τρομαγμένο

Κοιτάζω το κορίτσι που δοκιμάζει ένα φόρεμα. Παίρνει ένα, μ’ αρέσει όμως ένα ακόμη. Σκέφτομαι να της πάρω το δεύτερο φεύγοντας απ’ το μαγαζί. Σαν μίνι έκπληξη. Σαν ωραία χειρονομία. Κλισέ δε λέω, αλλά και πάλι, τί σημασία έχει, εμένα μου άρεσε και το φόρεμα και το κορίτσι. Αμέσως ένας οχετός σκέψεων βομβαρδίζει το μυαλό μου. Πού πας; Πόσα λεφτά έχεις; Πόσα στο πορτοφόλι, πόσα στην τράπεζα. Μείον τη ΔΕΗ. Μείον το νερό, δεν με παίρνει να το αφήνω άλλο απλήρωτο. Μείον ένα ποσό που πρέπει να μαζεύεται μπας κ φύγουμε το καλοκαίρι. Δεν βγαίνει η πρόσθεση με τίποτα. Δεν βγαίνει. Όταν αρχίζει η αριθμητική στο μυαλό σου, δεν γλιτώνεις με τίποτα. Ύστερα από λίγο, άρχιζα να αναρωτιέμαι πού πηγαίνω χωρίς να έχω κρατημένο, στην άκρη ούτε ένα ελάχιστο ποσό. Πού πηγαίνουμε, μήνα το μήνα, με τα ψέματα, χωρίς καβάντζα, δίχτυ ασφαλείας, πνεύμα οικονομίας. Αν γίνει ένα μπαμ, αν δεν γίνει και συνεχίσουμε έτσι. Αν και αν και αν.

Έχουμε βγει έξω απ’ το μαγαζί και το μόνο που σκέφτομαι είναι το πόσο μίζερος έχω γίνει. Τί το κοιτάς ρε μαλάκα το φουστάνι; Τί το μετράς; Τί το ζυγίζεις; Παρ’ το ρε το κωλοφουστάνι.

-//-

Ύστερα το βράδυ, σπίτι να κοιτάω τα όσα συμβαίνουν στην Πάτρα. Πάντα υπήρχε έντονος ρατσισμός στην ελληνική κοινωνία. Όχι όμως αυτή η λύσσα, αυτή η μανία για λιντσάρισμα και αίμα και αυτοσχέδια εξόντωση λίγων από πολλούς. Όχι τόσο πολύ τουλάχιστον. Όχι με την υποστήριξη μεγάλης μερίδας τοπικών κοινωνιών. Ή απλά όχι σ’ αυτό το σημείο.

Τώρα, που αποσύρεται το χρήμα (ή η ψευδαίσθηση) του χρήματος απ’ το κοινωνικό σώμα, θα βρεθούν (βρίσκονται ήδη) όλα στο τραπέζι. Ληστείες και οργή, βιασμοί και λιντσαρίσματα, έγκλημα και πογκρόμ. Η κοινωνική εξαθλίωση γεννά τέρατα. Όταν οι μικροαστοί γίνονται φτωχοί, οι από κάτω τους, οι μετανάστες, απομένουν φαντάσματα. Η ελληνική κοινωνία βαφτιζόταν επί χρόνια στον αμοραλισμό, τώρα η φτώχεια απλά αποκαλύπτει και τραβάει τα πράγματα στα όρια τους. Μια επικείμενη σφαγή σέρνεται στο στόμα όλων.

Οξύνονται οι αντιθέσεις, γίνεται εμφανής ο (εν πολλοίς στρεβλός) κοινωνικός ανταγωνισμός. Οι φράσεις δεν μπορούν να δείξουν πόσο τρομαχτική είναι η πραγματικότητα. Λένε πολλοί, ότι η ΧΑ θα ξεφουσκώσει, θα χάσει αρκετό απ’ το ποσοστό της. Την ώρα που θα πέφτει εκλογικά (αν πέσει τελικά), θα θεριεύει κοινωνικά. Όσο οι πασοκονεοδημοκράτες διαλύουν την κοινωνία, αυτή ακροβατεί πάνω από μια νέα Βαϊμάρη. Ο πληθυσμός φλερτάρει ανοιχτά με τον εθνικοσοσιαλισμό. Η αριστερά δεν ξέρει πως και τί, δεν παρατηρεί όλο το πλαίσιο ή μεμονωμένα προσπαθεί απεγνωσμένα. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος, μάλλον ο πιο σκεπτικός και σοβαρός πάνω σε τέτοια ζητήματα, πολλές φορές τρομάζει την κοινωνία (και κατανοώ πλήρως γιατί το κάνει), ενώ ίσως θα έπρεπε να μιλήσει ένα λόγο παρηγορητικό, σκληρό και εντέλει απελευθερωτικό. Μπορεί και να κάνω λάθος. Τίποτα δεν είναι εύκολο.

Το κεντροδεξιό μέτωπο μιλάει για Θεούς και πατρίδες και το μεταρρυθμιστικό κέντρο δεν πολυμπορεί τους ομοφυλόφιλους, την ώρα που η κεντροαριστερά μιλάει για υγειονομικές βόμβες. Ο σύριζα γυρνάει στην Ευρώπη για να του υπενθυμίζουν ότι πρέπει να εκπληρώσουμε τις υποχρεώσεις μας. Να προχωρήσει η διάλυση της κοινωνίας, για να βρούμε σύμμαχους στην πολιτισμένη δύση. Σ’ αυτή την πολιτισμένη Ευρώπη που μας δανείζει, για να εξυγιανθούμε δημοσιονομικά την ώρα που αυξάνεται ο αριθμός των ανθρώπων που ψάχνει στα σκουπίδια για φαΐ. Ψάχνω να βρω ένα τρόπο να μπορέσω να υπερασπιστώ την Ευρώπη. Σήμερα, δεν βρίσκω τίποτα.

Απ’ το απόγευμα στο βράδυ, ο τρόμος είναι οικονομικός, είναι πολιτικός, είναι ο φασισμός που βαδίζει ήρεμος μέσα από τα πίξελ.

-//-

Το πρωί, παρκάρω έξω από ένα δημοτικό σχολείο στη Νίκαια. Κοιτάζω κάτι μέσα στην τσάντα. Ξαφνικά, βλέπω κάτι με την άκρη του ματιού μου και ακούω ένα θόρυβο. Η μπάλα έφυγε απ’ την αυλή για να κάνει γκελ στο παρμπριζ και να προσγειωθεί στη μέση του δρόμου. Βγαίνω έξω, πιάνω τη μπάλα, ρωτάω με μάλλον αυστηρό ύφος τα παιδιά που μαζεύτηκαν στα κάγκελα. «Ποιός την έκανε αυτή τη σουτάρα;». Όλα μαζί, φωνάζουν γελώντας, ο Στέφανος και τον δείχνουν. Πριν προλάβω να τους πω κάτι του στιλ, καλά βρε ρουφιανάκια, άμέσως να τον δώσετε τον άνθρωπο, παρατηρώ ότι ο πρώτος που χαζογελάει είναι ο περίφημος Στέφανος. Εγώ, λέει, εγώ. Συνειδητοποιώ ότι χαίρεται γιατί αυτός έκανε τη σουτάρα. Και για να είμαι ειλικρινής, ήταν όντως σουτάρα. Αν παρατηρούσες πού ήταν το τέρμα στην αυλή, το ύψος του κάγκελου, τη δύναμη της μπάλας και το πού είχα παρκάρει το αυτοκίνητο, θα καταλάβαινες ότι ο μικρός είχε κάνει ένα εξαιρετικό σουτ. Η μπάλα πρέπει να σηκώθηκε αρκετά για να πέσει με φόρα και απότομα πάνω στο παρμπρίζ. Πρέπει να έμοιαζε το σουτ με αυτά τα φάουλ που εκτελούσε εκείνος ο Βραζιλιάνος παίχτης της Λυόν, λίγα χρόνια πριν.

Τους επέστρεψα τη μπάλα με μια μάλλον ζυγισμένη σέντρα, η οποία είχε την έξτρα δυσκολία ότι πραγματοποιήθηκε με παντοφλέ παπούτσι της δουλειάς.

-//-

Απ’ το μαγαζί στη Σόλωνος, στην Πάτρα και πίσω στο δημοτικό σχολείο της Νίκαιας. Θέλω να ξαναγαπήσω αυτόν τον βρωμότοπο, όπως τότε στα 15 μου, πρώτη φορά στην Πάτμο ή τον Ταΰγετο. Θέλω να ξανακοιτάξω τους ανθρώπους που κατοικούν εδώ, όπως τότε στην Κομοτηνή, φοιτητής, που γνώρισα τους Βορειοελλαδίτες, τους Πόντιους και άνοιξε η καρδιά μου. Θέλω να ξαναδώ τον Παναγιωτάκη με πράσινο μαλλί να χορεύει ποντιακά. Θέλω να γυρίσω σε αυτόν τον εαυτό που θα ‘λεγε «τί το κοιτάς ρε ξεφτίλα το φουστάνι;». Θέλω να τρέξω με φόρα εκατοντάδων χιλιομέτρων προς τους φόβους μου. Να συγκρουστώ μπας και απομείνω ελεύθερος. Να συνέλθω, να βγω απ’ το τρομοκρατημένο, μετρημένο και ανέραστο σύμπαν τους.

Θέλω ο έρωτας να μου φάει και το τελευταίο ευρώ. Θέλω να δω το κορίτσι να φοράει εκείνο το ωραίο φουστάνι.

Advertisements

39 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

39 responses to “τρομαγμένο

  1. Έτσι. Πάντα έτσι. Μόνο αυτό εύχομαι.

  2. «Θέλω να τρέξω με φόρα εκατοντάδων χιλιομέτρων προς τους φόβους μου.Να συγκρουστώ μπας και απομείνω ελεύθερος»

    αυτό. σοβαρά, υπεύθυνα και νηφάλια, που λες κι εσύ.

    Αλλά ρε Βυτίο, εσύ τοχεις μια χαρά, είσαι (είστε) μάλλον από τους λίγους που τοχουν ακόμα.

    • καλά όλα αυτά, αλλά δεν μας έχεις πει, ούτε στο ποστάκι σου το πολιτικόν, αν θα επιμείνεις στην στείρα άρνηση ή θα ρεφορμίσεις λιγουλάκι. 🙂

      • τελώ εν μέσω εσωτερικών διεργασιών.
        θα συμβουλευθώ το μαξιλάρι μου στις 16 Ιουνίου και θα καταλήξω.
        απλώς να ξες πως είμαι περικυκλωμένη από ρεφόρμες που με πολιορκούν αδυσώπητα :Ρ

  3. Iouanna

    είναι ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει……………συγκινήθηκα πάρα πολύ…Συγχαρητήρια μόνο αυτό μπορώ να πώ…

  4. Για να τον ξαναγαπήσουμε,πρέπει να τον ξαναχτίσουμε.Για να ξαναποκτήσουν οι μνήμες αξία.Μετά την μεγάλη κατάθλιψη έρχεται η κάθαρση.Πονάει,βέβαια,αλλά είναι λυτρωτική.Και αυτή η κάθαρση εκφέρεται με κραυγές όπως «ίτε»,»γιούργια»,»αέρα» και λοιπά πατροπαράδοτα.Φτάνει πια.Όχι άλλα χαμένα φουστάνια.

  5. Στην κόγχη του πληκτρολογίου σου
    βυτίο
    ἑδρεύει τὸ ἀπόλυτο.

  6. Εγώ θα έλεγα τι κλασσικό…ότι και να φορέσεις,εγώ σε προτιμώ γυμνή!

  7. Μου άρεσε πολύ μάλλον γιατί κάπως έτσι νιώθω.

    http://peachyreek.blogspot.com/

  8. Εγώ δεν σου γράφω τίποτα αφού δεν μας απαντάς πια. :mrgreen:

  9. Mafalda

    Είσαι φετιχιστής. Τί να το κάνει ωρέ το φουστάνι στην παραλία του Ιουλίου (Ιουνίου, Αυγούστου κλπ) το κορίτσι;;; υ.γ. Θα μας πεθάνεις από υπερβολική δόση καθαρής ανθρωπίνης βυτίε. Το κρίμα στο λαιμό σου. 😉

  10. Συνηθως δε διαβαζω μεγαλα κειμενα. Συνηθως…
    Το ειδα σε μια σελιδα στο facebook και εκανα μια εξαιρεση και το διαβασα και νιωθω οτι τελικα δικαιως εκανα την εξαιρεση.
    Θελω να γραψω πολλα για τα συναισθηματα που μου εβγαλε αλλα δεν ειμαι καλος στα λογια…
    Οποτε, να ‘σαι καλα. Καλη συνεχεια!

  11. Artan

    Κλείσε την τηλεόραση φίλε.
    Κι όλα θα γίνουν όπως τα έχει σχεδιάσει η φύση

  12. Elena

    Ζηλεύω τον λόγο σου, και ακολουθώ τη σκέψη σου.
    Θα το πάρεις το φουστάνι. Μπορεί να το πληρώσεις με μερικές πληγές, αλλά θα το πάρεις. Θα το πάρουμε…

  13. Γιαννκα

    ενα φουστανι.. ειναι σημειο αναφορας μιας ζωης,απο τα φοιτητικα μου χρονια μεχρι σημερα…μου το θυμισες με την ομορφη πενα σου.

  14. Μπορεί και να κάνω λάθος.», λες. Ποσοι νομίζεις είναι ικανοί να το δουν αυτο; Καλε μου «συνένοχε» να θυμηθούμε, μαζί με όσα λογια λες (ολα γεματα μυρουδιες παλιες και πεταλούδες) οτι η αστική ταξη γεμίζει λύσσα οταν φτωχαίνει, γιατι δεν ξέρει πια να ζήσει έτσι. Η ύλη ήταν το μονο πούμαθε οτι γεννα λαχτάρα. Κι’αν δεν σε φθονούν, εισαι ασημαντος!!!

  15. Immortalité

    Το διάβαζα και άκουγα αυτό. Άσχετο (;) Σκεφτόμουν τις νέες γραμματικές που συντάσσουν το θέλω μ’ ένα «αλλά» μετά. Άκου «αλλά»! Τελεία ρε! Θέλω ο έρωτας να μου φάει και το τελευταίο ευρώ. Θέλω να δω το κορίτσι να φοράει εκείνο το ωραίο φουστάνι. Τελεία. Μόνο τελεία. Άντε και παύλα.

  16. Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο…. ΦΟΡΑΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙ; ΦΟΡΑΣ ΠΑΝΤΟΦΛΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙ; ΠΑΝΤΟΦΛΕ ΠΑΠΟΥΤΣΙ; ΠΑΝΤΟΦΛΕ;

  17. kostas.nik

    δαγκωσέ το κορίτσι βυτίε.
    δαγκωσέ το γιατί δεν υπάρχει αύριο.

  18. streetfox

    Μέτρησες πόσοι φόβοι έχουν γίνει σκαλοπάτια?
    Πόσες υποθέσεις πραγματικότητα?
    Πόσα χαμόγελα …αέρινα φουστάνια?
    Η πρόθεση είναι το παν
    🙂

  19. Εξαιρετικό. Γεμάτο αίσθημα.

  20. Παράθεμα: μια απ’τα ίδια με ολίγη « Кроткая

  21. alex

    ωραία που το φουστάνι είναι η αφορμή μιας γενικότερης σύγκρουσης με τους φόβους, αλλα….όχι άλλα κλισέ.
    το κορίτσι (το κάθε) είναι ωραίο με οποιοδήποτε φουστάνι (παντελόνι, κουρέλι, οτιδήποτε…)
    σύγκρουση και με τις «στρεβλές» ανάγκες μας

  22. marion ♥

    «Σουτάρα» το κείμενό σου βυτίο!

  23. Ελένη

    Να ‘ταν όλος ο κόσμος σαν εσένα… Μένω έξω. Μόλις γύρισα από τη δουλειά και διάβασα τις ειδήσεις για Ελλάδα… Κλαίω. Διαβάζω για τέταρτη φορά το ποστ σου για να θυμάμαι ότι υπάρχει κι αυτή η πλευρά να μην απελπίζομαι. Σ’ευχαριστώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s