η πραγματικότητα δεν ρυθμίζεται

Ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον περίφημο αντιρατσιστικό νόμο αποκαλύπτει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε φαινόμενα όπως το ρατσισμό ή την άνοδο εκείνου του κοινωνικού ρεύματος που φλερτάρει με διαφορετικές εκδοχές του αυταρχισμού.

Όταν το πρόβλημα εντοπιζόταν κυρίως στο νεοναζιστικό κόμμα, τότε μεγάλη μερίδα της αριστεράς και του προοδευτικού κόσμου είτε έκανε πως δεν το έβλεπε, υποβαθμίζοντάς το συστηματικά, είτε το προσέγγιζε με καθαρά ανθρωπιστικούς όρους. Αυτό το τελευταίο δεν είναι απαραίτητα κακό, φτάνει να μην λείπει απ’ την οπτική και η πολιτική, οπότε κινδυνεύεις να καταλήξεις μια χλιαρή ΜΚΟ, χωρίς όμως την παραμικρή πραγματική δράση. Όταν το πρόβλημα εξαπλώθηκε σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, τότε θυμηθήκαμε ότι υπάρχει αυτό το νεοναζιστικό κόμμα και αρχίσαμε να ψάχνουμε τρόπους να το αποκλείσουμε απ’ την κεντρική πολιτική σκηνή. Επειδή δεν μπορούμε πια να το απαγορέψουμε, προσπαθούμε με σπόντες να βρούμε τον τρόπο να επιβάλλουμε τιμωρίες.

Χρειάζεται αντιρατσιστικός νόμος; Χρειάζεται μια νομική ρύθμιση η οποία επιβάλλεται απ’ τις συνθήκες και η οποία θα υπενθυμίσει στους πολίτες τα ανεκτά όρια μέσα στα οποία μπορούν να κινούνται; Λείπουν οι διατάξεις που θα μας επιτρέψουν να κυνηγήσουμε τη ρατσιστική βία; Για να ρωτήσω και ανάποδα, εφαρμόζεται ο νόμος, στις περιπτώσεις εγκλημάτων που τελούνται με ρατσιστικό κίνητρο; Προστατεύονται τα θύματα ρατσιστικής βίας; Ποιά είναι η στάση της πολιτείας σε θέματα όπως ο νόμος περί ιθαγένειας ή οι διαδικασίες απονομής ασύλου;

Ξεπεράστηκαν, υποτίθεται, τα όρια την προηγούμενη εβδομάδα με τους ναζιστικούς χαιρετισμούς στη βουλή. Ξεσπάθωσαν στην κριτική, δημοσιογράφοι και βουλευτές των κομμάτων του «συνταγματικού τόξου». Επανήλθε δριμύτερη αυτή η ρητορική που υποστηρίζει ότι αν δίναμε βήμα και συνομιλούσαμε με τη Χρυσή Αυγή, τότε αυτοί θα αποκαλύπτονταν, ο λαός (sic) θα καταλάβαινε.

Άκουσα πολλές εκπομπές στο ραδιόφωνο τις μέρες που συνέβη το γεγονός στη βουλή. Άκουσα για ώρα, εκπομπές απ’ αυτές που βγάζουν live τηλεφωνήματα ακροατών. Δεν μου φάνηκε ότι πρόκειται για ένα λαό που δεν γνωρίζει. Δεν μου φάνηκε ότι πρόκειται για ανθρώπους που έπεφταν απ’ τα σύννεφα, καθώς άκουγαν νεοναζιστικούς χαιρετισμούς ή νεανικά γραπτά που υμνούσαν τον Χίτλερ.

Όπως, κατά τη γνώμη μου, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην έλλειψη κάποιου νόμου, έτσι δεν βρίσκεται και στην ελλιπή ενημέρωση. Τουλάχιστον στην ελλιπή ενημέρωση ως προς το ναζιστικό ή φασιστικό ιδεολογικό υπόβαθρο ορισμένων. Ο κόσμος στην μεγάλη του πλειοψηφία γνωρίζει. Και έτσι κι αλλιώς, είτε γνωρίζει είτε όχι τις ιδέες ενός κόμματος, σίγουρα δεν χρειάζεται να γνωρίζει πολλά για να ενοχληθεί και να καταδικάσει το μαχαίρωμα ενός δεκατετράχρονου. Το πρόβλημα όμως, το σοβαρό πρόβλημα, εντοπίζεται ακριβώς εκεί. Ένα μέρος του κόσμου, όχι μόνο δεν ενοχλείται από το μαχαίρωμα, αλλά κατά περίπτωση αδιαφορεί, δικαιολογεί, ανέχεται ή επικροτεί.

Όπως ανέχεται ή επικροτεί μια σειρά από ενέργειες ή πρακτικές που ταιριάζουν σε αυταρχικό καθεστώς. Γιατί, όσο κι αν φωνάζουν ή προκαλούν οι χρυσαυγίτες, αυτοί δεν είναι παρά μόνο ένα μικρό μέρος της σημερινής κατάστασης. Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών (ή σύντομα μικρο-οφειλετών), οι διώξεις για προσβολής του θρησκευτικού αισθήματος, η διαπόμπευση ασθενών, ο εμφυλιοπολεμικός λόγος, ο λόγος περί υγειονομικής βόμβας, η προληπτική επιστράτευση δεν είναι έργα της Χρυσής Αυγής. Αυτή απλά καβαλάει ένα κύμα, το οποίο έχει δημιουργηθεί από το συνδυασμό αντιδημοκρατικών πρακτικών, πραγματικών ζητημάτων, οικονομικής δυσπραγίας και της αίσθησης ότι σχεδόν όλοι  οι πρωταγωνιστές της πολιτικής σκηνής είναι, λιγότερο ή περισσότερο, διεφθαρμένοι.

Το κύμα αυτό κατακλύζει πλέον την κοινωνία. Την ημέρα που κυκλοφόρησε στα media το μαχαίρωμα του 14 αγοριού, ένας ταξιτζής είπε σε ένα κορίτσι «είδες τί κάνουν οι πολιτικοί; Θέλουν να μας κάνουν να τους συμπαθήσουμε». Χαρακτηριστικό δείγμα ή όχι, αποκαλύπτει, νομίζω, ότι μια κοινωνία που βουλιάζει στο ρατσισμό δεν μπορεί να βρει λύση σε μια διάταξη που ποινικοποιεί το ρατσιστικό λόγο.

Με άλλα λόγια, αναρωτιέμαι αν ένα οποιοδήποτε νομοσχέδιο μπορεί να έχει αποτέλεσμα, σε ένα περιβάλλον που ο αυταρχισμός συστηματικά προκρίνεται από πολιτικές και δημοσιογραφικές πηγές, ως η μόνη ορθολογική υπεύθυνη επιλογή.

υγ. ποστίδιο παρασκευασμένο για τη Σαββατιάτικη Ελευθεροτυπία

Advertisements

7 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

7 responses to “η πραγματικότητα δεν ρυθμίζεται

  1. σοβαροί άνθρωποι για το θέμα.
    red notebook και Ρογήρος

  2. Ένας δογματικός μαρξιστής

    Εντάξει, τα έχει πεί ο Τρότσκυ εδώ και 75 χρόνια, εμείς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον τροχό απ’την αρχή με ΔΗΜΑΡ-ίτικες σαχλαμάρες που δημοσιεύονται στην Ελευθεροτυπία. Αλλού στοχεύει το «αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, όχι στους φασίστες και τις ρατσιστικές επιθέσεις εν γένει· χέστηκε η αστική τάξη για τα μαχαιρώματα 14χρονων παιδιών (αυτή η ίδια που έχει χτίσει στρατόπεδα συγκέντρωσης «λαθρομεταναστών», όπως σωστά υπενθυμίζει το κείμενο):

    «Καθώς είμαι ένας άσπονδος εχθρός του φασισμού, είμαι την ίδια στιγμή ξεκάθαρα εναντίον της απαγόρευσης του…
    Το να τεθούν εκτός νόμου οι φασιστικές ομάδες θα έχει αναπόφευκτα έναν πλασματικό χαρακτήρα: ως αντιδραστικές οργανώσεις που είναι, μπορούν εύκολα να αλλάζουν χρώμα και να προσαρμόζονται σε κάθε είδους οργανωτική μορφή, μιας και τα ισχυρά τμήματα της κυρίαρχης τάξης και του κυβερνητικού μηχανισμού τρέφουν μεγάλες συμπάθειες γι αυτούς και αυτές οι συμπάθειες μεγαλώνουν αναπόφευκτα σε καιρούς πολιτικής κρίσης…
    Ωστόσο, το ζήτημα δεν εξαντλείται από αυτή την άποψη. Κάτω από τις συνθήκες του αστικού καθεστώτος όλες οι απαγορεύσεις των πολιτικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, αδιάφορο ενάντια σε ποιόν απευθύνονται αρχικά, στο τέλος αναπόφευκτα συντρίβουν την εργατική τάξη, και ιδιαίτερα τα πιο προχωρημένα της στοιχεία. Αυτός είναι ένας νόμος της ιστορίας. Οι εργάτες πρέπει να μάθουν πώς να ξεχωρίζουν τους φίλους από τους εχθρούς τους σύμφωνα με την δική τους κρίση και όχι σύμφωνα με τις υποδείξεις της αστυνομίας…»

    ΛΕΩΝ ΤΡΟΤΣΚΙ
    11 Μαρτίου 1939

    «…Τόσο η θεωρία, όσο και η ιστορική πείρα μαρτυρούν ότι κάθε περιορισμός της δημοκρατίας στην αστική κοινωνία, καταλήγει σε τελευταία ανάλυση εναντίον του προλεταριάτου, όπως επίσης κάθε φορολογία που επιβάλλεται, πέφτει στους ώμους της εργατικής τάξης.
    Η αστική δημοκρατία είναι χρησιμοποιήσιμη από το προλεταριάτο στο βαθμό που ανοίγει το δρόμο για την ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Κατά συνέπεια, κάθε εργατικός «ηγέτης» που οπλίζει το αστικό Κράτος με ειδικά μέσα ελέγχου της κοινής γνώμης γενικά, και ιδιαίτερα του τύπου, είναι κυριολεκτικά ένας προδότης.
    Σε τελευταία ανάλυση η όξυνση της ταξικής πάλης θα εξαναγκάσει τις αστικές παρατάξεις κάθε απόχρωσης να φθάσουν σε μια συμφωνία μεταξύ τους: Να αποδεχθούν έκτακτους νόμους, κάθε είδους περιοριστικά μέτρα και μέτρα «δημοκρατικής» λογοκρισίας εναντίον της εργατικής τάξης. Οποιοσδήποτε δεν το έχει ακόμα καταλάβει, πρέπει να βγει έξω από τις γραμμές της…»

    ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ
    Λεόν Τρότσκι (1938)

  3. Παράθεμα: Η πραγματικότητα δεν ρυθμίζεται

  4. j95

    απεναντίας, ακριβώς επειδή για τους ρατσιστές δε μπορεί να υπάρξει πειθώ (ακόμα και κραυγαλέες αποδείξεις ότι έχουν πάρει λάθος δρόμο όπως το μαχαίρωμα του αγοριού αντιμετωπίζονται από το σύστημα σκέψης τους σαν αφορμή για περισσότερο φανατισμό), πρέπει να υπάρξει καταστολή. Ακριβώς όπως π.χ. με έναν αμετανόητο παιδόφιλο.

  5. j95

    και κάτι ακόμα: αν «η πραγματικότητα δε ρυθμίζεται», τι ακριβώς παριστάνετε όταν διαδηλώνετε π.χ. για μεγαλύτερο βασικό μισθό και χαμηλότερη ανεργία;

  6. Ένας δογματικός μαρξιστής

    Ρε συ j95, από ποιόν θα υπάρξει καταστολή των ναζιστών; Από το αστικό κράτος; Από την ΕΛ.ΑΣ. που οι μισοί και πλέον μπάτσοι είναι οι ίδιοι χρυσαυγίτες; Ξαφνικά κόπτεται νομίζεις το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ για τη ρατσιστική βία; Η αντιμετώπιση του φασισμού πρέπει να γίνει υπόθεση του εργατικού κινήματος, όχι των «επίσημων θεσμικών οργάνων». Έχει δημοσιευτεί ένα εξαιρετικό άρθρο στην «Κόντρα» που εξηγεί πολύ καλά ενάντια σε ποιόν στοχεὐει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο:

    «Καταρχήν έχουμε την υποκρισία. Υποκρισία από τη ΝΔ, που δήθεν υπερασπίζεται τα πολιτικά δικαιώματα, ενώ στην πραγματικότητα κλείνει το μάτι προς το ακροδεξιό ακροατήριο, τους δεσποτάδες και τα κάθε είδους φασισταριά. Υποκρισία από τον ΣΥΡΙΖΑ, που πριν από ενάμιση χρόνο καταψήφιζε το ίδιο νομοσχέδιο (όταν το έφερνε ο υπουργός του ΠΑΣΟΚ Μ. Παπαϊωάννου), με το επιχείρημα ότι μ’ αυτό θα μπορούσε να πάει φυλακή κάθε μαρξιστής, ενώ τώρα πρωτοστατεί στην προπαγάνδα ότι το νομοσχέδιο πρέπει πάση θυσία να ψηφιστεί. Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει σπέκουλα. Το επιχείρημα ότι το νομοσχέδιο Ρουπακιώτη πρέπει να ψηφιστεί, διότι έχουν αλλάξει τα πράγματα και η Χρυσή Αυγή είναι πλέον εκλογικά και πολιτικά ισχυρή, είναι κυριολεκτικά για σφαλιάρες. Πρώτο, γιατί αν χρειάζεται αντιρατσιστικός νόμος αυτό δεν έχει να κάνει με το πόσο ισχυρές είναι κάποιες ρατσιστικές και φασιστικές οργανώσεις, αλλά με ζητήματα αρχών. Δεύτερο, γιατί είναι τουλάχιστον πρόκληση ν’ ακούγεται ότι χάρη σ’ ένα νομοθέτημα μπορεί να ανακοπεί η δυναμική των νεοναζί. Υπάρχει και τώρα αντιρατσιστικό νομικό πλαίσιο, αλλά δεν εφαρμόζεται. Και δεν εφαρμόζεται γιατί ο ρατσισμός είναι κυρίαρχη πολιτική.

    Υποκρισία και από ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ, που δήθεν αφρίζουν από το κακό τους. Γιατί όμως στοχοποιούν τον γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Π. Μπαλτάκο και όχι τον Σαμαρά, που είναι ο εντολέας του Μπαλτάκου; Και τι θα κάνουν αν ο Σαμαράς επιμείνει στην απόφασή του; Μήπως θα ρίξουν την κυβέρνηση; Εχουν τον κώλο να πάνε σε εκλογές; Αυτοί που έχουν καταπιεί αμάσητα τόσα νομοθετήματα, στα οποία υποτίθεται ότι διαφωνούσαν, θα ρίξουν την κυβέρνηση για ένα ήσσονος σημασίας νομοθέτημα; Ο ελληνικός λαός ξέρει πλέον πολύ καλά, ότι είναι άσοι στις κωλοτούμπες.

    Πέρα από την υποκρισία των αστικών κομμάτων, όμως, υπάρχει και η ουσία. Και η ουσία λέει πως το συγκεκριμένο νομοθέτημα κάθε άλλο παρά απαλλαγμένο από κατασταλτικές πονηριές είναι. Αντίθετα, αποτελεί τον προθάλαμο για την ποινικοποίηση της ίδιας της επαναστατικής ιδεολογίας. Κι αυτό το ξέρει πολύ καλά και ο ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό και καταψήφισε το νομοσχέδιο Παπαϊωάννου, όταν αυτός το προώθησε το 2011.

    Το νομοσχέδιο εισάγει στο εθνικό Δίκαιο την απόφαση-πλαίσιο 2008/913/ ΔΕΥ του Συμβουλίου της ΕΕ (της 28.11.2008) «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου». Σ’ αυτή την απόφαση αναφέρεται καθαρά και απερίφραστα: «Η παρούσα απόφαση – πλαίσιο δεν εμποδίζει κράτος – μέλος να θεσπίζει διατάξεις εθνικού δικαίου με τις οποίες επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής του άρθρου 1 παράγραφος 1 στοιχεία γ) και δ) σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από εκείνα της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενετικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως είναι αυτά της κοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων».

    Με βάση αυτή την πρόβλεψη ψηφίστηκαν διάφοροι αντικομμουνιστικοί νόμοι σε χώρες του τέως παλινορθωμένου καπιταλισμού, οι οποίοι απαγορεύουν να λειτουργήσει νόμιμα οποιαδήποτε πολιτική δύναμη έχει στον τίτλο της ή στο πρόγραμμά της αναφορά στον κομμουνισμό. Το δε Συμβούλιο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, στη συνεδρίασή του της 19.4.2007, που ψήφισε αυτή την απόφαση-πλαίσιο, αποφάσισε: «Το Συμβούλιο καλεί την Επιτροπή να εξετάσει, και να υποβάλει έκθεση στο Συμβούλιο εντός διετίας από την έναρξη ισχύος της απόφασης – πλαισίου, κατά πόσον είναι αναγκαίο να εκδοθεί μια πρόσθετη πράξη που θα καλύπτει τη δημόσια επιδοκιμασία, άρνηση ή χονδροειδή υποτίμηση εγκλημάτων γενοκτονίας, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και εγκλημάτων πολέμου εις βάρος ομάδας ατόμων που προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από αυτά της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, της γενεαλογικής καταβολής ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως λόγου χάρη η κοινωνική τάξη ή οι πολιτικές πεποιθήσεις».

    Η απόφαση-πλαίσιο, την οποία μετέτρεψε σε νομοσχέδιο ο Ρουπακιώτης, είναι το πρώτο βήμα. Το επόμενο βήμα θ’ ακολουθήσει, όπως σαφέστατα προβλέπεται. Στην πράξη, δε, δεν θα διώκονται οι ρατσιστές και οι νεοναζί, αλλά οι επαναστάτες. Γιατί οι ρατσιστές και οι νεοναζί αποτε- λούν δύναμη κρούσης του καπιταλιστικού συστήματος, ενώ οι επαναστάτες τους μεγαλύτερους εχθρούς του.»

    http://www.eksegersi.gr/issue/731/%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE/19277.%CE%A5%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B9%CF%83%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BD%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%AD%CF%82

  7. καλημέρα!από το ποστ σου φαίνεται σα να κάνεις διάκριση μεταξύ σχέσεως ετεροφυλοφίλων και ομοφυλοφίλων..και μάλιστα «ποιοτικά» φαίνεται -κατά τα λεγόμενα σου πάντα- να υπερτερεί μια ετεροφυλοφιλική σχέση.. Λες για παράδειγμα ότι είναι χαρακτηριστικό των γκευ να κοιτάζουν και να σχολιάζουν άλλους άντρες..δεν ισχύει κάτι τέτοιο..αυτό το κάνουν και άντρες (προφανώς κάφροι) και γυναίκες (όχι τόσο συχνά αλλά γίνεται) όταν είναι μπροστά η σχέση τους και δείχνει ότι απλά δεν υπάρχει σεβασμός προς τον άλλον?γιατί δηλαδή στους γκευ θεωρείται φυσιολογικό?επειδή ούτως ή άλλως η κοινωνία απορρίπτει αυτές τις σχέσεις, οπότε οκ ας υποτιμήσουμε κι άλλο τους εαυτούς μας…ας μη ζητήσουμε αυτό που έχουμε ανάγκη από τον άλλον..σίγουρα δεν κερδίζεις κάτι με την καταπίεση αλλά το να απαιτείς σεβασμό -τουλάχιστον όταν είσαι παρών- είναι κάτι άσχετο με καταπίεση και τις γνωστές αυτές μπουρδολογίες. Όσον αφορά την εμφάνιση, όσο έμμεσο και διακριτικό να είναι το σχόλιο, από τη στιγμή που σε πειράζει απλά το κόβει ο άλλος.Και αν δεν το κάνει με το καλό και το πολιτισμένο, τότε ας το κάνει με το άγριο. Τέλος, πιστεύω ότι δεν τον αγαπάς, εφόσον όπως λες και ο ίδιος έχεις πάει με άλλους..η πίστη είναι πολύ σημαντικό πράγμα σε μια σχέση.Και η αποκλειστικότητα.Και το να νιώθεις ότι ο άλλος σε αγαπάει για αυτό που είσαι, σε υπολογίζει στη ζωή του και ότι δεν είστε απλά για αν πηδιέστε.Και νομίζω ότι πρέπει να αναθεωρήσεις τη στάση σου στις σχέσεις.Να ζητάς και να δίνεις.Μην βάζεις σε καλούπια τις σχέσεις σου επειδή είσαι γκευ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s