διαρκώς ασυνάρτητος

σκέφτομαι φωναχτά και λέω:

Τις προάλλες η Ο. είπε ότι είμαι παλαιοκομμουνιστής. Ότι έχω ακόμη μέσα μου την αίσθηση αυτής της παλιάς τυραννικής λέξης. Μιλούσε για εκείνο το τεράστιο, επιβλητικό, θηριώδες «χρέος».

Δεν αναρωτήθηκα για πάνω από δύο δευτερόλεπτα μήπως είχε δίκιο. Απλά αυτή η παρατήρηση ήρθε να συναντήσει με ένα περίεργο τρόπο κάτι που μου ‘πε ο Γιώργος λίγες μέρες πριν. Κάποιος είπε ότι γράφουμε επικολυρικά.

Οι δύο κουβέντες δεν συνδέονται ακριβώς, αλλά ακουμπάνε ξώφαλτσα ή και για τα καλά, ένα ζήτημα που συζητάμε καιρό με φίλους και συμπότες. Μπορεί να τεθεί με ένα σωρό τρόπους, λιγότερο ή περισσότερο επιθετικούς. Στην παρούσα συγκυρία, έχουμε δικαίωμα να είμαστε χαρούμενοι; Να περνάμε τις μέρες μας μέσα σε μια ανόθευτη άγρια χαρά; Και πηγαίνοντάς το λίγο παρακάτω, είναι θεμιτό ή τελικά γραφικό (και επικολυρικό και γλυκερό και ανόητο) όταν μιλάμε και γράφουμε να συνδέουμε τις χαρές, τις ομορφιές της ζωής μας με το πολιτικό πεδίο, τον αγώνα, την (ας την πούμε αντίσταση); Ως προς αυτό το τελευταίο υπάρχει κριτική και απ’ τα δεξιά και απ’ τα αριστερά. Ο πρώτος λέει είσαι ανόητος. Θες να χωρέσεις στην ίδια παράγραφο τα μαλλιά του κοριτσιού μετά τη θάλασσα και τους ανθρώπους που ορμούν με φόρα προς ένα χάος δακρυγόνων. Ο δεύτερος λέει είσαι ασυνάρτητος. Μην μπλέκεις τα φιλιά με την επιμονή και την οργάνωση, λες και μιλάμε για φωτογραφίες που αναπαράγονται στο tumblr. Ακούω τον δεύτερο με προσοχή και προβληματισμό. Ακούω τον πρώτο σαν να ακούω στριφνή θεία που μου λέει να μην φιλιέμαι με το κορίτσι στην πλατεία του χωριού.

Αλλά επανέρχομαι στην κουβέντα της Ο. και στην ερώτηση που προκύπτει απ’ αυτή. Δικαιούμαστε να ψάχνουμε και να ζούμε την ανόθευτη χαρά, την υπέροχη στιγμή μέσα σ’ αυτή την περιρρέουσα ατμόσφαιρα; Και ακόμη και αν δικαιούμαστε, έχουμε τη δυνατότητα να βιώσουμε ένα φιλί στην είσοδο μιας πολυκατοικίας με τον τρόπο που ξέραμε; Αποκλείοντας δηλαδή όλο τον υπόλοιπο κόσμο, κατεβάζοντας ρολά, φορώντας πανοπλία και όντας εντέλει αδιαπέραστοι;

Προσωπικά εδώ και κάποιο καιρό, δεν θέλω να αφοσιωθώ ούτε καν στην παραλία του Σαββάτου. Προτιμώ έναν σε πρώτο επίπεδο ψυχοφθόρο διχασμό, ο οποίος όμως τελικά καταλήγει να είναι λυτρωτικός. Με άλλα λόγια, προσπαθώ να χωρέσω στο λόγο, την ψυχολογία και τη μέρα μου τη «γραμμή του ορίζοντος» και την «αλληλοβοήθεια». Αν μείνω στο πρώτο, όπως είναι η φυσική μου τάση, θα νιώθω λειψός, ελιτιστής, γαϊδούρι. Αν κολλήσω στο δεύτερο θα γίνω τετράγωνος, θα ξεχάσω ποιός είναι ο λόγος που ξεκίνησα να διαβάζω ένα τέτοιο βιβλίο και τελικά θα αλλοιωθεί ο σκοπός μου (που σε τελική ανάλυση είναι η ίδια η ζωή και όχι η πολιτική κριτική ή ανατροπή της παρούσας πολιτικής).

Η περιγραφή ενός καλοκαιρινού τοπίου (κατά προτίμηση, μεσημέρι Ιουλίου σε οποιοδήποτε  νησί των Κυκλάδων) και οι πολλές φωνές που γίνονται μία κάτω από μια γέφυρα, σε μια λεωφόρο γεμάτη στολές και όπλα, σε μια πνιγμένη πλατεία. Μόνο αν μπλέξουν αυτά τα δύο με έναν κόμπο τόσο σφιχτό, ώστε να αποτελούν έναν κόσμο ενιαίο και τελικά όμορφο, μπορώ να νιώσω ολόκληρος.

Η επιμονή να βάλω δίπλα στην ομορφιά μιας γυναίκας την ομορφιά ενός ξένου που μοιράζεται το μαλόξ μαζί μου, δεν έχει να κάνει (συνειδητά τουλάχιστον) με μια αίσθηση χρέους, ούτε με μια προσπάθεια να γίνω γλυκός και ευαίσθητος.

Δεν μπορώ να υπάρξω κάνοντας μόνο δροσερά και αξεπέραστα μακροβούτια, την ώρα που άνθρωποι βασανίζονται και διώκονται. Ούτε μπορώ να υπάρχω σε ένα κόσμο που ξεχνάει να κάνει χιούμορ ή να κοιτάξει το κορίτσι που πέρασε μπροστά απ’ το καφενείο, επειδή συζητάει τη δεξιά στροφή του τσίπρα ή το ένα και αληθινό νόημα της ανατροπής.

Όταν ήμαστε 18, ένα φίλος, προερχόμενος από δεξιό πολιτικό περιβάλλον, μου είπε ότι ένα πράγμα αναγνωρίζει στους αριστερούς σίγουρα, ότι ξέρουν να γλεντάνε. Μεγαλώνοντας πιστεύω ότι έκανε λάθος.

Σήμερα κάποιοι ξεχάσανε να γλεντάνε σαν παλαβά παιδιά και κάποιοι άλλοι επιχειρούν να κρύψουν την μη συμμετοχή τους πίσω από συνθήματα του στιλ έρωτας ή τίποτα κλπ, συνθήματα που θα καταλήξουν αν δεν έχουν ήδη καταλήξει ποπ, όχι επειδή έτσι ξεκίνησαν, αλλά επειδή έτσι είναι πιο βολικά.

Οπότε, και για να τελειώνουμε, δεν θέλω να είμαι θαμώνας της πλ. αγίας ειρήνης, δεν θέλω να είμαι ποιητής και δεν θέλω να είμαι στρατιώτης. Θέλω να διαβάζω εναλλάξ Τζίφα και Ετσενμπέργκερ, να ξαναεισβάλλει το καλοκαίρι στο σκληρό δίσκο του Γκαλεάνο και στα γράμματα της Λούξεμπουργκ.

Θέλω να είμαι φίλος με τον Γ. και την Ό. να συναντιόμαστε να μεθοκοπάμε, να γελάμε σαν τρελοί, να γυρνάμε το κεφάλι όταν περνάει κάποια ωραία γυναίκα. Κι ύστερα να συναντιόμαστε στο δρόμο σε μια απεργία, σε μια επίμονη προσπάθεια να οργανώσουμε το ένα και το άλλο. Στον ίδιο δρόμο βρίσκονται όλες οι συναντήσεις, στον δρόμο για μια (ας αφήσουμε τα δίκαιη και τα παρόμοια) πιο ανθρώπινη ζωή.

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

11 responses to “διαρκώς ασυνάρτητος

  1. stelios

    Συμφωνώ πέρα από τις αιτίες των πολλαπλών καταρρεύσεων που ζούμε οικονομικές, ιδεολογικές ,πολιτικές συνδικαλιστικές κλπ σε τόσο παρακμιακούς καιρούς ίσως η προοπτική της αντίστασης δυναμώσει δίνοντας και κουράγιο και χαρά στους άλλους- δεν είναι λίγο να μην κυλήσουν κι άλλοι στην παραίτηση από τη ζωή γενικώς

  2. Καραγαϊτανη Γιαννα

    Απλά υπέροχο…..μας εχουν γεμίσει ενοχές για κάθε χαρά της ζωής

  3. Έτσι. Σιγά μην ενοχοποιήσουμε την ομορφιά (ο Τσε λάτρευε τις γυναίκες)

  4. παπανικολαου αντωνησ

    Φτωχές παραθέσεις, σε ένα πλούσιο κείμενο!.
    Πολλά συναισθήματα προκαλείς φίλε, στον διαβαστεί του κειμένου σου!.
    «Αποκλείοντας δηλαδή όλο τον υπόλοιπο κόσμο, κατεβάζοντας ρολά, φορώντας πανοπλία και όντας εντέλει αδιαπέραστοι;» αρκεί αυτό να μην γίνετε συνεχώς και αδιαλείπτως, γιατί τότε αυτοεξορισμένος προς τα κοινά, απέχεις εκεί που λίγο πολύ σε χρειάζονται.
    «ψυχοφθόρο διχασμό» αυτές της δυο λέξεις την έχω διαγράψει από το λεξιλόγιο μου από τότε που γεννήθηκα 1946….. και της διάθεσης μου το αληθές, την εμπέδωσα μέσα από τον μέντορα μου Κ.Κ. όταν νομιμοποίησε το ΚΚΕ!.

    «αλληλοβοήθεια». Γιατί σε εισαγωγικά?. Δεν είναι ομορφότερη έτσι, αλληλοβοήθεια….. χωρίς κάγκελο απαξίωσης?.

    «λειψός, ελιτιστής, γαϊδούρι» κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο σαπουνάς Αλεπουδέλης, ο νομπελίστας ποιητής του φωτός, ούτε λειψή ούτε γαϊδουρινή αποφορά ανέδιδε……

    « Η επιμονή να βάλω δίπλα στην ομορφιά μιας γυναίκας την ομορφιά ενός ξένου που μοιράζεται το μαλόξ μαζί μου,» και εδώ με προβλημάτισες φίλε μου!!!!!!…….. μετά σκέφτηκα περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, αδελφά πονεμένα στομαχάκια!.

    «δροσερά και αξεπέραστα μακροβούτια, την ώρα που άνθρωποι βασανίζονται και διώκονται» την θάλασσα την πληρώνουμε και πρέπει να την χαιρόμαστε, όσο υπάρχουν αντιφρονούντες, θα υπάρχουν και διωκόμενοι, οπότε κατ’ εσένα τέλος η θάλασσα!!!……

    «Μεγαλώνοντας πιστεύω ότι έκανε λάθος.» και σίγουρα έκανε λάθος, ο δεκαοκτάρης φίλος τότε, μα για άλλο λόγο.
    Όταν έχεις λεφτουδάκια στην τσέπη σου, γλεντάς καλύτερα!. Εκτός εάν εννοούσε αριστεροί με δεξιά τσέπη……. Σύνηθες φαινόμενο και σήμερα!.

    Και εδώ μαζί σου!. δεν υπήρξα πότε καφενόβιος η πλατειόβιος. Πως μπορούν να σκέπτονται υγιώς, όταν αποκτούν συμπτώματα κατάκλισης…..
    Ποιητής για να είσαι πρέπει να το ‘έχεις’!.
    Στρατιώτης με τίποτα, (αν και δεν πέρασα άσχημα 67 με 69). Οπλοφόρος δεν θα έλεγα όχι!.

    Να είσαι φίλος με όλους φίλε μου!. να περνεις από όλους αυτά που κρίνεις καλύτερα, αυτά σου παρέθεσα!. Την καλύτερη ζωή, δεν την φτιάχνουν οι κομματικοί στρατοί, που κάποτε οργάνωνα……… την κάνει η ελεύθερη ανθρώπινη κινούμενη βούληση. Οι κομματικοί στρατοί, εξυπηρετούν αλλότρια συμφέροντα.

    Μέχρι τώρα, μου προκάλεσες ερεθίζοντας μου διάφορα συναισθήματα. Όλα δεν ήταν κακά, το αντίθετο, μα άφησα τελευταίο αυτό……
    « επειδή συζητάει τη δεξιά στροφή του τσίπρα».
    Εδώ αναγούλιασα, έτρεξα στο ψυγείο να φάω ένα κουτάλι γλυκό κεράσι……..
    Να είσαι καλά φίλε μου, αυτή η ενότητα είχε καιρό να μου διεγείρει το πνεύμα.
    Antonis-team

  5. http://tsalapetinos.blogspot.gr/2013/05/blog-post_24.html

    Νομίζω είναι σχετικό(το κείμενο όχι η είδηση).

    • παπανικολαου αντωνησ

      Δεν έχεις άδικο μέχρι ένα σημείο. Μα στο εδώ κείμενο, περιγράφετε το συναίσθημα και η σκέψη του φίλου, και περιγράφετε αρκετά καλά. Την είδηση δεν την ψάχνω εδώ!.
      Φιλικά
      Α.

  6. k2

    Νόμιζα ότι μόνο έλεγα πως μερικοί γράφετε επικολυρικά 🙂 Κάτι που άλλοτε βρίσκω πως ταιριάζει κι άλλοτε απλώς είναι μάλλον υπερβολικά σεντιμεντάλ για τα προσωπικά μου γούστα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μου φαίνεται «αντεπαναστατικό»! 🙂

    • παπανικολαου αντωνησ

      Φίλε δεν διαφωνώ μαζί σου, άσχετο εάν δεν σε ακολουθώ στης ευσυγκίνητες διατυπώσεις διαπιστώσεις σου.
      Γράφω και κρίνω ανθρώπους γράφοντες, και εσύ είσαι ένας από αυτούς, βάση της δικής μου mantallite!. Δεν είμαι ο σωστότερος, μα σίγουρα έχω μεγάλη πείρα……. στην συγγραφή και στο μικρόφωνο!.
      Γράφε φίλε μου, όταν σούρθει, ποτέ γιατί πρέπει.
      Ενεργοποιείς και αυτό είναι θετικό. Οι εγγραφές σου δεν είναι αδιάφορες!.
      Και εάν κάπου είσαι αντεπαναστάτης , μειώνετε η αξία σου?.
      Επανάσταση για την επανάσταση = βλακεία!.
      Είμαι δεξιός, και πιθανών εσύ αριστερός, εεεεεε και λοιπόν?, άνθρωπο ζήτω!.
      Ο άνθρωπος δίνει την διαφορά, στο ‘τουρλουμπούκι’ την υπαρξιακής μα πραγματικότητας. Εντρύφησε στην έννοια της λέξης συνύπαρξη. Γιατί όχι?. Μα για ένα καλύτερο αποτέλεσμα…….
      Α.

  7. όχι άλλες τύψεις και όχι άλλοι προβληματισμοί για τη φόρμα. είμαστε και κανουμε αυτό που νιώθουμε, χωρις πολλές αναλύσεις, τελεία και παύλα.

    Κατά διαβολική σύμπτωση, χτες έγραφα αυτό:
    «Οι πόλεις δεν κυκλοφορούν με τις χούντες τους καρφιτσωμένες στο πέτο. Και προφανώς υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, οι άνθρωποι κάνουν ό,τι μπορούν για να συνεχίσουν να ζουν.»

    Γράφουμε όπως γουστάρουμε, γλεντάμε όπως γουστάρουμε, κάνουμε πορείες και απεργίες και στην τελική, όποιος διαφωνεί Χ πάνω δεξιά (αριστερά αν έχεις λίνουξ :Ρ) κ άντε γεια.

    Κ σόρρυ Βυτίο, αλλά είχε δίκιο ο δεξιός φίλος σου.Γλεντάει καλά όποιος ξέρει να είναι αληθινός.

    Ξαναλέω: όχι. άλλες. τύψεις.

    • παπανικολαου αντωνησ

      «Γράφουμε όπως γουστάρουμε, γλεντάμε όπως γουστάρουμε, κάνουμε πορείες και απεργίες και στην τελική, όποιος διαφωνεί Χ πάνω δεξιά (αριστερά αν έχεις λίνουξ :Ρ) κ άντε γεια.»

      Πόσους διπλανούς μας θα διαγράψουμε?.
      Σε συζήτηση προχθές με άλλους 9, υπήρχαν 8 διαφορετικές άποψης!. Οι 2 δεν μιλούσαν…
      Τελικά εσθάνομε σαν τον Τιτανικό….. με μόνη διαφορά ότι εκεί υπήρχε και ορχήστρα!.
      Σταματήσαμε να μιλάμε…… κραυγάζουμε άναρθρα. Δεν έχουμε καταληπτό λόγο έκφρασης. Δεν αφήνουμε τον άλλο να τελειώσει τον λόγο του.
      Δεν έχουμε όλοι τα ίδια γενικά προβλήματα?. Τότε 4 διαφορετικές συγκεντρώσεις σε μια μέρα προς τι?. Ας κερδίσουμε εμείς, και ας ψοφήσουν οι υπόλοιποι…… και έτσι κατακερματισμένοι, δεν έχουμε ενιαίο λόγο να παραθέσουμε.
      Το θέμα δεν είναι να τον κάνεις Χ, το θέμα είναι να τον φέρεις όσο γίνετε ποιο κοντά σου, συναγωνιστή!!!!!!!!!!!!!!!……………………..
      Antonis-team.

  8. κ *επιτέλους* «ΣΟ κόφ’τον» 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s