ο αόρατος πόλος

Αντί του παρακάτω παραληρήματος, διαβάστε καλύτερα τον Ιωακείμογλου.

Μιλάμε διαρκώς για την λεγόμενη πόλωση, την επιζητούμε και τη φοβόμαστε, την αποφεύγουμε και την κοιτάμε ξέπνοοι να έρχεται κατά πάνω μας.

Από χαρακτήρα, όταν ακούω τη λέξη εμφύλιος, το μυαλό μου πάει στην Πυραμίδα 67 και το κιβώτιο, δηλαδή όχι ακριβώς σε ηρωικές αφηγήσεις ή επικά άσματα. Μιας και είπα άσματα, σκέφτομαι το όνειρο του μπιθικώτση ή το κάποια μάνα αναστενάζει. Με λίγα λόγια, όταν σκέφτομαι τις λεπτομέρειες, το τί σημαίνει εμφύλιος πρακτικά, μέσα μου υπερτερεί η ματαιότητα και η θλίψη. Βέβαια, τέτοια παιδεία είχα και σε τέτοια εποχή μεγάλωσα. Στην εποχή της αποφυγής της σύγκρουσης, στην εποχή που ο φόβος νικάει την επιθυμία, στην εποχή που υπάρχουν άλλοι τρόποι να ζήσεις. Τέτοιος λοιπόν έγινα. Χλιαρός ανθρωπιστής, τύπος που κάνει ένα (τουλάχιστον) βήμα πίσω, όταν είναι να σηκώσει το χέρι. Η εποχή όμως άλλαξε και άλλαξε δραματικά. Ή για να είμαι ακριβής, τα πάντοτε υπαρκτά οικονομικά ζόρια συνάντησαν πολλούς περισσότερους. Επίσης, ξαφνικά, τα ζόρια άλλαξαν χαρακτήρα και δεν ήταν πια μόνο οικονομικά. Σήμερα, δεν αμφισβητείται μόνο ένα ή περισσότερα επιδόματα. Αμφισβητείται η ίδια η φύση και το όριο της ελευθερίας μας. Μπορεί να είμαι υπερβολικός, μπορεί και όχι.

Αυτές τις μέρες, με την απεργία στο μετρό, ξαναήρθε στην επιφάνεια η λέξη εμφύλιος, η λέξη σύγκρουση. Κάποιοι στο πρόσωπο αυτών των απεργών βλέπουν όλο το κακό της προηγούμενης περιόδου, βλέπουν μόνο κάτι βολεμένους τύπους, οπότε καταλήγουν σε αφορισμούς του τύπου απολύστε τους όλους κλπ. Τα μέσα ως συνήθως παίζουν το χαρτί της ταλαιπωρίας. Η κυβερνητική αηδία λέει ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις απ’ το νόμο. Οι οπαδοί των μεταρρυθμίσεων που προτείνει ο στουρνάρας, μιλάνε για νομιμότητα.

Κι όμως, στην Ελλάδα του 2013 η έννοια νομιμότητα, δεν θα πρέπει να χρησιμοποιείται. Περισσότερο μπερδεύει παρά ξεκαθαρίζει τα πράγματα. Δεν θέλω να πω τα γνωστά, περί κοινωνικού συμβολαίου που έχει σπάσει κλπ. Θέλω να πω ότι δεν μπορεί να οριστεί η νομιμότητα, όχι όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια κατάσταση που περιγράφεται από τους γνωστούς όρους. Κυβερνήσεις που τελειοποίησαν το πελατειακό κράτος, αναξιοκρατία και νεποτισμός, ανόητα επιδόματα αντί για κανονικές αυξήσεις στους μισθούς κλπ. Σε αυτό το γενικό πλαίσιο ήρθε να προστεθεί το γεγονός ότι η σημερινή κυβέρνηση επιστρατεύει τις πλέον αυταρχικές μεθόδους και πρακτικές, ενώ στον πυρήνα της ιδεολογίας της βρίσκεται η πιο αντιδραστική επιχειρηματολογία. Σε αυτές τις συνθήκες, οι πολιτικές δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου» (εδώ γελάνε) υποτίθεται ότι σώζουν τη χώρα απ’ το οικονομικό χάλι, στο οποίο οι ίδιες ακριβώς την οδήγησαν. Και τη σώζουν εξαθλιώνοντας μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού, περιθωριοποιώντας άλλα και διαλύοντας τις όποιες (δυσλειτουργικές, λειψές κλπ) δομές υπήρχαν. Σε αυτό το πλαίσιο, όποιος διαμαρτύρεται (πρώην βολεμένος ή από πάντα ταλαιπωρημένος), αντιμετωπίζει τη μόνιμη επωδό της κυβέρνησης. Ο νόμος θα εφαρμοστεί. Όχι άλλη ανομία. Τί όμως σημαίνει νομιμότητα; Κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Ελαστική απασχόληση; Νομιμότητα σημαίνει ότι επειδή κάποιος ήταν ευνοημένος (απ’ αυτούς τους ίδιους πασοκονεοδημοκράτες), πρέπει τώρα να υποφέρει; Γιατί; Επειδή πρέπει οι υπόλοιποι να πάρουν εκδίκηση; Επειδή δεν υπάρχουν χρήματα; Επειδή έτσι αποφασίζουν αυτοί που έφαγαν τα προηγούμενα χρήματα και οι οποίοι θέλουν τώρα τις προηγούμενες παρανομίες τους, να τις φορτώσουν σε όποιον βρίσκουν μπροστά τους; Τώρα λοιπόν οι άνθρωποι που έκαναν το ρουσφέτι και τη μίζα τέχνη, εγκαλούν τους εργαζόμενους των 400, των 700, των 2000 και των 3000 για μη τήρηση του νόμου; Ποιού νόμου;

Η αναζήτηση της νομιμότητας δεν μπορεί να προσφέρει τίποτα στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Δεν μπορείς να επικαλείσαι τη νομιμότητα, σε μια χώρα που οι μισοί πρόσφατοι κανόνες προέρχονται από πράξεις νομοθετικού περιεχομένου. Δεν μπορείς και δεν χρειάζεται να επικαλείσαι τη νομιμότητα για να πείσεις για την ανάγκη να διαμαρτυρηθείς. Η κυβέρνηση έχει ξεπεράσει αυτό το όριο, δεν υπολογίζει καθόλου τον όποιο νόμο. Αποκαλεί νόμο τις κάθε φορά επιλογές της και μας καλεί να τις εφαρμόσουμε, είτε αυτές είναι ο κουκουλονόμος, είτε η εισβολή σε μια κατάληψη είτε άλλη μια μείωση στις συντάξεις είτε η μείωση των αποζημιώσεων. Όποιος αντιστέκεται, αναγκαστικά θα γίνει παραβατικός, δεν υπάρχει λοιπόν νόημα να τσακωνόμαστε για το ποιός παρανομεί περισσότερο.

Όταν γίνονται πολιτικές διώξεις, όταν γίνονται προληπτικές προσαγωγές, επιτάξεις και επιστρατεύσεις, διαπομπεύσεις και βασανιστήρια, κλοπές των χρημάτων των ασφαλιστικών ταμείων, τραπεζικά σκάνδαλα και όλων των ειδών οι διακανονισμοί, ίσως είναι η ώρα να αντιληφθούμε ποιός είναι το περιβάλλον στο οποίο καλούμαστε να ζήσουμε. Αν ακόμη δυσκολευόμαστε να το καταλάβουμε, ας διαβάσουμε τα κοινωνικά. Τί θέλω να πω;

Την Κυριακή, στη θεματική βραδιά στην Ετ1 για το ολοκαύτωμα έπαιξε ένα ντοκιμαντέρ για τα «παιδιά του χίτλερ». Το φιλμ έδειχνε απόγονους ναζιστών αξιωματούχων να κάνουν διαλέξεις, να απολογούνται, να ζητάνε συγγνώμη, να αναλύουν, να «σκοτώνουν τους γονείς και τους παππούδες τους κάθε μέρα». Εδώ ο Ντερτιλής ήταν ένας καλός αξιωματικός και οι νέοι ιστορικοί μας λένε ότι δεν υπήρξε εμφύλιος. Αφού δεν υπήρξε αποχουντοποίηση, αφού δεν μιλήσαμε ποτέ για τους ταγματασφαλίτες, αυτοί βρικολάκιασαν και έπιασαν βουλευτικό έδρανο, αν όχι και ολόκληρη την prime time. Οι θιασώτες των ίδιων αυταρχικών λογικών, σήμερα μας σώζουν προτάσσοντας τη νομιμότητα και τους θεσμούς. Τους ίδιους θεσμούς που υπηρέτησαν με στικάκια, υποβρύχια, τσουκάτους, ζίμενς, κομματικές πειθαρχίες και – ξαναλέω – πράξεις νομοθετικού περιεχομένου.

Με άλλα λόγια, η απάντησή μας στο γιατί δεν μπορεί να εισβάλει στις καταλήψεις το κράτος του δένδια δεν μπορεί να είναι η χρησικτησία ή η καλή διάθεση. Μπορεί να είναι κάτι απ’ αυτά που περιγράφεται εδώ (στο σημείο υπό τον τίτλο Η περίπτωση των καταλήψεων: Δεν υπάρχει ανομία, αλλά αντίσταση και αυτονομία ). Η απάντησή μας στην κατάργηση των ΣΣΕ ή στην εκ περιτροπής απασχόληση, δεν μπορεί να είναι (έστω όχι μόνο) κάποια άλλη διάταξη νόμου ή ακόμη και η ερμηνεία του Συντάγματος. Η απάντηση είναι απλή και είχε ξαναδοθεί. Δεν πάω σε τίποτα προχωρημένα προτάγματα. 8ωρο, 5ήμερο. Δεν χρειάζεται να υπερασπιστούμε μια κάποια νομιμότητα. Χρειάζεται να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, τα οποία δεν χρειάζεται να πηγάζουν από την αναφορά τους σε κάποιο εδάφιο.

Αντιλαμβάνομαι ότι δεν θέλουμε να συγκρουστούμε (και με τη λέξη δεν εννοώ να πάρουμε ο καθένας από μια σανίδα βρεγμένη), αλλιώς μάθαμε. Με διάλογο, με συναίνεση, με νομοθετικές πρωτοβουλίες και όλων των ειδών τα ντιμπέιτ. Τί είδους αριστερά όμως είναι αυτή που δεν συγκρούεται όταν στήνονται στρατόπεδα συγκέντρωσης; Όταν ο κατώτατος μισθός πάει 586€ και καταργείται (από καιρό στην πράξη, αλλά και επίσημα πια) το ωράριο; Ποιά είναι η θέση μας; Να βλέπουμε τα συσσίτια κάτω απ’ το σπίτι μας; Να βλέπουμε τους φίλους μας άρρωστους να μη μπορούν να πάρουν τα φάρμακά τους; Να βλέπουμε να μιλάνε ξανά για θανατική ποινή; Να βλέπουμε να ντύνεται το θεσμικό του κοστουμάκι ο ακραίος ρατσιστικός λόγος;

Φυσικά δεν έχω απαντήσεις. Ξέρω μόνο ότι αν δεν μπορείς να παλέψεις για το αυτονόητο, καταλήγεις να περηφανεύεσαι για την μετριοπάθειά σου, σαν να ήταν μια αρετή, άσχετη με τις περιρρέουσες συνθήκες. Με άλλα λόγια, η νηφαλιότητα και τα «θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα» δεν είναι αυτοσκοπός. Δεν είναι, ειδικά όταν η άλλη πλευρά σχεδόν διψάει να κηρύξει τον πόλεμο και τυπικά. Γιατί έχω την εντύπωση και πιθανώς να πέφτω εντελώς έξω, ότι υπάρχει ένα ρεύμα – πολιτικό και κοινωνικό – που θέλει να καθαρίσει κυριολεκτικά μετανάστες, πουτάνες, πρεζόνια, αναρχικούς, κομμουνιστές και ότι άλλο δεν ταιριάζει στην ψευδο πατριωτική, φασίζουσα οπτική του. Η μετριοπάθεια και ο συμβιβασμός είναι αρετές, των οποίων τη διάσταση αποκαλύπτουν η πραγματικότητα των ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια ή του δεμένου και ξυλοκοπημένου ανθρώπου στην Κόρινθο.

Με άλλα λόγια, αν πόλωση σημαίνει να υπερασπιστούμε τους άνεργους, τους μετανάστες ή το δικαίωμα να χρησιμοποιούνται τα εγκαταλελειμμένα κτίρια, ας μην φοβόμαστε άλλο. Αν πόλωση σημαίνει να λέμε τους φασίστες φασίστες και τους ρατσιστές ρατσιστές, ας μην φοβόμαστε άλλο. Αν πόλωση σημαίνει να αρνηθούμε την εργασία που πληρώνει ψίχουλα και απαιτεί ατέλειωτο μόχθο, ας μην το συζητήσουμε ξανά, ας μην το διαπραγματευτούμε, ας μην το αναλύσουμε. Ας πούμε και ένα όχι. Έτσι γι’ αλλαγή.

Advertisements

16 Σχόλια

Filed under Uncategorized

16 responses to “ο αόρατος πόλος

  1. Argi

    δεν καταλαβαίνω πάντως γιατί φρικάρουμε όλοι τόσο πολύ. ίσως γιατί δεν θυμόμαστε καλά. εμφύλιο έχουμε, αυτό είναι σίγουρο. αλλά αυτοί που θυμούνται έχουν πάψει προ πολλού να μάχονται τον εαυτό τους.

    άλλοι θα κοντύνουν, άλλοι θα ψηλώσουν. όταν η φυσική επιλογή μας αναγκάσει να κοιταχτούμε στα μάτια, τότε ίσως ζήσουμε και μεγάλες στιγμές όπως τόσοι άλλοι πριν από μας. καιρός μας θα είναι…

  2. mephi

    το φιλοσοφείς πολύ και χάνεις την ουσία. κι εγώ έτσι μεγάλωσα και είμαι της αριστερής ιδεολογίας, για την ακρίβεια της ιδεολογίας «δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη αν δεν είναι κι όλοι οι άλλοι» (του Κιμούλη η ατάκα). τους δημοσίους όμως δεν τους υπερασπίζομαι, κάθε άλλο. κι όχι επειδή το φιλοσόφησα, δεν το αισθάνεται το στομάχι μου, τα σωθικά μου. δεν είχαμε ποτέ δημόσιο υπάλληλο στην οικογένειά μου, ούτε καν φίλο ή μακρινό συγγενή. όταν αναγκάστηκα να ζήσω μόνη βρέθηκα για κακή μου τύχη σε πολυκατοικία γεμάτη από δαύτους – σαν να λέμε γεμάτη παράσιτα. και θα σου διηγηθώ μονάχα μια πολύ σύντομη ιστορία: μια μέρα, φέτος το φθινόπωρο, μιλούσα με μια γειτόνισσα για τη θέρμανση (πετρέλαιο). και μου λέει η γειτόνισσα (δασκάλα που φεύγει το πρωί στις 7.30 και γυρνά στο σπίτι στις 12.30-13.00) «τι να κάνω κι εγώ, πώς να ζήσω με 1100€ που πήγε ο μισθός μου;». το λέει σ’εμένα που με τα πτυχία-μεταπτυχιακά-πιστοποιήσεις-κ.λπ. μπορώ να ταπετσάρω ολόκληρο το σπίτι μου, αλλά δυο χρόνια τώρα είμαι στην ανεργία και κάνω χαζοδουλειές του ποδαριού ίσα για να ζω (μετά βίας) και πριν τα δυο αυτά χρόνια δούλευα 10 ώρες την ημέρα, σαφώς σε δουλειά που ουδεμία σχέση είχε με τις σπουδές μου, κι έπαιρνα 700€. και τα ξέρει όλα αυτά πολύ καλά. κι όχι, δεν κρίνω όλους τους δημοσίους βάσει της γειτόνισσας, τους κρίνω βάσει των μισθών τους στους καιρούς αυτούς που εμείς οι υπόλοιποι πραγματικά δεν έχουμε να φάμε, και της έλλειψης ευαισθησίας τους.

    • HappyHour

      Είναι αυτό που λένε (απο τ’ ανέκδοτο) «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα»

      Τι λογική είναι αυτή που λέει ότι αφού εγώ είμαι σκλάβος και με εκμεταλλεύονται φθονώ τους άλλους που είναι σε λίγο καλύτερη κατάσταση απο μένα; Και που βοηθάει στον να πάμε ένα βήμα πιο πέρα;
      (ένα βήμα πιο πέρα προς της ελευθερίας και της δημοκρατίας τη μερια)

      • mephi

        πάμε ένα βήμα πιο πέρα όταν μαθαίνουμε να νοιαζόμαστε για τον διπλανό μας και να σεβόμαστε την κατάστασή του. δεν είναι φθόνος η λογική, δεν θέλεις να μπεις εσύ στη θέση του άλλου και οι υπόλοιποι γύρω σου να συνεχίσουν να υποφέρουν – ή τέλος πάντων δεν το θέλω εγώ, εσύ δεν ξέρω τι θέλεις. θέλω να σταματήσουμε να υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα στην αχαριστία. έχετε αναπτύξει αντανακλαστικά υπεράσπισης της αχαριστίας και δεν αντιλαμβάνεστε καν τι διαβάζετε.

        • @mephi
          έγραψες για τους διπλανούς σου που νοιάζεσαι «βρέθηκα για κακή μου τύχη σε πολυκατοικία γεμάτη από δαύτους – σαν να λέμε γεμάτη παράσιτα»
          τι αλληλέγγυο ε και τι όμορφο ε; και με πόσο σεβασμό μιλάς για τον συνάνθρωπο… (ξέρεις οι λέξεις έχουν δύναμη και κρύβουν πολλά… η λέξη παράσιτο ας πούμε συνειρμικά φέρνει στο νου την λέξη εξολόθρευση, εξόντωση, εκρίζωση κλπ )

          Και τι εννοείς αχαριστία; Ζεις εσύ με 1100,00 ευρώ; Γιατί εγώ δεν ζω. Γιατί η ζωή είναι κάτι άλλο απο το να δουλεύεις για να πληρώνεις νοίκι, βενζίνη και φαγητό. Αν αυτό είναι ζωή για σένα τότε οκ.

          Κι αν είναι αχαριστία να διαμαρτύρεται κάποιος επειδή ξαφνικά του κόβουν τον μισθό τότε οκ πάλι. Θα έπρεπε να κάνει τι δηλαδή; Να μην μιλάει επειδή υπάρχει κάποιος άλλος που καταφέρνει να επιβιώνει με λιγότερα ;
          Και δεν αναφέρομαι στην συγκεκριμένη γειτόνισσά σου, γιατί δεν την ξέρω, ούτε κι εσένα, αλλά γενίκευσες πολύ και άδικα κατα την γνώμη μου για όλους τους δημοσίους υπαλλήλους.

          Και έτσι για την ιστορία, πτυχίο έχω και είμαι ιδιωτική υπάλληλος…

      • j95

        στο ανέκδοτο η κατσίκα του γείτονα δεν τρώει το δικό σου χορτάρι. Ούτε δίνει το γάλα της στο γείτονα ενώ έχει ορκιστεί να το δίνει σε σένα.

    • Το σχόλιό σου είναι λέξη τη λέξη μια αφόρητη επανάληψη κλισέ προκαταλήψεων και χείριστο δείγμα καζουιστικής πάνω σ’ ένα κείμενο που ούτε καν κατάλαβες. Κρίμα που τόσα πτυχία, μεταπτυχιακά, πιστοποιήσεις σε μέγεθος ταπετσαρίας, δεν αφαίρεσαν ούτε ένα ελάχιστο από την τυφλότητα της σκέψης σου.

      • mephi

        προφανώς σπουδάσαμε σε διαφορετικά ιδρύματα. σ’αυτά που σπούδασα εγώ οι αριστεριστές, ανθρωπιστές καθηγητές μου (το έχει ο κλάδος) μας μάθαιναν πως ο έχων δύο χιτώνες πρέπει να δίνει τον έναν (αν και αθεϊστές στην πλειονότητα) – κι ο έχων έναν πρέπει να τον μοιράζεται με τον διπλανό του και όχι να κλαίγεται σ’αυτόν που δεν έχει κανέναν. κι΄αν νομίζεις πως δεν κατάλαβα το κείμενο είναι μάλλον επειδή δεν κατάλαβες το σχόλιο. μάλλον έχεις αναπτύξει κι εσύ τα ίδια αντανακλαστικά με τον φίλο από πάνω σου και βλέπεις παντού ψόφιες κατσίκες.

        • oxi

          Συγχαρητήρια σε εσένα και τους αριστεριστές καθηγητές σου. Φυσικά, σου έμαθαν καλά και τη συναίνεση, και πως να σκύβεις το κεφάλι. Τώρα προφανώς ετοιμάζονται για υπουργεία. Έτσι για να φθάσει και ο μισθός της δασκάλας από 700 που είναι -και όχι βέβαια 1100- σε 300. Ντροπή σας, »αριστεροί» λακέδες.

  3. Δεν τους υπερασπίζομαι και δεν χρειάζεται να το φιλοσοφήσω. Μια πολυκατοικία γεμάτη αποδαύτους-σαν να λέμε παράσιτα. Λέει η γειτόνισσα δασκάλα σε μένα. Σε μένα που πτυχία-μεταπτυχιακά-πιστοποιήσεις κλπ. Μου λέει ενώς εμείς οι υπόλοιποι δεν έχουμε να φάμε. Τους κρίνω βάσει των οι μισθών τους. Της έλλειψης ευαισθησίας τους.

    Βλέπω αυτό ενώ το βυτίο λέει για την κατάργηση ωραρίου, για την μείωση του κατώτατου μισθού. Ενώ λέει για την εργασία που πληρώνει ψίχουλα και απαιτεί ατέλειωτο μόχθο. Βλέπω ότι υπάρχουν άνθρωποι που τη θέλουν κατάρα για τον διπλανό τους, για κάθε εργαζόμενο, όχι μόνο γι’ αυτούς.

    Και σκέφτομαι αυτό του Χειμωνά:
    «Ποιοι είναι αυτοί οι άνθρωποι που εκτυλίσσονται μπροστά του κι από πού ήρθαν.»

  4. Παράθεμα: Ο αόρατος πόλος « Ελεύθερη Λαική Αντιστασιακή Συσπείρωση ( ΕΛ.Λ.Α.Σ)

  5. hroni

    Ο φόβος δεν νικούσε την επιθυμία, απλά, φοβισμένα, μίζερα, κουτσοκαταφέρναμε ότι μπορούσε ο καθένας. Πάντα ατομικά και λίγο κουτοπόνηρα αφού οι μεγαλόπνοες επιχειρηματικές ιδέες και οι συνεργασίες που θα ωφελήσουν το ευρύτερο σύνολο, σπανίζουν σ’ αυτό τον τόπο. Συμφέρον είναι να νιώθεις στο άντερό σου ότι δεν σε κλέβουν. Με λίγη τύχη και πολύ αγώνα, γίνεται και νόμος. Ήθος είναι να μάχεσαι όταν βλέπεις αδικία γύρω σου και αυτό δεν το πράττει κανείς χλιαρός.
    Δεν κατηγορώ, γιατί το Ελληνικό δόμημα της κατ’ επίφαση δημοκρατίας δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Η επισήμανση όμως είναι καίρια. Η κρίση μας έπεισε ότι υπάρχει στόχευση, δάκτυλος, υπονόμευση από έξω και ακόμα και τώρα που αυτό έχει αποδειχθεί αναληθές, τα ρίχνουμε στους πολιτικούς λες και δεν είμασταν εμείς που τους ψηφίζαμε. Πέσανε κι αυτοί με τη μούρη βέβαια αλλά έτσι επιλέγουμε, πάντα αυτούς που είναι λίγο πιό καταφερτζήδες, ποιό ευέλικτοι από εμάς. Η απόσταση καπάτσου και απατεώνα φαντάζει μικρή είναι όμως αυτό το ήθος. Ακόμα και τώρα, εν μέσω της καταστροφής, το έλλειμα δημοκρατικής συνείδησης μας ώθησε να ψηφίσουμε τον κάθε τυχάρπαστο, δινόντας τους, στο σύνολο, την πλειοψηφία. Δεν λέω άκρα γιατί ε, ο ίδιος Μανολιός είναι.
    Το δόμημα εμείς οι χλιαροί το καλουπώσαμε και αυτό δεν ήταν σημείο των καιρών αλλά συνολικού ελλείματος ήθους. Παγκοσμίως οι συνθήκες ήταν δύσκολες αλλά ενώ στις πιό πολλές χώρες οι άνθρωποι μόχθησαν γιά να τις αναστήσουν από τις έλλειψεις του πολέμου, μόνο σε άκρως διεφθαρμένα κράτη ο λαός συνέχισε να υποφέρει. Εδώ, όταν με ξένα λεφτά λίγοι έκλεβαν, πολλοί περνούσαν σχετικά καλά και όλοι γνώριζαν, οι πάντες σιώπησαν. Η πόλωση και η «επανάσταση» ήρθαν τώρα, μόνο όταν τέλειωσαν τα φράγκα όχι όταν έπρεπε, τότε που τέλειωσε το δίκιο. Οι χλιαροί θα κοιτάνε, οι άλλοι θα ζητάνε, και χρόνια μετά, μέσα από τη νέα μιζέρια θα αναθεματίζουμε το μνημόνιο, τον εμφύλιο και την τουρκοκρατία.

  6. Παράθεμα: ο αόρατος πόλος « πέμπτο κύμα

  7. Λες… Φυσικά δεν έχω απαντήσεις.

    Εγώ «έχω»:

    Κήρυξη ανένδοτου αγώνα για την ανατροπή του πολιτεύματος.
    Συντακτική Εθνοσυνέλευση ΤΩΡΑ.

    Περισσότερα στο «Δημοκρατία ΤΩΡΑ!»
    http://agathodaimon.eu/blog/item/5-democracy-now

  8. j95

    Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι των 400 στο μετρό ούτε συζητιέται να υπάρξουν, αλλά ΟΚ λεπτομέρεια δε γαμιέται, αν είναι να μας βγει το feeling κάντα και 100 τα ευρώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s