«πού θα ‘σαι»

Δεν ξέρω ποιά μέρα ήταν ακριβώς. Δεν θυμάμαι τί είχε προηγηθεί. Ποιό «καλά να πάθουν» είχε ειπωθεί εκείνη τη μέρα. Καλά να πάθουν οι κρατούμενοι που βασανίστηκαν; καλά να πάθει ο μικροπωλητής που έπεσε στις γραμμές του τρένου; καλά να πάθουν οι εργαζόμενοι στο μετρό; Δεν θυμάμαι αν αιτία ήταν κάποιο απ’ όλα αυτά ή ας πούμε η επιμονή της κας Παναγιωταρέα, καθηγήτριας δημοσιογραφίας στο ΑΠΘ, να αποκηρύξει πολιτικά το παιδί της, η μάνα του ενός απ’ τους τέσσερις συλληφθέντες της Κοζάνης.

Θυμάμαι σίγουρα το ύφος του κοριτσιού, που περπατώντας δίπλα μου, είπε με το πιο απλό ύφος του κόσμου «έχεις σκεφτεί ότι ίσως δεν μπορούμε να ζήσουμε άλλο εδώ;». Η ερώτηση βέβαια δεν είχε να κάνει με τα ζόρια της αγοράς εργασίας ή την γενικότερη οικονομική δυσπραγία. Η ερώτηση γεννήθηκε ως ενστικτώδης αντίδραση στα γκάλοπ ιστοσελίδων που καλούσαν τους αναγνώστες να ψηφίσουν αν θεωρούν τα βασανιστήρια ενδεδειγμένη πρακτική ή όχι.

Γύρισα σπίτι αποφασισμένος να της δείξω λίγη απ’ την ομορφιά που ακόμη παραμονεύει εδώ. Ήθελα να της μιλήσω για τους ζωντανούς, γι’ αυτούς που υπάρχουν ακόμη, κόντρα στον κόσμο της θλίψης, του μίσους και της μηδενικής ανοχής που χτίζεται με απίστευτα γοργούς ρυθμούς.

Ήθελα να της μιλήσω για τον Αργύρη Μπακιρτζή. Τον γνωρίσαμε τις προάλλες και έμοιαζε να κουβαλάει μια απέραντη γλυκύτητα. Λέξη τη λέξη, ιστορία την ιστορία μέχρι που τραγούδησε το «Θεέ μου μεγαλοδύναμε», στιγμή κατά την οποία σίγησε μεμιάς και ως εκ θαύματος ολόκληρη η οδός Ιπποκράτους. Αυτή είναι μια προσευχή που δεν αποκλείει κανένα, σκέφτηκα. Ήθελα να της μιλήσω για τον Τάκη Τζίφα και το βιβλίο του, «συνοδεία εγχόρδων». Γι’ αυτές τις σελίδες που ακούγονται στη διαπασών, που μιλούν με ζεϊμπέκικα και ξέχειλα ποτήρια για την ομορφιά των τραγουδιών, των γυναικών, των ανδρών και εν τέλει της ίδιας της ζωής. Ήθελα να μιλήσω για τις ταινίες του Τσιώλη, εκεί που οι ήρωες απλώνουν με τρυφερότητα το χέρι έξω απ’ την οθόνη και υπαινίσσονται ότι πριν κριτικάρουμε τον κάθε αδύναμο άνθρωπο, καλά θα κάνουμε να τον αγκαλιάσουμε.

‘Ήθελα να μιλήσω για το ντοκιμαντέρ του Κωστή Ζουλιάτη για τον Γιάννη Χρήστου. Για αυτή τη μουσική που δεν μας έδειξαν, ποιός ξέρει γιατί. Ίσως, γιατί φοβόντουσαν ότι αν την ακούγαμε νωρίτερα, θα αρνούμαστε να γράψουμε πανελλήνιες παπαγαλίζοντας. Αντίθετα, θα σημειώναμε εκεί, στο επίσημο χαρτί, ανάσες, πρόσωπα και νότες  της ζωής που φανταστήκαμε.

Ήθελα να μιλήσω για τον φίλο που αρνήθηκε τη δουλειά παρόλο που είχε ανάγκη, γιατί προτίμησε να πει όχι σε μια παλαβή πρόταση, τόσες πολλές ώρες, τόσα λίγα χρήματα, έτσι τα θέλει ο ανταγωνισμός. Ήθελα να μιλήσω για εκείνους τους δέκα χιλιάδες ή χίλιους ή όσοι είναι κάθε φορά, που επιμένουν να φωνάζουν ενάντια στον επελαύνοντα αυταρχισμό και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Ήθελα να μιλήσω για όσους υποψιάστηκαν ότι από όσα έγιναν το καλοκαίρι του ’11 στην πλατεία Συντάγματος δεν έμεινε μόνο μία ανάλυση περί κάτω και πάνω πλατείας, αλλά και ένα αίσθημα αλληλεγγύης και μια κοινή αγωνία και λαχτάρα για μια άλλη ζωή.

Γυρίζοντας, ήθελα να βάλω να παίζει εκείνο το παλιό κομμάτι του Μαργαρίτη που λέει «πού θα ‘σαι το βράδυ να σου στείλω λουλούδια / που θα ‘σαι το βράδυ να σου βάλω τραγούδια». Είχα την ελπίδα, ότι εκείνη θα μου απαντούσε ότι είναι κάπου στο Κουκάκι, στα Εξάρχεια, στη Νίκαια, στην Αιόλου να ψωνίζει υφάσματα, στο τρένο για τον Πειραιά, στο κατάστρωμα κάπου έξω απ’ την Αμοργό ή στο κλειστό πια καφενείο στη Ζάτουνα.

Δυστυχώς όμως, τώρα πια, θα την καταλάβαινα αν μου απαντούσε όχι σε όλα, αφού ακόμη και στις Κυκλάδες, όπου – καθώς λένε – είναι τρεις φορές καλύτερα από τον παράδεισο, δεν μπορείς να ζήσεις, κλαίγοντας διαρκώς.

υγ. ποστίδιο παρασκευασμένο για τη σαββατιάτικη ελευθεροτυπία

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under Uncategorized

17 responses to “«πού θα ‘σαι»

  1. Redalen

    To καφενείο στη Ζάτουνα, το κατάστρωμα…και όλα τα άλλα που μας χάρισαν μεγαλόψυχα την διαρκή μορφή και το περιεχόμενο ενός εφήμερου όντος. Εδώ.

  2. ‘σαι ωραίος! λάικ που λένε

  3. Γιώτα

    ΑΝ θυμάμαι καλά, κάποτε, ήταν η ζωή μου έκπαγλη
    γιορτή που άνοιγαν όλες οι καρδιές καί όλα τα
    κρασιά κυλούσαν.
    Μια νύχτα πήρα την ομορφιά στα γόνατά μου.
    Και τη βρήκα πικρή.
    Και τη βλαστήμησα.
    (Αρ.Ρεμπώ)

  4. Εμένα η ψήφος μου πάει στο κορίτσι. Και η βαθιά κατανόησή μου. Δεν την παλεύω άλλο. Από καιρό.

  5. Bυτιάκι,πολύ καλό, συγκράτησα τη φράση σου,» αγκαλιασέ τους πριν τους κριτικάρεις»…το χρυσό κλειδί που ανοίγει την ανθρώπινη επικοινωνία….

  6. παπανικολαου αντωνησ

    Μια πικρή αλήθεια….
    Απόρια ότι πάντα θέταμε την ζωή μας στον ‘αυτόματο’, του οποίου τα κουμπιά, αφήναμε άλλους να τα πατάνε…..
    Μα σήμερα χωρίς να είναι αργά, είναι πολλές φορές ποιο δύσκολο, να πάρουμε την ‘κονσόλα’ της ζωής μας στα χέρια μας….
    «αγκαλιασέ τους πριν τους κριτικάρεις”…», και όπου η λέξη «αγκάλιασε» τους, θα έλεγα αφουγκράσου τους. Ο λόγος είναι για να μην πάρουν φρούδες ελπίδες, εξανεμισμένες κατά την κριτική, με διπλό κακό για αυτούς…
    «πού θα ‘σαι το βράδυ να σου στείλω λουλούδια / που θα ‘σαι το βράδυ να σου βάλω τραγούδια». Και το βαστώ ολόκληρο, σαν ανάταση της ψυχής και του πνεύματος…..
    «για τον φίλο που αρνήθηκε τη δουλειά παρόλο που είχε ανάγκη, γιατί προτίμησε να πει όχι σε μια παλαβή πρόταση, τόσες πολλές ώρες, τόσα λίγα χρήματα,»…. Και πρέπει να έχεις αρχές, θάρρος και θράσος, μα πόσοι θα έσφιγγαν την ζώνη τους, κόντρα στην λαίλαπα της εκμετάλλευσης ασυνειδήτων εργοδοτών?…..
    «Ποιό «καλά να πάθουν» είχε ειπωθεί εκείνη τη μέρα»… και σίγουρα από τυχάρπαστους κρετίνους του κερατά, μέσο ΓΜΜΕ…..
    Δεν μου αρέσει να διαβάζω τέτοια κύμαινα…. Μα πρέπει….
    Antonis-team.

    • παπανικολαου αντωνησ

      Αναμφίβολα δεν τα πάω καλά με την δημοσιογραφική νοοτροπία, που πολλές φορές μπουρδολογεί, δημιουργώντας λόγο υπάρξεις!.
      Καθότι εδώ και κάποιες δεκαετίες, λόγο ιδιοκτησίας και ραδιοσταθμού, έχω ταυτότητα δημοσιογράφου και παραγώγου, κατά συνέπεια έχω γνώση του αντικειμένου!…..
      Ο νέος δημοσιογράφος άνευ γνώσεων, ενίοτε παρλαπιπίζοντας λέει πολλά. Όταν μεγαλώνοντας μαθαίνει, συνήθως μουγκαίνει περιστασιακά…
      Μα η δήθεν μάνα που θα αποκηρύξει πολίτικα το παιδί της, μάλλον πρέπει να αποκηρύξει υπαρξιακά τον εαυτό της…… μόνον το φίδι γεννάει φίδια…… ή αντίστοιχα εγκληματίες.
      Οι πρώτοι που πρέπει πρώτα να περνάνε από ανάκριση, θα πρέπει να είναι οι γεννήτορες τέτοιων φαντασμάτων της παραβατικότητας.
      Εάν αυτό δεν γίνετε, ψάχνεις ψήλους στα άχυρα. Η εκ βαθέων διερεύνηση, βάζει της βάσεις της πρόληψης τέτοιων φρικαλέων περιστατικών.
      Α.

      • Πώς φαίνεται ότι δεν έχεις παιδιά ! Κι εγώ το ίδιο,αλλ’ έχω αδέρφια.

        • παπανικολαου αντωνησ

          Καλέ μου φίλε, ναι έχω αδέλφια. Και των τριών μας τα βιογραφικά είναι τεράστια!. Οι γονείς ήταν λύκοι!. Κάθε Σάββατο ή Κυριακή εγαίνετο εβδομαδιαία ενημέρωση!. Ο μεγάλος, διεθνής μάνατζερ 2 φορές εξώφυλλο στο Time, μια εσωτερικό δισέλιδο. Ο μικρός επί δεκαετίες διευθυντής επί βαθμό πρώτο και επί 20+ χρόνια στην πολεοδομία, Αθήνα. Προσωπικά επιχειρηματίας, πιστεύω επιτυχημένος. Τυχαίο?!…. βεβαία το ξύλο που έχουμε φάει, εάν το είχαμε….. θα έκαιγαν τα τζάκια μας δωρεάν…….
          Στα 67 μου χρόνια, έχω δυο κούκλες 33&29. Η μεγάλη οργανώνει σαν διευθύντρια ολυμπιακούς, και μεγάλους άλλους αγώνες πχ παναραβικούς.
          Η μικρή, όντας εργαζομένη στον κλάδο της, αδιαλείπτως στην Ελλάδα και με καλό μισθό, και μην αντέχοντας το τρελό εθνικό μας κλίμα διαβίωσης, πήγε στο Παρίσι. Πέρση βραβεύτηκε ως η καλύτερη διαφημίστρια στην Ελλάδα. Στον αέρα την άρπαξε μια εταιρία μεγάλη, σε 4 εργάσιμες!. Σε 15 μέρες ενημέρωσης, 200 άτομα από κάτω!. Μετά από πολλά χρόνια η αφεντικίνα της, έδωσε άδεια στον εαυτό της!.
          Οι έλεγχοι στο σχολείο, ήταν καθημερινοί. Οι γλώσσες στο σπίτι, διότι δεν προλάβαιναν. Τα μεταπτυχιακά τους δεν είχα την ικανότητα να παρακολουθήσω!!!!!!…… απλός τα διάβαζα!.
          Οπωσδήποτε, και αθλητισμός!. Η μικρή χορεύτρια βραβευμένη κλασικού χορού. Η μεγάλη play meeker στα 16 στην εθνική μας ομάδα. Η ψιλότερη play meeker στην Ευρώπη 1,83!.
          Μέχρι σήμερα και πάντα διακριτικά, γίνετε σχεδόν καθημερινή ενημέρωση. Δεν έχω απλώσει το χέρι μου επάνω τους. Καντήλια έχουν πέσει…. Είναι τυχαίο φίλε μου, που δεν θα βρεις τα δακτυλικά τους αποτυπώματα σε γιάφκα?!.
          Προτού παντρευτείς, διαβάζεις εξετάζεσαι ιατρικά, κάνεις και έναν έλεγχο IQ!. Και μετά στο μωρό, κάνεις την κατάλληλη εξέταση, για να λάβεις τα μέτρα σου.
          Ζητώ συγγνώμη για το προσωπικό μου σεντόνι!. Μα το παρέθεσα για να σας κάνω να ξεχωρίζετε τους ηλιθίους που υπερασπίζονται τέτοιες οικογένειες εγκληματιών.
          Το να είσαι αναρχικός πχ τροτσκιστής, το αποδέχομαι. Τους αντιεξουσιαστές με δυσκολία, διότι χωρίς εξουσία, πας καρφί προς τον λύκο. Έκτος εάν θέλουν να επιβάλουν την δική τους εξουσία. Απλά μια αίτηση στο πρωτοδικείο, σύσταση κόμματος , και έκθεση στης καλένδες!.
          Έτσι έκανε και η ΧΑ…….. εγώ είμαι φιλελεύθερος εδώ και πολλές δεκαετίες, μα εν οικογενειακό κρυπτό, πέρασα από παντού για να καταλήξω…….
          Α.

  7. G.Danopoulos

    Nαι βυτίο, αυτή η ομορφιά αλλά και η ασχήμια που περιγράφεις βρίσκεται παντού με διαφορετικό τρόπο σε κάθε μέρος αλλά και σε κάθε χρόνο.Η λαχτάρα που περιγράφεις βρίσκεται μέσα σε πιο πολλούς ανθρώπους απο όσους ίσως νομίζουμε.Δυστυχώς όμως παράλληλα βρίσκεται και η άγνοια.Αυτό όμως είναι κάτι που φθίνει ομολογουμένως.Αυτό βέβαια αποφέρει και ένα είδος φθοράς.Αυτήν την φθορά πρέπει να απαλλείψουμε με τα μέσα που διαθέτουμε.

    • παπανικολαου αντωνησ

      Ενημέρωση φίλε μου, συνεχείς ενημέρωση!. Άνθρωπος αμόρφωτος ξύλο απελέκητο. Μα και δουλειά, αργία μητέρα πάσης κακίας. Και μην μας εγκαταλείπει η διάθεση.
      Antonis-team.

  8. Μπράβο παλικάρι. Εκείνες της μέρες των αγανακτισμένων αναπολώ κ γω. Τωρα γιατί δεν έχουμε άλλη αγανάκτηση;

  9. υπατία

    Μα με συγκίνησες και μετά θα με σκάσεις. Που ήταν; ήταν για υφάσματα στην αιόλου, ε; Και κουμπιά θα πήρε, ε;

    • παπανικολαου αντωνησ

      Όταν δεν υπάρχει περιφρούρηση, τα έκτροπα φτάνουν στην πόρτα μας.
      Όταν δεν υπάρχει περιφρούρηση, τότε υπάρχουν σκοπιμότητες.
      Όταν δεν υπάρχει περιφρούρηση, γεμίζει η αγορά με κλεμμένα στην Αλβανία.
      Είναι απορίας άξιο, ποιοι επιθυμούσαν την καταστροφή του εμπορικού κέντρου της Αθήνας.
      Ποιοι ήθελαν να σκοτώσουν τους τραπεζικούς υπαλλήλους.
      Εάν δεν διερευνηθούν αυτά, κάθε διαμαρτυρία, θα αυτοπνίγετε…..
      Δεν μπορείς να σκοτώνεις, για να σου επιτρέψουν να ζήσεις!.
      Δεν μπορείς να κλέβεις, τιμωρώντας τους κλέφτες.
      Εάν αυτό δεν κάναμε, θα είμαστε καλύτερα, θα είχαμε δυνατά διαπραγματευτικά χαρτιά στα χέρια μας.
      Antonis-team.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s