«με δάκρυα στα μάτια»

Το περασμένο ΣΚ μοιάζει να έδωσε την χαριστική βολή. Την Κυριακή πηγαίνοντας για μπάνιο, πρώτη φορά δεν ακούμε μουσική. Γελάμε με τον Βενιζέλο. Ύστερα σχεδόν παγώνουμε. Βγάζουμε τα κομπιουτεράκια, υπολογίζουμε τα τετραγωνικά, μιλάμε για ενοικιαστές, ζώνες και άλλα τέτοια. Ξορκίζουμε τα δίκαια μέτρα του πασόκ με βουτιές, σουβλάκια και μπύρες. Πιάνει και δεν πιάνει.

Τα βάζουμε όλα κάτω. Ο ένας εργαζόμενος ανά σπίτι με τον βασικό μισθό και όλους τους τακτικούς λογαριασμούς και όλες τις τακτικές έκτακτες εισφορές. Τα ξαναβάζουμε κάτω. Τις πορείες, τα χημικά, τις συγκεντρώσεις, τις ατέλειωτες συζητήσεις για την όποια οργάνωση, αντίδραση, εναλλακτική λύση.

Ύστερα, η μπύρα μου έχει – ξεκάθαρα πια – μια γεύση ήττας. Καμία λέξη πια, καμία αντίδραση, κανένα πλήθος, καμία λογική σκέψη, κανένα παραλήρημα δεν είναι ικανά να διαλύσουν αυτό το τοπίο. Οι συνθήκες μας κέρδισαν. Ήμαστε λίγοι, αδιάβαστοι, ανοργάνωτοι, χωρίς σκοπό και ιδέες.

Οι νικητές τώρα μας πετάνε στα μούτρα, γελαστοί και αεράτοι, ατάκες του στιλ: «Μεταναστεύστε ή καθίστε εδώ και πληρώστε. Πληρώστε μέχρι να μη σας μείνει τίποτα. Χρήμα ή αξιοπρέπεια».

Θα ζήσουμε στο εξής φτωχοί. Δεν έχει να κάνει με το γεμάτο ή άδειο πορτοφόλι. Έχει να κάνει με την παγωμάρα για την οποία μιλάει ο old boy. Έχουμε απομείνει ακίνητοι να παρακολουθούμε την πτώση μας. («Βλέπει τον κόσμο να βουλιάζει και βουλιάζει και αυτός μαζί του. Ναυαγός και ταυτόχρονα, θεατής του ναυαγίου, καθισμένος αναπαυτικά σ’ αυτή την κουνιστή πολυθρόνα του μυαλού του»). Θα βλέπουμε τους φίλους μας χαμένους μες τις μικρές αγγελίες, τους γονείς μας βυθισμένους στο άγχος, τα κορίτσια μας φοβισμένα. Θα μετράμε τις εισφορές και θα αφαιρούμε τις εκδρομές. Δεν στενοχωριέμαι ιδιαίτερα. Με ενοχλεί που δεν περπάτησα μερικά στενά ακόμη στο St Jermaine, λέγοντας την επόμενη φορά. Που δεν στάθηκα λίγο παραπάνω ν’ ακούσω τις τρομπέτες της Νέας Ορλεάνης αλλά πήγα να δω τον Μισισιπή. Τώρα σκέφτομαι ότι ίσως το λάθος μου να ήταν οριστικό. Ξαναλέω, το πρόβλημα δεν είναι τα λεφτά, το βιοτικό επίπεδο ή ακόμη και η φτώχεια. Είναι το ότι φτάνει στο ακρότατο όριο ένα ήδη υπάρχον φαινόμενο. Άνθρωποι αξιόλογοι, ωραίοι, όμορφοι, γεμάτοι γνώση και ταλέντα. Ήταν και πριν έξω απ’ όλα τα δημόσια τραπέζια, έξω απ’ όλα τα εντυπωσιακά πάρε δώσε. Ζούσαν όμως με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Τώρα, παλεύουν με νύχια και με δόντια για κάτι λιγότερο απ’ το ελάχιστο.

Είχαμε τα ποτά, τα βιβλία, τις μουσικές, τις βόλτες. Τώρα τα μετράμε ένα προς ένα, μη τυχόν και δεν τηρήσουμε τον συνταγματικό κανόνα περί ισοσκελισμένων πρϋπολογισμών. Έξω πέφταμε και έξω θα πέφτουμε. Όχι επειδή δεν ξέρουμε να κάνουμε κουμάντο, αλλά επειδή μας αρέσει να κερνάμε και να κάνουμε δώρα, πριν κοιτάξουμε το πορτοφόλι μας.

Στη συναυλία του Θ. Παπακωνσταντίνου τις προάλλες, παρατηρούσα παιδιά που ενθουσιάζονταν με το «στην Αμερική». Μου έκανε εντύπωση. Ύστερα εικοσάχρονα που γούσταραν το σόλο που έπαιζε το κλαρίνο. Σ’ ένα απ’ αυτά με έπιασε μια ανόητη λύπη. Έλεγα μέσα μου, όταν τελειώσουν όλα αυτά τι θα έχει μείνει; Ούτε αγριόχορτο, ούτε μικρά ξεσηκωτικά σολάκια, ούτε ένα κομμάτι του Δούσια. Μόνο ιδιωτικά νοσοκομεία και μια πόλη γεμάτη στολές και ασπίδες.

Δεν μιλάω για μια ήττα που ισούται με παράδοση ή μιζέρια. Μιλάω για μια πραγματικότητα η οποία δεν αντιστρέφεται με τίποτα. Μιλάω για προσθαφαιρέσεις που σκοτώνουν όλες τις στιγμές. Είναι ωραίο να ζητάς την εποχή της κρίσης να γίνουν όλοι δημιουργικοί. Για αρχή, έχουμε επιδοθεί στην, προσφιλή στους σημερινούς εισπράκτορες, δημιουργική λογιστική. Λίγη υπομονή, σε λίγο θα φτιάξουμε λογοτεχνία και κινηματογράφο και νέες καινοτόμες επιχειρήσεις.

«Μεταναστεύστε», επιμένουν, δεν έγινε και τίποτα. «Μην φοβάστε». Δεν φοβόμαστε. Είναι που μας αρέσει εδώ, είναι που δεν θέλουμε να αφήσουμε το τοπίο στους ανθρώπους που προτιμούν τα στάρμπακς απ’ τα καφενεία και τα μοντέρνα εστιατόρια απ’ τα σουβλατζίδικα.

Τώρα όμως επιμένω, η γεύση της ήττας έχει κάτσει για τα καλά στη μπύρα μας. «Κάνουμε το καθήκον μας, πολλές φορές με δάκρυα στα μάτια» λέει ο υπουργός δικαιοσύνης. Χωρίς καθόλου δάκρυα στα μάτια, παρατηρώ ότι στο παρατημένο περίπτερο στο Κουκάκι που είχε διαμορφώσει σε αυτοσχέδιο σπίτι ένας άστεγος, τώρα κοιμούνται δύο ή και τρεις κάποιες βραδιές. Κάνω ησυχία να μην τους ξυπνήσω όπως περνάω από μπροστά τους. Ακριβώς δίπλα είναι η action aid. Η ειρωνεία της συγκεκριμένης γειτνίασης δεν πλησιάζει την ειρωνεία της λέξης «ηθικό μέτρο» όπως ακούγεται απ’ το στόμα του υπουργού οικονομικών.

Θα κάνουμε χρόνια να συνέλθουμε ψυχικά. Ως τότε, παγωμένοι και φτωχοί, μα κυρίως με ένα πολύ ισχυρό έλλειμμα αξιοπρέπειας, θα προσπαθούμε να σταθούμε όρθιοι. Ως τότε, θα περνάμε νύχτες και μέρες ψάχνοντας σ’ όλα τα λεξικά. Ηθική και δικαιοσύνη. Τα συγκεκριμένα λήμματα απουσιάζουν.

υγ. και όπως ψάχνουμε ίσως βρούμε και λίγο αγριόχορτο να κρατήσουμε

Advertisements

84 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

84 responses to “«με δάκρυα στα μάτια»

  1. nefosis

    «Αν φύγω απ την Ελλάδα, θα είναι μια προσωπική ήττα», έλεγε αγαπημένος φίλος που πήγε Αμερική πριν λίγους μήνες. Ηττήθηκα κι εγώ μαζί του. Μπορεί αυτό το «μαζί» να μας δώσει κάποτε μια νίκη; Δεν ξέρω.

      • Είδες λοιπόν; Είχες τη δυνατότητα και τη γενναιόδωρη πολυτέλεια, σε άλλους καιρούς, να απολαμβάνεις Ζιοβάνι και παιχνίδια χωρίς σύστημα, αλλά με καύλα και τέχνη. Φάε τώρα συστήματα, υπολογισμούς, ισολογισμούς, Φουστέρ και άλλα χρήσιμα εργαλεία στο πλαίσιο του μπας-και-βγει-η-χρονιά και για μια καλή (τρίτη) θέση στην Ευρώπη.

  2. yX

    Να σου πω, μας φτάνει η μία γενιά της ήττας στη λογοτεχνία, δε χρειαζόμαστε και δεύτερη (μας γάμησες την ψυχολογία).

  3. Αυτό ακριβώς σκέφτομαι σχετικά με την όλη κατάσταση και συγκεκριμένα για τη μετανάστευση . Δε με ενοχλεί τόσο το γεγονός ότι παρουσιάζεται σαν ευκαιριακή συγκυρία για να σωθούν κυρίως οι νέοι -που στην πραγματικότητα αυτό ειναι-, αλλά αυτό που με πειράζει πιο πολύ είναι ο τρόπος που στην ουσία γίνεται αυτό στην πράξη. Δε θα φύγουμε με το κεφάλι ψηλά. Εξόριστοι θα φύγουμε, γιατί μας ξέρασε μια χώρα πριν καλά-καλά μας χωνέψει. Με Στελάρα στις αποσκευές (ωραίος ο Στελάρας) και ένα διαρκές deja vu περασμένων δεκαετιών και γενιών. Και το κεφάλι κάτω.

    • συμφωνώ. ούτε εμένα μ’ ενοχλεί η ιδέα του να ζήσεις και να δουλέψεις έξω. Το αντίθετο, μου φαίνεται πολύ ενδιαφέρον. Αλλά όχι έτσι, όχι μ’ αυτόν τον τρόπο και όχι να μας το προτείνουν όσοι εδώ είναι μάλλον καλά τακτοποιημένοι.

      • Ζω πάνω από 10 χρόνια στο εξωτερικό, σπουδές και δουλειές. Από επιλογή, όχι ανάγκη· μου αρέσε και μου αρέσει. Πρώτη φορά όμως νοιώθω μετανάστης… Μέχρι τώρα, αν ήθελα, αν μου «τη βάραγε» μπορούσα να έρθω. Τώρα…

    • Δυστυχως κανεις ποτε δεν εφυγε με το κεφαλι ψηλα. Η μεταναστευση, εξόρισμου, είναι αποδοχή -όχι μιας ήττας απαραίτητα- αλλά ενός διαζυγίου από αγαπημένο πρόσωπο. Το ζαχαρώνουμε το χάπι βέβαια, αλλά το κόστος το γνωρίζει ό ίδιος ο μετανάστης. Που πολλές φορές ούτε τολμά να το παραδεχτεί.

  4. Παραμερίζουμε, ποιητή, για να περάσεις κτλ.

  5. έλα, έλα κι εσύ. μετά φταίω εγώ όταν αρχίζω τα σοφός κλπ

    • Το κείμενο σου έπεσε πάνω στη χτεσινοβραδυνή συζήτηση που είχα μ’ένα φίλο. Κυριολεκτικά πάνω. Με καταπλάκωσε. Χτες είχα αγχωθεί, σήμερα μελαγχόλησα.

      Δε μένω στην Ελλάδα, λόγω σπουδών εδώ και 4 χρόνια. Αριστοκρατικές καταβολές δεν έχω. Δουλεύω παράλληλα. Η ατμόσφαιρα κι εδώ είναι βαριά. Κατ’αρχάς στους εδώ φίλους ο πανικός είναι πιο «εύκολος» ενώ στους εκεί επικρατεί περισσότερο ένα μούδιασμα. Η απόσταση εντείνει το άγχος. Μπορεί και όχι. Οι δε «εκεί» έχουν πέσει να με φάνε. «Μη γυρίσεις ποτέ», «είσαι τυχερή», «ξέρεις πόσοι θα θελαν να ναι στη θέση σου».

      (Ποιός κοστολογεί το «έξω» και βγάζει αποτέλεσμα ξεγνοιασιά/ ηρεμία/ σωτηρία; Μεθοδολογικό σφάλμα γκαραντί)

      Και βάζω τον εαυτό μου στο δίλημμα που οι μαρξιστές έγραφαν οτι ισχυροποιεί τον καπιταλισμό: Ατομικό συμφέρον ή συλλογικό. (Κι εκεί, πατώντας τη φλούδα της μπανάνα κάνεις κλικ στο ατομικό και τσουλάνε στην κατηφόρα τα κέρδη των καπιταλιστών.) Να γυρίσω μπας και κάνουμε κουπί όλοι μαζί και περισώσουμε ότι μας έμεινε; ‘Η να μείνω εδώ να κάνω «καριέρα», «να ζήσω σαν ανθρωπος» κτλ κτλ κτλ;

      Ακόμα δεν έχω απαντήσει. Ντρέπομαι κάπως γι’αυτό. Ξέρω όμως οτι με σκοτώνει η αντιμετώπιση που έχω στο «εδώ», ομολογουμένως όχι απο πολλούς αλλά απο άρκετούς. Η Ελλάδα έχει γίνει το στίγμα της Ευρώπης. Μας λυπούνται. Δουλεύουμε εδώ, σπουδάζουμε εδώ και μας λυπούνται. Εθνικά φρονήματα, σύμβολα εκκλησιαστικά δε προσκυνώ. Δε γράφω τις εθνικότητες με κεφαλαίο στο πρώτο γράμμα. Δε με πονάει που γονατίζεται η ελληνική ψυχή κι άλλα τέτοια. Δε πληγώνεται, θέλω να πω η εθνική μου ταυτότητα και τα λέω αυτά. Με σκοτώνει όμως κι η αντιμετώπιση των εντός. Στις παρέες δε δικαούμαι να μιλάω γιατί είμαι έξω. Το νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου δε με αφορά άρα δε μπορώ να έχω γνώμη. Εγώ πήδηξα απ’το πλοίο πριν βουλιάξεις και τέτοιες εξυπνάδες…

      Τέρμα τα ψέματα. Ρίξτε με στα λιοντάρια, καταδικάστε με. Και το έξω είναι φυλακή.

      • πριν σε ρίξουμε στα λιοντάρια, πρώτον καταλαβαίνω τα περί εθνικοτήτων κλπ. Ουτε εγώ ενδιαφέρομαι τόσο για κράτη, έθνη κλπ, αλλά υπάρχει πάντως κάτι εδώ που με ενδιαφέρει να περισωθεί. Πέραν των ανθρώπων εννοώ. Υπάρχουν κπ στοιχεία που με ενδιαφέρουν. Μεγάλη συζήτηση.

        Κακώς αισθάνεσαι (ή σου λένε) ότι επειδή είσαι έξω δεν πρέπει να έχεις άποψη. Τί σημαίνει είσαι έξω; Τί σημαίνει δεν καταλαβαίνεις; Πρέπει να κοιμηθώ στο παγκάκι για να έχω άποψη για τους άστεγους; Ίσως βοηθάει, δε λέω, αλλά κι έτσι μια χαρά μπορώ να έχω κτ στο μυαλό μου.

        Τεσπα, δε λέω κάτι σοβαρό, παρόλο που είπες αρκετά εσύ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι κ το μέσα κ το έξω φυλακή είναι όταν είναι έτσι τα πράγματα. Κ δεν είναι θέμα χρημάτων, είναι θέμα αξιοπρέπειας σε τελική ανάλυση.
        χαιρετώ.

        • Gigoua Drogg ζω 9 χρόνια εκτός Ελλάδας και δεν έχω διανοηθεί να «μην έχω άποψη», όχι επειδή έχω καμιά απόψάρα, αλλά γιατί με νοιάζει βαθειά, γιατί στην Ελλάδα ζουν οι φίλοι κι η οικογένεια μου και γιατί είναι η πατρίδα μου, end of story.
          Μη βάζεις ψευτοσδιλήμματα στον εαυτό σου: κάνε αυτό που εσύ γουστάρεις. Δεν είναι θέμα καριέρας ή θυσίας. Είναι θέμα να νιώθεις καλά.

        • Εννοείται πως δεν αισθάνομαι οτι δεν πρέπει να έχω γνώμη. Και εννοείται οτι σε οποιαδήποτε στιγμή θα την εκφράσω. Υπάρχουν ωστόσο κάποιοι που το πιστεύουν. Κράζουν κιόλας.

          Με αυτό που έγραψα περί εθνικοτήτων ήθελα να κλείσω κάθε ενδεχόμενο να παρερμηνευθεί το «μας». Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι το ά πληθυντικό το φορτώνουν με πολλά εθνικιστικά μπιχλιμπίδια και ήθελα απλά να ξεκαθαρίσω οτι δεν ανήκω σ’αυτούς.

          Βρέθηκα πριν λίγες ώρες σε μια παρέα και όταν έφτασα η ερώτηση ήταν «Τί νέα απο την Ελλάδα;» και πετάχτηκε κάποιος απο το τραπέζι και είπε «Πτωχεύει». Πλέον αυτό το πράγμα με θυμώνει. Και εδώ έρχεται και κολλάει το θέμα της αξιοπρέπειας. Και μπορείς να βρεις τέτοιες συμπεριφορές παντού… Το βλέπεις στα πρόσωπά τους. Λύπηση. Φυσικά απέφυγα την κουβέντα γιατί η μπύρα θα κατέληγε να χειρότερη απο τη δική σου και είδα στα βλέματα τους το «έλα μωρέ μη τη πιέσουμε τη καημένη»!!!!!! Error 404 αξιοπρέπει νοτ φάουντ.

          Кроткая σου απαντάω εδώ γιατί δε βγαίνει reply κάτω απο το σχόλιο σου.
          Όπως είπα παραπάνω και στο «βυτιοφόρο» δε διστάζω στο να εκφραστώ. Η Ελλάδα είναι αναφορά μου. Εκεί μεγάλωσα και δε ξεγίνεται. Δε ξέρω αν σου χει τύχει να σου λένε οι γνωστοί «εντάααξει μωρέ τώρα, μιλάς κι εσύ που βολεύτηκες» (ps είμαι babysitter και παράλληλα σπουδάζω…). Είναι τουλάχιστον εκνευριστική αυτή η αντιμετώπιση. Και ενδέχεται πολλές αναλύσεις…

          Δεν είναι δίλημμα που μου διαλύει τον εγκέφαλο αλλά έρχεται μαζί με όλα αυτά τα «τί κάνουμε»; Όλοι εμείς, πώς διαχειριζόμαστε αυτή τη κατάσταση;
          Θα δείξει…

        • Gigoua Drogg, χμ, ναι μου έχει τύχει. Και ας πούμε πως «βολεύτηκα» [αναλόγως πώς εννοεί ο καθένας το βόλεμα βέβαια]. Μήπως πρέπει και να απολογηθώ; Σόρυ κιόλας δλδ. [και δεν το λέω αυτό σε σένα φυσικά, σε αυτούς το λέω]. Στο κάτω κάτω, κάθε μας επιλογή έχει την καλή και την κακή της πλευρά. Καμιά κατάσταση δεν είναι τέλεια, αρκεί να είναι αυτή που μας ταιριάζει και μας κάνει να νιώθουμε καλά.

          Το θέμα δεν είναι αν θα πτωχεύσει η ελληνική οικονομία (κι εδώ που τα λέμε, προσωπικά λέω μακάρι): το θέμα είναι να μην πτωχεύουμε εμείς σε συναίσθημα, σε ανθρωπιά, σε συνείδηση. Ναι ρε φίλε, ας πούμε πως πτωχεύει η Ελλάδα. Ε, και; Αν αυτός που το λέει θέλει να κάνει πολιτική κουβέντα, ας την κάνουμε. Αν θέλει να ειρωνευτεί και να κάνει ηλίθια πλακίτσα -ε, και πάλι φίλοι. Στο κάτω κάτω το είδος της πλάκας που επιλέγει ο καθένας δείχνει πολλά για τον ίδιο. Ομοίως, το είδος των σχολίων που κάνει ο καθένας [μιλάω για το “εντάααξει μωρέ τώρα, μιλάς κι εσύ που βολεύτηκες”] => η ατάκα αυτή απυθύνεται στον εαυτό του και όχι σε σένα/μένα: η συνέχειά της είναι «ενώ εγώ δε βολεύτηκα και φοβάμαι», απλά αρνείται να το παραδεχτεί. Μόνο που αυτή παραδοχή, θα έκανε τη ζωή όλων μας ευκολότερη και απλούστερη.

  6. Γιώργος Σπανός

    ποιητικό το κείμενο και ίσως και με λίγο προφητική διάθεση Μην ξεχνάς όμως ότι ηττημένος δεν είναι αυτός που χάνει την μάχη αλλά αυτός που δεν έχει ψυχικά αποθέματα για να πολεμήσει .Εδώ ακόμα ούτε πραγματικές μάχες έχουμε ζήσει ούτε ήττες.Εκτός και αν πέσαμε «άκαπνοι» και ούτε καν το καταλάβαμε.! Όσο για τις βόλτες, αυτές είναι πάντα τζάμπα … όρεξη να έχεις καλή παρέα και την διάθεση νιώσεις τη γη κάτω από τα πόδια σου .

  7. Βυτίε, σοφέ Βυτίε, γαμώτο, μια απ’ τα ίδια κι εγώ αυτές τις μέρες. Νάσαι καλά να μιλάς αντί για μας (προσυπογράφει και ο Πάνσοφος απ’ ό,τι είδα)

  8. ΔemΩΝ

    Αυτό που περιγράφεις δεν είναι το αίσθημα μιας ήττας, αλλά το υπόκωφο κύμα ενός θυμού που καρτερεί να ξεσπάσει. Θα ξεσπάσει, δεν γίνεται αλλιώς, γιατί μπορούμε να αντέξουμε όση φτώχια και να μας επιβάλουν, αλλά δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αξιοπρέπεια. Θα ξεσπάσει λοιπόν ο θυμός και τότε οι μπύρες θα είναι πικρές – όχι για μας, για «κείνους».

  9. Ετσι αισθάνομαι και εγώ. Μα μου έρχεται στα χείλη το «θα νικήσουμε» και ας μην το πιστεύω καλά – καλά. Μα θα νικήσουμε, δεν γίνεται αλλιώς. Εμείς οι λίγοι, αυτοί οι λίγοι, θα νικήσουμε, θα δεις…

  10. Μαχες που δε δινονται ειναι παντα χαμενες. Κι επειδη εδω πολλοι εχουν κουραστει πριν κατεβουν στο γηπεδο θεωρουμε οτι εχουμε χασει. Δε δωσαμε και καμια σοβαρη μαχη. Για λιγο αρκετοι βγηκανε απο την εντοιχισμενη ζωη τους και ξαναμπηκαν γρηγορα μεσα τρομαγμενοι απο στολες κι ασπιδες οπως αναφερεις. Πρωτο μελημα λοιπον να σπασουμε τον φοβο. Οχι με χαζορουμενιες ουτε με πιτσιρικιες αναλυσεις επαναστατικης γυμναστικης. Οργανωμενα με στοχο και πιστη στη δυναμη μας αλλα και πιστη οτι μπορουμε να αλλαξουμε τη ροη του ποταμου οσο σφοδρη κι αν ειναι. Αλλιως θα μας τελειωσουν κι οι μπυρες καποτε.

  11. xronia twra kanw mathima se paidia pou exoun oneira. eimaste mousikoi. kathe septemvri, tous eksigousa oti edw einai pou prepei na minoume,gia na exei mellon afti i xwra kai oi genies pou tha erthoun, oti yparxei douleia, kai poly malista, arkei na eisai kalos se afto pou kaneis kai na to agapas. oti an oloi fygoume, tha exoume dikio meta na leme oti den yparxei elliniko rock, i otidipote en pasei periptwsi, elliniko .. kati.. prin liges meres, prin kan ta nea metra, piga na kalwsorisw ta teleiofoita paidia mou, stin nea xronia. FYGETE tous eipa. den yparxei tipota gia mas edw pleon. kai egw tha akolouthisw syntoma tous eipa. – twra to mono pou fovamai einai min prohgithw egw..

  12. Γράφεις τόσο όμορφα ώστε σχεδόν με τύψεις τολμώ να επισημάνω ότι η πραγματική ήττα, η πραγματική μιζέρια κι η πραγματική παγωμάρα θα είναι η χρεοκοπία της χώρας. Και -σας παρακαλώ- μην πει κανείς ότι έτσι κι αλλιώς και τώρα χρεοκοπημένοι είμαστε. Εάν χρεοκοπήσουμε πραγματικά θα καταλάβουμε τη διαφορά γιατί δεν θα έχουμε καν υπολογιστή για να δημοσιεύουμε τα ελεγειακά μας κείμενα.

    • Αταίριαστε δεν λέω να χρεοκοπήσουμε ή όχι. Αλήθεια, δεν έχω ιδέα από οικονομικά κι απ’ οτι διαβάζω δεξία κ αριστερά προσπαθώ να βγάλω άκρη. Ειλικρινά δεν είμαι σίγουρος για τπτ. Κανείς δεν με έχει πείσει 100%. Αλλά ρε παιδί μου η – υποτιθέμενη ή αληθινή αναλόγως πως το βλέπει κανείς- προσπάθεια να μην χρεοκοπήσουμε γίνεται με τρόπο άδικο, κτγμ ανήθικο και γενικά ιδιαιτέρως προβληματικό. Νιώθω σα να με κοροϊδεύουν. Και δεν έχει να κάνει με το αν κπ αριστερός ή ξερωγω τί άλλο θα το έκανε καλύτερα. Λέω απλά ότι αυτοί οι άνθρωποι που το κάνουν τώρα μοιάζουν να μην δίνουν δεκάρα για το αποτέλσμα των πράξεών τους στα χαμηλά στρώματα.
      Δεν ξέρω, γενικώς θα δούμε. χαιρετισμούς.

  13. Φίλε βυτίε, μην ξεχνιόμαστε: πάντα «2 σουβλάκια και μπύρα».

  14. Και σου απαντάω με αγάπη, μ’αυτό:
    http://bit.ly/npLggs

  15. DrAluca

    Βυτιο….το καλο ειναι παντως πως οτι δεν το σταματησουμε, μπορουμε να το ανατρεψουμε, οτι δεν μπορουμε να το ανατρεψουμε, θα το καταστρεψουμε, και οτι δεν μπορουμε να καταστρεψουμε θα το στρεψουμε στο τελος υπερ μας….Εγω ακομα ελπιζω… 🙂

    Χαμογελατε…

  16. ADL

    Βυτίε, δεν είδα ούτε μία αισιόδοξη αναφορά στο κείμενό σου, για το γεγονός ότι κάναμε μία εποικοδομητική και διεξοδική συζήτηση την Κυριακή. Αφορούσε μόνο διαδικαστικά, βεβαίως, θέματα, που όμως θα μάς απαλλάξουν από διάφορα τεχνικά προβλήματα και θα μάς παράσχουν επιπλέον χρόνο για ουσιαστικό ξόδεμα.
    Να υποθέσω ότι δεν κερδίσαμε… Ε και; Είν’ αυτός λόγος για τέτοια μούτρα; Την Κυριακή θα ξαναπαίξουμε. Και τη Δευτέρα θα αλληλοκερνιόμαστε και θα ανταλλάσουμε δώρα. Ει μη και το Σάββατο, καθώς η επικράτηση είναι βεβαία.

  17. καλα να παθουμε…

    οσο τα ξυνουμε τοσο θα τον τρωμε (μετα συγχωρησεως)

    φτασαμε μεσα σε ενα χρονο να μιλαμε επισημως για το πρωτο κυμα μεταναστευσης μετα το 50 😕 και να μιλαει για αυτο η εξουσια σα να ειναι δεδομενο (πριν καν γινει πραγματικοτητα)

  18. επειδή είμαι πεζός και η μπάλα στρογγυλή, θα επανέλθω μετά το ματσάκι.
    Απλά για τώρα, ο costinho γάμησε, και για όσους τυχόν δεν το είδαν, η απάντηση εδώ: http://blog.costinho.gr/%CE%9F%CE%9B%CE%91-%CE%A4%CE%91-%CE%9B%CE%99%CE%A0%CE%91%CE%A1%CE%91/%CE%B6%CE%B1%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%89%CF%84%CE%AC/100-%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AC

    Κατά τ’ άλλα όποιος δεν θέλει να δει μπάλα ίσως προλαβαίνει να δει την Όλγα Ρόμπαρτς στην Ταινιοθήκη απόψε.
    χαιρετώ προς το παρόν

  19. τώρα να πω ότι αυτή η σεπτεμβριάτικη ημι- μελαγχολία (καμιά σχέση με τα τραγούδια) που περιγράφεις μας έχει πιάσει κι εμάς από το λαιμό;
    ας πω απλά ότι ευχαριστώ που τα έγραψες έτσι όπως είναι…

  20. Aeon_FluX

    Τι είναι εν τέλει Ελληνισμός; Τι η ιδιότητα του να είσαι Έλληνας στην Ελλάδα, στην Αμερική ή αλλού; Φύλαξη της ομορφιάς του ελληνικού τοπίου από βάρβαρα λαμόγια, θαμώνες σταρμπακζ και παραλιακής; Σε τι συνίσταται η ήττα κάποιου που φεύγει γιατί είναι αποκλεισμένος στη γωνία;

    Μ’έχει απασχολήσει το ερώτημα πολύ περισσότερο από εσάς 13 χρόνια τώρα, 13 χρόνια πριν χτυπήσουν οι καμπάνες των ελλειπών ισολογισμών. Άφησα την Ελλάδα σε συγγενείς υπαλλήλους του δημοσίου με 15 μισθούς, ετήσιες άδειες κυήσεως, διακοπές τα Χριστούγεννα στη Βιέννη, και το καλοκαίρι στις Μαλδίβες και στη Σαντορίνη, γονείς και πεθερούς σταθερούς χορηγούς και υπηρέτες ενός λάιφσταιλ που απαιτεί Πράντα στο Κορωπί και Φερραγκάμο στην Κάντζα. Συγγενείς μάλιστα που όταν επισκέπτονταν την Αμερική ξύνιζαν τα μούτρα τους για τα οπισθοδρομικά κινητά μας, τα χάλια σπίτια μας με τα φτηνά οικοδομικά υλικά, τον λέιμ τρόπο διασκέδασης με τα κλαμπζ να κλείνουν στις 2 και να μην μπορούν να χτίζουν τον χψζ τραγουδιάρη (ασχέτως αν στην επιστροφή έλεγαν με ύφος ιθαγενών νεοϋρκέζων, πως ναι ήταν πολύ ακριβό το ταξείδι, αλλά άξιζε). Και φυσικά στο εμείς, δε βάζω αυτό το περίφημο δείγμα σύγχρονου γενίτσαρου, του ελληνοαμερικάνου.

    Δε νομίζω ότι καταλαβαίνουν και τίποτα από τα περίφημα ταξίδια τους πέρα από τις υποχρεωτικές αναρτήσεις αποδείξεων της κουλοσύνης τους στο φβ.
    Δε νομίζω ότι καταλαβαίνουν πως το λάιφσταιλ της διαπλοκής τους έστειλε εμένα και άλλους στη μετανάστευση, ότι η κουλοσύνη τους μου στερεί το δικαιώμα του να ζω και να παράγω στην πατρίδα μου.

    Αλλά δε με νοιάζει πια. Κάποτε νόμιζα πως ο Ελληνισμός δε ζει στην Ελλάδα, αυτό το πράγμα που εξελίσσεται εντός του Ελλαδικού χώρου και ξεβράζει πρόσφατους εκπρόσωπούς του και κατά δω, ουδεμία σχέση έχει με τις αρχές και την ιστορία που διδάχτηκα για την Ελλάδα, ασχέτως αν υπήρχαν κι άνθρωποι σαν και σένα βυτίε, να καρυκεύουν κάπως το δράμα της ολοκληρωτικής πνευματικής έκπτωσης της χώρας. Είχα βρει μια παρηγοριά ότι ζει στη μουσική του Χατζιδάκι και του Παπακωνσταντίνου, στα ποιήματα του Καβάφη, στα διηγήματα του Παπαδιαμάντη, στη μουσική της Ανατολικής Ρωμυλίας, στην αγιογραφία του κυρ Μανουήλ, είμαι φορέας τους και επομένως φορέας Ελληνισμού όπου γης. Τώρα βλέπω πως δεν είναι ούτε ακριβώς αυτό.

    Μετά από σκέψη, άρρητο πόνο ψυχής, κι όλα όσα συνεπάγονται τόσα χρόνια ξενιτείας λόγω οικονομικών αιτίων (πχ μηδενικής φαρμακευτικής παραγωγής) κι όχι συγκεκαλυμμένης αλαζονείας για το πόσο φοβεροί είναι οι έλληνες φοιτητές στα αμερικανικά πανεπιστήμια (κλαίω από τα γέλια στο άκουσμα) κατέληξα ότι έλληνας μπορεί ν’αποκαλείται όποιος αναζητά την αλήθεια ειλικρινά και ανελέητα.

    Όλοι όσοι λοιπόν μείνατε στην Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια, όταν βλέπατε τον γενικότερο ελλειματικό ισολογισμό της χώρας, αφού δεν παράγουμε τίποτα, κι αυτό είναι γνωστό κάτι δεκαετίες τώρα, ήσασταν συνεργοί του καθεστώτος της διαπλοκής με την αποδοχή σας και το βόλεμά σας. Κι ως εκ τούτου, εθελούσια τυφλοί στην ισοπέδωση και εν τέλει στον αφελληνισμό της χώρας. Καταναλώνατε μουσική, ταινίες, ταξείδια, στιγμές. Τι παρήγατε; Μήπως λογοτεχνία; Μήπως φιλοσοφική σκέψη, αρχιτεκτονική, ζωγραφική, μουσική (με μόνη εξαίρεση τον Θ. Παπακωνσταντίνου); Τι παρήγε η γενιά μας; Απολύτως τίποτε και τίποτε δε θα παράγει ελληνικό κι άρα πανανθρώπινο, γιατί έχουν σταματήσει να βγαίνουν έλληνες από τα σχολεία χρόνια τώρα. Μόνο κακέκτυπα δυτικής σκέψης αναμασημένης χιλιάδες φορές (ο μαραβέγιας που θέλει να γίνει μάνου τσάο, η σώτη που θέλει να γίνει αν κούλτερ κλπ περίφημοι άνδρες του πνεύματος).

    You need schooling. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Για σας, και ανθρώπους σαν εσάς βυτίε, όχι φυσικά για τα λαμόγια, αυτά είναι ανεπίδεκτα μαθήσεως.

    Πίστεψέ με όταν σου λέω, όλοι όσοι είμαστε έξω περιμένουμε την μέρα που θα γιορτάσουμε την εξόντωση των λαμογιών και την επιστροφή της χώρας μας σε άτομα που έχουν μια ηθική υπόσταση μεγαλύτερη από αυτή του γεωσκώληκα.

    Και πώς τό λεγε σε κείνη την ταινία ο σκηνοθέτης, πόλεμος δεν είναι παρά μόνο όταν αδερφός σκοτώνει αδερφό.

    • βάζετε πολλά θέματα κ δεν ξέρω σε τί κ πως να απαντήσω.
      Η ελληνικότητα είναι πονεμένη ιστορία και ορισμένοι φίλοι όπως η κροτ θα μου βάλουν χέρι αν συζητήσω πάλι γι’ αυτή.
      Οκ δεν παράγουμε τπτ, αλλά δουλεύουμε κ μάλιστα πολύ. Είναι κ αυτό ένα οξύμωρο. Απ’ ότι καταλαβαίνω πάντως υποννοείτε ότι το πρόβλημα είναι προτίστως θέμα κουλτούρας ή πολιτισμού. Το συζητάμε, ως ένα σημείο ναι. Αλλά υπάρχουν κι άλλα.

  21. paparachi

    Φιλε μου δεν φανταζεσαι ποσο σε καταλαβαινω. Λιγο- πολυ ολοι το ιδιο νιωθουμε.
    Αλλα σκεφτηκες μηπως λιγο-πολυ φταιμε; Γιατι φιλε μου το Σαββατο το βραδυ, την παραμονη των μετρων του Βενιζελου, -ναι το βραδυ της ομιλιας στην ΔΕΘ- εσυ ησουνα στην συναυλια του Θ. Παπακωνσταντίνου και παρακολουθουσες » παιδιά που ενθουσιάζονταν με το «στην Αμερική» και εικοσάχρονα που γούσταραν το σόλο που έπαιζε το κλαρίνο».
    Και σ’ έπιασε μια ανόητη λύπη…
    Και εμενα με έπιασε μια ανόητη λύπη φιλε μου γιατι ημουνα στο Συνταγμα με αλλους -το πολυ- 300 και τρωγαμε δακρυγονα χωρις λογο, χωρις καν προκληση.
    Και ξερεις γιατι φιλε μου; Γιατι ειμασταν μονο 300, γι αυτο τα τρωγαμε…
    Επειδη δεν ησουν εκει, επειδη δεν ειμασταν 300.000, αλλιως δεν θα τολμουσαν.
    Και επειδη την ιδια μερα απο ολη την Θεσσαλονικη, κατεβηκαν λεει μονο 25-30.000…
    Και δεν εχω τιποτα με τον Θ. Παπακωνσταντίνου φιλε μου, αντιθετα ειναι και αγαπημενος μου, και ζηλευα που δεν ηρθα… Αλλα επρεπε να εκπροσωπησω εσενα φιλε μου, να μην αφησω αδεια την Πλατεια.
    Κι ετσι εμεινα Συνταγμα. “Με δάκρυα στα μάτια”. Απο τα χημικα…
    Και ξερεις κατι φιλε μου; Εκει που σταθηκα να ανασανω ειδα κατι αγριοχορτα.
    Και σου τα κρατησα…

    • Καταλαβαίνω τι λες κ πιθανότατα έχεις δίκιο σε μεγάλο βαθμό. Δεν κατέβηκα στο Σ. και πιθανά θα ξαναδυσκολευτώ να κατέβω στο επόμενο κάλεσμα. Όπως κατέβηκα εύκολα και διαρκώς την πρώτη περίοδό του. Τώρα δεν ξέρω, κάτι με κρατάει. Θέλει σκέψη για να το εκφράσω καλά.
      Όπως κ να ‘χει όμως, όποιος επιμένει να κατεβαίνει πιθανότατα έχει περισσότερο δίκιο από μένα.

  22. σχιζομητροπολιτάνος

    [η μετανάστευση δεν προωθείται τυχαία από το καθεστώς. είναι βαλβίδα εκτόνωσης της ταξικής πάλης. προσωπικά την καταδικάζω χωρίς δεύτερη σκέψη. με όλο το σεβασμό, αλλά τα ποντίκια φεύγουν πρώτα απ’το καράβι. και ποντίκι δεν θα γίνω ποτέ. δεν είναι η φτώχεια το πρόβλημα μας. το πρόβλημα της τάξης μου τουλάχιστον. τί ‘χες Γιάννη τί ‘χα πάντα.το πρόβλημα είναι η φτώχεια του ΜΥΑΛΟΥ και της ΚΑΡΔΙΑΣ. ποιά φτώχεια ρε? στη χώρα του Καρούζου ζούμε. και σεις οι τυχεροί ζείτε και στην πόλη του.έλεος.
    για τ’άλλα ας πει κάτι κι ο νομπελίστας:]

    «(…)σ’ ένα δεύτερο επίπεδο θα ξαναγίνουν πόλεμοι
    δίχως να σκοτώνεται κανείς
    αποθέματα θανάτου υπάρχουνε αρκετά

    ο κήπος βλέπει
    βάνει μπρος την αντίστροφη μέτρηση

    μαρασμός
    ακμή
    ξύπνημα

    ένα στήθος νέας γυναίκας είναι ήδη
    είναι ήδη άρθρο μελλοντικού συντάγματος.»

  23. Παράθεμα: the moon over Mtatsminda | a/man/called/…

  24. Πάνος

    (Αν και δεν μου αρέσει ο ρόλος του μπλογκοσχολιαστή, ωστόσο το κάνω γιατί ένας κολλητός μου διαβάζει τα κείμενά σου, με παρέπεμψε στο μπλογκ σου και θα ήθελα να του στείλω το link από αυτό το σχόλιο)
    Θα σου φέρω ένα παράδειγμα που θεωρώ ότι ταιριάζει στην άποψη που εκφράζεις: είναι η ιστορία του τζίτζικα και του μέρμηγκα, του Αισώπου. Θεωρώ λοιπόν ότι τις τελευταίες δεκαετίες εμείς οι ελλαδίτες ζούμε ως τζίτζικες, ανεβασμένοι πάνω στο δέντρο, σιγοσφυρίζοντας και πίνοντας πίνα-κολάντα, κοιτάζοντας τους γερμαναράδες και τους άλλους βαλανιδοφάγους να περνούν από κάτω κουβαλώντας κάτι για τη μυρμηγκοφωλιά. Τώρα λοιπόν που ήρθε ο χειμώνας, γράφεις στο κείμενό σου πόσο πολύ νοσταλγείς τη λιακάδα πάνω στο δέντρο. Λυπάμαι φίλε, αλλά δε συμφωνώ. Νομίζω ότι στη ζωή πολλές φορές φαίνεται ότι κερδίζει ο τζίτζικας, αλλά, αν περιμένεις λίγο, θα δεις ότι ο πραγματικός κερδισμένος είναι ο μέρμηγκας. Απλώς εμείς τα τζιτζίκια τον θεωρούμε λίγο ξενέρωτο. Αλλά αυτό μάλλον είναι δικό μας πρόβλημα.

    • DrAluca

      Η θεωρια του μερμυγκα και του τζιτζικα σε μια χωρα που εχει απο τα υψηλοτερα ποσοστα ωρων εργασιας στην ευρωπη σιγουρα δεν μας κατατασει στον ρολο του τζιτζικα.
      Ειναι νικη του συστηματος να μας κανει να πιστεψουμε οτι ειμαστε λουφαδοροι και αεργοι.
      Ειναι πολιτικες αυτες που μας εφεραν ως εδω. Και οχι το ξεροκεφαλο μας.

      Χαμογελατε…

      • Αν κ δεν είμαι ο κατάλληλος να σχολιάσει Πάνε, αφού δεν είμαι κ πολύ φίλος της δουλειάς, της προκοπής, πόσω μάλλον της αποταμίευσης, λέω το εξής : Στην Ελλάδα, δουλεύουμε πολύ, παράγουμε λίγο και αμοιβόμαστε ακόμη χειρότερα. (δες στοιχεία από έρευνες οοσα κλπ)
        Δεν είναι θέμα εργατικότητας το πρόβλημα, είναι θέμα δομών κ δύσμορφου συστήματος κ δυσαναλογίας ατομικής κερδοφορίας – κοινωνικών ζημιών κλπ κ πιθανότατα είναι κ ίδιον του καπιταλισμού του ίδιου. Ότι δεν λειτουργούν οι υπηρεσίες στην Ελλάδα είναι άλλο καπέλο, που δεν νομίζω ότι βασίζεται στην τεμπελιά.
        Κατά τ’ άλλα η ποιότητα ζωής έχει να κάνει με πολλά πράγματα κ αν κ δεν είναι η εποχή τέτοια μπορούμε να επαναπροσδιορίσουμε τί σημαίνει δουλειά, ανάπτυξη κ άλλα τέτοια. Είδαμε που οδήγησαν την πολιτισμένη δύση (τηρουμένων πάντα των αναλογιών).

  25. Σε μια χωρα με τις περισσοτερες ωρες εργασιας και τις μικροτερες αμοιβες φανταζει ανεκδοτο η ιστορια του μερμυγκα. Κι επειδη αυτα τα ανεκδοτα ειναι πλεον και προσβλητικα ας τα αφησουμε στην ακρη

  26. Μια γενική απάντηση. (κ μερικά πιο συγκεκριμένα στους πάνω)
    Το ποστάκι δεν γράφτηκε επειδή γενικά τάχα είμαι απαισιόδοξος ή μ’ έχει πιάσει μια μελαγχολία ή ηττοπάθεια ή κάτι τέτοιο.
    Οκ, ίσως η αίσθηση του ΣΚ να ήταν κάπως έτσι, αλλά βασικά, με έπιασε το κουκουέδικό μου, που σημαίνει ας πούμε ότι μερικές φορές φοβάμαι ότι δεν καταλαβαίνουμε τα όσα συμβαίνουν με όρους πραγματικότητας/επιβίωσης/εργασιακών συνθηκών κλπ, αλλά αρχίζουμε τα αριστερίστικα μεγαλεπήβολα σχέδια ή δίνουμε υπερβολική βάση στο συναίσθημα (όπως το βάζει το θέμα στα τελευταία του κείμενα ο radical). Δλδ σα να ήθελα να πω στον εαυτό μου ότι πρέπει να συνέλθει και να δει λίγο πιο καλά τη περιρρέουσα σκληρότητα, μιας κ ακόμη διακατέχομαι από ακατάσχετη καλοκαιρινή γαλήνη.
    Οπότε θα πρέπει να δηλώσω ότι γενικά συμφωνώ με τα όσα γράφει ο costinho και επίσης δεν έχω καθόλου σκοπό να μεταναστεύσω για να κάνουν συγκροτήματα κατοικιών στο Σούνιο, γκαζόν κ ευέλικτες επιχειρήσεις οι κάθε λογής κυνικοί τραμπούκοι ή οπαδοί του σκάι.
    Όσοι είστε έξω λοιπόν μην άγχεστε ιδιαίτερα. Κάντε αυτό που νομίζετε. Αν έρθετε, καλώς, θα τους αλλάξουμε τα φώτα. Αν δεν έρθετε πάλι καλώς. Κάτι θα κάνετε κι από κει.

  27. Συγνώμη που δεν απαντάω σε όλους, αλλά ζαλίστηκα. Ευχαριστώ για τα σχόλια πάντως κ σε γενικές γραμμές συμφωνώ με όλα τα σχόλια που λένε ότι μόνος χαμένος αγώνας αυτός που δεν δόθηκε, (γι’ αυτό κ δεν απάντησα σ’ αυτά).
    Οπότε επιμονή δύναμη χιούμορ ιδέες και ότι άλλο έχουμε καλό είναι προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τους λοβέρδους κ τους ισοσκελισμένους ισολογισμούς του κόσμου αυτού.

  28. Δεν πιστεύω ότι δουλεύουμε πολλές ώρες έτσι όπως το θέτετε εσείς καθαρά στατιστικά. Πιστεύω όμως, πως εργαζόμαστε πάρα πολλές ώρες και εκείνες ταυτόχρονα δεν είναι αποδοτικές. Μόνο έτσι το δέχομαι. Διότι αν ήταν αποδοτικές αυτές οι ώρες όλα θα ήταν τέλεια. Αν το δούναι και το λαβείν ήταν ισόποσο και ισοδύναμο όλα θα ήταν τέλεια.

    Όμως πάντοτε κάποιος είναι ριγμένος. Δεν το έχετε παρατηρήσει; Και συνήθως ριγμένος είναι πάντοτε ο πελάτης. Ο κλειδαράς στα τέσσερα κλειδιά, δεν ταιριάζει το ένα. Ο υδραυλικός δεν σου κάνει καλή δουλειά. Ο ελαιοχρωματιστής χρησιμοποιεί φτηνά χρώματα για να ρίξει το κόστος του. Όχι όλοι βέβαια, δε θέλω να το γενικεύω… Αλλά σπανίως ακούω μου έκανε πάρα πολύ καλή δουλειά και ήταν και πάμφτηνος (και συμπληρώνω εγώ και ήταν και έλληνας ή νόμιμος οικονομικός μετανάστης).

    Στην πολιτική όμως οι πελάτες είμαστε εμείς. Μας κοροϊδεύει η πολιτική αλλά και εμείς με την πρώτη ευκαιρία κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας. Γιατί; Στις απαντήσεις που θα δώσετε σας παρακαλώ μην αρχίσετε να λέτε ότι για αυτό φταίει το καπιταλιστικό σύστημα. Δεν το δέχομαι αυτό. Αυτό που φταίει είναι τα πάθη μας. Και τα πάθη είναι αρχέγονα. Άλλο οι πλασματικές ανάγκες του καπιταλισμού και άλλο τα πάθη των ανθρώπων. Είναι δυο εντελώς διαφορετικά πράγματα αυτά.

    Αν πεινούσαμε αυτή τη στιγμή δεν θα συζητούσαμε από τα σπίτια/δουλειές μας μέσω internet. Κατά κάποιο τρόπο έχουμε λύσει το βιοποριστικό μας λίγο/πολύ προς το παρόν -μιλάω γενικά για να μην παρεξηγηθώ-. Αν πεινούσαμε πραγματικά, δεν θα πείναμε μπύρες με το Βυτίο (αν και η αλκοολούχα παρέα του είναι πραγματικά εξαιρετική), θα ήμασταν εκεί έξω τώρα.

    Δυστυχώς όμως είμαστε ακόμη στην αρχή της εφηβίας μας -συνολικά σαν (ώριμη) κοινωνία- για να κάνουμε τη μεγάλη μας «επανάσταση». Είμαστε αρκετά πριν τα ορλώφικά.

  29. Έζησα αυτό το αίσθημα σφιξίματος της καρδιάς από το 2004, γιατί ήξερα πως οι άνθρωποι που κλήθηκαν να αντικαταστήσουν την κυβέρνηση Σημίτη ήταν τελείως ανίκανοι. Καθημερινά έβλεπα αυτά που είχαν πετύχει οι προηγούμενοι να απαξιώνονται και να μένουν ανενεργά. Έβλεπα λεφτά να πετιούνται από εδώ και από κει χωρίς να νοιάζεται κανένας. Άκουγα πως το δημόσιο διογκωνότανε με αριθμούς δυσθεώρητους χωρίς να υπάρχουν αντιδράσεις. Διάβαζα πως κατρακυλούσαμε σε όλους τους δείκτες, πως βαθμολογούμασταν χειρότερα και από τα αφρικανικά κράτη και σοκαριζόμουν βαθιά τρέμοντας τις συνέπειες.

    Η αίσθηση ότι η Ελλάδα είχε παραμεληθεί, ότι όλα όσα είχαν γίνει αφέθηκαν στον μαρασμό, ότι η χώρα καταστρεφόταν μου πλάκωνε την καρδιά. Και δε μιλάω για ένα συναίσθημα παροδικό. Ξύπναγα με αυτό, κοιμόμουνα με αυτό. Φαντάσου να σου σφίγγεται η καρδιά για τόσα χρόνια. Και να είσαι ο μόνος από το περιβάλλον σου που βιώνει έτσι την πραγματικότητα. Όλοι να αγνοούν την Καταστροφή που βρισκόταν σε εξέλιξη.

    Το 2009, με τις εκλογές, το συναίσθημα αυτό μου έφυγε. Επιτέλους θα γίνονταν βήματα για να φτιάξουν τα πράγματα και να πάρει η Ελλάδα την πάνω βόλτα, να γίνουμε ένα πραγματικά ανεπτυγμένο κράτος του Δυτικού Κόσμου. Και ήρθε ο Δεκέμβρης και η χρεοκοπία του Ντουμπάι. Και ο Γενάρης. Με τους επενδυτές πανικόβλητους να φοβούνται πως θα χάσουν τα λεφτά τους και να σταματάνε να δανείζουν την Ελλάδα. Και το συναίσθημα που νόμιζα πως είχε εξαφανιστεί ξαναήρθε.

    Έζησα τη μεγάλη ερημιά που τώρα πλάκωσε όλους τους Έλληνες για πολύ καιρό. Και εύχομαι πραγματικά να βγούμε από το τούνελ. Τρέμω μήπως δεν πάρουμε κάποια δόση, μήπως ένα από τα δεκαεφτά κοινοβούλια ψηφίσει ΟΧΙ. Και πάνω από όλα πανικοβάλλομαι στην ιδέα της δραχμής. Στο γύρισμα στη δεκαετία του 50. Σε έναν κόσμο που η σημερινή κατάθλιψη θα φαίνεται όαση ευτυχίας.

    Λυπάμαι πολύ με την αντίδραση πολλών συμπατριωτών μου. Και δε λέω για αυτούς που τα παίρνουν από διακόσιες μεριές και ξαφνικά αγανάκτησαν επειδή καλούνται να συνεισφέρουν και αυτοί κάτι για την πατρίδα. Αλλά για τους άλλους. Που τους ήρθε ξαφνικό και αντιδρούν αλλοπρόσαλλα ή σπασμωδικά. Που διαμαρτύρονται με διαφορετικά αιτήματα ο καθένας, αντί να συσπειρωθούν σε κοινούς στόχους για μεταρρυθμίσεις στη χώρα. Που δεν κινητοποιούνται για να φέρουν την αλλαγή στον χώρο εργασίας τους, στο περιβάλλον τους, στην οικογένειά τους, στον εαυτό τους.

    Με θλίβει η εικόνα μιας κοινωνίας που ενάμισι χρόνο μετά αρνείται να αλλάξει. Η εικόνα μιας κοινωνίας τεμαχισμένης σε φέουδα και κάστες. Καθεμιά από τις οποίες αγωνίζεται για το δικό της συμφέρον χωρίς αίσθησης του κοινού συμφέροντος.

    Ενώ υπάρχει αίσθηση της αδικίας, ενώ υπάρχει ταραχή και θλίψη, δεν υπάρχει αντίληψη για το κοινό συμφέρον. Και αυτό με τρομάζει.

    • db

      «Ενώ υπάρχει αίσθηση της αδικίας, ενώ υπάρχει ταραχή και θλίψη, δεν υπάρχει αντίληψη για το κοινό συμφέρον. Και αυτό με τρομάζει.»
      ta eipes ola..

    • Εμενα Αντρεα με τρομαζει οτι ακομα και σημερα υπαρχουν ανθρωποι που υποστηριζουν το Πασοκ, που σκεφτονται σαν κι εσενα. Και δεν μιλαω για αυτους που και σημερα «τρωνε με χρυσα κουταλια» αλλα για αυτους που πραγματικα πιστευουν οσα λενε… Οχι οτι η ΝΔ ηταν αμετοχη (μια χαρα λαμόγια ειναι κι αυτοι) αλλα 30 χρονια τωρα εχουμε Πασοκ, με μικρα διαλειμματα… Τι να πω…

      • Αυτό συμβαίνει αγαπητή paparachi διότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι (σοσιαλιστική) ιδεολογία… Είναι επάγγελμα….

      • Η σοσιαλδημοκρατία, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ, καθόρισε τη Μεταπολίτευση, αυτό είναι αλήθεια. Αλλά τι είναι η Μεταπολίτευση; Δεν είναι η εμπέδωση μιας δημοκρατίας που μέχρι τότε ήταν τελείως αβέβαιη; Δεν είναι η οριστική ανεξαρτησία από πάτρωνες κάθε είδους; Δεν είναι η δυνατότητα άσκησης πολιτικής ανεξάρτητα από ξένους παράγοντες; Δεν είναι να μπορείς ελεύθερα να πας στο περίπτερο και να πάρεις την εφημερίδα που εσύ θέλεις χωρίς να φοβάσαι πως ο περιπτεράς ή κάποιος γείτονας θα σε καταδώσει; Δεν είναι να έχεις χρήματα να αγοράσεις αγαθά που εσύ διαλέγεις, να έχεις πράγματα που κάποτε μόνο οι πλούσιοι μπορούσαν να έχουν; Πριν, ο λαός δεν είχαμε τίποτε. Ούτε ψυγεία, ούτε τηλεοράσεις, ούτε τηλέφωνα. Τώρα, με κινητά, αυτοκίνητα, πρόσβαση στο Ίντερνετ, φωτογραφικές μηχανές, τζιν, γυαλιά ηλίου, ηλιακούς θερμοσίφωνες, μπόιλερ και σούπερ μάρκετ, έχουμε γνωρίσει μια ευημερία άνευ προηγουμένου.

        Όλα αυτά δεν ήρθαν από μόνα τους. Ακόμη και σήμερα υπάρχουν κοινωνίες που αν τις συγκρίνεις με την Ελλάδα θα δεις τη διαφορά. Και αυτές αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία του πλανήτη. Η χώρα μας έγινε μια από τις 30 πλουσιότερες του κόσμου και αυτό το κατακτήσαμε επειδή κάποιοι άνθρωποι μόχθησαν προς αυτήν την κατεύθυνση. Δεν κερδίσαμε αυτά τα πράγματα με την εργασία μας απλώς. Και στην Αφρική εργάζονται αλλά δε ζούνε με τον ελληνικό τρόπο. Τα κατακτήσαμε επειδή «30 χρόνια τώρα» η πολιτική ηγεσία του τόπου προσπάθησε να βελτιώσει τη ζωή στη χώρα και τα κατάφερε.

        Αν τώρα φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού, δε φταίει ούτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ούτε ο Κώστας Σημίτης. Ας αποδώσουμε τις ευθύνες εκεί που πρέπει, και για το καλά, και για το κακά.

        • Andreas,

          Με προβληματίζει που τα όλα αυτά δε τα έβλεπες νωρίτερα. Δεν έβλεπες, δε μάθαινες, δεν άκουγες; Το παιχνίδι των περικοπών ξεκινάει βαθεία στο 90′. Έγω προσωπικά άκουγα και περικοπές σε μισθούς και σε συντάξεις και αλλαγές στο όριο ηλικίας. Η διαφορά προφανώς είναι ότι εσύ πίστευες σ’αυτό. Εγώ όμως έβλεπα τους δικούς μου, ως παιδί που ήμουν, να σκέφτονται το μέλλον μακριά απο τα πολιτικά χρυσώματα του χαπιού.

          Αυτή η πιπίλα του ανεπτυγμένου Δυτικού Κόσμου είναι η μεγαλύτερη φόλα στην οποία έχει πέσει ο Έλληνας απο τη στιγμή που μπήκε η ασπρόμαυρη τηλεόρα σπίτι του. Και δεν ήταν το 50, όπως λες παρακάτω, γιατί η Ελλάδα έβγαινε απο εμφύλιο και προφανέστατα οι μισοί είχαν φάει χρόνια στις φυλακές λόγω πολιτικών φρονημάτων και προφανώς συμφωνώ με το σχόλιο του σχιζομητροπολιτάνου, οτι λογω αυτού ο κοινωνικός ιστός ήταν πιο συγκροτημένος και πιο ισχυρός. Δεν είχαν μπει τα αμερικανο-όνειρα ακόμα του τύπου αναπτυγμένος Δυτικός Κόσμος; Τί πάει να πει αυτό; Τί είναι τελικά η ανάπτυξη; Γιατί την πράσινη ανάπτυξη των 30 και βάλε χρόνων την είδαμε. Εσύ τρέμεις κι εγώ σου γράφω απο το εξωτερικό. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Ψάξτο λίγο. Γεωγραφικά, πολιτισμικά, ιστορικά. ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΔΥΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ. Είμαστε απλά σ’ένα πολύ καλό γεωγραφικό σημείο στα όρια του και επειδή οι επεκτατικές τάσεις των Ευρωπαίων αποικιοκρατών δε σταμάτησαν ποτέ να ψάχνουν για πετρέλαιο, πόρους, φτωχές χώρες για επενδύσεις ο Αντρέας μας έμπασε στην Ευρώπη. Και μόνο μια γρήγορη ματιά να ρίξεις στις εκφράσεις της κουλτούρας ανα την Ελλάδα θα το καταλάβεις.

          Η Μεταπολίτευση δεν είναι ούτε τα ψυγεία, ούτε τα γυαλιά ηλίου, ούτε η ευημερία που περιγράφεις. Είναι άλλο φρούτο. Μεταπολίτευση είχε κάνει και η Χούντα με δημοψήφισμα υποτίθεται. Και μη ξεχνάς οτι ο Παπα-ανδρέας με τον Καραμαν-Αλή είχαν κάνει συγκυβέρνηση. Η κοινωνία πάντως της Μεταπολίτευσης, ή καλύτερα η γενιά της, είχαν πολύ διαφορετικά πράγματα να σκεφτούν απο τα ray ban και το σούπερ μάρκετ. (Υπήρχαν ακόμη μπαξέδες…)Δεν έλειπαν αυτά απο την κοινωνία, έλειπε η ελευθερία του λόγου, της έκφρασης, της πολιτικής πεποίθησης που έστειλε «τους κομμουνιστές να παραθερίσουν σε κάποια νησιά» όπως είπε ο Ιωαννίδης, αν δε κάνω λάθος, σε μια συνέντευξη. Ναι, η αλλαγή πολιτεύματος έγινε αλλα η πρακτική εφαρμογή της άργησε πολύ. Άφησε κατάλοιπα η Χούντα τα οποία ο Παπανδρέου δεν καθάρισε ποτέ για να μη χάσει τους φιλοχουντικούς. Παρελάσεις, εκκλησιασμοί, αγιασμοί, υποχρεωτική θητεία 24 μήνες, στιγματισμός των κομμουνιστών. Αυτά δεν άλλαξαν την επόμενη μέρα. Αυταπατάσε.

          Λες «Και στην Αφρική εργάζονται αλλά δε ζούνε με τον ελληνικό τρόπο.»
          Φυσικά και όχι, και ξέρεις γιατί; Γιατί είχαν την κακοτυχία να ανακαλυφθούν απο τα ευρωπαϊκά κοράκια. Η αποικιοκρατία διάλυσε την κοινωνική και οικονομική τους, όποια και να ήταν αυτή, ήταν δικιά τους, οργάνωση, άλλαξε τη θρησκεία τους και τους έκανε υποχείρια εδώ και αιώνες. Και συνεχίζει να το κάνει με τη μάσκα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ενώ σε μας ήρθαν ως καλοθελητές και φίλοι, και ξεκίνησαν οι δανειοληψείες χρόοοονια και χρόοοοονια τώρα. Και πέρναμε δάνεια απο αυτούς για αγοράσουμε τα αεροπλάνα τους γιατί οι φίλοι μας δεν έλυναν το πρόβλημα με την Τουρκία.

          Κι εμείς σκλάβοι τους γίναμε. Τόσο που η φαντασίωση του ανήκειν στον αναπτυγμένο κόσμο τους μας πνίγει κάθε μορφή έκφρασης και εξέγερσης. Τόσο που αντί να κοιταχτούμε στο καθρέφτη μας φταίνε οι μετανάστες. Τόσο που έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας. Έχουμε γίνει αυτό που λέει ο Πανούσης (όχι ο εγκληματολόγος, ο άλλος) «που για μια τσίχλα ένα μπλου τζιν πουλάει την ομορφιά της σ’εμπόρους καπιταλιστές χοντρούς και ματσωμένους».

          Κάπου εδώ θα σταματήσω.
          Θέλω μόνο να σου πω οτι χαίρομαι που απογοητεύτηκες απο το ΠΑΣΟΚ και που ξεκινάς να βλέπεις αλλιώς τα πράγματα. Είσαι η ένδειξη οτι ο κόσμος αρχίζει και ξυπνά απο το λήθαργο της ευημερίας. Κάποτε οι τηλεοράσεις έδειχναν ανθρώπους στις πορείες και υποτιμούσαν τις κινητοποιήσεις και μια άλλη μερίδα ανθρώπων έλεγαν «έλααα μωρέ» και είχαν πίστη στις κυβερνητικές πρακτικές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.

          Ευτυχώς η πίστη κατέρρευσε. Welcome to our world και μαζί θα τη βρούμε τη λύση.

        • @ Gigoua Drogg

          Δεν μπορώ να κάνω Απάντηση στο δικό σου σχόλιο και το βάζω εδώ.

          Μαζί μιλάμε και χώρια καταλαβαίνουμε μου φαίνεται… Για να το πω όσο πιο απλά γίνεται, η δική μου ανάλυση με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μόνη ελπίδα να αποφύγουμε να γίνουμε τρίτος κόσμος βρίσκεται σε αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με τον Γιώργο Παπανδρέου Πρωθυπουργό. Άλλη λύση για να διατηρήσουμε βιωτικό επίπεδο ανεπτυγμένης χώρας τις επόμενες δεκαετίες δεν υπάρχει.

          Τώρα, στα υπόλοιπα που λες:

          Φτωχοί πάντα υπήρχαν. Φτωχοί παντού υπάρχουν. Το να είμαστε μια χώρα ανεπτυγμένη δε σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι δε θα περνάνε άσχημα. Σημαίνει ότι οι περισσότεροι θα περνάνε καλά και ότι θα βελτιώνεται το επίπεδο ζωής. Αυτό έγινε το 94-04. Αυτή ήταν η Χρυσή Εποχή για τους Έλληνες. (Ακόμα και οι περικοπές που λες έγιναν επί μισθών του 00 και όχι επί μισθών του 70 ή του 60! Δηλαδή ήδη υπήρχε συσσωρευμένος πλούτος,) Και όχι το όποιο φανταστικό 50 όπου υπήρχε κοινωνική συνοχή. Είναι παράλογα πράγματα να φαντασιώνεστε κοινωνική αλληλεγγύη τη στιγμή που και εσείς παραδέχεστε πως τουλάχιστον οι μισοί Έλληνες μισούσαν τους άλλους μισούς, τους κατέδιδαν και τους απέκλειαν από την κοινωνική ζωή του τόπου!

          Λες πως δεν είμαστε Δυτικός Κόσμος. Αυτό μπορεί να ισχύει για τον εαυτό σου, δεν ξέρω. Αλλά εγώ είμαι Δυτικός και θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να παραμείνει και η Ελλάδα μέρος του Δυτικού Κόσμου. Η αντίθεση αυτή ξεκινάει από πολύ παλιά. Στα χίλια τετρακόσια πήραμε συνειδητά την απόφαση να μην συνταχθούμε με τους Δυτικούς. Την πληρώσαμε πολύ ακριβά τους επόμενους αιώνες. Μείναμε στο περιθώριο της ιστορίας ενώ οι άλλοι αναπτύσσονταν και χάσαμε την ελευθερία μας.

          Από τα χίλια οχτακόσια μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις συντάσσονται συνειδητά με τη Δύση. Και αυτό είναι θετικό. Όσες αντιδράσεις και αν συναντάει από μερικές ομάδες που δε θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους. Το 2004 είχαμε φτάσει περισσότερο κοντά στη Σύγκλιση παρά ποτέ άλλοτε. Και ανακόψαμε την πορεία αυτή μόνοι μας, βγάζοντας την Κυβέρνηση των Ανικάνων. Τώρα έχουμε να καλύψουμε πολύ δρόμο. Ελπίζω να τα καταφέρουμε.

          Αν οι αυτοκαταστροφικές τάσεις υπερισχύσουν, αν πέσει ο Παπανδρέου και αποκοπεί η Ελλάδα από τον κατάλογο των ανεπτυγμένων κρατών, θα θρηνήσω και θα πονέσω, αλλά δε θα αφήσω να με πάρετε μαζί σας. Ακόμα και το 1453 κάποιοι παρέμειναν Δυτικοί.

  30. σχιζομητροπολιτάνος

    «Στο γύρισμα στη δεκαετία του 50. Σε έναν κόσμο που η σημερινή κατάθλιψη θα φαίνεται όαση ευτυχίας.»

    Όχι φίλε.
    Τη δεκαετία του ’50 και του ’60 οι έλληνες δεν χαπακώνονταν με αντικαταθλιπτικά. Μπορεί να υπήρχε φτώχεια καταχνιά και στερήσεις -και μάλιστα σε έναν λαό ηρωϊκό, που μερικά χρονάκια πιο πριν παρ’ολίγο να κάνει την έφοδο στον ουρανό- αλλά οι άνθρωποι είχαν ο ένας τον άλλο, σε χωριά και πόλεις. Οι άνθρωποι είχαν τον Στέλιο, είχαν το τραγούδι τους, είχαν το δικό τους λαίκό πολιτισμό και τη δική τους ταυτότητα.
    Όλα αυτά για τα οποία τρέμει το φυλλοκάρδι σου -και το ίδιο το γεγονός ότι έχεις αναπτύξει αυτό το σφίγξιμο καρδιάς και την αίσθηση της υπέρμετρης ατομικής οπτικής για τα πράγματα (όποια κι αν είναι αυτή) που δεν μπορείς να την κοινωνήσεις πουθενά- είναι απότοκο ακριβώς αυτών των χρόνων του εκσυγχρονισμού που σου άρεσε. Εκείνα τα χρόνια επήλθε η ολοκληρωτική αποσύνθεση του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού σε μονάδες που αλληλοκαταναλώνονται μεταξύ τους.
    Και βέβαια καναλώνανε πρωτίστως τους Άλλους. Όλους αυτούς που από μηχανικοί γίνανε χαμάληδες για ένα κομμάτι ψωμί, από ιστορικοί καθαρίστριες στον ΗΣΑΠ, από βιλοντσελίστριες και μπαλαρίνες ωμό κρέας για τις ορέξεις του κάθε αλλοτροιωμένου απ’τα φράγκα λεβεντομαλάκα.
    Αυτό που δεν καταλάβατε τότε ορισμένοι είναι ότι στο πρόσωπο αυτών που για ένα κομμάτι ψωμί -κυριολεκτικά- σας κάνανε τα μερεμέτια στο εξοχικό, αυτών που κρατούσαν τον παππού και τα μικρά όταν κάνατε τις διακοπές σας στην εσπερία, θα έπρέπε να αναγνωρίσετε τον εαυτό σας -μετά από μια δεκαετία.
    Το ελληνικό πλασματικό κεφάλαιο -πλήρως εξαρτημένο υλικά από τους ευρωπαιους/αμερικάνους απ’τον καιρό που σκοτώνανε τον Μπάτση..- σας έπαιξε στην ζαριά του και σας έχασε. Τώρα οι διεθνείς οικοί έρχονται να μαζέψουν το τζίρο τους.

    Είναι αργά για δάκρυα. 😉

    • Αυτούς τους ρομαντισμούς δεν τους μπορώ. Το 50, αγαπητέ, ήταν μια φρικτή περίοδος για την Ελλάδα. Κοινωνικά, η μισή Ελλάδα ήταν στο περιθώριο λόγω πολιτικών φρονημάτων. Πολιτικά, ήμασταν τρίτος κόσμος με μια διάτρητη και αβέβαιη για την ύπαρξή της δημοκρατία. Οικονομικά, είχαμε τα χάλια μας.

      Οι άνθρωποι είχαν ο ένας τον άλλο όπως τον έχουν και σήμερα, όσο τον έχουν και σήμερα. Όσο φθόνο, μικρότητα και κουτσομπολιό υπάρχει σήμερα σε μια ελληνική επαρχία, τόσος υπήρχε και τότε. Αυτά δεν αλλάζουν. Απλά με την ανάπτυξη της Αθήνας μπόρεσαν πολλοί να χαθούν στο πλήθος ώστε να μη φαίνονται οι προσωπικές τους προτιμήσεις που στην επαρχία γίνονταν βούκινο ή έθεταν σε κίνδυνο και την ίδια τους τη ζωή.

      Πού τον είδες τον τόσο ηρωισμό; Μόνο για το 40 άκουσες εσύ; Για τους μαυραγορίτες και τους συνεργάτες των Γερμανών δεν πήρε τίποτα το αυτί σου; Για τον εμφύλιο δεν άκουσες τίποτα; Για το πώς ξοδέψαμε το σχέδιο Μάρσαλ δεν πήρες χαμπάρι;

      Ούτε αυτά τα νεο-ορθόδοξα μπορώ με τις κακές ατομικότητες vs μιας εξιδανικευμένης κοινωνικότητας. Ο εκσυγχρονισμός ωφέλησε την Ελλάδα όσο τίποτε. Ναι, είμαι συνειδητά με τους Ενωτικούς, με τους Δυτικόφρονες, με τους Φωταδιστές, με τον Καποδίστρια και τον Τρικούπη, τον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου και την Μεταπολίτευση. Οι ανθενωτικοί, οι αντιδυτικοί, οι σκοταδιστές, οι Νοταράδες και οι Μαυρομιχάληδες και οι Δηλιγιάννηδες, οι Χριστόδουλοι και οι Τσίπρες, οι πολέμιοι του εκσυγχρονισμού, δηλαδή του εκδυτικισμού της ελληνικής κοινωνίας μας ρίχνουν κάθε φορά στα σκοτάδια της μιζέριας, ανακόπτουν την πρόοδο της χώρας, βάζουν τα προσωπικά ιδιοτελή συμφέροντα πάνω από το κοινό συμφέρον ή χαμένοι σε ιδεοληψίες μας παρασέρνουν μαζί τους στην άβυσσο.

      Έλεος πια με τα «όπισθεν ολοταχώς». Αρκετά μας ταλαιπώρησαν.

      • Χρηστος Κ.

        Εμπρος Ανδρεα για μια Ελλαδα νεα. Τι εγινε ξεμεινες απο τη κουστωδια του Σημιτη? Ο Πασχω ειναι θειος σου?

      • σχιζομητροπολιτάνος

        Πάρε τώρα ένα «όπισθεν ολοταχώς», βαθιά βγαλμένο από την ημιφεουδαλική/πατριαρχική συγκρότηση της μεταλλαγμένης ελληνικής ‘αστικής’ τάξης, σοσιαλιστικής και πούρας «μεταπολιτευσιακής» υφής για να ξεμπλοκάρεις λίγο από τη ψευδή σου συνείδηση.

        Όταν σε ξεφτιλίζει ο Χίος, δεν πιστεύω να περιμένεις να συνεχίσω εγώ -ένας σχιζομητροπολιτάνος προλετάριος- τη συζήτηση μαζί σου, σπαταλώντας εργατοώρες και φαιά ουσία για να σου βάλω στο μυαλό ψήγματα υλιστικής ανάλυση του κοινωνικού είναι. Άλλωστε, απ’ότι φαίνεται, το δικό σου κοινωνικό είναι βρίσκεται ακόμα βουτηγμένο στη πλασματική χρηματιστηριακή μαστούρα των 90’s, παρ’όλο που, πάλι απ’ότι φαίνεται, λεφτά για γεωργιανή οικιακή βοηθό δεν υπάρχουν πλέον..-εξού και το σφίξιμο καρδιάς φαντάζομαι.

        Καληνύχτα και καλή τύχη. Τα λέμε στους δρόμους..

  31. όχι, μη! εσύ είσαι αισιόδοξος, κι όλα θα πάνε καλά έλεγες κι εμείς θα παγώνουμε τις μπετονιέρες και θα σηκώνουμε τις μπάρες… όχι κι εσύ, μη

  32. φοβάμαι κι εγώ με αυτήν την εκδοχή ενός μοντέρνου πολέμου που βιώνουμε, φοβάμαι ότι πρέπει να φύγουμε πολύ μακριά για να σωθούμε, (κάποτε πίστευα στην Ευρώπη, και αυτή όμως γίνεται σιγά-σιγά απάνθρωπη και εγωπαθής και υστερικιά, απομακρύνεται από την ιστορία της που ήταν και το μόνο που τη διαφοροποιούσε), αλλά η φυγή δεν είναι απαραίτητα μια λύση, γιατί από τον εαυτό μας δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, και όταν σκέφτομαι όλα αυτά που μας συμβαίνουν και που πρόκειται να συμβούν ερήμην μας, στριφογυρίζοντας στο κρεβάτι, καταλήγω πάντα σε αυτό «Κι όταν φοβούνται πως μπορώ να τρελαθώ, μου λεν’ να πάω κρυφά κάπου να κλάψω/Και να θυμάμαι πώς αυτό το σκηνικό είμαι μικρός, πολύ μικρός για να τ’αλλάξω/Μα εγώ  μ’ ένα άγριο περήφανο χορό, σαν αετός πάνω απ’τις λύπες θα πετάξω/Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ» και τότε ελπίζω να υπάρξουν παιδιά που να μεγαλώνουν γνωρίζοντας να κρατάνε μια χούφτα αγριόχορτα.

  33. Παράθεμα: Κρίσεις πανικού « ΕΝΘΕΜΑΤΑ

  34. Παράθεμα: Κρίσεις πανικού « //ΠαραλληλοΓράφος//

  35. Παράθεμα: Τα πλησιάζοντα έφτασαν πριν απ΄τη βοή τους « βλέμμα

  36. Παράθεμα: Κρίσεις πανικού | Politicsonline.gr

  37. τεως streetfox

    γλύκο μου βυτίο μην ανησυχείς
    η ζωή δεν είναι προσθαφεραίσεις (ασε το κομπιουτεράκι
    και η ηθική όπως και η δικαιοσύνη είναι αξίες, αρετές. (αφησε και το λεξικό)
    Μέσα μας θα τις βρούμε.
    Ότι ζούμε είναι και δικό μας δημιούργημα
    το επιτρέψαμε να γίνει
    και είναι το φαινόμενο μια ανθρωπιστικής κρίσης. Επιβιώνουμε χωρίς αξίες για το συλλογικό καλό πολλές δεκαετίες (λίγα λέω?)
    και…
    βάζουν χέρι στα λεφτα, και ο κόσμος πέφτει σε κατάθλιψη 😦
    μήπως αυτή είναι η πιο βαθειά ριζωμένη «αξία» μέσα μας?
    χρόνια καταρρέει η δικαιοσύνη και η ηθική της κοινωνίας
    (αλλά κάπως βολευόμασταν μάλλον…)
    Αν στρέψουμε το βλέμμα μας στην μετα-μόρφωση αυτής της κατάστασης, αντί στην μετα-νάστευση?
    Εφόσον έχουμε δημιουργήσει αυτό (και σίγουρα δεν είναι το πικ της ανθρώπινης εξέλιξης) τότε σίγουρα μπορούμε και καλύτερα. Δεν νομίζεις?

    η κρίση είναι και η ευκαιρία
    μπορούμε να την δούμε 🙂

    σε φιλώ ειρηνικά

  38. Παράθεμα: On air @radiobubble (15/09/11) | radio_sociale

  39. Παράθεμα: με νύχια και με δόντια για κάτι λιγότερο απ’ το ελάχιστο « Υπαρχει αλλος δρομος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s