μη με ρωτάς

(Μην περιμένετε σοβαρές αναλύσεις, η πολιτική, οικονομική και οποιαδήποτε άλλη συγκρότηση λείπει.)

Μου εξηγούν ότι στην επαρχιακή πόλη που μένουν, οικογένειες πάνε σε άλλες συνοικίες και ψάχνουν στα σκουπίδια για να μην τους αναγνωρίσουν οι γείτονες. Έπειτα η Μ. λέει, ότι κοιτώντας απ’ το παράθυρο, είδε τις προάλλες, ένα πατέρα να ψάχνει μέσα στον κάδο. Ανακάλυψε κάτι αλλά ήταν στο κάτω μέρος και δεν έφτανε. Σήκωσε το παιδί του, το έπιασε απ’ τη μέση και το κράτησε πάνω (αλλά και μέσα) απ’ τον κάδο για να φτάσει το αντικείμενο της παρατήρησης. Το λάφυρο αποδείχτηκε ότι ήταν ένα σακουλάκι με κρουασανάκια.

Οι απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα δεν μπορούν να παραμένουν ίδιες ανεξαρτήτως συνθηκών, περιρρέουσας ατμόσφαιρας και των ανθρώπων γύρω σου.

***

Κάποτε, όταν φίλοι συζητούσαν σχετικά με τη χρησιμότητα της παρουσίας των αριστερών κομμάτων στη βουλή βρισκόμασταν συχνά σε διαφωνία. Έλεγα ότι ένα αριστερό κόμμα ( ή καλύτερα μια συλλογικότητα ), θα έπρεπε μεν να κινητοποιείται εντός της κοινωνίας, αλλά δε χρειάζεται να απορρίπτει εντελώς τους θεσμούς. Οκ, προβληματική η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αλλά κάνουμε ότι μπορούμε μέσα στα πλαίσιά της, δρώντας κυρίως αμυντικά μέσα στη βουλή.

Τώρα αν με ρωτήσεις τι δουλειά έχει ένα αριστερό κόμμα στην παρούσα βουλή, θα δυσκολευτώ να βρω απάντηση. Μπορεί να σου πω ότι δεν είναι το βασικό να παραιτηθεί. Είναι όμως βασικό να στρέψουν όλο το ενδιαφέρον και τις δυνάμεις τους στην κοινωνία. Εντός κοινωνίας και εκτός κεντρικής πολιτικής σκηνής. Αν πράγματι θεωρούμε ότι ξημερώνουν δέκα χρόνια άγριας νύχτας, αν θεωρούμε ειλικρινά ότι έρχεται κοινωνική εξαθλίωση, πείνα και τρίτος κόσμος, ας ετοιμαστούμε. Θα περίμενα λοιπόν απ’ τους αριστερούς σχηματισμούς να πάρουν χρήματα, δυνάμεις και ότι άλλο διαθέτουν και να δουλέψουν για τη δημιουργία κοινωνικών ιατρείων, συσσιτίων, ομάδων γειτονιάς, μαθημάτων, ανταλλακτικών παζαριών και ότι άλλο κρίνεται απαραίτητο. (Αυτά δηλαδή που έχουν αρχίσει να κάνουν ένα σωρό συλλογικότητες και μεμονωμένα άτομα). Θα περίμενα τα αριστερά κόμματα να έχουν ετοιμάσει ήδη σχέδιο για την επόμενη μέρα μιας χρεοκοπίας. Πρακτικό, εφαρμόσιμο σχέδιο που διασφαλίζει την επιβίωση των ανθρώπων.

Δεν φτάνει πια να ενημερώνουμε ότι αυξήθηκε ο αριθμός των ανθρώπων που ψάχνουν στα σκουπίδια. Δεν αρκεί να φωνάζουμε στα έδρανα και στα τηλεπαράθυρα (απ’ όπου βέβαια εξορίστηκαν την τελευταία εβδομάδα οι όσοι αριστεροί έχουν απομείνει) ότι οι γονείς είναι άνεργοι και δεν έχουν να πληρώσουν το ρεύμα, το χαράτσι, τα αγγλικά του παιδιού τους. Εντός της κοινωνίας, εκτός της βουλής, εκεί που οι άνθρωποι αναμετρώνται με το τελευταίο νομοσχέδιο, εκεί που οι αποφάσεις του ΔΝΤ και της πασοκονεοδημοκρατίας δεν είναι λέξεις, αλλά δόντια και σκληρές κυριολεξίες.

Δεν λέω ότι πρέπει να αποχωρήσουν σώνει και καλά από το κτίριο απέναντι απ’ την πλατεία συντάγματος. Απλά επισημαίνω ότι η μάχη καλώς ή κακώς δίνεται πλέον κυρίως (αν όχι εξ ολοκλήρου) έξω απ’ αυτό.

***

Κάποτε, όταν κάποιοι φίλοι μου έλεγαν ότι πρέπει έτσι κι αλλιώς να βγούμε απ’ την Ε.Ε., δυσκολευόμουν να συμφωνήσω. Καταλάβαινα τα επιχειρήματά τους, ας πούμε τα περί καταστροφής της αγροτικής (και όχι μόνο) παραγωγής. Αλλά τότε έλεγα ότι υπάρχει πιθανότητα για μια άλλη Ευρώπη, ότι τίποτα δεν έχει κριθεί οριστικά και ότι πρέπει να έχουμε κατά νου τη δυνατότητα που προσφέρεται. (Φαίνεται έκανα πολύ παρέα με συριζαίους).

Τώρα, αν με ρωτήσεις, θα σου πω ότι σε ένα τελεσίγραφο του στιλ: «βγάλτε κυβέρνηση σε τρεις μέρες ή υπογράψτε μια σύμβαση χωρίς να ρωτάτε για το αντίτιμο και έπειτα πανηγυρίστε γι’ αυτό», η απάντησή μας δεν μπορεί να είναι σκέτος τρόμος. Αν τα διλήμματα που θέτουν μια Τετάρτη βράδυ Σαρκοζί και Μέρκελ είναι εκβιαστικά, εξοντωτικά ή σκέτα κυνικά, η απάντηση δεν μπορεί να είναι εσωκομματικά ξεράσματα.

Η απάντηση ίσως μπορεί να είναι ένα εξίσου εκβιαστικό δίλημμα. Ή η Ευρώπη θα αλλάξει σε τρεις μέρες ή δεν μπορώ να είμαι μέλος αυτής της ένωσης. Εξυπνάδες θα πεις. Αλλά θα πρέπει να ρωτήσουμε πρώτα τους εαυτούς μας. Τι είναι η Ευρώπη; Μια έννοια έξω απ’ τις δυνάμεις που την απαρτίζουν; Μια ιδέα που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα που πέφτει στα κεφάλια μας; Μια αόριστη γενική επίκληση σε αρχές που πλέον συναντάμε μόνο σε βιβλία και παρτιτούρες;

Η Ευρώπη είναι μια πραγματικότητα, υπάρχει και αποφασίζει σήμερα 10 χρόνια άγριας και άδικης λιτότητας για μας, αύριο για τους Ιταλούς, μεθαύριο για τους Γάλλους. Η Ευρώπη δεν είναι μια ιδέα που τιμωρεί λαούς ως απάντηση στις μίζες των κυβερνόντων, στην κακή διαχείριση των δημόσιων ταμείων ή ακόμη και στο πελατειακό κράτος. Αν έγινε πια μια δύναμη που ξέρει μόνο να απειλεί και να διαπραγματεύεται ένα επιτόκιο άνω του 4% με τους σκληρότερους δυνατούς όρους, δεν μπορεί να μας αφορά με υπαρξιακούς όρους. Αν αποφάσισαν οι γαλλογερμανοί ότι δεν πειράζει να διαλύσουν την κοινωνία για να διασφαλίσουν ένα υψηλότερο επιτόκιο ή περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, έχουν και οι αφηρημένες ιδέες τα όριά τους.

Δεν ήμουν και δεν είμαι οπαδός μιας σώνει και καλά εξόδου απ’ το ευρώ. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι είμαι οπαδός μιας σώνει και καλά παραμονής με οποιοδήποτε τίμημα. Οι κάδοι των σκουπιδιών σίγουρα βοηθάνε τους προϋπολογισμούς να δείχνουν ισοσκελισμένοι, δεν μπορούν όμως να είναι αποδεκτό μέσο για οποιοδήποτε σκοπό.

***

Και κάπου εδώ θυμάμαι ότι ο radical έλεγε σ’ ένα κείμενο, ότι η κρίση ριζοσπαστικοποιεί παθητικά. Δηλαδή, ακόμη κι αν εσύ μένεις σταθερός, τι συμβαίνει όταν όλα μοιάζουν να γλιστράνε διαρκώς προς μια πιο συντηρητική, αντιδραστική και αυταρχική συνθήκη;

Advertisements

25 Σχόλια

Filed under αστο στα ντραφτ

25 responses to “μη με ρωτάς

  1. Ναι ρε μαλάκα: Ω. Ω και πάλι Ω.

  2. roubinakiM

    Εκτός από τους πολιτικούς ή τους τεχνοκράτες (sic) ας μας σώσουν κάποιοι ιδεαλιστές-με την παλιά έννοια που χρήζει επαναπροσδιορισμού

  3. Παραδέξου πως οι παρέες σου τουλάχιστον, αν δεν έχουν βελτιωθεί, τουλάχιστον έχουν ριζοσπαστικοποιηθεί.

    Στα σοβαρά τώρα, υπάρχει έστω και ένας πλέον που να μην τον πιάνουν πικρά υστερικά γέλια, όταν ακούει πως η Ευρώπη διαθέτει ανθρωπιστικές αξίες και υπάρχει για να διασφαλίζει την ειρήνη και τη φιλία των λαών και κολοκύθια;
    Ιστορικά να το δεις δλδ, η ένωση της Ευρώπης ξεκίνησε από την ένωση της βιομηχανίας άνθρακα και χάλυβα ποιος μίλησε για ανθρώπους; Αυτό ήταν πάντα η Ευρώπη, απλά μέχρι πρότινος φορούσε αμπαλάζ αξιών, κράτους δικαίου κι δημοκρατικών θεσμών. Πλέον το αμπαλάζ ξετυλίχθηκε και τα συμφέροντα είναι σε κοινή θέα.

    • δεν διαφωνώ, απλά η έξοδος απ’ το ευρώ παραμένει ταμπού για τους περισσότερους (πιθανώς και για μένα)
      και αφού ο γαπ σπάει γενικά ταμπού είπα μήπως βοηθήσει το λαό να σπάσουμε άλλο ένα.
      Κατά τ’ άλλα δεν έχω πολλούς σταλινικούς φίλους, σαν κι εσένα αλλά όκ. Εγώ θα σε αγαπάω κι όταν διατάξεις την εκτέλεσή μου. 🙂

      • και μόνο για να σε δω να φωνάζεις «Κροτ σ’αγαπώ» στημένος απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα, αντιπαρέρχομαι το adjectif qualificatif της «σταλινικής» και ετοιμάζω ήδη το κατηγορητήριό σου που θα αναγνώσω στο λαϊκό δικαστήριο. Θα ξεκινάει ως εξής: «Γουστάρει κωμώτριες και πεντικιουρίστες». 😛

        Θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει τον παραλογισμό: πριν από 12 χρόνια, κάποιοι δάκρυζαν συγκινημένοι αποχαιρετώντας τη δραχμή και τα 2500 χρόνια ιστορίας της (έλεος). Είναι οι ίδιοι για τους οποίους η κουβέντα για αποχώρηση από την ευρωζώνη αποτελεί ταμπού.
        Δεν την παλεύουμε με τπτ.

        • το ότι δεν την παλεύουμε είναι το μόνο σίγουρο. Αλλά για να είμαι ειλικρινής, αν είμαι στο εκτελεστικό απόσπασμα πιθανότερο είναι να πω, άντε και γαμήσου κροτ (με το συμπαθειο κιόλας)

        • χαχαχα, ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό.
          [μη σου πω πως το προτιμώ αυτό το σενάριο κιόλας, πάντως 😛 ]

  4. Δυστυχώς οι πολιτικοί μας αναλώνονται στο να φωνάζουν στα έδρανα και να αγνοούν την πραγματικότητα των ανθρώπων που τους ψήφισαν στο κάτω κάτω. Αλλά θα τους θυμηθούν: έρχονται εκλογές.

    Όσον αφορά αυτό που λέει ο radical, I guess ότι για να υπάρξει ισορροπία, πρέπει να μ η μείνουμε εμείς σταθεροί. Γιατί αλλιώς θα μας φάει κι εμάς η κατρακύλα.

  5. nefosis

    Η Ευρώπη; Ποια είναι αυτή; (Ουπς! ρωτάω). Στις καλές μέρες αραιή και στις δύσκολες, ενδιάμεσος δικτάτορας χρυσαφιών παιδιών. Ακόμα και ο Ντε Γκωλ θα αηδίαζε με την σκληρή παραλυσία των σημερινών κληρονόμων του.

  6. fieryfairy, θα τους θυμηθούν; αυτές οι εκλογές θα είναι δύσκολες για βόλτες στις λαϊκές και συνοικίες. ο προεκλογικός αγώνας θα γίνει αποκλειστικά από τηλεοράσεως και ενώ πιθανότατα μια μιη εκλεγμένη κυβέρνηση θα έχει δεσμεύσει τη χώρα κ τον κόσμο της για τα πιο σκληρά πράγματα για τα επόμενα 10 χρόνια.

    κατά τ’ άλλα, ας γλιστρήσουμε κι εμείς απ’ την ανάποδη μεριά, δεν διαφωνώ.
    Χαιρετώ κι ευχαριστώ που πέρασες απ΄ το σπιτικό μας.

  7. γειά σου nefosis. είναι η ευρώπη των λαών. χα. δεν την βλέπω για πολύ όμως, ανεξαρτήτως τί θα κάνουμε εμείς.

  8. Έτσι είναι: Αληθινή και επείγουσα ανάγκη η δημιουργία κοινωνικών ομάδων αλληλεγγύης και η αριστερά οφείλει να μπει δυναμικά στην υπηρεσία αυτής της υπόθεσης. Πέρα από τη χρησιμότητά τους σε πρακτικό επίπεδο, αυτές οι πρωτοβουλίες κάνουν τους ανθρώπους να νιώθουν ότι δεν είναι μόνοι. Από μόνο του αυτό, περιορίζει την απελπισία.

  9. a passer by

    Κι ομως ακομα κοιμομαστε,μπορει λιγο πιο ελαφρια απο πριν,μπορει να νομιζουμε πως ξυπνησαμε βλεποντας αλλο ονειρο αλλα ακομα κοιμομαστε δυστυχως

  10. πολύ ωραία τα λες.
    σα να διαβάζω τις σκέψεις μου 🙂
    συμπληρώνω μόνο : συμμετοχή στις Λαικές συνελεύσεις,αυτοοργάνωση
    το μόνο μας όπλο! & άσε την αριστερά να κοιτά το τρένο που περνά 😦
    Νίνα

  11. Έτσι, βυτίε μου.
    (Και, παρενθετικά, σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτή η νέας μορφής δικτατορία δεν είναι κάτι της μορφής Γερμανία επί της Ελλάδας. Δες τον Ρέσλερ που δηλώνει ότι μπορεί να γίνει πχ δημοψήφισμα (στη Γερμανία) για την αλλαγή της πολιτικής δομής της ΕΕ, όχι όμως για οικονομικά θέματα γιατί, λέει, θα επικρατήσει λαϊκισμός. Πλάτωνας ρουλζ, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου.)

  12. Εγώ και μέσα και έξω από τη Βουλή τη βλέπω την Αριστερά. Και στις δράσεις αλληλεγγύης, και στους δρόμους και στο κοινοβούλιο. Και έχω κουραστεί αρκετά να ακούω την «εσωτερική» και «εξωτερική» κριτική για το ότι δεν έχει σχέδιο εξόδου και τα τοιαύτα. Όλη την Αριστερά, και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, και το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ και τους αναρχικούς και τους ανένταχτους και της Παναγιάς τα μάτια. Και κουράστηκα επίσης να καυγαδίζω για το μέσα-έξω από την Ε.Ε. και για το μέσα-έξω από τη Βουλή με συντρόφους πιο αριστερά και πιο δεξιά μου. Τα δίπολα της διαλεκτικής μπορούν μια χαρά να παίζουν το παιχνίδι τους, αλλά όλοι ξέρουμε νομίζω πως μόνο μια επανάσταση θα λύσει τα προηγούμενα προβλήματα (για να εγκαταστήσει τα καινούρια δικά της). Και κάτι τελευταίο: η Αριστερά δεν είναι τιο φιλόπτωχο της γειτονιάς μας…
    Την καλημέρα μου!

    • δεν διαφωνώ ιδιαίτερα Γιώργο για την κριτική περί αριστεράς.Απλά σημειώνω ότι δεν εννοώ ότι πρέπει να γίνει κάτι σαν φιλόπτωχο, αλλά μιας και έχει ήδη μια σειρά δομών και μια κάποια οικονομική δυνατότητα να οργανώσει και να χρηματοδοτήσει τέτοιες δομές.

      Επίσης γι’ αυτό το δίπολο μέσα – έξω, φοβάμαι ότι θα γίνεται όλο κ πιο κεντρικό, ειδικά αν η εε (δλδ η γερμανία) δεν αλλάξει τακτική. ο Καραταφ. χτες το πε καθαρά. «Υπάρχουν μόνο δύο πλευρές, οι ευρωπαϊστές και οι κομμουνιστές»
      Οκ, μπορεί να μοιάζει ηλίθιο και γραφικό , αλλά κρύβει και μια τάση, μια πολύ επικίνδυνη τάση.

  13. Εδώ και δεκαπέντε μέρες δεν έχω ακούσει μια πολιτική κουβέντα από τα χείλη των πολιτικών μας.Νά ‘σαι καλά Βυτίε που μας θύμισες ότι υπάρχει και πολιτική.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s