λάθος δίλημμα

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι εδώ και μία εβδομάδα ένα περιστατικό της περασμένης Κυριακής, το οποίο και περιέγραψε ωραιότατα η μπ. εδώ.

Δε μου έχει μείνει η εικόνα ενός ταραγμένου ανθρώπου που δέρνει αυτόν που επιχείρησε να τον κλέψει, παρόλο που ήταν αρκετά άγρια. Θυμάμαι πολύ έντονα μόνο τον τύπο με το γαλάζιο πουκάμισο και το ζελέ στο μαλλί που φώναζε «να τον πάρεις σπίτι σου» και τη δεξιοτεχνική πισώπλατη ξυλιά του, όταν ο παρολίγον κλέφτης επιχείρησε να ξεφύγει. Θυμάμαι ακόμη πιο έντονα εκείνο το νεαρό ξανθό κορίτσι, που κατέβασε το παράθυρο απ’ το περαστικό σμαρτ και άρχισε να φωνάζει: «γιατί τον αφήσατε; Θα το ξανακάνει, δεν το καταλαβαίνετε;»

Ο αρχικός εκνευρισμός έδωσε γρήγορα τη θέση του στη μόνιμη αίσθηση ματαιότητας που σε κυριεύει μετά από κάτι τέτοια περιστατικά. Μια διάθεση να αποτραβηχτείς οριστικά από μια τέτοια ζούγκλα, από τέτοια βλέμματα, από το παραλίγο του λιντσαρίσματος. Μια έντονη επιθυμία να τελειώνεις με όλα αυτά τα ξανθά κορίτσια και τα γαλάζια πουκάμισα που λες και δε θα χορτάσουν ποτέ αίμα. Δεν είναι αυτή ζωή για μένα, επαναλάμβανα μέσα απ’ τα δόντια μου. Να φύγω μακριά. Σε κάποιο νησί, σε κάποιο χωριό, κάπου μακριά να αποτραβηχτείς, εκεί που μπορείς ακόμη να αντικρίζεις με κάποια αγάπη τον κόσμο και τους ανθρώπους. Ο αναχωρητισμός, ως μόνη πια επιλογή.

Οι ώρες περνούσαν, τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις έπαιζαν και οι διάφοροι δημοσιολογούντες έθεταν ξανά και ξανά το δικό τους εκβιαστικό δίλημμα. Ύστερα, ήρθε η νδ και ο αρχηγός τους με το λόγο περί απενοχοποίησης πατρίδας θρησκείας και επιχειρηματικότητας.

Είδα το διαφημιστικό βίδεο του κόμματος που ονειρεύεται νεαρούς που σταυροκοπιούνται στην υπόγεια διαδρομή του μετρό κάτω απ’ τον Άγιο Ιωάννη και σεβάσμιες υποκλίσεις μετά χειροφιλήματος σε παπάδες. Το σοκαριστικό βίδεο του κόμματος που δεν θεωρεί Έλληνες όσους γεννήθηκαν στην Ελλάδα και υπόσχεται τάξη και ασφάλεια, δίκες και καταστολή.

Για όλα υπάρχει ένας καιρός. Για τον αναχωρητισμό και την εσωτερική πλημμύρα της ματαίωσης. Για την αποχώρηση και την σιωπή ως διαμαρτυρία για την ακραία διολίσθηση προς τον αυταρχισμό. Ξαναέφερα στο νου, την εικόνα του τύπου που έτρωγε ξύλο και ακόμη περισσότερο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα, το δικαιωμένο εκ των προτέρων λιντσάρισμα και την ευκολία με την οποία τα χτυπήματα θα έρχονταν σύντομα από το πλήθος.

αυτό, είναι ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Λίγα μόλις χλμ. απ' την εξώπορτά σου. (pic via @jaquou)

Για όλα υπάρχει ένας καιρός. Αντιλήφθηκα ότι αν τυχαία δε βρισκόταν μπροστά στο σκηνικό η δική μου παρέα, ο τύπος (ο κακοποιός, ο κλέφτης, ο εγκληματίας, ο φτωχοδιάβολος πες τον όπως θες) θα κινδύνευε να μείνει στον τόπο. Αν δεν είχε επέμβει αυτή η τυχαία παρέα, αν δεν είχε μιλήσει η συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων. Αν απλά συνέχιζαν να προχωράνε μες στα αστεία και τις αγκαλιές και τα σχέδια για τις διακοπές. Αν απέστρεφαν απλά το κεφάλι.

Για όλα υπάρχει ένας καιρός. Τώρα δεν είναι η ώρα της ματαίωσης, της απομάκρυνσης, της θλίψης. Τώρα είναι η γαμημένη, μεγαλόστομη, πολυφορεμένη, αλλά εντελώς πραγματική ώρα που οι ευθύνες, σου ζητάνε τα ρέστα. Τώρα είναι η ώρα που αν δε μιλήσεις εσύ, δε θα μιλήσει κανείς. Τώρα είναι η ώρα που αν προσπεράσεις εσύ το λιντσάρισμα, δε θα βρεθεί άλλος να παρέμβει. Το να μιλήσεις δεν είναι πολιτικό καθήκον, πράξη με ιδεολογικό υπόβαθρο ή προσωπική ανάγκη. Τώρα το πράγματα είναι εκεί που, θέλοντας και μη, εσύ είσαι το τελευταίο σημείο, το τελευταίο ίχνος, η τελευταία ευκαιρία να απομείνει στον κόσμο λίγη απ’ αυτή την ουσία που κάποτε πιστέψαμε.

Οι εκλογές της επόμενης Κυριακής δεν είναι η πιο κρίσιμη καμπή, κάποιο μοναδικό σταυροδρόμι. Καταλαβαίνω όσους λένε ότι δε θα ψηφίσουν, επειδή αμφισβητούν το νόημα ή τη λειτουργία των εκλογών. Κατά βάση συμφωνώ. Αλλά όπως δεν είναι η σημαντικότερη μέρα των ημερών της κρίσης, έτσι δεν είναι και το τίποτα. Οι εκλογές είναι άλλο ένα επεισόδιο στην ιστορία που πέφτει πάνω στα κεφάλια μας εδώ και κάποια χρόνια. Είναι άλλο ένα επεισόδιο σε μια μάχη που δεν θα σταματήσει έτσι εύκολα.

Όσοι λοιπόν κυκλοφορούν με γαλάζια πουκαμισάκια και ζελέ στο μαλλί, ζητώντας μου να πάρω στο σπίτι μου τον ένα ή τον άλλο και νιώθωντας πανέτοιμοι να χτυπήσουν πισώπλατα τον ήδη αιμόφυρτο άνθρωπο, ας ψηφίσουν ότι κι αν ψηφίσουν. Δεν με ενδιαφέρουν. Είναι κιόλας νεκροί.

Προσπαθώ να καταλάβω όσους με βαριά καρδιά προσπαθούν να αποφασίσουν μεταξύ των δύο κομμάτων ή ίσως της δημάρ και των «φιλελεύθερων» κομμάτων, σκεπτόμενοι ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή, άλλος δρόμος και όλα τα υπόλοιπα οδηγούν στο χάος. Καταλαβαίνω ότι όλοι μας καιγόμαστε να εξασφαλίσουμε το ελάχιστο φαγητό στο τραπέζι, κάποια περίθαλψη, κάποια χρήματα για να βοηθήσουμε τους δικούς μας. Το καταλαβαίνω απόλυτα. Μόνο που πια, στο σημείο που βρισκόμαστε, με τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τις επικλήσεις στο θεό, την διαπόμπευση της πουτάνας που έχει aids, τις δηλώσεις περί σταμπαρίσματος αλά Νταχάου μεταναστών, σκέφτομαι ότι πρέπει να αντιληφθούμε ότι είναι θεμιτό να εξασφαλίζεις το ψωμί στο τραπέζι, αλλά θα πρέπει να ξέρεις πως πια το ψωμί που τρως παραείναι βρώμικο. Το ψωμί σου θα έχει γεύση πικρή και θα έχει κερδηθεί με μια σιωπή ίση με χιλιάδες μαχαιριές στο κοινωνικό σώμα. Το ψωμί σου θα χωνεύεται πολύ δύσκολα.

Με άλλα λόγια δεν υπάρχει κατά την ταπεινή και λαϊκίστικη γνώμη μου, κανένα δίλημμα του στιλ Ευρώ ή δραχμή, μνημόνιο ή αντιμνημόνιο. Για όλα υπάρχει ένας καιρός. Τώρα το ερώτημα που, θες δε θες, σκάει στα μούτρα σου είναι ακόμη πιο θεμελιώδες. Ή θα υπερασπιστείς την ελάχιστη ανθρώπινη αξιοπρέπεια ή θα γλιστρήσεις αργά στη μαυρίλα. Είτε στις κάλπες, είτε τους δρόμους, είτε και στα δύο, ο καιρός είναι τέτοιος που σου ζητάει να μην μένεις αμίλητος και φοβισμένος επειδή τα νούμερα δε βγαίνουν, επειδή το ψωμί ή το παντεσπάνι σου είναι πολύτιμο. Δεν μιλάω για θυσίες, αλλά για αυτή την αίσθηση που υπαινίσσεται ότι το σκοτάδι αν δεν σταθείς ευθέως απέναντί του, θα σε καταπιεί.

Εν τέλει, πριν απ’ το ιδεολογικό υπόβαθρο, πριν απ’ τις θέσεις και τις προσωπικές απόψεις, υπάρχει εκείνος ο παλιός εαυτός που δε σταματάει να σου υπενθυμίζει ότι η θέση σου δεν είναι κάτω απ’ το πορτοφόλι, αλλά δίπλα στον αδύναμο.

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,
τη λάμπα κρατώ ψηλά,
να δούνε της γης οι θλιμμένοι,
να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

Τ. Λειβαδίτης

Advertisements

6 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

6 responses to “λάθος δίλημμα

  1. Μέχρι το βίντεο έφτασα, δεν μπορώ να πάω παρακάτω-και άντε τώρα να διαχειριστώ τα συναισθήματα βίας που μου γεννήθηκαν. Όταν δεν έχεις τηλεόραση βλέπεις αλλιώς τον κόσμο…

  2. Δυστυχώς φτάσαμε στο σημείο που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα φυλάξουμε με νύχια και με δόντια μια ελάχιστη ανθρωπιά μέσα μας ή θα παρασυρθούμε από μεγάλα λόγια, εύκολες λύσεις και οποιαδήποτε οργή ή οποιονδήποτε (δικαιολογημένο ή όχι) φόβο μπορεί να νιώθει ο καθένας. Και δυστυχώς φαίνεται ότι η ανθρωπιά είναι τόσο λίγη που, όχι να τη φυλάξουμε δεν μπορούμε, αλλά ούτε καν να τη νιώσουμε ή να τη δούμε λιγάκι.
    Περαστικά μας…

  3. Bυτίο και λοιποί συνδαιτημόνες, δεν ξέρω πόσο σχετικό είναι αυτό που θα πω, αλλά όταν υπάρχει κόσμος που σκέφτεται όπως ορισμένοι από όσους σχολιάζουν εδώ http://wp.me/p480K-2Qx, δεν είμαι και πολύ σίγουρη πως υπάρχουν πολλές ελπίδες.

  4. Επειδή είδα ότι υπάρχει κάτι που λέγεται reblogging, μου επιτρέπεις? Καταπληκτικό άρθρο! Πρέπει να το διαβάσουν όλοι… η τουλάχιστον όσο περισσότεροι γίνεται, προς το παρόν το προωθώ μέσω fb…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s