σκόρπιο (δύο πρωινά)

«Όταν δε οι παχουλές δίδυμες χόρεψαν αντικρυστά, με τα σατινένια γοβάκια τους, ανάλαφρες και μεταρσιωμένες, με το πρόσωπο και το λαιμό να λάμπουν από τις δροσοσταλίδες όλων των πρωινών του κόσμου, τότε πια η άβυσσος μας κοίταξε, μας χαμογέλασε και σήκωσε τα φουστάνια της να δούμε καλύτερα τον τελικό προορισμό»

Τάκης Τζίφας – συνοδεία εγχόρδων

*

Στο Αιγάλεω, γειτονιές απευθείας απ’ αυτή την περίεργη μίξη του παλιού με τον υπερμοντέρνο κόσμο. Το κέντρο, τα Εξάρχεια, ακόμη και το Μεταξουργείο ή το Κολωνάκι τα νιώθεις όλα σαν ξεκάθαρη πόλη, φτωχή ή πλούσια, γυαλιστερή ή νεκρή, αλλά πάντως Αθήνα.

Εδώ μυρίζει επαρχία. Αυτό το αλλόκοτο κράμα, λαϊκότητα και πασοκίλα, αντιδραστικότητα και μια γενική θολή τρυφερότητα. Άθλιες καφετέριες, γεμάτες καναπέδες με μαξιλάρια πάνω στο πεζοδρόμιο και τζαμαρίες και διάφανα πλαστικά διαχωριστικά. Στον από πίσω δρόμο, σειρά τα μικρομάγαζα, επισκευές ηλεκτρικών συσκευών, μια μοδίστρα. Παραπέρα μια πινακίδα «φορτώσεις – εκφορτώσεις» και η τσόχα ενός καφενείου με παρατημένη ακόμη πάνω την τράπουλα και το σκορ σημειωμένο σε ένα μπλοκάκι.

Εντωμεταξύ σε μια πλατεία, αλαζονικές τύπισσες αλωνίζουν δανεισμένες το ύφος της πιο διάσημης ξινής παρουσιάστριας. Καρμπόν της πιο ασέξουαλ εκδοχής των γυναικών που κουτσομπολεύουν σε prime time. Έντονα χρώματα σε στενά υφάσματα, φούξια και λαχανί και ξανθό μαλλί και βάψιμο τίγκα στις 9μιση το πρωί. Μεγάλοι σταυροί πάνω στα ακάλυπτα στήθη.

Όλα αυτά βομβαρδίζουν τα μάτια, ταυτόχρονα όμως, με την υποψία ότι πρόκειται για τα πιο εύθραυστα πλάσματα του πλανήτη. Όλα αυτά, ταυτόχρονα με μια βαθιά αίσθηση ότι στα πλακάκια αυτής της πλατείας περπατιέται μια επιθυμία που δεν θα υποψιαστεί ποτέ η Σκουφά ή η Κολοκοτρώνη. Μια παράταιρη αίσθηση χαράς με πλακώνει λες και όλοι αυτοί τριγύρω μου είναι σχεδόν αυθεντικοί με μια έννοια που δεν θα μπορούσα ποτέ να περιγράψω.

Ποιά υπεραπλούστευση, ποιά νοσταλγία ενός κόσμου που δεν υπήρξε ποτέ, με κάνει να αγαπώ τον Γκόρπα τόσο πολύ;

Το ίδιο ακριβώς λογικό άλμα κάνουν τα μάτια μου. Βλέπουν ένα κόσμο με λαϊκά τραγούδια, ούζα και φωνές που ξελαρυγγιάζονται για να καλέσουν όχι για το μεσημεριανό φαγητό, αλλά για να λερωθούν επιτέλους τα φρεσκοπλυμένα σεντόνια.

*

Στου Σούνιο, όταν στρίβω στο μικρό χωμάτινο δρόμο που έχει πάντα σκιά απ’ τα δέντρα και τους θάμνους, σκέφτομαι φτηνά διλήμματα. Πάντοτε αγαπούσα τους σκοτεινούς ποιητές, τις αυτοκαταστροφικές φιγούρες, τις διαλυμένες σχέσεις. Κι όμως, κάθε φορά που περπατάω σ’ αυτό το σημείο, υπάρχουν τα τελευταία τρία δευτερόλεπτα στο χωμάτινο μονοπάτι που βρισκόμαστε ακόμη στη σκιά. Υπάρχουν τα τελευταία αυτά τρία δευτερόλεπτα πριν φανεί η θάλασσα και ο ήλιος πέσει απευθείας πάνω μου. Εκεί ακριβώς παίρνω την πιο βαθιά ανάσα. Ο ήλιος καίει τα χέρια, θολώνει το βλέμμα που δεν καταδέχεται να φορέσει μαύρα γυαλιά και αμέσως μετά η θάλασσα. Τρία δευτερόλεπτα μανιακής χαράς, η λυσσασμένη υπενθύμιση του πιο αυθεντικού εαυτού. Το φως στο Σούνιο γαμεί μεμιάς τις σκοτεινιές αυτού του κόσμου.

Το άγριο φως που παίζει εικόνες απ’ τα κορίτσια στο Αιγάλεω, που παίζει κασέτες με το άσπρο πουκάμισο φορώ, που μυρίζει μοιρασμένα γεμιστά και κερασμένα ούζα.

*

Δεν βρίσκω πουθενά αλήθειες ή εξηγήσεις που να μου κάνουν. Οι ανθρωπογεωγραφίες μπορούν να πεταχτούν σε μαύρες σακούλες.  Τα τραγούδια ακούγονται όλα χλιαρά. Οι κουβέντες μου ακούγονται όλες φλύαρες αν όχι ψωνισμένες.

Θέλω να περπατάω τα τελευταία τρία δευτερόλεπτα ξανά και ξανά. Να ακούσω δυο λόγια που να μου εξηγούν επιτέλους τί νοσταλγώ σ’ ένα σόλο του Ζαμπέτα που δεν είδα ποτέ λάιβ.

Να περπατάμε στο χωμάτινο δρόμο και να βλέπουμε τη θάλασσα. Μέχρι να καούμε στο φως.

Advertisements

12 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

12 responses to “σκόρπιο (δύο πρωινά)

  1. xtina12

    καλημέρα βυτίο.αναρωτιέμαι τι σχέση έχουν τα μοναδικά παράξενα κορίτσια που ζωγραφίζει με τόση ευαισθησία ο Τζίφας, με τα ξανθά χριστιανορθόδοξα μαζοκόριτσα.
    το ρεμπέτικο, μίλαγε ποιητικά και κρυπτικά, περιγράφοντας τη λαϊκή ψυχή απ’το περιθώριο.τι σχέση έχει με τη μαζική κουλτούρα του σκυλάδικου που εισέβαλε και ισοπέδωσε τη διαφορά και τη συνείδηση; που κατασκευάζει μονοσήμαντα ξεμπροστιασμένα καλούπια μέσα απ’τα πρωινάδικα , τα esspresso και τα ciao? πώς εκφυλίστηκαν οι αξίες στο περιστέρι σε ελληναράδες με καγιέν;πού είναι η αυθεντικότητα στην αναπαραγωγή του ιδίου, της μονοδιάστατης προοπτικής;
    σε φαντάζομαι στο στέκι σου, να παλεύεις, να κάνεις συζητήσεις, να βάζεις μουσικές, να αναδεικνύεις τη μοναδικότητα και την ανθρώπινη αξία που κατοικεί μέσα μας.με τα κορίτσια που θα αφήσουν το βιβλίο τους και θα σηκωθούν για να προσφέρουν ένα ζεστό χαμόγελο κι ένα δροσερό τσάι που έφτιαξαν με τα χέρια τους.που μοιάζουν με τα κορίτσια του Τζίφα.
    μην τα πετάς στα σκυλιά, είναι κρίμα.

    • πολύ γρήγορα γιατί έχω πήξει τον τελευταίο καιρό,
      xtina, δε διαφωνώ με αυτά που λες, καθόλου κιόλας.
      Ίσως δεν έχω γράψει ξεκάθαρα, δεν το έχω περιγράψει σωστά, ότι μερικές φορές σ’ αυτή ακριβώς τη μαζική λαϊκή κουλτούρα, του πρωινάδικου και του τσιάο, νομίζω πως κρύβεται κάτι απ’ την παλιά αυθεντικότητα (που κι αυτή δεν ξέρω αν υπήρξε ποτέ, όπως εμείς θέλουμε να τη φανταζόμαστε). ίσως σε αντίθεση με έναν ελιτισμό που νομίζω βαραίνει όλους (εμάς) τους λιγότερο ή περισσότερο εναλλακτικούς, νομίζω πως βλέπω χαραγματιές μιας πιο γνήσιας ανθρωπίλας/πάθους/αντίφασης.
      Δεν είμαι σίγουρος ότι μπορώ να το εξηγήσω καλά. Εγώ ο ίδιος που λέω αυτά, κάθε φορά που πάω στο χωριό εκνευρίζομαι με τους ντόπιους που έχουν αντιγράψει κ εσωτερικεύσει κάθε αντιδραστική κ άθλια τηλεοπτική συμπεριφορά. τεσπα.
      δεν τα πετάω στα σκυλιά, απλά αναρωτιέμαι μήπως καμιά φορά μες στα σκυλιά κρύβεται κάτι που εμείς δυσκολευόμαστε να νιώσουμε.

      σόρυ που άργησα τόσο να απαντήσω κιόλας.

      • xtina12

        καλημέρα και πάλι.νομίζω σ’αυτό το επιχείρημα, απάντησα ήδη με το δεύτερο σχόλιο.αναπαραγωγή του ίδιου και μοναδικότητα/αυθεντικότητα, είναι έννοιες όχι αντιφατικές αλλά αντίθετες. φυσικά και υπάρχουν άνθρωποι από «λαϊκές» γειτονιές που έχουν να πουν και να πράξουν τα καλύτερα-όμως είναι άνθρωποι που αντιστέκονται στην ισοπέδωσή τους από την κυρίαρχη μαζική κουλτούρα.κι εν πάση περιπτώση, αλλαγή (για να μην πω επανάσταση) δεν έγινε ποτέ στην ιστορία χωρίς γνώσεις, θεωρία, μόρφωση. αν δεν υπήρχαν τα club στη Γαλλία, στην Αγγλία, στα οποία ζυμώθηκαν οι ιδέες μεταξύ μικρών ομάδων αρχικά, δεν θα είχαν οδηγηθεί οι λαοί στην κατανόηση της κατάστασης , στην ανατροπή και στον οραματισμό ενός άλλου κόσμου. οι απαίδευτες μάζες που εξεγείρονται ασύνταχτα και τυφλά, αντιδρούν μόνο βίαια και τίποτα παραπάνω.
        η αναζήτηση της γνησιότητας λοιπόν και της μοναδικότητας του καθενός, είναι μια πορεία αντίστροφη προς τις αγκυλωτικές συμβάσεις της κοινωνίας.

        • xtina12

          και μετά απ’όλα αυτά, στείλε χαιρετίσματα στον Κοντογιάννη, τον άντρα που με μύησε στα «καταρραμένα», κι ελπίζω μια μέρα να σας ακούσω κιόλας να παίζετε από κοντά 🙂
          χ

  2. a passer by

    δωσε δωσε δωσε

  3. Anonymous

    Ίσως, τα κορίτσια του Αιγάλεω έχουν μια ειλικρίνεια και εντιμότητα, ως προς το ότι δεν διεκδικούν καμία αυθεντικότητα. Ως ρέπλικες, δηλαδή, είναι γνήσιες (?!). Αυτή η συνέπεια στο ρόλο τους τις διαφοροποιεί, εν μέρει, από τη μαζική κουλτούρα της Σκουφά ή της Κολοκοτρώνη.

    • xtina12

      συμφωνώ, έχει σημασία η συνέπεια στο ρόλο.η δύναμη της ξεκάθαρης ταυτότητας σε μια εποχή αβεβαιότητας και ασάφειας είναι μεγάλη.εκεί που όλα είναι σχετικά, έρχεται κάποιος και σου μιλάει κυριολεκτικά: το μουνί είναι μουνί, ο πούτσος πούτσος, το γαμήσι γαμήσι.καθαρά πράγματα.αυθεντικά.τουλάχιστον 450.000 θα συμφωνήσουν μαζί σου.στη Β’ Αθηνών κυρίως.αρκεί να μην μου τα μπλέκετε με στέκια μεταξύ κολωνακίου και εξαρχείων.και να μην συγχέετε το πορνό με το Μέγα Ανατολικό.
      το ζήτημα θα ήταν διαφορετικό, αν δεν τιθόταν με όρους γενικών αξιών.εδώ όμως το προσωπικό γίνεται πολιτικό.δεν καταλαβαίνω γιατί δεν υπερασπίζεστε τις αξίες σας, αυτό που είσαστε- όχι απλά τις γυναίκες σας.
      και δεν με νοιάζει τι επιλογές κάνει ο καθένας, αρκεί να καταλαβαίνει τι κάνει.
      (πολλά είπα.ευχαριστώ για τη φιλοξενία και αποχωρώ)

  4. Να είχε κι ένα κουμπί «στην καρδιά μου», εκτός από «like»…

  5. γριά

    εγώ απλά ήθελα να σου αφιερώσω το επόμενο…γιατί το αξίζεις… http://www.youtube.com/watch?v=ozyiLqLluAk&feature=related ..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s