μικροπολιτική ΙΙ

σκόρπια και ασυνάρτητα:

*

Η δημάρ (αν υπάρχει ακόμη την ώρα που γράφονται αυτές οι λέξεις) αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα ανάλογο κάπως με του σύριζα. Όταν βρισκόταν στην κυβέρνηση δεχόταν πίεση από τα αριστερά, απ’ τη στιγμή που έφυγε δεχόταν πίεση από τα δεξιά. Βέβαια καμία δεν ήταν πραγματική κοινωνική πίεση. Ήταν πίεση δημοσκοπική, μιντιακή και σοσιαλμιντιακή. Με τη δημάρ ασχολούνταν αρθρογράφοι, πανεπιστημιακοί, παραθυρόπληκτοι σχολιαστές προσπαθώντας να την πείσουν να στηρίξει το όποιο κυβερνητικό σχήμα. Άλλωστε απ’ το 2010 και μετά η μεγαλύτερη αρετή που αναγνωρίζεται στη χώρα είναι η «σταθερότητα ή αλλιώς κυβερνησιμότητα». Απ’ την άλλη με τη δημάρ ασχολούμαστε όλοι εμείς, ο όχλος του διαδικτύου, που αναγνωρίζαμε στους ψαριανούς του κόμματος αυτό που εντόπιζε από πάντα το κοινό του καφενείου.

Το γεγονός ότι οι πιέσεις που δεχόταν η δημάρ ήταν πάντα εικονικές έχει να κάνει τόσο με τα στελέχη της, όσο και με την ανύπαρκτη σχέση με την κοινωνία. Η δημάρ δεν ήταν κόμμα, δεν ήταν συλλογικότητα. Η μοίρα τέτοιων σχηματισμών είναι απλά να αναδύονται κάποια στιγμή ώστε να επιτελούν ένα διπλό ρόλο. Να μπορούν να στηρίξουν το οποιοδήποτε κυβερνητικό σχήμα (ανεξαρτήτως δεξιού-αριστερού) και να μπορούν να στηρίξουν την επιθυμία ορισμένων να συμμετέχουν στη διαχείριση της εξουσίας και του κρατικού χρήματος. Γι’ αυτό και όσο κι αν φτάσουν ποτέ (6, 8 ή 1,5 %) δεν θα είναι κόμμα. Ακόμη κι αν γίνουν κεντροαριστερά ή κεντροδεξιά. Θα μικραίνουν ή θα μεγαλώνουν πρόσκαιρα και κατευθείαν τα στελέχη τους θα φεύγουν και θα προσκολλώνται στο όποιο κυβερνητικό σχήμα. Θα πηγαίνουν μονίμως προς το πασόκ ή τη νδ (ή το σύριζα), θα θέλουν μονίμως να συμμετέχουν, να στηρίζουν. Αυτή η στήριξη όμως δεν έχει να κάνει με μια κουλτούρα που αναγνωρίζει την ανάγκη για κυβερνήσεις συνεργασίας, αλλά για μια απλή συμμετοχή στη νομή της εξουσίας. Γι’ αυτό και δεν αντέχουν το χαμηλό ποσοστό. Πρέπει να αποχωρήσουν για να πάνε στην ελιά. Πρέπει να παραιτηθεί ο αρχηγός απευθείας. Γιατί κακώς έφυγαν απ’ την κυβέρνηση τότε με την Ερτ όπως μας λέει το νέο αστέρι της κεντροαριστεράς και της υπευθυνότητας. Ανεξαρτήτως που άλλα συμφώνησαν και άλλα έκανε η κυβέρνηση. Αυτοί έπρεπε να παραμείνουν και να συνυπογράφουν. Ως δύναμη ευθύνης. (Και αυτοί οι άνθρωποι – τα υποστυλώματα του δένδια και του γεωργιάδη –  επικαλούνται τον Παπαγιαννάκη του συνασπισμού του 3%. Έλεος).

Απ’ αυτή την άποψη η Ανταρσύα με το πολύ μικρότερο συνήθως ποσοστό είναι άπειρες φορές περισσότερο κανονικό κόμμα. Με ρίζες στην κοινωνία και πραγματικά μέλη. Που πιστεύουν σε κάποιες ιδέες (συμφωνείς ή όχι, αδιάφορο). Γι’ αυτό στηρίζουν ένα εγχείρημα, γι’ αυτό συμμετέχουν σε μια συλλογικότητα. Όχι μπας και πάρει ο σύριζα την κυβέρνηση για να στηρίξουν με αντάλλαγμα ένα καλό μοίρασμα των διορισμών και των πόστων στα παράθυρα. Το λέω αυτό γιατί το μικρό ποσοστό της Ανταρσύα είναι λόγος αυτοκριτικής ή διερώτησης, αλλά όχι λόγος διάλυσης ή μιντιακού ξεμαλλιάσματος. Γιατί το κόμμα Ανταρσύα έχει λόγο ύπαρξης ισχυρό ακόμη κι αν δεν έφτασε ποτέ στο 5, 6,6 ή στο 8. Αντιθέτως το 6,6 του ποταμιού ή το όποιο της δημάρ ήταν πάντα ένα ποσοστό που έλεγε «είμαι υπεύθυνος, είμαι διαφορετικός, στηρίζω, η φιλοδοξία μου εκτοξεύεται».

*

Όπως και η δημάρ, ο σύριζα πιέζεται μιντιακά από δεξιά και σοσιαλμιντιακά από αριστερά. Το κίνημα δεν ασχολείται μαζί του παρά μόνο για χιούμορ και πολιτικό σχολιασμό μετά μπύρας. Τα πιο λυσσασμένα (με την καλή έννοια) παιδιά του κινήματος βλέπουν τα πόδια τους να λυγίζουν μπροστά στις πύλες των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Δεν μπορούν να πιέζουν ώστε να βγει μια αριστερή (με τις όποιες χοντρές αντιφάσεις) κυβέρνηση. Το επείγον του βασανισμού των συνανθρώπων τους, τους καίει ολοκληρωτικά.

Η δυσκολία να μιληθεί (απ’ όλους) μια γλώσσα που δεν διαχειρίζεται τον κόσμο αλλά εν δυνάμει τον απελευθερώνει, δείχνει κατά την άποψη μου την τεράστια απόσταση που υπάρχει ανάμεσα στη θέληση μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου και την αδυναμία να πράξει το οτιδήποτε. Το αποτέλεσμα είναι να βλέπουμε είτε σπασμωδικές κινήσεις, είτε αοριστολογίες περί ενός εκλογικού αποτελέσματος που θα διαπραγματευθεί στην ευρώπη καλύτερα και μπλα μπλα μπλα.

*

Στην αγαπημένη μου φωτογραφία από το Δεκέμβρη του 2008, μια κοπέλα κρατάει ένα πλακάτ με τη φωτογραφία της Κούνεβα ( ο σκληρός και η φωτογραφία προς το παρόν γμτ αγνοούνται). Είχα τραβήξει ένα σωρό με φωτιές και με κόσμο και με μπάτσους που χτυπάνε ή χτυπιούνται. Αλλά παραμένει αυτή η φωτογραφία να με γυρνάει πιο γρήγορα και πιο ισχυρά από κάθε άλλη σ’ εκείνες τις ημέρες. Γκρίνιαξαν πολλοί για το γεγονός ότι η Κούνεβα εξελέγη ευρωβουλευτής. Τη μια τους έφταιγε που ήταν καθαρίστρια, την άλλη ότι εντάξει «είναι ένα σύμβολο, δεν είναι πχ. οικονομολόγος με 3 μεταπτυχιακά, δεν κάνει για τη δουλειά».

Η Κούνεβα δεν είναι απλώς σύμβολο, είναι ο ανάποδος καθρέφτης μας. Είναι εμείς που δεν σηκώσαμε το κεφάλι στον εργοδότη, εμείς που για την ανάγκη κάναμε και έτσι κι αλλιώς, είναι εμείς που λέμε «400 ευρώ, ε απ’ το τίποτα καλά είναι», είναι εμείς που δεν απεργήσαμε γιατί «άφησαν να εννοηθεί ότι», είναι εμείς που όταν ο συνάδελφος απολύθηκε κολλήσαμε τα μούτρα μας με μεγαλύτερη μανία στην οθόνη του υπολογιστή. Οι άνθρωποι σήμερα μπερδεύουν το πτυχίο με την καλλιέργεια ή την παιδεία. Εντυπωσιάζονται από ένα βιογραφικό με υψηλόβαθμες θέσεις σε ιδιωτικές εταιρείες. Εντυπωσιάζονται από την ατέλειωτη φιλοδοξία και το πόσο πολύ μπορείς να αποδέχεσαι ό,τι λέει ο εργοδότης, νομιμοποιώντας το μέσα σου με ένα σωρό δικαιολογίες (αυτή είναι η πραγματικότητα, το αφεντικό ξέρει, υπομονή κλπ). Εντυπωσιάζονται οι άνθρωποι απ’ τη δέσμευση και το μέγεθος της αφοσίωσής σου στο σφαγείο. Αν αισθάνεσαι άνετα εκεί, αν καταφέρνεις μέσα εκεί να είσαι σούπερ αποδοτικός, τόσο το καλύτερο, κάνεις για όλες τις θέσεις, πολιτικές ή οργανωτικές. Τεχνοκράτης είναι αυτός που του δίνουν ένα μονόδρομο ή ένα αδιέξοδο και του λένε να βαδίσει προς τα εκεί και αυτός χαίρεται γιατί δεν θα χρειαστεί να χάσει χρόνο σκεπτόμενος τί θέλουν, τί μπορούν και τι έχουν ανάγκη οι άνθρωποι γύρω του (κι αυτός μαζί). Απλά θα περπατήσει προς το αδιέξοδο με τα εξσέλ του αγκαλιά.

*

Γιατί συγκινούμαστε με τους Ζαπατίστας; Γιατί ξέροντας λίγα, ελάχιστα ή κάποια πράγματα εξακολουθούμε να τους κοιτάμε με θαυμασμό; Διαβάσαμε όλοι αυτό το κείμενο. Οι άνθρωποι μιλάνε για ζωή και φτιάχνουν ζωή. Μιλάνε μια άλλη γλώσσα απ’ τη γλώσσα της εξουσίας, μια άλλη γλώσσα απ’ αυτή που μιλάμε παντού όλοι (ή σχεδόν όλοι) οι υπόλοιποι. Οι άνθρωποι επιχειρούν να καθορίσουν το δικό τους πλαίσιο.

Διαβάζω στον Τέκι πριν τις εκλογές (τον μετά δεν τον διαβάζω, μου μαυρίζει την ψυχή):

Στην ουσία ολόκληρη η ευρωπαϊκή αριστερά βρίσκεται σε μια στρατηγική άρνηση που κάνει τα πράγματα εξαιρετικά δυσοίωνα. Ενώ επιφανειακά ασκεί κριτική στο πρότζεκτ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, στη βάση του δεν το αρνείται, προβάλλοντας μια ουτοπική εικόνα μιας άλλης ευρώπης που θα μπορούσε ίσως να. Όμως αυτή η ευρώπη δεν υπάρχει και ούτε υπάρχει αυτή τη στιγμή τρόπος να δημιουργηθεί. Υπάρχει μόνο η ιστορική ευρώπη κι αυτή έχει πάρει έναν σαφή και φιλελέ δεξιό δρόμο που κάθε χρόνο κάνει τα πράγματα χειρότερα για όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του πληθυσμού της.

Η θεσμική αριστερά ασφυκτιά. Δεν μπορεί να δει παραπέρα ή δεν δοκιμάζει να δει παραπέρα. Δεν θέλει να μιλήσει για κάτι άλλο πέρα απ’ τη διαχείριση του ήδη υπάρχοντος μάλλον άθλιου πλαισίου (δεν εννοώ μόνο, ούτε καν κυρίως την Ε.Ε., εννοώ το πώς σκεφτόμαστε όταν κοιτάμε τον κόσμο). Αυτό είναι ένα τεράστιο πρόβλημα. Το να μιλάς για παραγωγική ανασυγκρότηση ή για newdeal ή για δραχμή ή για πόλεμο με τα μονοπώλια δεν λέει τίποτα. Στ’ αυτιά μου λέει απλώς: επιστροφή του βασικού μισθού στα 751 € ή σταθερή δουλειά για όλους. Ε και; Μα τώρα είναι πολύ δύσκολα τα πράγματα, μην υποτιμάμε το δικαίωμα στην επιβίωση. Να μην το υποτιμήσουμε, αλλά με τέτοια προτάγματα δεν μπορεί να συμβεί τίποτα ιδιαίτερα καλό. Αν δεν μιλήσουμε μια άλλη γλώσσα, αν δεν βρούμε ένα άλλο πλαίσιο, η καρδιά μας θα συνεχίσει να χτυπά χλιαρά και υποτονικά.

Παρατηρώ φίλους και γνωστούς να μιλάνε για αναχωρήσεις όταν πιέζονται. Το τάδε νησί, η τάδε επαρχία, η τάδε χώρα του εξωτερικού. Κατά τ’ άλλα βολεύονται (τί βολεύονται δηλαδή, όλο κάτι περισσεύει) σε πλαίσια που είτε κάνουν κριτική στο υπάρχον, είτε το πλευρίζουν, είτε απλά του βάζουν πινελιές αξιοπρέπειας. Κι εγώ μαζί. Κανείς δεν πιστεύει ότι μπορεί να σπάσει ή να δημιουργήσει άλλο πλαίσιο.

Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο ο Δεκ. 08 έμεινε τόσο στην καρδιά μας. Μίλησε οραματικά, παρότι θα πει κάποιος και θολά. Μίλησε προχωρημένα και κατέλαβε την πόλη εξακολουθητικά, ακόμη και με καταστροφές. Δημιούργησε πλαίσιο συνύπαρξης άλλο απ’ το κανονικό (και καμινικό). Έβαλε μια βόμβα στα θεμέλια, μια αδύναμη βόμβα, πάντως βόμβα, η οποία όμως δεν πυροδοτήθηκε ποτέ, έμεινε έτσι άπραγη κάτω απ’ την Πανεπιστημίου.

*

Το εθνικό ως πρόταγμα στην παρούσα συγκυρία δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα στους από κάτω. Όποιος χρησιμοποιεί τη λέξη πατρίδα διαρκώς και αδιαλείπτως μπορεί να κερδίζει ψήφους (και δεν το υποτιμώ καθόλου αυτό), αλλά ταυτόχρονα λιγοστεύει τους δρόμους απ’ τους οποίους μπορεί να περάσει. Δένει τα χέρια του και σπρώχνει τους από κάτω μακριά, σε άλλους που ξέρουν το εθνικό να το χειρίζονται απ’ έξω και ανακατωτά (και βέβαια πάντα εντέλει εις βάρος των από κάτω)

Πολλά από κάτω είπα.

*

moralisΑν και καταλαβαίνω πολύ καλά το συναισθηματισμό της αντίδρασης «ποτέ ξανά στο Βόλο» ή «μαύρος ο Πειραιάς», νομίζω ότι κάπου κάτι χάνουμε. Δεν είναι μαύρος ο Πειραιάς, μαύρη είναι όλη η χώρα. Η στάση μας δεν μπορεί να είναι φεύγω, δεν ξαναπατάω «και τα πουλιά πετάνε πια ανάποδα πάνω απ’ τον πειραιά, γιατί; γιατί δε θέλουν ούτε να τον χέσουν». Εξάλλου το ’36 στην Ισπανία πήγαιναν απ’ όλα τα μέρη της Ευρώπης άνθρωποι για να πολεμήσουν το φασισμό, δεν έφευγαν οι ισπανοί να πάνε κάπου που θα έχει δήμαρχο σύριζα. Αστειεύομαι βέβαια και όλα αυτά δεν τα λέω για να κριτικάρω τους ElectricLitany, που τους εκτιμώ και σε πρώτο άκουσμα η στάση τους μου φάνηκε σωστή. Αλλά η επιλογή του να είσαι αριστερός ή αναρχικός είναι μια συγκεκριμένη επιλογή που δεν επηρεάζεται από ένα εκλογικό αποτέλεσμα. Ο βόλος δεν είναι ο μπέος. Έχω διαβάσει μερικά εξαιρετικά κείμενα από την κατάληψη ματσάγγου ας πούμε. Έχω δει στον Πειραιά να γίνονται εξαιρετικές κινήσεις τον καιρό της κρίσης. Η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι ότι ονομάζουμε τον πειραιά ή τον βόλο μαύρο και ξεμπερδέψαμε. Ίσως πρέπει να ξανασκεφτούμε ιδέες, πρακτικές, συνέργειες. Ίσως σε κάποια σημεία πρέπει να είμαστε λιγότερο λαϊκιστές και φανφαρόνοι, ίσως αλλού πρέπει να είμαστε λιγότερο κλειστοί και ελιτιστές. Αλλά το να είσαι αναρχικός ή αριστερός σημαίνει ότι μάχεσαι ενάντια στο φασισμό και την εξαθλίωση και το κάνεις με συγκεκριμένους τρόπους γιατί έχεις μια εικόνα κι ένα όνειρο για τη ζωή. Το κάνεις γιατί η ζωή μέσα στις συλλογικότητες είναι ωραία, καλύτερη απ’ το μακελειό του ανταγωνισμού και της ατομικότητας. Το κάνεις γιατί η αλληλεγγύη κάνει την κάθε μέρα πιο ανεκτή, πιο όμορφη, πιο κοντινή σ’ αυτό το άλλο που φαντάζεσαι.

Και κυρίως όλα αυτά τα κλισεδιάρικα τα λέω γιατί, έχοντας και στο μυαλό το περιστατικό του Π. Φαλήρου και ακούγοντας τα όσα συμβαίνουν στη δίκη αυτές τις μέρες, είναι απαραίτητη και έχει ήδη αργήσει μια πιο σοβαρή συνεννόηση για την αυτοπροστασία του κινήματος. (με ότι σημαίνει αυτό, μαχαιρώματα, αυξημένη καταστολή κλπ κλπ).

*

Οι εκλογές κλείνουν με το ρεπορτάζ των ειδήσεων του άλφα, στο οποίο παρουσιάζεται ο άνθρωπος που κέρδισε στο διαγωνισμό του ΟΠΑΠ (ή κάποιου ανάλογου) για το σύνθημα της *εθνικής ομάδας* στο μουντιάλ της ντροπής. Βλέπουμε τον τύπο που κέρδισε να τραγουδά αμήχανα στην κάμερα το σύνθημα. Ο νικητής του διαγωνισμού που θα πάει να δει τα ματς της *εθνικής ομάδας* στην Βραζιλία, κατάγεται απ’ την Κρήτη, είναι ειδικός φρουρός και υπηρετεί στην ομάδα δίας (ή δέλτα, δεν συγκράτησα).

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

7 responses to “μικροπολιτική ΙΙ

  1. Παράθεμα: μικροπολιτική ΙΙ | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση

  2. Παράθεμα: μικροπο&la...

  3. Παράθεμα: DubiumDubium

  4. Παράθεμα: μικροπολιτική ΙΙ | Red NoteBook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s