στην ψυττάλεια

χρωματιστή συλλογή ποιημάτων εκτός εμπορίου με πρωταρχικό σκοπό την αναζήτηση της χειρονακτικής εργασίας τής ποίησης

IMAG0262

 Σκέφτεσαι κάθε τέτοια εποχή τι βιβλία θα πάρεις για καλοκαίρι, να ‘ναι τέσσερα πέντε, αλλά κάπως τα θες. Είναι ιδιαίτερη εποχή, θέλω δύο μυθιστορήματα, μερικά διηγήματα, τίποτα μέτριο όμως. Το καλοκαίρι δε μ’ αρέσει να διαβάζω κάτι έτσι κι έτσι. Βαριέμαι τις ίδιες μου τις ενστάσεις, τα ελαφρώς ενδιαφέροντα πράγματα, τα εντάξει, δεν ήταν κι άσχημο, καλά πέρασα. Το εντάξει δεν μπορεί να συνυπάρξει με το διάβασμα στη σκιά του αρμυρικιού ή το βράδυ στο οποιοδήποτε μπαλκόνι με την οποιαδήποτε θέα. Είτε βλέπεις θάλασσα ή όχι, τα πράγματα είναι οριακά.

Άμα καίει ο ήλιος ακόμη στην πλάτη σου, άμα η νωθρότητα του απογεύματος του Ιουλίου μάχεται τα ζόρια ενός ολόκληρου χρόνου, δεν υπάρχει χρόνος για ναι μεν αλλά και ναι, αλλά βασικά εννοούσα όχι.

IMAG0258

Το καλοκαίρι είναι ένα απόκοσμο δώρο, είτε είσαι εδώ είτε έχεις δραπετεύσει. Είτε στην πόλη με τα όλο και πιο βραδυκίνητα ζόμπι είτε σ’ εκείνο το νησί που είναι όμορφο πέρα απ’ όσα μπορείς να πιστέψεις ή και να φανταστείς. Δώρο επειδή σου θυμίζει κάτι που κάποτε υπήρξε μέσα σου σε αφθονία. Δώρο επειδή σου θυμίζει πως γελούσες κάποτε σε ένα στενό μπαλκόνι και το Παγκράτι να βράζει. Πως έβγαινες απ’ τον ΗΣΑΠ στον Πειραιά, με τι αέρα, τι γεύση νίκης, τι γροθιές σφιγμένες και αήττητες.

Δώρο που συνάντησες και καταβρόχθισες με εξαλλοσύνη, χάλια, στην αλλοπρόσαλλη Ίο, δώρο που χάιδεψες με ευγένεια και συγκίνηση, στην εξωγήινη Πάτμο, δώρο που πήρε ο αέρας στη χώρα της Αμοργού, δώρο που σου δίνεται ξανά και ξανά στην Άνω Σύρο, στον Ταΰγετο, στον Λούσιο ποταμό και στο ταξίδι της επιστροφής κολλημένος χωρίς a/c στα διόδια τότε στην Κόρινθο.

IMAG0260

Το καλοκαίρι δεν διαβάζω ποτέ ποίηση, δεν ξέρω γιατί, ίσως συνήθεια. Αλλά κάποτε το δώρο του θέρους σε παίρνει απ’ το χέρι και σε ξεπλένει σ’ αυτό το καλοκαιρινό τοπίο, που δεν έχεις πάει, αλλά μοιάζει σα να το ξέρεις. Όπως το αλσάκι του Αγ. Κων/νου στο χωριό, όπως το Γαλησσά, όπως την Ψιλή Άμμο, όπως το καφέ Αμμάν, όπως τις πρώτες διακοπές 16 χρονών στην Λευκάδα. Ακόμη, και αυτόν τον Ιούλιο παίζεις βόλεϊ και ακόμη φοβάσαι να κοιτάξεις τη σερβιτόρα στην άλλη πλευρά του φιλέ.

IMAG0259

Σκεφτόμουν τότε, άμα μεγαλώσω, σε λίγα χρόνια, θα ‘ναι τέτοια τα κορίτσια που θα πηγαίνουμε διακοπές; Θα ‘ναι τέτοια τα βιβλία που θα διαβάζουμε παρέα με μοναδικό φως, τ’ αστέρια ή το μικρό φακό, ξαπλωμένοι στην ίδια πετσέτα; Θα είναι όλα ζεστά, ιδρωμένα, ημίγυμνα και χειροποίητα; Θα ‘ναι όλος ο Ιούλιος χειρονομίες αγαπητικές και ανακούφιση και παρηγοριά;

υγ. αν θες προλαβαίνεις και το καλοκαίρι και όλα του τα δώρα.

Advertisements

2 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

2 responses to “στην ψυττάλεια

  1. πολύ καλή επιλογή το βιβλίο. δεν είναι από αυτά που ξαναδιαβάζονται.

  2. έκλεισε το καφέ Αμμάν, τώρα το λένε Θέα και δουλεύει εκεί ο Γιώργος, αυτός που δούλευε στο Τζωρτζ πλεις. Πήγαν να το κάψουν δυο μέρες πριν ανοίξει, έμαθα. Ποιός; Φέρνει έναν μυκονιάτικο αέρα στο νησί κι ίσως να είναι κι ένα από τα πρώτα σημάδια τζεντριφικέισιον. Και τόσο που άντεξε η Πάτμος, καλά ήταν… Πότε λες θα χτίσουν κι αεροδρόμιο; Ελπίζω ποτέ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s