μιλώ

Δεν είναι βέβαια άσπρο μαύρο τα πράγματα και ο καθένας δικαιούται να έχει τις ευαισθησίες του. Απλά, όπως και να το κάνουμε, τα θέματα για τα οποία επιλέγεις να μιλήσεις την επόμενη της καθιέρωσης της φτωχοποίησης, έχουν τη σημασία τους.

Τις πρώτες μέρες μετά την ψήφιση του μνημονίου ΙΙ γράφονται κάποιες λέξεις. Τα τελευταία δύο χρόνια φωτογραφίζονται διάφορες εικόνες. Ενδιαμέσως, ο Μανόλης Αναγνωστάκης.

***

Δευτέρα πρωί. Σταδίου, Χρήστου Λαδά, Ερμού, Πανεπιστημίου, Αθηνάς, Κοραή, Χ. Τρικούπη, Ακαδημίας. 40 τόνοι μάρμαρα, 100 κτίρια, 170 επιχειρήσεις. Βρεγμένα πεζοδρόμια, γυαλιά, πέτρες, κάπνα. Περίεργοι κοιτάζουν τα συντρίμμια, βγάζουν φωτογραφίες, σχολιάζουν χαμηλόφωνα. Οι άλλοι δεν βγάζουν φωτογραφίες. Δεν μιλάνε. Καπνίζουν ένα τσιγάρο σιωπηλοί. Τους καταλαβαίνεις, τα μάτια τους είναι σκοτεινιασμένα, κάπου κάπου μπαίνουν μέσα, σηκώνουν ένα ράφι, μαζεύουν ένα αντικείμενο απ’ τα αποκαΐδια, το κοιτάζουν, το αφήνουν πάλι στο σωρό.

( via )

«Μιλώ (..) για τα τελευταία κουρέλια από τα γιορτινά μας φορέματα
Για τα παιδιά μας που πουλάν τσιγάρα στους διαβάτες»

***

Μην ξεγελάτε άλλο τους εαυτούς σας, δεν θα μείνει όρθιο τίποτε. Μπορεί να τη μισείτε αυτή την πόλη κι εσείς, εξάλλου από το μίσος μέχρι την αδιαφορία και την περιφρόνηση κυμαίνονται τα συναισθήματα απέναντι της. Αλλά θα πρέπει να μισείτε και τον εαυτό σας αν συνεχίστε να τον κοροϊδεύετε. Δεν είναι προβοκάτορες οι άνθρωποι. Είναι επαναστάτες. Ονειρεύονται κρεμάλες, φωτιές, καρμανιόλες, αυτό συγκράτησαν από τη γαλλική επανάσταση, την καρμανιόλα. Τη βία. Τι καθεστώς θέλουν να ιδρύσουν; Μπορείτε να το φανταστείτε.

( via )

«Για τα σπίτια που χάσκουνε δίχως παράθυρα σαν κρανία ξεδοντιασμένα
Για τα κορίτσια που ζητιανεύουνε δείχνοντας στα στήθια τις πληγές τους»

 ***

Από τη μια χαίρομαι, από την άλλη σκέφτομαι πόσο νερό μπορεί να έχει κυλήσει ειδικά στον υπόγειο «Απόλλωνα», έχοντας τουμπανιάσει και μουχλιάσει τα πάντα. Πάντα προτιμούσα τον «Απόλλωνα», πιο μοντέρνα και σημερινή αίθουσα, από το βαρυφορτωμένο, μπαρόκ και πιο κυριλέ «Αττικόν». Αλλά μπροστά στην καταστροφή, μου φαίνεται ότι αγάπησα το ίδιο και τα δυο.

( via )

«Μιλώ για τις ατέλειωτες νύχτες όταν το φως λιγοστεύει τα ξημερώματα
Για τα φορτωμένα καμιόνια και τους βηματισμούς στις υγρές πλάκες»

***

Αυτοί οι «αγώνες» κατέληξαν στον πλήρη εξευτελισμό του πανεπιστημίου που είχε αρχίσει από το 1974. Σήμερα στα πανεπιστήμια εκπέμπουν ραδιοφωνικοί σταθμοί αναρχικών και στα υπόγεια κατασκευάζονται μολότοφ. Οι καθηγητές συμμετέχουν ή κάνουν τα στραβά μάτια – τα έχουμε συζητήσει αυτά.

Eurostat: Στα όρια της φτώχειας το 27,7% των Ελλήνων

( via )

«Για τα προαύλια των φυλακών και για το δάκρυ των μελλοθανάτων»

***

Τι μας συμβαίνει; Υπάρχει και μια άλλη εξήγηση. Είναι απλή αλλά λιγότερο sexy. Το θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα του συναθροίζεσθαι, όπως ασκείται στην Ελλάδα, έχει ως αποτέλεσμα να μην προστατεύονται άλλα βασικά ατομικά δικαιώματα, όπως το δικαίωμα στην ελευθερία κίνησης, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία ή ακόμη και το δικαίωμα στη ζωή. Και κάπως έτσι, η Αθήνα καίγεται.

(photo: Reuters, κεφάλι αγνώστου)

Advertisements

17 Σχόλια

Filed under διάφορα

17 responses to “μιλώ

  1. μιλάς κι ακούνε. πολλοί. αν είμαστε αρκετοί θα το γράψει η ιστορία..

  2. excuse my French, αλλά πλέον το μοναδικό επιχείρημα είναι το «άντε γαμήσου». όλα τα άλλα είναι λόγια που πετούν.

  3. Ενεός.Το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό.τι μπορούσα να φαναταστώ.Συμφωνώ με την Кроткая και επαυξάνω.

  4. cognord

    Ενδιαφέρον το κείμενο αν και περίμενα περισσότερο σχολιασμό από μέρους σου. Δεν είναι απαίτηση αυτό βέβαια…

    Κατά τα άλλα, συγνώμη κιόλας αλλά αυτό το «donate ρε μουνια» πάνω δεξιά είναι απαράδεκτο…

    • ως προς το σχολιασμό ομολογώ, ότι πλέον δυσκολεύομαι να γράψω κανονικά χωρίς να καταφεύγω σε βλαστήμιες. Πιστεύω θα μου περάσει 🙂
      Για το donate ρε μουνιά, αναγνωρίζω ότι πιθανώς είναι άκομψο ή τέλος πάντων κάπως άσχημο, αλλά ςίναι για καλό σκοπό, ταιριάζει με το γνωστό σύνθημα «αγάπη ρε μουνιά», και εν τέλει είναι ζήτημα επιβίωσης, του σταθμού εννοώ.

  5. tanevramou

    Ε, άμα μπλέκει αγγελάκας και αγάπη άκου κι αυτό μπας και συνέλθουμε ομαδικά:
    Αγάπη ρε μουνιά

  6. δεν ξέρω αν η σιωπή είναι λύτρωση… δεν ξέρω αν οι κραυγές είναι λύτρωση… το μόνο που ξέρω είναι ότι η λύση θα προέλθει από νέες συλλογικότητες, προς το παρόν δεν υπάρχει καθαρός λόγος εναλλακτικής λύσης. κραυγές και σιωπές. Να σπάσουμε τις σιωπές όχι με κραυγές αλλά με δράση.

  7. κλαίω και απορώ….και ας με λένε τρελό…

    καλημέρα φίλτατε!

  8. Ιπτάμενος Ολλανδός

    Φοβερός Αναγνωστάκης, πολύ καλή ανάρτηση.

    Να προσθέσω και εγώ ένα λιθαράκι όχι δικό μου (Α. Καμύ):
    «…Ωστόσο πάντα πίστευα ότι αυτός που βασίζει τις ελπίδες του στην ανθρώπινη φύση είναι βλάκας, ενώ αυτός που τα παρατάει λόγω καταστάσεων είναι δειλός. Από δω και πέρα, η πιο αξιοπρεπής στάση θα είναι να ρισκάρουμε τα πάντα σε ένα φοβερό στοίχημα: ότι τα λόγια είναι πιο δυνατά από τα όπλα.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s