στρογγυλά, προπαντός στρογγυλά

Edit 1- μάλλον προπαντός έπρεπε να πω κ όχι όπως αρχικά έγραψα *προπαντώς*

Μερικά σκόρπια κομμάτια δημόσιου λόγου.

– 1 –

Στην εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη προχθές ο Βορίδης είναι ένας ακτιβιστής της δεξιάς. Ένας εθνικοφιλελεύθερος (δηλαδή; Κάτι σαν, όχι εθνικιστής με το ένα αυτοκίνητο στον καθένα – καθένα βέβαια καθαρό, ωραίο Έλληνα αλλά εθνικιστής με αγορές που ρυθμίζουν το μέγεθος της λιτότητας).

Στο σάιτ του ίδιου δημοσιογράφου ο Μπίστης γράφει κομμάτι για το Βορίδη χρησιμοποιώντας, για να το περιγράψει, τις εκφράσεις: «ηπιότητα λόγου», «με όπλα του την κοινή λογική και τη χεγκελιανή διαλεκτική». Θα ρωτούσα πώς η κοινή λογική και η ηπιότητα ταιριάζουν με τα βουλιαγμένα καράβια στον πάτο του Αιγαίο, αλλά δεν βαριέσαι, όπως σημειώνει ο Μπίστης παρακάτω: «Ας μην είμαστε πλεονέκτες». Ίσως να αρκεί να καταδικάζεις τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται κι ας μην καταδικάζεις τη βία ενάντια στους μετανάστες.

– 2 –

Στους ΝΥΤ υπάρχει δημοσίευμα με τίτλο «Conspiracies, Coups and Currencies». Μεταξύ άλλων, ο δημοσιογράφος γράφει «But for the inhabitants of Italy and Greece, who have just watched democratically elected governments toppled by pressure from financiers, European Union bureaucrats and foreign heads of state, it evokes the cold reality of 21st-century politics. Democracy may be nice in theory, but in a time of crisis it’s the technocrats who really get to call the shots. National sovereignty is a pretty concept, but the survival of the European common currency comes first.»

– 3 –

Σε εκπομπή του Τριανταφυλλόπουλου το 1995 μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου,  συμμετέχει στο πάνελ και ο Βασίλης Διαμαντόπουλος.

Μεταξύ άλλων λέει: «η διαφορά μας από την χούντα είναι τούτη. Η χούντα είναι ένας ξεκάθαρος εχθρός. Σήμερα υπάρχει μία χούντα (επίτρεψτε μου να πω κ έχω συνείδηση αυτού που λέω) η οποία καλύπτεται απ’ το άλλοθι της δημοκρατίας». (..) «Όταν γίνονται αυτά τα γεγονότα με τους βανδαλισμούς (σε εισαγωγικά), γιατί δεν τους κρίνω βανδαλισμούς, είναι μια έκφραση κραυγής αυτή, όλα τα δημόσια πρόσωπα, όλοι οι υπεύθυνοι  του κράτους (ο χυτήρης βγαίνει γλυκύτατος, ο παπανδρέου βγαίνει γλυκύτατος και πανήρεμος) δεν έχουν συγκινηθεί δεν έχουν ανατριχιάσει γι’ αυτά τα γεγονότα καθόλου. Καταλήγω στο φριχτό συμπέρασμα ότι οι πράξεις αυτές των φοιτητών ήταν λίγες, αφού δεν ξύπνησαν κανέναν και ίσως πρέπει να πολλαπλασιαστούν για να ξυπνήσουν κάποτε». (..) «Προτιμώ να αυτοκτονήσω παρά να ευλογήσω την επέμβαση των ματ. Σε καμία περίπτωση». (Στο yt: Μέρος 2Μέρος 3Μέρος 4)

αυτό, δεν είναι ένα τσεκούρι

***

Ένας δημοσιογράφος των NYT μπορεί να λέει τη λέξη πραξικόπημα. Εμείς όχι. Λαϊκίζουμε, υπερβάλλουμε, δεν ξέρουμε πώς ήταν τα πράγματα στη χούντα. Ας είμαστε πιο νηφάλιοι στα επιχειρήματά μας. Μας το επισημαίνουν όλοι. Πωρωμένοι δημοσιογράφοι, μετριοπαθείς αριστεροί και υπερβολικά ευφυείς φιλελεύθεροι.

Το 1995 στο δημόσιο διάλογο, στην τηλεόραση, μπορεί να βγαίνει ο Διαμαντόπουλος και να λέει ότι «λίγα έσπασαν» και ότι «η ελληνική σημαία είναι το πανί που έδωσαν σ’ ένα ράφτη» και «σήμερα έχουμε χούντα με το άλλοθι της δημοκρατίας». Σήμερα, κάθε φορά που κάποιος εκπρόσωπος πχ. του Σύριζα ή γενικώς κάποιος με αριστερό υπόβαθρο πάει να ψελλίσει κουβέντα, σύσσωμες μας κατακλύζουν οι φωνές στο στούντιο. Δημοσιογράφοι και πασοκονεοδημοκράτες (αλλά και δημαρίτες και λοιποί) ρωτάνε και επιμένουν: «καταδικάζετε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται;». Αν δεν πάρουν θετική απάντηση δεν πρόκειται να αρθρώσεις κουβέντα. Δεν θα υπάρχεις, δεν θα έχεις θέση στη δημοκρατίας μας (που ως γνωστόν δεν έχει αδιέξοδα, ενώ ο τηλεοπτικός της χρόνος είναι πολύτιμος). Σήμερα αναρωτιέμαι, μπορείς στο δημόσιο διάλογο (εκτός τουίτερ και αριστερίστικου ενδο – σχολιασμού) να χρησιμοποιήσεις επιχειρήματα τύπου Διαμαντόπουλου; Ή μήπως είναι ακραία και παλαβά αυτά τα λόγια; Πόσο ακραία είναι σε σχέση ας πούμε με τη φράση «ακτιβιστής της δεξιάς» ή με τη φράση «όπλο του η κοινή λογική»;

Η εκτροπή σε slow motion (που λέει κι ο Talws) είναι, νομίζω, πρώτα απ’ όλα φανερή στο δημόσιο διάλογο και ειδικά στην τηλεόραση. Φαίνεται σε μία αποστροφή του Πρετεντέρη όταν λέει, σε μία παύση καθώς κοιτάζει τα χαρτιά του, «ε τι να συζητήσουμε με όσους θέλουν έξοδο απ’ το ευρώ; (μτφρ: τι να πούμε με τους τρελούς; ). Το κορυφαίο πλήγμα που δεχόμαστε απ’ την εκπομπή – πλυντήριο του Θεοδωράκη δεν είναι η «αγιοποίηση» τρόπον τινά του Βορίδη. Αντίθετα, είναι η παρουσία Ψαριανού, η οποία ασυναίσθητα έρχεται να οριοθετήσει ενώπιον του μεγάλου κυριακάτικου κοινού τα όρια της αριστεράς. Παρόμοια οριοθέτηση κάνει ο Παπαχελλάς και άλλοι όταν μιλάνε για συνταγματικό τόξο ή δυνάμεις ευθύνης. Το λαός, η νδ, το πασόκ, η δημαρ και η Μπακογιάννη είναι οι μόνοι συνομιλητές, οι μόνοι εντός δημοκρατίας και ορίων ευρισκόμενοι. Τα όρια έχουν τεθεί. Η νομιμότητα, όπως την εννοούν αυτοί βεβαίως, έχει λάβει την ύψιστη θέση ανάμεσα στις αξίες που υπερασπιζόμαστε.

Στο δημόσιο διάλογο δεν υπάρχει πρόβλημα απ’ τους ακροδεξιούς που αγορεύουν εντός κοινοβουλίου και μαχαιρώνουν εκτός. Το πρόβλημα είναι όσοι δεν καταδικάζουν τη βία που αμαύρωσε τις παρελάσεις. Το πρόβλημα είναι όσοι δεν δέχονται απερίφραστα το αυτονόητο των συγκεκριμένων ορίων της δημοκρατίας. Ορίων που ταυτίζονται με τον τελευταίο επικαιροποιημένο μνημόνιο.

Στην αρχή της εκπομπής, ο Διαμαντόπουλος λέει ότι δεν τον κάλεσε ο παρουσιαστής, αλλά αυτός πήρε την πρωτοβουλία να παρέμβει. Λέει λοιπόν: «Αυτό το έκανα γιατί αισθάνθηκα μία ενοχή αν δεν μιλήσω μπροστά σ’ αυτά τα συγκλονιστικά γεγονότα, που για μένα αποτελούν ιστορική στιγμή».

Άραγε θα μας πλημμυρίσει και μας η ίδια εκείνη ενοχή; Θα μιλήσουμε επιτέλους σκληρά, ψύχραιμα και εκτός του δικού τους συνταγματικού τόξου; Όχι απλά για να φωνάζουμε αλλοπαρμένοι «χούντα», όχι απλά για να ουρλιάξουμε με υψωμένες γροθιές, αλλά για να ξαναπούμε, όπως τότε, ότι η δημοκρατία τους έχει καταντήσει ένα ξέπνοο άλλοθι.

Υγ. (μαζί με το γλίστριμα σε μια όλο πιο αυταρχική και συντηρητική ρητορική, έρχεται άγκαζε και ο πουριτανισμός. Γράφει ο Σραόσα:

–  4 –

Αφού θάψαμε την κοινωνία όλη, μου λέει απότομα και χωρίς εισαγωγή ότι ανησυχεί σε τι κόσμο θα μεγαλώσει το παιδί του. Νόμισα ότι μιλάει για τη φτωχεια που έρχεται και την απευθείας υποδουλωσή μας στο κεφάλαιο (χωρίς τη μεσολάβηση πολιτικής, κρατών, κυβερνήσεων κτλ). Όχι γι’ αυτό, μου απαντάει, απλώς συνειδητοποιεί ότι η κοινωνία θα είναι πιο πουριτανική, ακόμα πιο πουριτανική: η γυναίκα θα είναι «ή πουτάνα ή αγάμητη, όπως τον καιρό των γονιών μας».  )

Advertisements

15 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

15 responses to “στρογγυλά, προπαντός στρογγυλά

  1. Για το 2.) O Douthat νομίζω το γράφει ειρωνικά, εξ’ού και η αναφορά στην αρχή του άρθρου σε Κινέζους και Γερμανούς.

  2. λέτε; δεν ξέρω δεν το πιάνω για ειρωνεία, αν κρίνω κ απ’ το τέλος του άρθρου. Νομίζω το λέει ο άνθρωπας, το βασικό είναι να σωθεί το ευρώ κ να έχουμε σταθερότητα, αν γι’ αυτό τώρα χρειάζεται λίγη λιγότερη δημοκρατία ε, εντάξει δε θα πεθάνουμε κιόλας.
    Θα το ξαναδιαβάσω πάντως μήπως δεν το πιάνω.

  3. Ίσως έχω άδικο και έχετε δίκιο. Όπως το κατάλαβα, περιγράφει το τι συμβαίνει από απόσταση χωρίς να εκφράζει ισχυρή άποψη. Στην τελευταία παράγραφο είναι ξεκάθαρο. Ωστόσο η τελευταία πρόταση λέει το αντίθετο, καλοί οι τεχνοκράτες αλλά μακριά από εμάς.

    Ο Douthat είναι συντηρητικός αν και γράφει στους nytimes, είναι γενικά μετριοπαθής όμως.

  4. Μπετατζής

    Πολύ ωραία ανάρτηση. Να θυμίσω απλώς ότι εναντίον του Διαμαντόπουλου (και του Ρούση) κάποιος φασιστοεισαγγελέας άσκησε τότε ποινική δίωξη για προσβολή του συμβόλου της σημαίας (ή κάπως έτσι) και οι άνθρωποι ταλαιπωρήθηκαν με δικαστήρια και τελικά αθωώθηκαν.

  5. ο Douthat είναι ο OldBoy της Νέας Υόρκης.
    η εντόπια πραγματικότητα τα’χει προσπεράσει αυτά και κάνει πλέον τον ίδιο τον OldBoy να μοιάζει η Κάρι Μπράντσο του πολιτικού λόγου.

    ήθελα επίσης να πω σχετικά με το Διαμαντόπουλο, δεν είναι ακριβώς τόσο αθώα η εποχή εκείνη. τον είχαν σύρει σε δίκη γι’αυτές τις δηλώσεις, μαζί με τον Ρούση. ο γέρος τη γλίτωσε -λόγω ονόματος λογικά, δεν τους έπαιρνε να το χοντρύνουν κι άλλο- και μετά προσπαθήσαν να απομονώσουν την περίπτωση Ρούση και να σύρουν εκείνον ξεχωριστά σε νέα δίκη.

    ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΜΙΡΑΛΑΣ.

  6. Πάντως, σε σχολιασμό της εκπομπής του Θεοδωράκη την επόμενη μέρα στο γραφείο και όχι μόνο, έχω να σας πω πως οι νεοδημοκράτες τρέφουν τρομερή συμπάθεια στο πρόσωπο του Βορίδη. Θεωρούν πως χαραμίζεται στο ΛΑ.Ο.Σ. Άκουσα ακόμα και το φοβερό ότι ο Θεοδωράκης τον πίεσε και δεν του φέρθηκε με σεβασμό.

  7. Το μέλλον έχει σκοτάδι, λέμε.
    Τον Βορίδη, αν θυμάστε, τον γλυκοκοίταζε το κόμμα της Ντόρας στο ξεκίνημά του, όταν ακόμα θεωρούσε εαυτό ελπιδοφόρο -και τούμπαλιν.
    Αχ, τον θυμάμαι τον Διαμαντόπουλο. Θλιβερό απομεινάρι της μεταπολίτευσης, θα τον χαρακτήριζαν σήμερα.

  8. Όποιος είδε την εκπομπή του Θεοδωράκη και θεώρησε ότι «τον πίεσε» τον Βορίδη, μάλλον έχει τον ίδιο οφθαλμίατρο με τον επόπτη που έβγαλε οφσάιντ το γκολ του Κατσουράνη (;) στο περσινό ντέρμπυ…

  9. ωραίος.

    θα διαφωνήσω (κι εγώ) μαζί σου ως προς την ερμηνεία του κειμένου του Douthat. και μόνο η φράση «The people of Europe have always been wary of trading their sovereignty for ever-greater unity — and now we can see why.» εξηγεί πολλά, όπως και η πρόταση που κλείνει το κείμενο.

    μου φαίνεται γράφονται αρκετά αντίστοιχα κείμενα στο εξωτερικό αυτόν τον καιρό, δες πχ κι αυτό στον New Statesman: http://www.newstatesman.com/blogs/the-staggers/2011/11/european-greece-technocrats

  10. kon

    Σε ένα διαδραστικό γράφημα, ο guardian απεικονείζει τις αλλαγές στις κυβερνήσεις στην Ευρώπη ανάλογα με την εποχή. Στη παρούσα συγκυρία χαρακτηρίζει τις κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ιταλία ως «ουδέτερες»
    (http://www.guardian.co.uk/world/interactive/2011/jul/28/europe-politics-interactive-map-left-right)
    Προφανώς όσο υπάρχουν συμφέροντα σε μια κοινωνιά και διαφορετικές διαστρωματώσεις, ουδέτερες πολιτικές αποφάσεις δεν υφίστανται. Παρατηρώ όμως πως ακόμα και αν ο αυταρχισμός στην Ευρώπη φτάνει να αγγίζει τα όρια της εποχής των πραξικοπημάτων, η λέξη χούντα δεν χρησιμοποιείται παρά μόνο από ορισμένα κομμάτια της αριστεράς και ορισμένους πατριδοκάπηλους δεξιούς. Ακόμα και ο Διαμαντόπουλος, προσπαθόντας να το ορίσει (που να ζούσε ο άνθρωπος να έβλεπε τι θα συνέβαινε στο μέλλον) το χαρακτήρισε ως χούντα με δημοκρατική νομιμοποίηση. Και είναι μάλλον πρωτόγνωρο αυτό το φαινόμενο, οπότε μπορεί κάποιος να δείξει ανοχή στις δυσκολίες ορισμού. Χρειάζεται όμως να επαναφέρουμε παλιά σχήματα για να εξηγήσουμε το τρέχον φαινόμενο ή μήπως μπορούμε καλύτερα; Μπορούμε να επικεντρωθούμε στα στοιχεία από τη δράση του Βορίδη που προκαλούν εμετό σε όλους τους Έλληνες με δημοκρατικές ευαισθησίες (ναι υπάρχουν ακόμα) ή θα προτιμήσουμε να αναλωθούμε σε ένα επαναληπτικό και αδιέξοδο σχήμα που επιρρίπτει ευθύνες στον Ψαριαννό και κυρίως στο κάθε Ψαριαννό, στο κάθε δημοκράτη που δεν είναι όσο αριστερός θα θέλαμε τη στιγμή που θα θέλαμε. Και τέλος, αυτή η γκρίνια για το ποιόν παίζουν τα καυεστωτικά μέσα, μπορεί κάποια στιγμή να σταματήσει ή έστω να ξεπεραστεί;
    Εν κατακλέιδι, θέλω να πω, και συγνώμη αν κούρασα, πως πάντα υπάρχουν τρόποι να μιλήσεις, δε ταιριάζει σε ανθρώπους που κατανοούν τη σημασία του αγώνα σε μια κοινωνία και έχουν την ελάχιστη παιδεία να οχυρώνονται πίσω από το παράπονο για τα μεγάλα παιδιά που δεν τους παίζουν. Αν έχουμε τη βασική καλλιέργεια, μπορούμε να δημιουργήσουμε μια νέα γλώσσα για να πούμε τα ίδια πράγματα, τα αυτονόητα δηλαδή. χωρίς να επιστρέφουμε σε σχήματα του παρελθόντος και τις αντίστοιχες έριδες. Το παρόν και το μέλλον απ’ότι φαίνεται είναι γκρί (!), πριν προλάβει να γίνει μαύρο, ας δημιουργήσουμε μια διαφορετική γλώσσα δίνοντάς του το χρώμα που επιθυμούμε. Όσο μπορούμε.
    Πολύ αναγκαίο το κείμενο σου πάντως!

  11. σχιζομητροπολιτάνος

    την ημέρα που σιχάθηκα πραγματικά το βαφτισιμιό του βαρδινογιάννη ήταν όταν είχε εκπομπή για το δρομοκαϊτειο.
    ο τρόπος που μιλούσε στους ‘ασθενείς’ ήταν ο τρόπος του επιτυχημένου προς τον απόκληρο. ο τρόπος του δυνατού προς τον αδύναμο.
    ιδιαίτερα εκείνη η εναλλαγή προοδευτικής συγκατάβασης/ ρεαλιστικής νουθεσίας από το βασίλειο του πραγματικού μου ανέβασε το αίμα στο κεφάλι -ακόμα το θυμάμαι- και με έκανε να καταλάβω πως ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ δεν είναι ‘παιδί του αστισμού’ -είναι ο αστισμός στα καλύτερά του.
    δείτε επίσης την αντίμετώπισή του προς τα παιδιά στην εκπομπή που έκανε για τις φυλακές ανηλίκων. όσοι έχουν ευαίσθητο στομάχι ας το αποφύγουν.
    βέβαια, σε σχέση με εκείνη την εκπομπή, -θυμάμαι- με παρηγορούσε η ιδέα πως το όλο σκηνικό δεν ήταν παρά ένα ψέμα. αν δεν υπήρχαν οι κάμερες και οι δεσμοφύλακες οι δεκαεξάχρονοι θα τον είχανε κάνει χιλια κομματάκια τον εναλλακτικό αλήτη ρουφιάνο και θα τέλειωνε εκεί η ιστορία…

  12. gasireu

    σχιζό έχεις πολύ δίκιο. Είχα γράψει και ‘γω τότε ένα κείμενο, πολύ ήπιο νομίζω σε σχέση με την αίσθηση που μου προκάλεσε. Εσύ τα λες καλύτερα. Μου είχε φανεί κλινικά απεχθής ο τρόπος προσέγγισης, άντε να ξεμπερδεύουμε με αυτούς τους χαμένους. Και ναι αναγνωρίζω αυτόν τον εστέτ αστισμό του κώλου στο ύφος του και στην αίσθηση που μου αφήνει.

  13. συμεών

    Ας αφήσουμε τους NYT , τον Θεοδωράκη , το Βορίδη , τον Πρετεντέρη και τα παιχνίδια όλων αυτών . Εάν , όμως , δεν έχουμε να αντιτάξουμε απέναντι στη βία , απ’όπου κι αν προέρχεται , μια απερίφραστη καταδίκη ,τότε γάμησέ τα : ισχύει αυτό που λέει ο πρετεντέρης.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s