει το παιχνίδι εντέλει σε μουντιάλ του 2014, το οποίο για πρώτη φορά τόσο ισχυρά θέτει το δίλημμα της μη παρακολούθησης. Τουλάχιστον ας φάει η *εθνική ομάδα* τρεις τέσσερις πεντάρες για να χαρούν τα αντιακροδεξιά και ποδοσφαιρικά αισθήματά μας. Η απόσταση που δημιουργεί το παιχνίδι των υπερπλούσιων διάσημων, αναπόφευκτα λοιπόν οδηγεί στη στιγμή που η κορύφωση της καριέρας του έτσι κι αλλιώς αντιπαθή Κριστιάνο Ρονάλντο πάει μαζί με το γκλομπ του βραζιλιάνου μπάτσου. Στην εποχή που οι αντιθέσεις ζωντανεύουν μπροστά μας με τερατώδη συνέπεια, η γιορτή του ποδοσφαίρου (των άλλων) συγκρούεται αληθινά με το παιδί της φαβέλας.

Ξέφυγα.

*

Με τον ίδιο περίπου τρόπο, παρακολουθώντας το τζαμ αναρωτήθηκα τί είναι σήμερα άραγε πραγματικά ανατρεπτικό. Μια παράσταση με εμφανώς διαχωρισμένο το κοινό και τον καλλιτέχνη, στην οποία το κείμενο μιλάει για προβλήματα της εποχής και παρακινεί ή επιχειρεί να ξυπνήσει συνειδήσεις, συλλαβίζοντας τη λέξη ανατροπή; Ή μια παράσταση που δεν μιλάει, δεν κυριολεκτεί, αλλά καταργεί την (όποια) εξουσία του καλλιτέχνη, που βάζει το θεατή να παίξει, να χορέψει, να βρεθεί δίπλα στο μουσικό, να παίξει μουσική, να συνδιαμορφώσει;

(Εδώ ο αντίλογος είναι γνωστός, μα καμιά εξουσία δεν ανατρέπεται στ’ αλήθεια. Ακόμη και σε κάτι πραγματικά ανατρεπτικό, όπως ας πούμε το τζαμ, οι θεατές που ανεβαίνουν να χορέψουν δεν είναι όλοι, αλλά κάποιοι άλλοι χορευτές, πρώην και νυν μαθητές χορού κλπ. Ο αληθινά άσχετος, ο αληθινά σοκαρισμένος απ’ την κατάργηση της τάφρου θεατής δεν θα σηκωθεί. Μπορεί να φταίει βέβαια ο θεατής, δεν ξέρω).

*

Όλα τα παραπάνω τα σκέφτομαι, όχι γιατί ξαφνικά αποφάσισα να γίνω δημοσιογράφος του καλλιτεχνικού, ούτε γιατί έχω καμιά γνώση – προφανώς -, αλλά γιατί μου κόλλησαν με ένα άλλο θέμα που συζητιέται πολύ. Η κριτική, απ’ τα αριστερά στα αυτοδιαχειριζόμενα και συνεργατικά εγχειρήματα. Για να ξεμπερδεύουμε, φυσικά, γινόμαστε μάρτυρες, ειδικά στο έδαφος της κρίσης, μιας θεοποίησης κάθε κατάστασης που αυτοαποκαλείται αυτοδιαχειριζόμενη ή συνεργατική. Φυσικά πάνω απ’ τις μισές αυτές περιπτώσεις, απλώς ονομάζονται έτσι χωρίς να είναι ή στην καλύτερη περίπτωση έχουν κάποια λίγα τέτοια στοιχεία.

Αλλά το θέμα μας είναι (κυρίως) άλλο. Η κριτική απ’ τα αριστερά, που νομίζω ότι βλέπω όλο και πιο συχνά, λέει ότι τέτοιου είδους εγχειρήματα κάνουν μια τρύπα στο νερό, είναι μπαλώματα, δεν αμφισβητούν το «σύστημα» στο σύνολό του, δημιουργούν αυταπάτες κλπ κλπ.

Η δημιουργία τέτοιων δομών και οργανώσεων, με τις χοντρές αντιφάσεις τους, τις δυσλειτουργίες και τα όριά τους (;), δημιουργεί εξορισμού ένα ρήγμα, μια διακοπή στο κυρίαρχο φαντασιακό, του αδιάκοπου ανταγωνισμού και της υπερπολύτιμης ατομικότητας. Ακόμη κι αν αποτυγχάνουν παταγωδώς, ακόμη κι αν εκεί μέσα αναπαράγουν τις νοοτροπίες και τις πρακτικές του παλιού (του σημερινού δηλαδή) κόσμου, τελικά κερδίζουν γιατί υπαινίσσονται ότι κανένας δρόμος δεν είναι μονόδρομος και ότι η ζωή δεν πρέπει υποχρεωτικά να είναι μόνο έτσι και όχι αλλιώς. Υπολογίζω ότι ένα αποτυχημένο εγχείρημα αυτό – οργάνωσης και αυτοδιαχείρισης είναι προτιμότερο από ένα εκατομμύριο ακριβή, συμπαγή και αψεγάδιαστα δελτία τύπου όλων των αριστερών κομμάτων. Ή υπολογίζω ότι ένα αποτυχημένο συνεργατικό πείραμα είναι πολυτιμότερο από πεντακόσιες χιλιάδες φοβερές και τρομερές κριτικές του υπάρχοντος μοντέλου.

*

Με άλλα λόγια, η διακοπή της κανονικότητας που συντελείται κάθε φορά που γίνεται μια συνέλευση, κάθε φορά που καταργείται η ιεραρχία στην λήψη μιας απόφασης, κάθε φορά που ένας άνθρωπος υποψιάζεται ότι ο κόσμος μπορεί να ερμηνευτεί ή να βιωθεί διαφορετικά, σημαίνει μια ανυπολόγιστη νίκη.

Για να επιστρέψω στο χορό του Σαββάτου, κάθε φορά που κάποιος σηκωνόταν από την θέση του στο θέατρο, για να βγάλει τα παπούτσια του και να ανέβει στη σκηνή, γινόμαστε μάρτυρες μια μικρής αλλά σπουδαίας νίκης. Ακριβώς όπως η πραγματική μπάλα παίζεται στις φαβέλες και τις αμμουδιές, όπως ο χορός χορεύεται από αυτόν που είδε τον χορευτή και θεώρησε ότι αμέσως μετά η θέση του βρίσκεται πάνω στα ίδια σανίδια, εγκαταλείποντας για λίγο τον ατσαλάκωτο και περίκλειστο εαυτούλη του, όπως ο κόσμος ομορφαίνει κάθε φορά που ένας τύπος μεγαλωμένος από το ελληνικό σχολείο και την ελληνική τηλεόραση δοκιμάζει να ακούσει και να μιλήσει σε μια συνέλευση, εγκαταλείποντας προσωρινά τον ψηφοφόρο εαυτό του που πουλάει κάθε τέσσερα χρόνια την πολιτική του ταυτότητα.

Άλλωστε αν αποδεχτούμε ότι τα αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα είναι καταδικασμένα να αποτύχουν στον καπιταλισμό, θα πρέπει ίσως πρώτα να αποδεχτούμε ότι εξίσου, αν όχι διπλά καταδικασμένα στην αποτυχία είναι τα κόμματα που φωνάζουν ανατροπή κοπιάροντας τη λειτουργία, τους κανόνες και τη δομή των κομμάτων που κυβερνούν (ή πλιατσικολογούν) χρόνια τώρα.

*

Όπως και να έχει, ο καπιταλισμός προς το παρόν δεν κινδυνεύει στα σοβαρά, οπότε μπορώ να κάνω χωρίς άγχος για το πόσο ανατρεπτικός είμαι, μια πρόταση. Θα πρότεινα λίγο contact improvisationγια την τελευταία ώρα κάθε σχολικής μέρα και για το πρώτο μισάωρο κάθε συνέλευσης.

*

Ο Ευγένιος, ναι πάλι ο Ευγένιος, έγραφε:

Στέκομαι, λοιπόν, εδώ, για λίγο, στη μεγαλοπρεπή απαλοιφή αυτού του δείκτη της σωματικότητας σε όφελος της δυτικοφερμένης αντίληψης ενός σώματος ταυτισμένου με τη μονάδα. Το σώμα σέβεται τώρα την αλλεργική και μυγιάγγιχτη ακεραιότητα που τόσο ένοχα τιμά η κοινωνία στα πανηγύρια των ατόμων με ειδικές ανάγκες. Διότι όσο πιο αυστηρά μας εκπαιδεύουν στο να είμαστε ακέραιοι αριθμοί, τόσο λιγότερο ανεχόμαστε τον οίκτο για κείνους στους οποίους η ακεραιότητα χρωστάει το ένα από τα δύο χέρια ή και τα δύο.

Εξάλλου, το σώμα ήταν ανέκαθεν το θέατρο του πολέμου μεταξύ αυτών των φοβερών δυνάμεων, της αγάπης και του θυμού, κι έτσι επιτρέπεται να πούμε πως, από τη στιγμή που απαλλοτριώθηκε παύοντας να αποτελεί έδαφος ψυχικής αντήχησης, από τη στιγμή που έγινε αντικείμενο μελέτης, αποκωδικοποίησης, κατακερματισμού, χημικής βελτίωσης και εντέλει κάτι ψηφιακό, κάτι αιθέριο ή αστρικό, εκμηδενίστηκε και το θεμέλιο της συναισθηματικής μας ζωής. Καθώς είναι αδύνατον να μπεις με το σώμα σου στο Διαδίκτυο, το σώμα διώχτηκε από τη σκηνή του ρεαλισμού και λησμονήθηκε. Αστεγο αρχικά, στερημένο στη συνέχεια από την αύρα του, τη σκιά του, τη φωνή του και την κρυφή αλλά ζωηρή του δόνηση όταν ίδρωνε για να πετύχει την αποδοχή, θεωρήθηκε στο τέλος περιττό σαν το βάρος των παχύσαρκων. Το απέσυραν διακριτικά μοιρολογώντας το με τις απειράριθμες τεχνικές λιποαναρρόφησης και ορμονοθεραπείες. Εν ολίγοις, είναι ακριβώς η στιγμή που το σώμα, ως απολεσθέν αντικείμενο, θεοποιείται τοποθετημένο στο κέντρο ενός πανοραμικού πλειστηριασμού. Και ιδού ποιο ήταν εξαρχής το μυστικό της κρεατίνης.

Ετσι, το λεγόμενο υγιές σώμα δεν είναι πλέον ένα Μαντείο αγγιγμάτων και ψηλαφήσεων, αλλά παρίσταται στις συνδιαλλαγές κατακόρυφα σαν συμβολικό πλέγμα καλά τακτοποιημένων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, εν ολίγοις θωρακίσεων, αμυντικών μηχανισμών, πρόωρων θανάτων της ανιμιστικής τους διαίσθησης. Δεν έχεις καν το δικαίωμα να χτυπήσεις κάποιον φιλικά στην πλάτη, πόσο μάλλον να τον χαστουκίσεις εάν γίνει ασυγχώρητα επιθετικός. Κρίμα, αφού ο τσακωμός ήταν ό,τι πλησιέστερο προς τις απεγνωσμένες εκφορτίσεις της λίμπιντο, όταν ο έρωτας εξακολουθούσε να ισοδυναμεί με αναμονή κάτω από κλειστά παραθυρόφυλλα. Τώρα, το ίδιο το σώμα είναι κλειστό παραθυρόφυλλο κι εμείς κοιτάζουμε από τις γρίλιες. 

*

Εν ολίγοις, για αυτό το καλοκαίρι, να παίζουμε μπάλα, να χορεύουμε, να τσουγγρίζουμε ποτήρια ζαλισμένοι άρα λιγότερο μακρινοί, και να αποτυγχάνουμε κάνοντας συνεργατικά πειράματα.

jam_2

διασχίζουμε συλλογικά τις αποστάσεις, ακουμπάμε τον απέναντι, σκοτώνουμε όμως και τον νεοχίπι/εναλλακτικό χίψτερ μέσα μας, τριβόμαστε στα σανίδια, οργανώνοντας τη συντριβή της ακροδεξιάς και πάει λέγοντας.

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under παρατήρηση - σχόλιο - προεκτάσεις (απ' το δρόμο στο πληκτρολόγιο)

7 responses to “τζαμ

  1. Ο Μπόλεκ

    Μη ξεχάσετε και τους μπάφους αυτό το καλοκαίρι· συμβάλλουν στη «διακοπή της κανονικότητας». Πολύ θολούρα φίλε μου, τέσσερα χρόνια μέσα στην κρίση και είστε ακόμη αλλού νταλλού. Τα «συνεργατικά, αυτοδιαχειριζόμενα εγχειρήματα» τα χρηματοδοτεί και προμοτάρει η ίδια η ΕΕ, πολύ καιρό πριν ξεσπάσει η κρίση και τα ανακαλύψετε εσείς, ξέρεις. Υπάρχουν αναλύσεις του Sarajevo π.χ., γι’ αυτό, αν ενδιαφέρεσαι, ψάξτο.

  2. Κωνσταντίνος

    για Μπόλεκ, επειδή εγώ δεν ξέρω πολλά από πολιτική και καθώς το άρθρο στηρίζεται σε ένα συγκεκριμένο δρώμενο χορού το οποίο έγινε σε συγκεκριμένο χώρο με συγκεκριμένο στόχο, ας γίνουμε συγκεκριμένοι για να ξεφύγουμε από την θολούρα, εσύ είχες το θάρρος να διασχίσεις την απόσταση από το θέαμα και να μπεις ανάμεσα στα σώματα και να δράσεις αυτοσχεδιάζοντας; ή χρειάζεσαι περιφρούρηση;

    • Ο Μπόλεκ

      Όσο αντιλαμβάνεσαι την «πολιτική» με όρους μίας διακριτής, σχετικά αυτόνομης και διαχωρισμένης σφαίρας δραστηριοτήτων, τόσο επιβεβαιώνεις την αλλοτρίωση σου την οποία κανένα δρώμενο χορού δεν μπορεί να αναιρέσει ολοκληρωτικά, παρά μόνο ίσως να ανακουφίσει προσωρινά. Αν «δεν ξέρεις πολλά από πολιτική», άσε τους «ειδικούς» να κάνουν τη δουλειά: τον Στουρνάρα ή, για πιο προοδευτικές συνειδήσεις, τον Μηλιό και τον Σταθάκη.

      Προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα per se με δράσεις όπως αυτές που περιγράφει η ανάρτηση, ούτε με «συλλογικές κουζίνες», «αυτοδιαχειριζόμενα καφενεία» κ.λπ. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι ανάλογα εγχειρήματα πλασάρονται συνειδητά από κάποιους, είτε αφελείς (στην καλύτερη περίπτωση) είτε επιτήδειους (στην χειρότερη), ως το πρόπλασμα της μελλοντικής απελευθερωμένης κοινωνίας και άλλες ιστορίες για αγρίους. Όπως το να θεωρείς ότι ένα «δρώμενο χορού» σε φέρνει εγγύτερα στον συνάνθρωπο σου, όταν αυτό που μάλλον συμβαίνει είναι ότι τονίζει και επιτείνει την μεταξύ σας απόσταση. Δεν ξέρω, ή εσείς είστε υπερβολικά αιθεροβάμονες ή εγώ υπερβολικά πεσιμιστής. Δεν αλλάζει τίποτα με καραμέλες για μικρά παιδιά, πάντως. Από πνευματικής/διανοητικής απόψεως, είναι λες και έχετε καθηλωθεί στην παιδική ηλικία.

  3. Κωνσταντίνος

    ένας Αφγανός κηπουρός, μια τρίχρονη κατεδαφίστρια, μια χορεύτρια γεννημένη στην Ζιμπάμπουε, μια που δίνει Πανελλήνιες, ένας Σύριος ζαχαροπλάστης, μια τραγουδίστρια με τον Μήτσο, ένας που θα σπουδάσει χορό, ένα πρώην παιδί θαύμα του παλιού Ελληνικού κινηματογράφου, μια χορεύτρια απο την Σαντα Φε, μια πολιτική μηχανικός, η Εύα, μια ενδυματολόγος, ένας πιανίστας που περνούσε απ’έξω και ρώτησε τι γίνεται, ένας που μαθαίνει μόνος του βιολί, μια χημικός, ένας με βερμούδα που τόλμησε σηκώθηκε και μπήκε……. https://www.youtube.com/watch?v=JleKmFO2MZo&feature=youtu.be

  4. λιούμπη

    ήθελα να πω ότι μου άρεσε αυτό που έγραψες και συμφωνώ χωρίς βιβλιογραφία απλά με ενσυναίσθηση. με τη νίκη λοιπόν

  5. αντιφαταλιστής

    Η Ε.Ε. μιλάει και για ελευθερία, ισότητα, αυτονομία αλληλεγγύη. Δεν μου λέει κάτι λοιπόν το ότι η ΕΕ στηρίζει τα «συνεργατικά εγχειρήματα» ή την λεγόμενη «κοινωνική οικονομία», καθώς είναι εντελώς διαφορετικό το πλαίσιο που τα ορίζει η Ε.Ε. και διαφορετικό το πλαίσιο των εξεγερμένων. Γιατί η Ε.Ε. μιλάει και για την ελεύθερη μετακίνηση των ανθρώπων και για το δικαίωμα στην εργασία ή οι μυστικοσύμβουλοι του Ομπάμα του παρουσιάσαν έκθεση για την αναγκαιότητα της μείωσης του χρόνου εργασίας και ο Στίγκλιτς σκίζει τα πτυχία του μ’ αυτά που συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον χώρο της οικονομίας και τις «Αγορές» και έχει μαλλιάσει η γλώσσα του να ισχυρίζεται την ανεπίτρεπτη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού παρασιτισμού και της δυσβάσταχτης εισοδηματικής ανισότητας που αυτός επιφέρει (με την απαραίτητη δημοσιονομική επιτήρηση των από τα κάτω).

    Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο οδυνηρή απ’ το ευκολοχώνευτο σχήμα των ταξικών στρατοπέδων που προτείνει η Sarajevo, ακόμη δε περισσότερο όσο δεν βλέπεις τον ταξικό πόλεμο που μαίνεται ως κοινωνική σχέση που μετασχηματίζει αμφότερα τα μέρη κατά τη στιγμή της σύγκρουσης. Πλέον δεν χρειαζόμαστε τη Sarajevo για να μας πει πως ο κόσμος είναι ένας βόθρος με σκατά, μπορεί να μας το πει και ο ίδιος ο Σκορτσέζε μέσω του Λύκου της Wallstreet και το λέει και σε εκατομμύρια ανθρώπους. Κι αυτό σημαίνει και την ήττα του μητροπολίτικου ρεύματος. Γιατί πλέον δεν υπάρχει καμιά πρωτοτυπία στις αναλύσεις του (κοντολογίς δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην γνωρίζει τί εστί νεοφιλελευθερισμός και από που προέρχεται και τί σκοπεύει).

    Τώρα για τη δράση του, εγώ αν και «συνεργατικός» και «αυτοδιαχειριζόμενος» στηρίζω το 30/900 ως ένα μέσο ταξικής πάλης. Αλλά ως τέτοιο δεν είναι επ’ ουδενί πιο ριζοσπαστικό απ’ την αυτοδιαχείριση, επειδή «αυτοδιαχείριση» δήθεν πουλάει η Ε.Ε., εφόσον και μείωση του χρόνου εργασίας πουλάει και το επιτελείο του Ομπάμα και ο Στίγκλιτς. Κατά τ’άλλα οι «αυτόνομοι» δεν διαφέρουν και πολύ απ’ τις υπόλοιπες σέχτες στη δομή και την οργάνωσή τους. Άρα, μια Sarajevo δεν θα φέρει την άνοιξη όσο κι αν σε ξυνίζει κάτι τέτοιο…

    Όσο για τα περί πολιτικής και οικονομίας, το ότι η πολιτική σε τελική ανάλυση έχει το πρώτο χέρι το αποδεικνύει περίτρανα και η ΕΕ και το νεοελληνικό Κράτος, εφόσον, όσο κι αν χτυπιούνται οι μαφίες των αγορών, αν δεν περάσεις νόμο απ’ τη Βουλή ξέρεις τί θα πάρουν οι δανειστές και τα αφεντικά. Γι’ αυτό και ο Μαρξ έκανε κριτική στην πολιτική οικονομία, δηλαδή σε μια οικονομία η οποία συγκροτείται με κατ’εξοχήν πολιτικό τρόπο αντί των λοιπών οικονομιών οι οποίες είναι κομμουνιστικές ή εν πάση περιπτώση ενσωματωμένες στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων και όχι αυτονομημένες ως «οικονομία».

    Συγγνώμη που γίνομαι εριστικός κάτω από ένα τόσο ωραίο ποστ.

    • Ο Μπόλεκ

      Άλλος Χρυσόγονος μάς βρήκε από εδώ! Για τι πράγμα μιλάει η Ε.Ε.; Για «ισότητα και αλληλεγγύη»; Τη συνθήκη του Μάαστριχτ την έχεις διαβάσει; Η «ελευθερία» της Ε.Ε. αφορά αποκλειστικά στην «ελεύθερη μετακίνηση κεφαλαίων και εργατικού δυναμικού» έτσι ώστε να εξυπηρετούνται καλύτερα τα αστικά συμφέροντα. Πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να μην μπορείς να διακρίνεις την πραγματικότητα πίσω από τις καλλωπίζουσες λέξεις και την αντίστοιχη εξωραϊστική ορολογία. Μείωση του χρόνου εργασίας έχεις και στην Ελλάδα της τελευταίας τετραετίας, δεν χρειάζεται να το προτείνει ο Ομπάμα. Πάλι όμως εδώ συγχέεις τα αντικειμενικά εργατικά συμφέροντα που επιτάσσουν μείωση του εργάσιμου χρόνου και αύξηση της τιμής πώλησης της εργασιακής δύναμης, με την από τα πάνω εφαρμοζόμενη πολιτική της εκ περιτροπής εργασίας η οποία φυσικά συνοδεύεται από αντίστοιχη μείωση των ημερομισθίων και που ανταποκρίνεται στις ανάγκες του κεφαλαίου στην περίοδο της κρίσης/ύφεσης όπου η ζήτηση εργατικής δύναμης είναι μειωμένη λόγω υποαπασχόλησης των παραγωγικών μέσων.

      Δεν νομίζω ότι είσαι τόσο αθώος για να μην μπορείς να αντιληφθείς τη θεμελιακή διαφορά ανάμεσα στο πλάνο 30/900 του Sarajevo και τις προτάσεις Ομπάμα· σκόπιμα μάλλον θολώνεις τα νερά, για να επιτεθείς κατόπιν στους μητροπολιτάνους από βολικότερη θέση. Μπορεί οι αναλύσεις του Sarajevo να στερούνται πρωτοτυπίας, αλλά πάντως δεν αναπαράγουν, όπως κάνεις εσύ ανερυθρίαστα, τις ΣΥΡΙΖΑ-ικές τσιχλόφουσκες περί «Ευρώπης των λαών» («των εξεγερμένων» στη δική σου εκδοχή), «χρηματοπιστωτικού παρασιτισμού» και «εισοδηματικής ανισότητας». Ούτε ταυτοποιεί η αυτονομία ως πρόβλημα τον «νεοφιλελευθερισμό»: ο τελευταίος δεν είναι παρά μία μορφή διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, όπως τέτοιο ήταν και το μεταπολεμικό κράτος κευνσιανής πολιτικής, σε συνθήκες όμως κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης και διεύρυνσης αυτή τη φορά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s