τρόποι

Το Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου, από τις 12.00 το μεσημέρι έως τις 7.00 το απόγευμα, στο radiobubble (Ιπποκράτους 146, Νεάπολη Εξαρχείων), συγκεντρώνουμε τρόφιμα για άπορες οικογένειες, φτωχά νοικοκυριά, άνεργους, μετανάστες και άστεγους της Αθήνας.

-//-

Περνάνε οι μέρες και τείνω να καταλήξω ότι όλα πλέον μοιάζουν όλο και πιο λίγα. Οι λέξεις, οι μικρές κινήσεις, κάτι σαστισμένες δράσεις, κάτι καλέσματα που απλώνονται στην πόλη. Όλα αυτά αυξάνονται με φοβερό ρυθμό. Απεργίες, κείμενα για απεργίες, κείμενα για τους άστεγους, συζητήσεις, το χέρι ανοίγει την ντουλάπα να βρει ρούχα να βρει χρήματα να βρει ότι μπορεί. Μα μια γεύση ήττας, μια πικρή γεύση κολλάει στο στόμα και δεν μπορείς να τη φτύσεις μακριά. Έχει καθίσει πάνω στα δόντια σου, κατεβαίνει χαμηλά και ανακατεύει το στομάχι. Ότι και να κάνεις, ότι και να πεις είναι λίγο, παράταιρο, άκαιρο, μικρό. Όλες οι κινήσεις σου είναι ανίκανες να σταματήσουν την αδιάκοπη ροή, την ιλιγγιώδη πτώση. Πετυχαίνω τον άλλο στο κέντρο. Πήγε να αφήσει τρόφιμα, έδωσε χρήματα στους απεργούς, τώρα γυρνάει ανάποδα την τσέπη του να δώσει κάτι σε έναν άντρα που κοιμάται στο πεζοδρόμιο της Ασκληπιού επιμένοντας να κρατάει σφιχτά το άδειο πλαστικό ποτήρι. Ο άλλος μπροστά μου βγάζει 640 € το μήνα και δεν είναι αρκετά, όχι για να ζήσει, αλλά για να βοηθήσει. Βλέπω την φιγούρα του να απομακρύνεται καθώς στρίβει δεξιά στην Ακαδημίας. Το να μείνεις ζωντανός στην Ελλάδα του 2011 αποβαίνει το πιο ζόρικο απ’ όλα τα εγχειρήματα.

-//-

Ο φοβερός και τρομερός old επιμένει: «βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα» (παρεμπιπτόντως ο old συμμετέχει, όπως κ άλλοι φίλοι στο περιοδικόν Unfollow, να ευχηθούμε καλοτάξιδο). Βρες τρόπους. Μίλα, κουνήσου, μην χάνεις το κουράγιο σου, ανακάλυψε το περίσσευμα αλληλεγγύης, γίνε μέρος αυτού του κόσμου, μην τον μαθαίνεις κάθε βράδυ στις 8, μην κλείνεις τα μάτια σου περνώντας δίπλα του στους δρόμους της πόλης, μην κάνεις υπομονή. Βρες τρόπους να καθυστερήσουμε τη νύχτα.

-//-

«Έζησε κανείς θλιβερά πράγματα. (Σπίτια μαύρα, κλειστά. Αναιμικά, εξόριστα δέντρα του δρόμου. Η «μαντάμα» μετράει απογοητευμένη τις μάρκες της. Στην πλατεία οι λούστροι, κουρασμένοι να κάθονται, σηκώνονται και παίζουν μεταξύ τους. Ο νέος νομάρχης, με μονόκλ, επροσφώνησε τους υπαλλήλους. Δίπλα εξύπνησαν για να πάρουν το τρένο. Ποτά ανδρών 10 δρ., ποτά γυναικών 32,50 δρ.) Στον άνεμο ανοίγει ένα παράθυρο, κ’ έρχεται μπροστά μας. Όλα ξεχνιούνται. Είναι εκεί, άσπιλη, απέραντη, αιώνια. Με το πλατύ της γέλιο σκεπάζει την ασχήμια της. Με τη βαθύτητά της μυκτηρίζει. Η ψυχή του εμπόρου πεθαμένη και περπατεί. Η ψυχή της κοσμικής κυρίας φορεί τα πατίνια της. η ψυχή του ανθρώπου λούζεται στην αγνότητα της θαλάσσης. Βρίσκει η νοσταλγία μας διέξοδο και ο πόνος μας την έκφρασή του.»*

* Ο Καρυωτάκης ως βλόγερ. Τα πεζά του εδώ. Σα να λινκάρω σε Θας.

-//-

Ο Ζαμπέτας με τον Χατζιδάκι στο στούντιο, μπουζούκι και πιάνο. Ακούω το τραγούδι και τοποθετώ όλο το βάρος μου στο δάχτυλο που πατάει f5 να κάνει ριφρές η σελίδα να ξαναρχίζει το κομμάτι, να αλλάξει επιτέλους και η ένδειξη που λέει μηδέν κάτω δεξιά στη σελίδα. Πριν προλάβεις να σκεφτείς, αυτό και το επόμενο τραγούδι αποδεικνύονται συστημένα. Η διάθεση είναι κάτι το περίεργο. Λίγο πριν σκάσεις με φόρα στο έδαφος, ανοίγεις τα μάτια για να διαπιστώσεις πόσο μακριά είσαι απ’ το σημείο μηδέν. Και χάνει στα σημεία ο υποκριτής εαυτός που ήταν έτοιμος να καταφύγει σε άλλο ένα ποστάκι για τους φτωχούς των Αθηνών. Τώρα έχει φεγγάρια και βόλτες και το μπουζούκι του Ζαμπέτα, που αν ακούσεις όλη την εκπομπή παίζει διαρκώς άλλα απ’ αυτά που του λέει ο Μ.Χ. Αλλά για τους αυτοσχεδιασμούς του Ζαμπέτα τα λέει καλύτερα εδώ.

Advertisements

8 Σχόλια

Filed under διάφορα

8 responses to “τρόποι

  1. Όπως και να αρχίζει ένα ποστ, άμα κλείνει με γιουτουμπάκι με το φοβερό δίδυμο, αντέχεις τη πικρή γεύση στο στόμα και είσαι έτοιμος για βόλτα στα ζόρικα φεγγάρια.

  2. Ο Καρυωτάκης ως βλόγερ. Ω ναι (αλλά ας αυτοσυγκρατηθούμε).

  3. «Η διάθεση είναι κάτι το περίεργο.Λίγο πριν σκάσεις με φόρα στο έδαφος, ανοίγεις τα μάτια για να διαπιστώσεις πόσο μακριά είσαι απ’ το σημείο μηδέν.» Ναι, δεν είναι γαμάτη αυτή η ανατροπή?
    Πάντα στις ανατροπές ποντάρω τα λεφτά μου. Αλλιώς, πώς?

  4. Σε χαίρομαι που έχεις βρει γωνίες να πιάνεσαι και δίνεις και σε εμάς καβάντζες.
    Ωστόσο θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι πλέον κάποια τραγούδια τα τραγουδώ κατ’ιδίαν και με κλειστά μάτια από φόβο και ντροπή. Διότι ο καημός του «με το φεγγάρι πως αχ πως να τραγουδήσω» φαντάζει προκλητικός και αυθάδης πια. Κι αυτό πονάει όσο να πεις.
    (Όμορφο αυτό με τη διάθεση.Αλλά δεν κρατάει πολύ το άτιμο)

  5. Ασχετο σχόλιο αλλά εκ βαθέων: Μετά το σημερινό σου πρόγραμμα στο μπαμπλ, αν είχα μια αμφιβολία περί εορτών στην Αθήνα, έσβησε κι αυτή. Υποσχέσεις… :ρ

  6. γειά σας παίδες.
    γειά σου Τσαλ, φοβερό δίδυμο, το κάτι άλλο.

    δύτη, διάβασα απανωτά όλα του τα πεζά και η φόρμα μου φάνηκε τόσο γνώριμη, ένα κλικ μακριά. (οκ, ντρέπομαι, αλλά τί να κάνουμε, ας είμαστε κ λίγο υπερβολικοί)

    karagiozaki, μου θυμήσατες
    «κ γω σε ποντάρω κ ύστερα πάω πάσο
    σε ένα καρέ τυφλό»

    SN, πάνω κάτω, διαρκή σκαμπανεβάσματα, στο σχοινί του Κάφκα κλπ

    Theorema, από υποσχέσεις καλά πάμε. 🙂

  7. Βυτίο, ακούγεσαι κάπως λαχανιασμένος. Τι συμβαίνει;

  8. τρέχω απ’ το πρωί κ έχω το μυαλό σε άλλα απ’ τα οποία τρέχω.
    Θα ισορροπήσω. Δώσε μου μια δυο ώρες 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s