τρίχες

«Τουλάχιστον το κορίτσι σε πρόλαβε με μαλλιά» πέταξε με την μεγαλύτερη δυνατή ελαφρότητα η κομμώτρια, που περισσότερο από κομμώτρια είναι μάλλον φίλη.

Βρισκόμαστε σ’ αυτό το σημείο που το χιούμορ δεν σώζει πια. Η χαλαρότητα δεν κάνει τίποτα. Σε κάθε κούρεμα τα τελευταία χρόνια τα ίδια αστεία, ο άνετος αυτοσαρκασμός, η ελαφριά ανησυχία που μετατρέπεται σε πειράγματα και επισημάνσεις ωραίων φαλακρών. Αυτή τη φορά όμως, το πράγμα μοιάζει χειρότερο, πιθανότατα είναι κιόλας. Στο κούρεμα συνειδητοποιείς ότι τρέχοντας για τον αυτοσαρκασμό σε πρόλαβε η πραγματικότητα. Δεν είναι πια οι τρίχες που πέφτουν το θέμα. Δεν είναι η μελλοντική φαλάκρα. Το σχόλιο για το «τί πρόλαβε το κορίτσι» οδηγεί σε μια, εκτός έδρας και a priori χαμένη, αναμέτρηση με το χρόνο τον ίδιο. Τρίχα τρίχα, ψαλιδιά την ψαλιδιά, αστείο το αστείο, μετράς όχι πια αντίστροφα για ένα κεφάλι που ποτέ δεν φαντάστηκες, αλλά κανονικά. Μετράς απ’ την αρχή αυτά που πρόλαβες να δεις ή να χάσεις, να χαρείς ή να αποχαιρετήσεις. Γίνεσαι μελό φορώντας μια γελοία λευκή ή γαλάζια πετσέτα, γίνεσαι δραματικός την ώρα που σε ξύνει ο λαιμός και ο σβέρκος. Μετράω τα χρόνια με το κενό που ξεπροβάλλει απειλητικό, σαν τα πιο άγρια λυσσασμένα δόντια, στο μπροστινό μέρος του κεφαλιού. Στο ενδεχόμενο αυτό κενό παίζονται ξανά όλα.

Πριν ένα εκατομμύρια χρόνια, στην τσάντα δεν χωρούσαν ταυτότητες, πορτοφόλια, ληξιπρόθεσμες οφειλές και εκκρεμότητες όλων των ειδών, παρά μια σπράιτ και ένα σάντουιτς. Την είδες και έπαθες κάτι που δεν ήξερες να το πεις, δεν ήξερες να το εξηγήσεις ή να το ονομάσεις. Δεν ήξερες καν να το χαρείς. Ίσως το πρώτο κορίτσι που θυμάμαι να μ’ αρέσει, να μου άρεσε τόσο, επειδή ήταν τόσο εξωπραγματικά ξανθό, σ’ έναν κόσμο σαν το δικό μου, κυρίως δηλαδή καστανό. Το επόμενο ξανθό κορίτσι που ερωτεύτηκα ήταν δύσκολο παιδί, η υπόθεση έμοιαζε χαμένη και τελείωσε τόσο ψυχοφθόρα όσο προστάζουν οι εφηβικοί έρωτες. Αργότερα θα αποδεικνυόταν ότι μια χυλόπιτα δεν είναι καθόλου ζόρικη, μπροστά στη θέα του έρωτα πέντε χρόνια μετά. Μάγουλα ρουφηγμένα, δόντια χαλασμένα, βλέμμα χαμένο. Πρέζα. Ο εφηβικός έρωτας διαλυμένος, με χαιρετάει πετώντας μισόλογα. Οι αναμνήσεις δεν ξέρουν αν πρέπει να αυτοκτονήσουν ή να παλέψουν να κρατηθούν με τα νύχια απ’ το χείλος του γκρεμού. Ο εφηβικός έρωτας θα δεχτεί πυροβολισμούς, όχι επειδή ξέχασα, αλλά από μια πραγματικότητα που δεν γίνεται να ξεχαστεί.

Πριν ένα εκατομμύρια χρόνια, στο γκαζόν δίπλα στην πλατεία γινόταν ένα μουντιάλ πιο σπουδαίο απ’ το μουντιάλ. Πεναλτάκια με μικρό αυτοσχέδιο τέρμα και για δοκάρια δυο φοίνικες. Ο καθένας την αγαπημένη του εθνική. Εδώ υπήρχε μόνο Ιταλία, μόνο Ρομπέρτο Μπάτζιο, μόνο θεϊκός κοτσιδάκιας και ανεπανάληπτοι πανηγυρισμοί για ένα πέναλτι, φοίνικα και μέσα. Ο ένας φίλος, πολύ καλός φίλος, εθνική Γερμανίας αυτός, Κλίνσμαν δεν βγαίνει κάθε μέρα να το παραδεχτούμε, μοίραζε γκολ και μετά πατάτες απ’ το σουβλατζίδικο. Στα 18 που έφυγα απ’ την Αθήνα τον έχασα για να μάθω ότι ένα χρόνο αργότερο πέρασε στην επαρχία Παιδαγωγικό. Έπειτα από πολλά χρόνια τον είδα τυχαία έξω απ’ το πατρικό μου. Με τρόμαξαν τα ρούχα του. Τον κοίταξα από μακριά, αλλά δεν του μίλησα. Ρώτησα, έμαθα. Παράτησε το παιδαγωγικό, ξανάδωσε πανελλήνιες ή κατέθεσε ξανά μηχανογραφικό δεν ξέρω. Αστυνομική σχολή. Ο Κλίνσμαν τώρα ήταν μπάτσος και αντί για τάκλιν είχε χειροπέδες.

Πριν από ένα εκατομμύριο χρόνια, πέρασα δίπλα από την πρώτη πορεία Πολυτεχνείου. Κόκκινες και μαύρες σημαίες, αυτό μου έμεινε. Στο σχολείο και στο αυτοκίνητο του πατέρα, κασέτες με Λοΐζο και Θεοδωράκη. Ποιοί ήταν αυτοί και ποιοί είναι αυτοί που βγαίνουν στο δρόμο και φωνάζουν συνθήματα; Αργότερα, μια βραδιά σε μια συναυλία αλληλεγγύης καθισμένος στην αποκλεισμένη Πανεπιστημίου σταυροπόδι, ο κόσμος προσπάθησε να απαντήσει με μιας σε όλα τα ερωτήματα. Δεν είχε λόγια και επιχειρήματα η απάντηση. Είχε μόνο πρόσωπα. Πρόσωπα κάποιων φυλακισμένων που έκαναν απεργία πείνας, που εξεγείρονταν, που ζητούσαν ένα ελάχιστο περιθώριο. Γι’ αυτούς ήταν η συναυλία. Ύστερα τα πρόσωπα που έβλεπα γύρω μου οκλαδόν. Τα πρόσωπα των ανθρώπων που αγωνιούσαν για τους άλλους, τους αδύναμους, τους ανήμπορους, τους έγκλειστους. Τα πρόσωπα που με όλους τους λάθους, τους ηλίθιους, τους στρεβλούς τρόπους βρίσκονταν γύρω μου. Τα ίδια πρόσωπα που βλέπω τόσα χρόνια τώρα στους δρόμους. Τα ίδια πρόσωπα που ένα σάιτ της ελληνικής αστυνομίας τα βλέπει αλλιώς. Τρια κλικ. Προφίλ, προφίλ, ανφας. Τρία κλικ ξεφτίλας. Όχι για τα πρόσωπα. Η ξεφτίλα είναι όλη του φωτογράφου και του θεατή και του σιωπηλού τηλεθεατή.

Πριν ένα εκατομμύριο χρόνια, σκεφτόμαστε δουλειές και ονειρευόμαστε το ένα ή το άλλο. Το πιο τρελό, το πιο ωραίο, το πιο δημιουργικό, το πιο πλούσιο. Όλα μαζί μπερδεμένα και χωρίς αρχή, μέση και τέλος. Χωρίς λογική ή υπόβαθρο. Θα κάναμε πολλά πράγματα με τις δουλειές μας. Πριν πέντε χρόνια οι φίλοι μου έκαναν δουλειές που δεν τους άρεσαν και προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να ασχοληθούν με αυτά που τους αρέσουν. Ονειρεύονταν αλλαγές, επιβιώνοντας στο μεταξύ. Τώρα οι φίλοι μου βρίσκονται σε ένα κενό. Κάποιοι σιχαίνονται τις δουλειές τους, αλλά δεν μπορούν να φύγουν. Κάποιοι ψάχνουν δουλειές κι ας τις σιχαίνονται. Κανείς δεν ονειρεύεται. Οι αλλαγές στο μυαλό τους μοιράζονται τις ίδιες πιθανότητες με το τυχερό λαχείο που όμως ποτέ δεν αγοράζουν. Όλοι, ακροβατούν πάνω απ’ το ίδιο κενό.

*

Το μελόδραμα και το ξύσιμο σταματάνε απ’ την ίδια φράση: «με γειά» και μια φάπα. Το κενό στο κεφάλι μου, τελικά με ένα μαγικό τρόπο δεν εμφανίστηκε πλήρως ακόμη. Τη γλιτώσαμε για τώρα. Το κορίτσι θα με προλάβει λίγο ακόμη έτσι.

// παρασκευασμένο για το τεύχος 12 του περιοδικού babushka //

Advertisements

20 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

20 responses to “τρίχες

  1. Νέστορας

    κι όμως, πάντοτε είναι καιρός για όνειρα.

  2. παπανικολαου αντωνησ

    Ονειρεύεστε μέσο τίποτα για το τίποτα. ‘Ζείτε’ ψόφια για το τίποτα. Θέματα ανάγνωσης για πρεζόνια μου θυμίζετε. Εσείς ζείτε?. Πεθαμένους σας βλέπω. Πόσοι ζωντανοί έχουμε μείνει σε αυτήν την χώρα?. Είσαστε νεολαία εσείς?. Σε εσάς αφήνω την γεροντική μου σκυτάλη?. Μα σ εσείς θα αφήσετε τον κόσμο αυτό γρηγορότερα από εμένα. Ο διάολος στης μανάδες σας, που δεν έκαναν έκτρωση….
    Βυτίο στο έγραψα, και συνεχώς το επιβεβαιώνεις, σκατά γεμάτο είσαι. Και είναι λυπηρό…..
    Antonis-team.

    • παρακαλείσαι να μην το χοντραίνεις. σε αφήνω να παραληρείς κ να προσβάλλεις, βλέπεις ότι δεν κόβω σχόλια. άμα δεν σ’ αρέσει μην το διαβάζεις ή διαβασέ το κ σχολίασε ή το οτιδήποτε. μην το χοντραίνεις όμως.
      καλή καρδιά μαν. μην αρρωσταίνεις.

  3. ADL

    Είναι αλλόκοτο να διαβάζεις τη ζωή σου από τη γραφίδα ενός άλλου. Είναι φοβερό τα μάτια ενός άλλου να βλέπουν τη ζωή σου. Εύγε Βυτίε και κανόνισε να πιούμε ένα ποτό, να μού πεις το μετά.

  4. υπέροχα κειμενα ολα…. Σε ευχαριστουμε…

  5. με γεια το κούρεμα αγαπημένο Βυτίο

  6. Με κουρεύει η γυναίκα που ερωτεύτηκα στα 25. Η γυναίκα μου. Για οικονομία. Δεν μ’ αρέσει η δουλειά μου ούτε τη μισώ. Τρίχες δεν μου πέφτουν ούτε ασπρίζουν, Πενηνταρίζω.

    Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνει κάποιον να γράφει για όλα τούτα και τ’ άλλα. Νιώθω ότι είναι σωτήριο. Κι ας είναι και μαρτύριο κι ας είναι ό,τι θέλει.

    Μπονζούρ.

  7. Παράθεμα: bibliotheque » Τρίχες

  8. nesa

    Συνέχισε να γράφεις και μην σε νοιάζει αν κάποιος το «χοντραίνει» με τις γεροντικές του σκυτάλες…άκου γεροντική σκυτάλη…σίγουρα οι πνευματικά ζωντανοί που έχουν μείνει σε αυτή την χώρα είναι -1 από ότι φαίνεται από αυτό το σχόλιο ειδικά σε αυτό το κείμενο…αυτό που με ανησυχεί είναι το -team στο τέλος….οπότε ίσως να πέφτω έξω στους υπολογισμούς μου και να είναι περισσότεροι…

    • παπανικολαου αντωνησ

      ….. και δεν έχεις άδικο….. σίγουρα -1 όχι ακόμα, μα ένας μόνον….. δυστυχώς?.
      Και σαφώς φαίνετε στο φωτισμένο από τα δημοτικά φώτα το άρμα που παίρνει θέση….. μα στα 40 μέτρα το simca του χρυσού χρώματος, που πήγαινε φάρμακα και νερό στους μέσα δεν το είδατε?. Που είσαστε να με βοηθήσετε?. Καθόσαστε στον δρόμο και τραγουδάγατε…… ενώ κάποιοι αντιστεκόντουσαν….
      Και αντιστέκεσαι πολεμώντας. Ηττοπάθεια είναι η παθητική αντίσταση. Και δεν κάνεις απεργία πίνας για να αντισταθείς!. Τρως οτιδήποτε να δυναμώσεις και να επιτεθείς…….
      Αυτήν την σκυτάλη ψάχνω με τον φανό του Διογένους να παραδώσω!. Και τι να κάνω…. Είναι γεροντική 67 ετών σήμερα!. Αυτό σε πείραξε?.
      Το ότι ονειροπολείτε, για τέρατα και σημεία μη εκλεγμένων, και παρακολουθείτε στωικά τα τέρατα και σημεία των εκλεγμένων δεν σας ενοχλεί?. Τώρα που θα έπρεπε να βάλετε στην άκρη την ονειροπόληση και οδηγούμενοι από τα χθεσινά εμβατήρια, να φωνάξετε ΟΧΙ και ΑΕΡΑ?.
      Μα ξέχασα, με τον ελληνικό και σκέτο….. βγάζαμε φωνή!. Με το καραμελωμένο εσπρεσάκι που να βγει!.
      Μα τότε τρέχαμε για να παραγάγουμε. Και όχι για να πάρουμε σύνταξη στα 45!.
      Κανένας φίλος ‘μαθουσάλας’ σαν εμένα υπάρχει για να μου πει, πόσα καφενεία υπήρχαν τότε?. Σήμερα και όχι σε μεγαλύτερη απόσταση από 100 μέτρα στην επιχείρηση μου, υπάρχουν 6!!!!!!!….. με τραπεζάκια!. Και τα ‘καφενεία’ για να ζήσουν χρειάζονται κηφήνες!. Αργόσχολους, ηττοπαθείς, μεμψίμοιρους. Και αυτούς τους χρεώνεις με πνευματική ζωντάνια?. Και την απραξία στην ζωντάνια?……
      Μέσα σε εσάς υπάρχουν και τα παιδιά μου!. σας βρίζω διότι θέλω ηγέτες από εσάς, για μια Ελλάδα όπως της / μας αξίζει. Και λέγοντας ηγέτες, δεν εννοώ εργατοπατέρες της ρεμούλας και της διαστροφικής διαφθοράς, σαδιστικής μανίας.
      Με κάρες κενές, που εύκολα ρουφάτε το «λεφτά υπάρχουν», σίγουρα θα πάμε άλλα 40 χρόνια πίσω……
      Κατάλαβες Φορτηγό, της εκ διαμέτρου αντίθετες απόψεις μας. όχι πως είσαι λάθος, μα είσαι εκτός εποχής σήμερα. Σήμερα θέλουμε διαφορετικά εναύσματα. Και όταν η μπόρα περάσει που θα περάσει, τότε θα συναγωνιζόμαστε στης δίκες σου γραφές, τότε θα μάθεις και πως ένας λύκος μπορεί να ψέλνει……
      Antonis-team, αγωνιστικών αυτοκινήτων, και γιατί όχι μόνον!.

      • Space Odyssey

        Άλλος ένας «αγανακτισμένος» μικροαστός που παραληρεί, οδεύοντας ολοταχώς προς τον εκφασισμό. Η ίδια καραμέλα για «εργατοπατέρες» και «ρεμούλα», η ίδια απέχθεια προς οποιοδήποτε πρόταγμα εργατικής/κομμουνιστικής χειραφέτησης. Έχεις καταπιεί αμάσητη την αστική προπαγάνδα για τα αίτια της κρίσης, γέρο!

        • παπανικολαου αντωνησ

          Από όλα αυτά που έγραψα, αυτό κατάλαβες?. Μάλλον τίποτα δεν κατάλαβες και απλά σου έδωσαν τι κασέτα για να την παίξεις δια γραφής.
          Και υπάρχει ένας σήμερα που δεν είναι αγανακτισμένος?, ααααα ναι είναι ο πορεμένος….
          Και οδεύω προς τον εκφασισμό, ενόσω για σένα θα ήταν καλύτερα εάν ήμουν εραστής της κουμμουνιστικής χειραφέτησης!. Ποια θα ήταν η διαφορά?.
          Φασισμός κόκκινος, φασισμός μαύρος. Μα αποτάσσω τον φασισμό, οποιασδήποτε απόχρωσης!. Και σίγουρα μην συγχέουμε τον φασισμό με τον εθνικισμό. Εθνικιστής μπορεί να είναι και ένας λογικός αριστερός, βάρδα να μην έχει πέσει στο τέλμα του Περισσού.
          Όσο για τους εργατοπατέρες, σίγουρα δεν μπορείτε να κατηγορήσετε τα στελέχη σας…..
          Με κάποιες μικρές διαφορές ορισμένων, που δεν κατεβαίνουν στην στάση του ηλεκτρικού, που έχει πινακίδα περισσός!. Οι δεύτεροι ωθούν της ομάδες τους στην παραγωγή, μέσα από την οποία εδραιώνετε η αξίωσης. Από το μηδέν κανένας δεν κερδίζει.
          Όσο για την αστική τάξη, που δυστυχώς στην πατρίδα μου είναι μεγάλη, κάποιοι πρέπει να την καθοδηγούμε, για να μην γίνει βορά των ακραίων ιδεολογικών φατριών.
          Αλλά τι σου γράφω τώρα?. Εάν δεν ξεθολώσει το μάτι, να μπορεί να καταλαβαίνει αυτά που διαβάζεις…. Τέλμα φίλε τέλμα….
          Antonis-team.

  9. βυτίε πέρασα να πω ένα γεια
    (ωραία η απάντηση στον παραληρητή)

  10. jorn hammerrat

    Αυτό το «κανείς δεν ονειρεύεται» είναι τελικά το χειρότερο που μας έχει συμβεί.

    • παπανικολαου αντωνησ

      Να μου επιτρέψεις να σου πω, ότι ναι τα όνειρα είναι καλά εάν κοιτάνε εμπρός!. Τότε λέγονται και στόχοι….. και αυτό είναι θετικό!.
      Α.

      • jorn hammerrat

        Κατά την άποψη μου, τα όνειρα είναι ελεύθερα να κοιτάνε προς τα όπου θέλει ο καθένας -χωρίς περιορισμούς. Αρκεί να μην καταπατούν την ελευθερία κάποιου άλλου. Αρκετούς ετερόφωτους κανόνες έχουμε στη ζωή μας, ας αφήσουμε τα όνειρα μας ήσυχα.

        Επίσης κύριε Παπανικολάου θα μου επιτρέψετε να σας πω, έχοντας αντιληφθεί ότι είστε μεγαλύτερος σε ηλικία όπως ο ίδιος φανερώνετε, πως όσοι είμαστε νεαρότεροι βρισκόμαστε σε δεινή θέση -εργασιακά, κοινωνικά και πιθανόν προσωπικά. Και αυτό συμβαίνει στα πιο γόνιμα χρόνια μας -σε αντίθεση με άλλες ηλικίες που ίσως πρόλαβαν το Μεγάλο Πανηγύρι.

        Στην άσχημη αυτή καμπή -και ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων- παρατηρούμε πως η γενιά σας – πάλι ανεξάρτητα πολιτικών πεποιθήσεων- σχεδόν στο σύνολό της δείχνει να έχει τη διάθεση να συμβουλεύσει. Ενώ συχνά αποποιείται -λόγω ηλικίας- κάθε δράση.

        Επειδή, όμως, κε Παπανικολάου αν δεν το αντιλαμβάνεστε είμαστε σαν αγρότες που πάνε να σπείρουνε σε καμμένη γή, μια γη που κληρονομούμε από εσάς τους μεγαλύτερους, γεμάτη κομπίνες, ρουσφέτι, αδιαφάνεια, αναξιοπιστία, και παραχωρημένες τελικά δημοκρατικές ελευθερίες στο όνομα της τάξης, της ησυχίας και της ασφάλειας, δυστυχώς, δυσκολευόμαστε να σας ακούσουμε.

        Εσείς θα δεχόσασταν συμβουλές από κάποιον που σας φαίνεται πως η σκυτάλη που λέει πως ετοιμάζεται να σας δώσει είναι γεμάτη από τα χίλια κακά της μοίρας μας;

        Εαν μου επιτρέπετε κε Παπανικολάου, χορτάσαμε από συμβουλές. Κουραστήκαμε από νουθεσίες και προτροπές. Σιχαθήκαμε τους δασκάλους που δίδασκαν.

        Έχουμε από λίγα έως ελάχιστα, καθημερινά χάνουμε ακόμα περισσότερα και κοντεύουμε να χάσουμε και τα όνειρά μας.

        Δεν χρειαζόμαστε δασκάλους -δεν μας οδήγησαν πουθενά.

        • παπανικολαου αντωνησ

          Και συμφωνώ και διαφωνώ!.
          Αποτυπούμενα τα όνειρα δείχνουν τον βρασμό εν ψύχη του αποτυπώνοντα!. Το όριο της λογικής από την τρέλα…… σίγουρα τα αφήνεις ήσυχα αφού από μόνα τους, καταδεικνύουν την λογική από την τρέλα….
          Και είσαστε σε δεινή θέση, διότι η μαλακία μας τότε, έφερε στην επιφάνεια κυβερνήτες προδότες.
          Αυτό που σήμερα εσείς και εμείς επαναλαμβάνουμε κατ’ εξακολούθηση.
          Κάποιες ηλικίες μου, έζησαν όχι στην φυσική ευμάρεια, μα στην παρουσίαση του τεχνικού πλούτου, που η οικογένεια του ΓΑΠ φρόντισε πουλώντας μας στη φιλική οικογένεια τους των Ροκφέλερ, να μας κοροϊδέψει!. Τότε που έλεγε «το δανείζεστε τα κράτη δεν χρεοκοπούν» του Αντρέα, και «τα λεφτά υπάρχουν» του άλλου εθνικού προδότη, εξ αίματος συγγενούς του.
          Και ευτυχώς που δεν έζησες στο μεγάλο εκείνο φαγοπότι, διότι σήμερα θα ήσουν περισσότερο χειρότερα, όπως εμείς οι εύπιστοι μαλάκες του τότε….
          Και δεν συμβουλεύω στα 67 μου, δρω σκληρά, που τρομάζουν οι νεότεροι που με γνωρίζουν και απορούν. Δεν έχω αλτσχάϊμερ, ούτε μαλάκυνση εγκεφάλου, μα περισσότερο δεν ξεχνώ και δεν χάνω τους στόχους μου. εσείς οι νεότεροι που είσαστε?. Ονειρεύεστε και με τα ξεκόλλα περιοδικά στης τουαλέτες?. Και μέσα στο αίμα και την κάψα, πως το πάνω κεφάλι θα σκεφτεί εποικοδομητικά και έξυπνα και επιθετικά, για να αποτάξει τον σατανά της παραπληροφόρησης και της αλόγιστης σπάταλης εξουσίας?.
          Και δεν σπέρνετε στην καμένη γη. Εάν πότε αποφασίσετε να σπείρετε, είναι στην εγκαταλελειμμένη γη, που εμείς αφήσαμε, περνώντας της επιδοτήσεις και εγκαταλείποντας την, διότι είμαστε κοντόφθαλμοι τεμπέληδες αμόρφωτοι καλοπερασάκηδες μαλάκες.
          Και η σκυτάλη μου είναι για το κύπελλο, μα εάν δεν πιστέψετε σε αυτό, και όχι σε έμενα, τότε τα ούμπαλα των δυναστών θα πιάσετε.
          Δεν δίνω συμβουλές, διαταγή για επίθεση δίνει ο στρατηγός. Και στρατηγός δεν μπορεί να είναι ο οπλίτης!. Είναι ο τέως τροτσκιστής, ο τέως εθνικοσοσιαλιστής ο εθνικιστής νεοδημοκράτης του σήμερα, ο ποτέ υποτακτικός υποταγμένος σε παράνομα συμφέροντα.
          Να σιχαίνεστε τους νέους δάσκαλους της διαφθοράς και της συνεχούς συμφεροντολογικής απεργίας. Να διαβάζεις τους δάσκαλους του γένους.
          Ελευθέρια ψήχεις και σόματος, ή θάνατος….. η θα ζήσεις η θα πεθάνεις ατιμασμένος…..
          Antonis-team, μα σκέτος Αντώνης, για ποιο κοντά….

  11. jorn hammerrat

    Ελπίζω να μη μιλάμε για κανέναν Βελόπουλο τώρα, γιατί θα νιώσω ότι τσάμπα σπατάλησα λέξεις.
    Επίσης, ευχαριστώ για τις εκ του στρατηγού συμβουλές. Αλλά δεν θα πάρω.

    • παπανικολαου αντωνησ

      Και τι δουλειά έχει ο Βελόπουλος, καλώς η κακώς μετάξι μας. παίρνουμε εμείς βουλευτική αποζημίωση?. Οχυρωμένοι και από τους τριακόσιους και απέναντι πρέπει να είμαστε, και να παρακολουθούμε και εν εγρήγορση αντιδρώντας, για να επιλεγούμε του όποιους άξιους!. Όχι αυτούς που χαϊδεύουν τα αυτιά, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια.
      Μα και εμείς να μην γινόμαστε λαγοί τους οι παπαγάλοι, γιατί αυτό είναι αντεθνικό, ασύμφορο, ζημιογόνο.
      Και χωρίς να συμφωνήσω, δεν μου επιτρέπετε να διαφωνήσω…. Προσωπική σου υπόθεση σεβαστή η «Επίσης, ευχαριστώ για τις εκ του στρατηγού συμβουλές. Αλλά δεν θα πάρω.». μα πες και σε εμάς τι θα «πάρεις» εσύ, μήπως είσαι θετικότερος από εμάς και μας πείσεις, και ανακρούσουμε πρίμας στο ιδεολογικό μας υπόβαθρο.
      Και θεωρητικός, μα περισσότερο πραγματιστής διαβίωσα 67 χρόνια!. Και συνάντησα στην ζωή μου ανθρώπους με μεγαλύτερη διανόηση από την δική μου, και ακολούθησα.
      ΕΣΥ κατέβασες την κεραία των ερτζιανών της ενημέρωσης, και πορεύεσαι προς τα πού?.
      Ο ιντερνετικά φίλος σου
      Antonis-team.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s