στο νεροχύτη

Το ξέρουμε πως είναι εντελώς σκάρτη η εποχή.

Θα ήταν ωραίο όμως να ζούσαμε σε μια εποχή που θα ‘ταν εύκολο, όταν κάποιος ρωτούσε τί σ’ αρέσει να ακούς, ν’ απαντούσες Van Morrison. Τα τελευταία είκοσι χρόνια όμως είναι απλά αναπόφευκτο να σ’ αρέσουν στριφνοί ήχοι, εσωστρεφείς θόρυβοι ή ο παραμικρός ψίθυρος των Portishead.

Θα ήταν ωραία αν ζούσαμε σήμερα εκείνη την εποχή που τ’ ακουστικά θα έπαιζαν Roy Orbison. Όμως κι αυτό είναι δύσκολο. Υπήρξε βλέπεις εντωμεταξύ αυτή η καταραμένη Julia Roberts, η οποία χωρίς πολλά πολλά διέλυσε όλα τα pretty woman όλων των στερεοφωνικών. Υποδυόμενη εκείνο το κορίτσι, επέβαλλε υπόγεια και εντελώς ύπουλα, το πρότυπο της καλοφτιαγμένης, καλοσιδερομένης και απόλυτα μετρημένης (σε γωνίες, καμπύλες και αισθήματα) γκόμενας που μας ταλαιπώρησε για χρόνια. Ο R.O. όμως δεν θα τραγουδούσε ποτέ για την J.R. Τα τραγούδια απαιτούν κίνηση και ρυθμική ανάσα,  όχι φωτογραφίες με τεράστια και ολόλευκα δόντια.

Αν ήταν να καθορίσει ο κινηματογράφος το στιλ της γυναίκας που θα κατέκλυζε τα μάτια μας, ας μην ήταν η Roberts των ταγιέρ και των άνοστων βλεμμάτων. Ας ζούσαμε στον κόσμο των γυναικών του Αντονιόνι ή του Γκοντάρ. Μυστήριες και σκοτεινές, γεμάτες γωνίες. Βασανιστήριο σκέτο, τέτοιο που πρέπει να είναι οι γυναίκες.

Ζούμε όμως ακόμη στο τέλος της εποχής της θαυματουργής οδοντόκρεμας και της απαραίτητης λεύκανσης. Κριτήριο για μια πρωταγωνίστρια είναι η συμφωνία με γνωστή μάρκα καλλυντικών, όχι ένα λοξό βλέμμα προς τον ένα και μοναδικό θεατή. Ο κινηματογράφος μας πρόδωσε. Έγινε ένας μετριοπαθής καθρέφτης των χρόνων που οι γυναίκες δεν αποκαλύπτονται, αλλά μοιάζουν. Ψάχνουμε αγωνιωδώς ανάμεσα σε κρυμμένα τόρεντς για να μας φανερωθεί εκείνη η ηθοποιός που παθαίνει και δεν περιφέρει σαν ρούχο μια κατασκευασμένη ωραιότητα. Όμως, «το πρόσωπο είναι σπαθί, κόβει», που θα έλεγε ο Παπαγιώργης. Αυτή την ουλή παρατηρούσαμε για καιρό, όλο και πιο σπάνια. Ας γίνει το σήμερα μια πανηγυρική επιστροφή των σημαδιών. Ας αποκτήσουμε δύστροπες εικόνες, απ’ αυτές που δεν ξεχνιούνται, παρά κάθε τόσο, μεθυσμένες, επιστρέφουν στην επιφάνεια.

Έπρεπε να ζούμε μια εποχή όλο μέλι. Τα χείλη θα έπρεπε να κολλάνε από ούζο και πεπόνι.

Όμως ζούμε τώρα, που ο καιρός έχει γεύση στάχτης. Σα να πήραμε κατά λάθος ένα ποτήρι απ’ το νεροχύτη και αυτό είναι γεμάτο νερό και αποτσίγαρα. Λες και όλο παλεύουμε να ξεδιψάσουμε πίνοντας από τέτοια ποτήρια. Έτσι, αντί για roy orbison είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε τα δελτία των 8. Αντί να βλέπουμε κορίτσια που χορεύουν απόγευμα στη μέση κάποιου δρόμου, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε σε ζωντανή μετάδοση άλλο ένα διάγγελμα ενός ανέραστου υποψήφιου κυβερνήτη. Δεν προλαβαίνουμε να ιδρώσουμε σε μπερδεμένα σεντόνια, μας διαλύει τη σπονδυλική στήλη η αίσθηση του επόμενου εκκαθαριστικού. Μας στραγγαλίζει μια καλοχτενισμένη δημοσιονομική προσαρμογή. Υμνείται απ’ όλα τα ηχεία, μια ζωή δίχως επιθυμία.

Και εμείς, συνεχίζουμε κάθε μέρα, κάθε πρωί, να παίρνουμε το ίδιο ποτήρι μέσα απ’ το νεροχύτη. Το στόμα μας εξακολουθεί να είναι γεμάτο χθεσινά αποτσίγαρα.

.

Advertisements

11 Σχόλια

Filed under Uncategorized

11 responses to “στο νεροχύτη

  1. Οι μυστήριες και σκοτεινές γυναίκες, ήταν το προϊόν της προηγούμενης κινηματογραφικής μόδας.

  2. Ακόμα και σε αυτή τη γκρίζα εποχή, ας ανθίσουν εκατό κόκκινα λουλούδια.

  3. αυτό με τον νεροχύτη μου άρεσε πολύ. ειδικά οταν ειναι γεμάτος ποτήρια. οι άδειοι νεροχύτες με τρομάζουν

    (και τα κλασσικά πλέον, «πώς να μη σ’αγαπάω μ΄αυτά που γράφεις;» κλπ κλπ κλπ)

    κκμ

  4. ωραίος είσαι ρε Βυτίε, αλλά δεν τους τα χαρίζουμε τα τραγουδια μας ρε 🙂

  5. Steryios Mal

    To ωραίο όμως είναι ότι ζούμε σε μιά εποχή που κείμενα σαν αυτό,γράφονται και διαβάζονται γιά τον ίδιο λόγο που ακούει κανείς το »in to the mystic»,χρόνια τώρα.Ναί,μας αρέσει ο Van Morrison.Κι ο Godard το ίδιο. Kοιτώντας πίσω,τότε ξαναβρισκόμαστε.

  6. Μα γιατί είμαστε αναγκασμένοι να ακούμε και να βλέπουμε τα καθημερινά τωνοκτώ;

    Και τότε, που λες, κάτι ήταν αναγκασμένοι να βλέπουν και ν ακούν οι αντίστοιχοι όσων αισθάνονται σήμερα αναγκασμένοι.

  7. Ζόρι οι ειδήσεις και η λιτότητα και η αγριότητα των πόλεων. Αλλά ο έρωτας υπάρχει ακόμα, η άνοιξη επιμένει σε πείσμα όλων, ο χρόνος δε σταματά και αργά ή γρήγορα όλα θα αλλάξουν. Τα ποτήρια θα γεμίσουν με γάργαρο νερό.
    Η νοσταλγία είναι επικίνδυνη, καμιά εποχή δεν ήταν χωρίς δράματα και δυστυχία.

  8. Maya

    Μπράβο αγαπητό βυτιο. Εξαιρετική γραφή,ισορροπημένο συναίσθημα και ενα ωραία πειραγμενο υπερεγω!

  9. για σε που δεν ξεχνάς και περιμένεις το πλέγμα των τραγουδιών
    που σαν τα κρυφακούς
    σου γδέρνουν το ένα αυτί
    και σου κόβουν το άλλο,
    ένας άντρας

    και μια γυναικα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s