κοίταζε τη χούφτα της

Με πλησίασε μια γυναίκα λίγο πριν τα σκαλάκια της εξόδου του μετρό. Τελευταία, διάφοροι άνθρωποι ζητάνε χρήματα όχι καθισμένοι όπως παλιά στην άκρη κάποιου πεζοδρομίου, αλλά κατεβαίνοντας στα εκδοτήρια των σταθμών του μετρό. Στέκονται δίπλα σου καθώς εσύ βάζεις τα κέρματα στο μηχάνημα. Έτσι, γρήγορα σκέφτεσαι ότι αυτό το εξωπραγματικό για την τσέπη σου 1,40, θα έπιανε περισσότερο τόπο αν αντί για εισιτήριο, γινόταν κουλούρι, καφές, τσιγάρο ή οτιδήποτε άλλο χρειάζεται ή θέλει αυτός ο άνθρωπος. Η γυναίκα λοιπόν με πλησίασε, άρχισα να σκέφτομαι αν και πόσα ψιλά έχω, αν και πόσα θέλω να δώσω. Η γυναίκα όμως μόλις έφτασε μπροστά μου ζήτησε απλά αν έχω ένα εισιτήριο για να πάει σπίτι της. Τα ρούχα της έμοιαζαν με κουρέλια, το πρόσωπό της ήταν σε άσχημη κατάσταση και οι λέξεις της αν και κανονικά τοποθετημένες αντηχούσαν μόνο τη γενικευμένη απόγνωση. Θέλω ένα εισιτήριο να πάω στο Περιστέρι, σπίτι μου.

Βγαίνοντας απ’ το μετρό πέτυχα ένα φίλο που είχα να δω καιρό. Στο τέταρτο που κουβεντιάσαμε, μου ανέλυσε τα σχέδια του για τη χρονιά που έρχεται. Τις χρονιές τις υπολογίζουμε ακόμη, όπως όταν πηγαίναμε σχολείο, από Σεπτέμβριο. Το περίπλοκο και με απειράριθμα αν σχέδιό του, μπορεί να συνοψιστεί στη λέξη επιβίωση. Ακούγονταν ποσά της τάξης των 200 και 300 ευρώ. Ακούγονταν φράσεις του στιλ μπορώ να ζήσω με τόσα. Μου αρκεί μια σαλάτα, δεν θα πολυβγαίνω και τέτοια. Δεν είχε απελπισία ο λόγος του φίλου, μόνο σκληρό ρεαλισμό και ίσως μια ελαφριά αίσθηση παραίτησης. Παραίτησης όχι απ’ τη ζωή, όσο απ’ τον άνισο και ανυπόφορο αγώνα με τα τέρατα της εποχής της λιτότητας και των ατελείωτων μέτρων. Θα ζήσουμε ναι, αλλά κουραστήκαμε πια να κυνηγάμε, να τρέχουμε σ’ ένα στάδιο χωρίς γραμμή τερματισμού, να τρέχουμε σ’ ένα αγώνα που είναι ταυτόχρονα σπριντ και μαραθώνιος και μετ’ εμποδίων. Κάπου θες απλά να σταθείς, να πιεις ένα δροσερό ποτήρι νερό και να ηρεμήσεις για πέντε λεπτά. Φέτος ο φίλος επέλεξε να είναι το δικό του πεντάλεπτο.

Λίγα λεπτά αργότερα σταματώντας με το αυτοκίνητο σε ένα φανάρι, βλέπω μια άλλη γυναίκα. Μοιάζει με την πρώτη του μετρό. Ρούχα βρώμικα, μαλλιά μπλεγμένα, πρόσωπο που φωνάζει όλα τα πιθανά είδη της απόγνωσης. Από τα πέντε μέτρα απόσταση μας μιλάει: «Πεινάω. Μήπως μπορείτε να μου δώσετε κάτι να φάω». Κοιτάζω το φανάρι, αλλά το κορίτσι ανοίγει την τσάντα της και δίνει ότι ψιλό είχε. Ας πούμε ότι ήταν δυομιση ευρώ. Τα δίνω στη γυναίκα, έκπληκτη κοιτάζει τη χούφτα της, μονολογεί «αυτά είναι πολλά λεφτά», ανάβει το φανάρι, συνεχίζει να κοιτάει τη χούφτα της, φεύγουμε.

Λέμε και ξαναλέμε για τη φτώχεια. Λέμε ότι δε μας φοβίζει. Μιλάμε για αλληλεγγύη, για κεράσματα, οι γονείς βοηθάνε, τα παιδιά βοηθάνε, οι φίλοι αλληλοβοηθιούνται. Μιλάμε για εγχειρήματα, συλλογικές κουζίνες και ένα σωρό ωραίες ιδέες.

Αλλά η φτώχεια μας κυκλώνει, δεν είναι εύκολος αντίπαλος, γονατίζει ανθρώπους, γονατίζει περαστικούς και φίλους, τους κλέβει χρόνια, τους αποκλείει απ’ την ίδια τους τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Η φτώχεια δεν είναι παλιά ελληνική ταινία, δεν έχει μόνο αυτοσαρκασμό και πλάκα και ωραίες ατάκες. Έχει κόσμο που παλεύει να ζήσει με 200 ευρώ και αυτό θα είναι το αισιόδοξο σενάριο. Έχει κόσμο που λέει πεινάω και θέλω να πάω σπίτι μου και κόσμο που ψάχνει το σπίτι του και δεν το βρίσκει πουθενά.

Μας βομβαρδίζουν με success stories και ανταγωνιστικότητα και τη θέση της χώρας που σταθεροποιείται στην Ευρώπη. Μιλάνε τη γλώσσα των αρπακτικών σε prime time, παρέχουν προκαταβολικά ασυλία στους ακριβούς εαυτούς τους, κουνάνε το δάκτυλο, μεταρρυθμίζουν χαλαρά, ασκούνται στον κυνισμό επαναλαμβάνοντας μονότονα «11.000 απολύσεις». Εμείς που δεν ζούμε στην τηλεόραση ή στο εικονικό κόσμο των υπουργικών γραφείων, κάθε μέρα, κάθε ώρα, περπατάμε μετρώντας τους πεσμένους, τους βουβούς επιβάτες των μέσων μεταφοράς, τους ανθρώπους που κουράστηκαν, τους ανθρώπους που δεν αντέχουν άλλο. Μετράμε τους ανθρώπους που δεν ανήκουν πια σ’ αυτή την εποχή.

Advertisements

18 Σχόλια

Filed under Uncategorized

18 responses to “κοίταζε τη χούφτα της

  1. πολυ βαρετο ποστ. δεν μπορεσα να διαβασω ουτε μια παραγραφο.

    • antoni-team

      Αντίθετα εγώ το διάβασα, γιατί αποδίδει την πραγματικότητα σε μεγάλο βαθμό…..
      Έβλεπα το αποτέλεσμα της πολιτικής που στήριζα και στηρίζω, μη υπαρχούσης άλλης, και θα εξακολουθήσω να στηρίζω έχοντας μια ελπίδα.
      Τα δυο επώνυμα τελείωσαν στην πολιτική, το τελευταίο, μας παράχωσε στο χώμα, κάνοντας το μνημόσυνο 1…….
      Οι εξαρτώμενοι τότε από τα επώνυμα, σήμερα πήραν τα ινία, και πιστεύω ότι και ξέρουν και μπορούν και θέλουν.
      Βεβαία μετά το πρώτο μνημόσυνο, υπήρξαν και τα τρίμηνα, τα εξάμηνα, τα ετήσια, μα αυτά πάντα γίνονται, μέχρι εκεί. Ένα γεγονός που ξεκίνησε από τον νεκροθάφτη εξ Αμερικής, μην το ξεχάσουμε ποτέ.
      Μα είναι αλήθεια, ότι δήλα γίνονται επενδύσεις, και μετά από αυτές η όποια ανάκαμψη. Βέβαια συναντάμε τρέλες αντιδράσεις, από μπαχαλάκικα αποκόμματα της πολιτικής, και συνιστώσες του κερατά, και της άναρχα διαμορφούμενης ζωής στο πεζοδρόμιο. Σίγουρα είναι κρατσ τεστ για όλους μας…….
      Μα όταν πηγαίναμε με τεταμένο χέρι στης τράπεζες, δεν ξέραμε ότι εκεί δεν είναι φανάρια?!.
      Και εκεί πρέπει έντοκος να τα επιστρέψουμε?!.
      Βέβαια τότε δεν ήμαστε νεόπτωχοι, μα πόσο μυαλό κουβαλάγαμε?.
      Δεν είχαμε χρήματα και παίρναμε εορτοδάνεια…..
      Δεν είχαμε χρήματα και παίρναμε δάνεια διακοπών…
      Και από τα εορτοδάνεια στα φοροδάνεια……
      Μα υπάρχουν δουλειές που δεν μας κάνουν, και της παίρνουν οι μαυριδεροί. Δεν θέλουμε τα χωράφια που απασχολούν ορδές μαυριδερών μα προτιμάμε ένα πιάτο φαί και καφέ στο καφενείο, χρήματα μιας πενιχρής σύνταξης των γεννητόρων μας…..
      Το ‘σχολείο’ που περνάμε δεν έχει ‘κοπάνες’, θα τα μάθουμε όλα…..
      Μα πρώτα πρέπει να κοιτάμε να διαβάζουμε, να σκεπτόμαστε.
      Έκτος εάν είμαστε ή οι δυνάστες, ή οι βολεμένοι, ή οι υπερευαίσθητοι. Σε ποια κατηγορία ανήκεις φίλε Stefanos Max (@stefanosmax)
      Antonis-team.

    • κατερίνα

      μήπως σου φαίνεται βαρετό γιατί δεν χρησιμοποιείς τόνους;

  2. yusaku

    Κάποιος είπε πως στο δρόμο τούτο κατοικούνε «πόρνες, ρουφιάνοι, χαρτοπαίχτες, μπάσταρδοι». Αν τους κοίταζες όμως από μιαν άλλη χαραμάδα…ίσως τότε να ‘χε πει πως κατοικούνε «άγγελοι, άγιοι κι οσιομάρτυρες». Και πάλι θα εννοούσε το ίδιο» – Ο δρόμος με τις φάμπρικες, Steinberk

  3. Παράθεμα: κοίταζε τη χούφτα της | ahairlessape

  4. Παράθεμα: Κοίταζε τη χούφτα της | Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ( ΕΛ.Λ.Α.Σ)

  5. Παράθεμα: κοίταζε τη χούφτα της | κόκκινος γάτος

  6. Δυστυχώς μέσα στην λαίλαπα που ζούμε,τέτοιες σκηνές πολαπλασιάζονται καθημερινά με μαθηματική ακρίβεια.
    Δίνουν κίνητρο για φιλοσοφικές αναζητήσεις,αναλύσεις,συγγραφή άρθρων κλπ.
    Φίλοι που δεν μπορούν να συγκεντρώσουν ενα ελάχιστο ποσό για τα βασικά.
    Συγγενείς πεσμένοι σε κατάθλιψη για τα ανεξόφλητα δάνεια.
    Ασθενείς που ψάχνουν για 5 ευρώ να πάνε σε γιατρό.
    Παιδιά που με το ζόρι θα τελειώσουν το σχολείο γιατί οι γονείς δεν μπορούν να τα ενισχύσουν.
    Απο που να αρχίσεις και που να τελειώσεις…
    Και μείς τι κάνουμε;;αναρωτιέσαι.
    Πόση δύναμη έχει ο άνθρωπος ώστε να κρατηθεί στο ύψος των περιστάσεων,ώστε να διαχωρίσει την φιλανθρωπία απ’το δικαίωμα.
    Μήπως θα έπρεπε λέω εγώ,να επαναπροσδιορήσουμε την έννοια του Ανθρωπισμού και των ανθρώπινων δικαιωμάτων;Μήπως να απλώσουμε εμείς το χέρι,όχι για να δώσουμε ελεημοσύνη,αλλά για να σηκώσουμε ψιλά το ηθικό,τουλάχιστον αυτών που είναι γύρω μας.
    Ο κάθε ένας απο μας να σώσει κι έναν.Να εμφυσήσει το αίσθημα της ανάτασης. Όπως μπορεί κι όσο μπορεί.Να γίνουμε ίσως πιο επιθετικοί;
    Κανείς να μην ξαναπηδήξει απο μπαλκόνι.
    Ακόμα κι αυτή η ποίηση έχει γίνει σαλιάρισμα στα στόματα των κρατούντων.
    Σκάβουν τους τάφους μας,με τα δικά μας λόγια.Μας αντιγράφουν για να μας πείσουν οτι όλα γίνονται για το καλό μας.
    Πρωτόγνωρες καταστάσεις που μας βρήκαν αδύναμους και ανοργάνωτους.
    Ενας κοινός κρίκος χρειάζεται που θα μας δέσει χειροπόδαρα σε έναν κοινό αγώνα.Κι αυτός ο κρίκος είναι ο Άνθρωπος!Είμαστε όλοι εμείς.Είναι το δίκιο μας.Είναι η ζωή μας.Είναι ζωή των παιδιών μας και το μέλλον τους.Είναι η ανάγκη μας για μια άλλη κοινωνία. Αυτή που ονειρευόμαστε κι αυτή που θα επιβάλουμε, στο κάτω κάτω της γραφής,κάποια στιγμή,θέλουν δεν θέλουν.
    Αι σιχτίρι πιά. 😉

  7. δραματικα υπεροχο 😦
    ωραια γραμμένη μια στιγμη δικη μας μια καθημερινοτητα δικη τους.
    εμεις κι αυτοι..πόση αποσταση θαρρούμε οτι εχει?

  8. Παράθεμα: Κοίταζε τη χούφτα της

  9. Παράθεμα: Κοίταζε τη χούφτα της (αναδημοσίευση) | ΕΞΑΡΧΕΙΑ

  10. δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που δάκρυσα με ποστ αλλά αυτή δεν άντεξα.
    και πήραν και τη θανατική ποινή να τους βάλεις στα 6 μέτρα να τους εκτελέσεις όλοςυ αυτούς που καταστρέφουν τη χώρα που δεν τους ανήκει και δεν αγαπούν.
    ό,τι κι αν γράψω είναι λίγο

  11. ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΘΕΟΦΑΝΗΣ

    πως τα καταφεραμε και πιασαμε πατο,πηραμε τη ζωη μας λαθος,θα αλλαξουμε αραγε ζωη?

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s