reality bites vol.2

Ακούω ξανά και ξανά βουλευτές, υπουργούς και νηφάλιους παρατηρητές να επαναφέρουν στην τάξη όσους διαμαρτύρονται, εγκαλώντας τους φωνακλάδες λαϊκιστές για έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα. Πραγματιστής, σοβαρός, ρεαλιστής. Να τα προσόντα του συμμετέχοντα στο δημόσιο διάλογο.

Άκουγα τον υφυπουργό εμπορικής ναυτιλίας να λέει σε ραδιοφωνική συνέντευξη, ότι του αρέσει να μιλάει για τον πραγματικό κόσμο. Είναι δύσκολο, λέει, να ζητάς δανεικά και να λες θα τα κάνω ότι θέλω. Ο πραγματικός κόσμος, η δύσκολη συνθήκη της διαπραγμάτευσης, ο ρεαλισμός των νέων μέτρων, οι απαιτήσεις των δανειστών. Υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος γεμάτος διαπραγματεύσεις, ποσοστά επί τοις εκατό, μειώσεις, περικοπές, λογαριασμούς, υπαλλήλους του ΔΝΤ, υπουργούς και αξιωματούχους της Κομισιόν. Υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος γεμάτος πίνακες με παραδείγματα σε εφημερίδες και έντυπα. Ένας κόσμος με παράθυρα και οθόνες, στον οποίο διάφοροι καλοσιδερωμένοι τύποι ανακοινώνουν, επεξηγούν, δικαιολογούν ως αναπόφευκτα αυτά που μέχρι χτες ξόρκιζαν ως απαράδεκτα. Υπάρχει ένας πραγματικός κόσμος γεμάτος κόκκινες γραμμές και άτακτες υποχωρήσεις.

Υπάρχουν όμως, όλων των ειδών οι πραγματικότητες. Όλων των ειδών τα εκβιαστικά διλήμματα. Αν είναι δύσκολη η διαπραγμάτευση και αναγκαία η μείωση κατά 15% ή 22% του κατώτατου μισθού, δεν είναι όμως και το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο.

Δύσκολο είναι να κοιμάσαι με μια κουβέρτα και ένα πάπλωμα στο πεζοδρόμιο της Ασκληπιού. Δύσκολο είναι να έχεις μιλήσει σ’ αυτόν τον άνθρωπο κι έπειτα να τον προσπερνάς κάθε απόγευμα, βλέποντας μόνο ένα χέρι και ένα πλαστικό ποτήρι να εξέχουν απ’ τα αυτοσχέδια σκεπάσματα. Δύσκολο είναι να σε παίρνει τηλέφωνο κάποιος φίλος και να ρωτάει αν όντως το επίδομα ανεργίας θα φτάσει 369€. Δύσκολο είναι, άλλος φίλος να συμπληρώνει τρία χρόνια ανασφάλιστος, δουλεύοντας όλα αυτά τα τρία χρόνια ανάμεσα σε καλώδια και κατσαβίδια.
Δύσκολο είναι να μένεις απλήρωτος πέντε μήνες. Δύσκολο είναι να ακούς ότι στα συσσίτια που μοιράζονται στα σχολεία κάποια παιδιά, ενώ το χρειάζονται, ντρέπονται να πάνε να το ζητήσουν. Ή ν’ ακούς ότι παιδιά που έχουν ανάγκη από μαθήματα και ενώ βρίσκονται δάσκαλοι να τους διδάξουν δωρεάν, διστάζουν να κάνουν τις συναντήσεις σπίτι τους. Ντρέπονται να δείξουν την απότομη αλλαγή του βιοτικού επιπέδου της οικογένειάς τους.

Η διαπραγμάτευση των επίσημων προσώπων του τόπου μπορεί να αποδεικνύεται ψυχοφθόρα και ζόρικη. Ακόμη πιο ζόρικα όμως απ’ τα νούμερα που ανταλλάσσουν τρόικα και κυβέρνηση, είναι το νούμερο 20.000 για τους άστεγους. Ακόμη πιο ζόρικο είναι το 20% ανεργία.

Μπορεί αυτοί που διαπραγματεύονται ή ονειρεύονται περικοπές και απολύσεις να λένε ότι ακριβώς αυτοί είναι οι λόγοι της διαπραγμάτευσης, η σωτηρία δηλαδή του τόπου. Δυστυχώς όμως, μέχρι στιγμής καμία διαπραγμάτευση δεν έχει συνδεθεί με την τύχη των ανθρώπων αυτού του τόπου. Μέχρι στιγμής τα χρήματα που λαμβάνουμε απ’ τους δανειστές δεν πάνε στους 20.000 άστεγους ή στο 20% της ανεργίας. Αντιθέτως, κάθε μέρα ρεαλιστικής και ψύχραιμης διαπραγμάτευσης, γεμίζει ζωντανά πτώματα τα πεζοδρόμια, κάθε μέρα πραγματισμού γεμίζει τις λαϊκές μετά τις 2 το μεσημέρι. Ο ρεαλισμός τους στα μάτια μου, συνδέεται άμεσα με το άγχος που βλέπω στους δικούς μου ανθρώπους, όταν κάνουν προσθέσεις επί προσθέσεων, κοιτώντας επίμονα ένα τρομαχτικό ποσό στο λογαριασμό της ΔΕΗ.

Η δύσκολη πραγματικότητα που επικαλούνται όσοι διαπραγματεύονται εκ μέρους μας, όσοι λένε ότι στην Ελλάδα δεν εφαρμόστηκε το μνημόνιο, ότι στην Ελλάδα υπάρχει ακόμη λίπος, ότι οι δανειστές έχουν δίκιο, δεν μπορεί να συγκριθεί ούτε για αστείο με την πραγματικότητα των 369€. Η πραγματικότητά τους δεν συγκρίνεται με τον αληθινό κόσμο της Ελλάδας. Τον κόσμο που περιμένει στην ουρά του ΟΑΕΔ, τον κόσμο που όπως λένε οι αρμόδιες οργανώσεις βρίσκεται σε ανθρωπιστική κρίση.

Όσοι επικαλούνται τον ρεαλισμό και την απουσία εναλλακτικής και ζητούν θυσίες, δεν μας εξηγούν τί σώζεται και τί θυσιάζεται. Δεν καταφέρνουν να συνδέσουν την σημερινή και αυριανή κοινωνική εξαθλίωση με κάποια μελλοντική έστω οικονομική και κοινωνική ανάταση. Δεν έχουν σχέδιο, πρόγραμμα ή επιθυμία για κάτι τέτοιο. Κόβουν, μειώνουν και γκρεμίζουν προς μία και μόνο κατεύθυνση. Μέχρι να φτάσουμε στο πρωτογενές πλεόνασμα, ο κόσμος θα βάζει πλάτη, μέχρι να ξεχρεώσουμε, ο κόσμος θα θυσιάζεται, μέχρι να εκπλήξουμε ευχάριστα τις αγορές, ο κόσμος θα συντρίβεται.

Εν τέλει, δεν θα υπερβάλω αν πω ότι οι ρεαλιστές δυσκολεύονται να κατανοήσουν την πραγματικότητα. Αντιθέτως, με περισσή σιγουριά,  διαπραγματεύονται τις θυσίες των άλλων και καθορίζουν τις ζωές όσων πιθανότατα δεν θα συναντήσουν ποτέ στο δρόμο. Η διαπραγμάτευση, η παραμονή ή η έξοδος απ’ την Ε.Ε., η χρεοκοπία είναι δραματικά διακυβεύματα. Η βίαιη φτωχοποίηση, η κατάρρευση των δομών, η ανεργία πάλι, είναι αναγκαία κακά.

Υπάρχουν όλων των ειδών οι πραγματικότητες.

Προς το παρόν, ζητείται πραγματιστής που να περπατάει στα πέριξ της Πανεπιστημίου, στα γραφεία του ΟΑΕΔ και στις συνοικίες που μένουν άνθρωποι και όχι σεκιουριτάδες. Ζητείται πραγματιστής που να καταφέρνει να ζήσει με 369€.

υγ. ποστίδιο που γράφτηκε εν θερμώ και οπωσδήποτε χωρίς καμία νηφαλιότητα, προχθές το βράδυ.
Advertisements

4 Σχόλια

Filed under υπερβολές

4 responses to “reality bites vol.2

  1. μηπως να το τυπωναμε το παραπανω και να το στελναμε στους 300 ?
    μπορει καποιον να το πιασει το φιλοτιμο και να το διαβασει

  2. Όχι αγαπημένο Βυτίο, να με συμπαθάς δλδ, αλλά είσαι λάθος. Απόλυτα ρεαλιστές είναι οι καλοσιδερωμένοι τύποι, μια χαρά την αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα. Απλά δεν τους αφορά η πραγματικότητα των 369 ευρώ, δεν είναι η δική τους πραγματικότητα. Και δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθείς να τους πείσεις, δείχνοντάς τους άστεγους και πεινασμένους. Τι θαρρείς, πως θα τους λυπηθούν;
    Είναι απόλυτα πεισμένοι για τη δικιά τους πραγματικότητα που δεν είναι αυτή του χεριού με το κυπελάκι που προεξέχει από τα σκεπάσματα. Γι’αυτούς, το χέρι με το κυπελάκι, είναι παράπλευρη ζημιά, ένα ενοχλητικό σκουπιδάκι στο καλοσιδερωμένο τους εξελόφυλλο: ένα φου του κάνουν και φεύγει, πάει παραπέρα. Κι αν δεν πάει, απλά το λιώνουν, ή το πετάνε στον σκουπιδοντενεκέ. Τόσο απλά.
    Κι οι τεχνοκράτες, κι οι καθεστωτικοί βουλευτές, ο Μίχαλος και ο Προβόπουλος μια χαρά ξέρουν αυτή την άλλη πραγματικότητα που περιγράφεις. Απλά δεν τους αφορά: είναι η πραγματικότητα του αναλώσιμου κρέατος, του αναλώσιμου εργατικού δυναμικού.
    Για να το κάνω λιανά, ο χάλλυβας που λιώνει στους 1000 βαθμούς στα καμίνια της Χαλλυβουργίας και ο εργάτης που δουλεύει το καμίνι, είναι ακριβώς το ίδιο για τον εργοδότη, τον τεχνοκράτη και το βουλευτή: εργαλεία, αναλώσιμα μέσα για να του βγαίνουν τα νούμερα στο εξελόφυλλο. Αντιπροσωπεύουν απλά κόστος που πρέπει να συμπιεστεί, για να βγουν τα νούμερα.
    Κι όσο δεν το αντιλαμβάνεται αυτό ο κόσμος που ζει την πραγματικότητα των 369 ευρώ, θα συνεχίσει να πηγαίνει μπροστά στο Κοινοβούλιο ζητώντας από αυτούς εκεί να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά του. Μόνο που τα συμφέροντα των εντός και των εκτός δεν συμπίπτουν: για την ακρίβεια είναι αντικρουόμενα. Κι όσο οι κοινωνικές συνθήκες ήταν κάπως πιο συγκλίνουσες, περίσσευαν ψίχουλα και νομίζαμε πως ζούσαμε σε μια κατάσταση κοινωνικής ειρήνης, μια εικονική ευημερία. Μόνο που δεν ήταν ειρήνη: ήταν ανακωχή.
    Η ανακωχή όμως έληξε, οι αντιθέσεις οξύνθηκαν και θα κερδίσει η πλευρά που θα εκτιμήσει την πραγματικότητα σωστά. Και που θα πάρει απόφαση πως ανακωχή τέλος, οπότε πλέον δεν ζητά χατήρια, αλλά επιβάλλει τους όρους της. Αλλά για να κερδίσει η πλευρά των 369 ευρώ, χρειάζεται αφενός να διαβάσει την πραγματικότητα ως τέτοια (την πραγματικότητα της ανακωχής που έληξε) και, κυρίως, να πιστέψει στον εαυτό της και στις δυνάμεις της, γιατί όπως λένε και οι ΟWS είναι όντως η πραγματικότητα του 99%.

    Ακόμα και στο πολύ καλογραμμένο σου κείμενο όμως, εγώ διακρίνω ηττοπάθεια και υποχωρητικότητα, και συμπάθα με αν διαβάζω λάθος. Αντιθέτως, αυτό που χρειάζεται είναι τσαμπουκάς: ο τσαμπουκάς αυτών που αγαπούν τη ζωή και όχι τα εξελόφυλλα με τα πολλά μηδενικά πριν την υποδιαστολή.

    Συγγνώμη για την πολυλογία.

  3. Το κείμενο σου είναι σπουδαία συμπυκνωμένο και καίρια ειρωνικό.
    Θα ήθελα να το κάνω ανάρτηση παντού, αλλά ξέρω ότι όσοι θα το διαβάσουν απόμένα, πάνω κάτω τις ίδιες σκέψεις μοιράζονται ήδη.
    Το κείμενό σου ίσως έπιανε τόπο αν αυτοί στους οποίους απευθύνεται ήταν άνθρωποι. Συμφωνώ με την Κροτ και επαυξάνω και το προχωράω:
    στηλιτεύεις τις αντιφάσεις ενός σχεδίου, τις οποίες υφίστανται μέχρι τώρα οι από κάτω, ενώ οι από πάνω έχουν στο νου τους μόνο το σχέδιο. Ούτε καν τις αντιφάσεις του, ούτε καν τις συνέπειές του. Όταν οι συνέπειες χτυπήσουν τη δική τους πόρτα (λέω τώρα, δεν ξέρω κιόλας) θα μπουν ίσως στη διαδικασία να αναλογιστούν την πραγματικότητα. Έστω μια πραγματικότητα. Προς το παρόν υπάρχει μόνο το σχέδιο. Και οι δείκτες.
    Και τα τομάρια.

    (είμαι βέβαιος πως ότα χρειαστεί βίαια να αναλογιστούν την πραγματικότητα, θα έχουν κι εκεί τις λύσεις: ένα ελικόπτερο αρκεί. Στους προορισμούς του ελικοπτέρου, έτσι κι αλλιώς, υπάρχουν καταθέσεις για να τη βγάλουν δυο ζωές.)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s