χωρίς ειρμό

Το Σάββατο το βράδυ απαντάω στο τηλέφωνο ότι δεν είμαι Σύνταγμα. Δεν κατέβηκα, ήμουν στο Λαύριο και έπινα μπύρες. Αναρωτήθηκα προς στιγμή αν πρέπει να νιώθω τύψεις, αν έκανα λάθος, αν είμαι απαράδεκτος και τα ρέστα. Θα είμαι ειλικρινής. Δεν νιώθω άσχημα, το μόνο που νιώθω είναι μια παρατεταμένη δίψα. Δίψα για μπύρα.

-/1/-

«First International Bank. Crocker Bank. Bank of America. Pentecostal Savings (όχι αυτό είναι εκκλησία). Όλες συγκεντρωμένες στην καρδιά των πόλεων (..). Το χρήμα είναι ρευστό, είναι όπως η θεία χάρη, δεν είναι ποτέ δικό σας. Το να έρθετε να το ζητήσετε αποτελεί προσβολή για τη θεότητα. Την αξίζετε αυτή την εύνοια; Ποιός είστε και τι θα το κάνετε; Υποψιαζόμαστε ότι θέλετε να το χρησιμοποιήσετε αναγκαστικά με τρόπο αισχρό, ενώ το χρήμα είναι τόσο όμορφο στη ρευστή και αχρονική κατάστασή του, όπως είναι στην τράπεζα, επενδυμένο αντί να ξοδεύεται. Ντροπή σας, και φιλήστε το χέρι που σας το δίνει.»

J. Baudrillard

Κάποιος εκεί έξω έχει πάρει ένα ρόπαλο και μας χτυπάει διαρκώς στο κεφάλι. Παρόλο που, εξαιτίας ενός ωραίου καλοκαιριού συνεχίζω να αιωρούμαι ανάλαφρος πάνω από – ότι μου φαίνεται – μια υπέροχη πόλη, βλέπω ξεκάθαρα μπροστά μου την κατηφόρα. Ακροβατούμε κάθε μέρα μεταξύ του έχω δουλειά – δεν έχω δουλειά, έχω λεφτά – δεν έχω λεφτά κι όμως η σκληρότητα της ανεργίας, μου μοιάζει να μπαίνει σε δεύτερη μοίρα. Χύμα σημάδια.

Υπονοείται πλέον ανοιχτά, ότι από δω και πέρα πρέπει να κυκλοφορούμε με την ταυτότητα στο στόμα, είτε πάμε για ποτό το βράδυ, είτε περπατάμε σε μια διαδήλωση, είτε γράφουμε το μακρύ και το κοντό μας στο δίκτυο. (Να θυμηθώ να σβήσω απ’ το about το όνομά μου). Εκπομπές τιμωρούνται με πρόστιμα επειδή παρουσιάζουν πολιτικούς χρησιμοποιώντας για μουσική υπόκρουση στρατιωτικά εμβατήρια. Κάθε μέρα στον υπολογιστή μαθαίνεις για έναν μετανάστη χτυπημένο από ντόπιο χέρι. Στην πολιτισμένη δύση, δικαστήρια απαγορεύουν την βραδινή έξοδο σε έφηβους που εξεγείρονται ή κάνουν το κέφι τους (μικρή σημασία έχει ο λόγος, εν προκειμένω). Όσοι ζητάνε με μανία απολύσεις χωρίς αποζημιώσεις, στα πλαίσια πάντα της ανταγωνιστικότητας, μιλάνε με σεβασμό για τους απολυμένους του Ριζοσπάστη. Στην πολιτισμένη ημεδαπή, δικαστήρια αποφασίζουν ότι δεν επιτρέπονται οι σύλλογοι που διαφωνούν με το νατο ή την ε.ε. Προχθές πέρασα με το αμάξι μπροστά απ’ τη βουλή και είδα μια παρέα μπροστά σε μια απλωμένη ελληνική σημαία να φωτογραφίζεται. Ξέρω πως έχει πολλές ερμηνείες, ξέρω πως δεν είναι λογικό να είμαι απόλυτος, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή με ενοχλεί. Λίγες μέρες πριν, δημοσιογράφοι μιλάνε για συνταγματικό τόξο πασόκ-νδ-λαός (άντε και δημαρ, αν έχουμε κέφια).

Ξέρω πως όλοι έχουμε τον πόνο μας, τους λογαριασμούς μας, το άγχος της δουλειάς μας. Μα ότι πιάνω απ’ τα λίγα που διάβασα μες στο καλοκαίρι νομίζω πως δείχνει την κατρακύλα, την αργή μας βύθιση σ’ έναν αυταρχισμό, για τον οποίο κάποτε διαβάζαμε στα βιβλία.

-/2/-

Ο RS μου λέει ότι μετά απ’ τις φετινές διακοπές και την επιμονή στο διάβασμα (και τη συζήτηση) των βιβλίων του Βακαλόπουλου, μοιάζει να έχει γίνει ένα κλικ στο κεφάλι του. Μιλάει και για μένα.

Πίνω λες και είμαι σε διακοπές, κοιμάμαι λίγο και τραγουδάω περιμένοντας στα φανάρια. Ακούω εναλλάξ λαϊκά και ηλεκτρικές κιθάρες. Στη δουλειά αφαιρέθηκα σκεπτόμενος ότι είναι κρίμα που δεν πρόλαβα να δω από κοντά τον τρόπο που ο Στράτος Διονυσίου κράταγε το μικρόφωνο. Ύστερα το δυσθεώρητο νούμερο που μου έστειλε η ΔΕΗ (με την επισήμανση περί έγκαιρης πληρωμής), διακόπτει άλλους βαρυσήμαντους συλλογισμούς. Ας πούμε τί είναι αυτό το ιδιαίτερο που κυριαρχεί στην ατμόσφαιρα κάθε φορά που μπαίνεις βράδυ στο Λαύριο. Γιατί επιμένεις να λες, ας φάμε εδώ, γυρνώντας απ’ τη θάλασσα. Είναι άσχημο, βρώμικο, επαρχιώτικο με τον πιο στραβό τρόπο. Κι όμως, αφού εκθέσεις με ακρίβεια όλα τα προβλήματα, λες ένα «μ’ αρέσει εδώ» και τελειώνει η υπόθεση. Έχει έναν περίεργο αέρα το Λαύριο και δεν περνάς χωρίς να σταματήσεις, τάχα να φας μια τυρόπιτα.

Τέτοια είναι τα θέματα που με απασχολούν εδώ και κανένα δίμηνο. Ή ας πούμε είδα από κοντά τα γήπεδα γκολφ στη Μεσσηνία. Τεράστια, τακτοποιημένα, καταπράσινα, έτοιμα να υποδεχτούν τον πιο απαιτητικό τουρίστα. Καθαρός τρόμος. Λες και κάποιος φαντάστηκε το πιο άσχετο και αταίριαστο πράγμα που θα μπορούσε να τοποθετήσει στο τοπίο και μετά πήγε και το έβαλε ακριβώς μπροστά στα μάτια μας. Το γκαζόν εκεί κάτω ήταν παντού, ύστερα από λίγο έβλεπες τον ουρανό κάπως πράσινο.

Ύστερα, ένα βράδυ ανακάλυψα ότι οι φίλοι μου μπορούν να γίνονται διάφανοι. Τους κοιτούσα κι όμως έβλεπα μέσα απ’ αυτούς, πίσω απ’ αυτούς, ένα λευκό φόρεμα που κρατούσε ένα ροζ (ή κάτι τέτοιο) βετέξ. Όταν πλησίασε είπε κάτι, αλλά στάθηκε αδύνατο ν’ απαντήσω το οτιδήποτε. Ένα ωραίο πρόσωπο μια Παρασκευή θα σε καθηλώσει. Θα ακινητοποιηθείς, τα πόδια σου θα βγάλουν ρίζες, οι οθόνες θα παίζουν μόνο μια λούπα, την τούφα που πέφτει στο πίσω μέρος του λαιμού της. Συντριπτική η θέα ενός προσώπου.

Το μαλλιοτράβηγμα στο λεωφορείο θα με ξυπνήσει. Μια 30αρα προσπαθεί να ξεφύγει από μια αρκετά μεγαλύτερη γυναίκα. Της πήρε το πορτοφόλι μέσα απ’ την τσάντα. Κατεβαίνουν στη στάση και κυνηγιούνται. Στην ίδια στάση ανεβαίνει κάποιος και ζητάει χρήματα, δείχνοντας κάτι χαρτιά. Ήταν φυλακή για χρέη, λέει.

 -//-

Θα ήθελα να μπορώ να εξηγήσω τι σημαίνει ότι το μυαλό έχει κάνει ένα κλικ. Αλλά αυτό δεν εξηγείται, γιατί προϋποθέτει μια υπέρβαση, ανάλογη με αυτή που επιχειρεί ο Βακαλόπουλος στη «γραμμή του ορίζοντος». Για όσο διαρκέσει μέσα μου, καλώς. Κατά τ’ άλλα, εδώ και τρεις μέρες ακούω μόνο το live with me (στην εκδοχή που έδειξε ο ΚΚΜοίρης) και Πάνο Τζανετή.

 

Advertisements

40 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, ζεστές μέρες

40 responses to “χωρίς ειρμό

  1. Μ’ άρεσε αυτό για το Λαύριο.
    Χάρη στις απεργίες του ΗΣΑΠ ξαναπήρα τις προάλλες τον προαστιακό από Πειραιά μέχρι σταθμό Λαρίσης, και τούμπαλιν. Κάπως παρόμοια με αυτό που λες μου φάνηκε η διαδρομή, εκεί στο Ρουφ και στον Ρέντη. Ακόμα και η Ορφέως το σούρουπο, έχει κάτι.

    • για το ρουφ, ίσως δε θα το έλεγα, γιατί μου θυμίζει στρατολογία 🙂
      αλλά για ρέντη ναι.
      Δεν ξέρω αν έχει πάει, αλλά ενδιαφέρον έχει νύχτα ή τεσπα ξημέρωμα και η αγορά εκεί. άλλος κόσμος, άλλη εποχή.

  2. Mafalda

    Εξαιτίας σου έκανα το ίδιο κλικ. Με Πτυχιούχους και Γραμμή του Ορίζοντος, απέναντι ακριβώς από τη γραμμή του ορίζοντος. Σ’ ευχαριστώ επομένως για τον συνειρμό και τον ειρμό αυτό το καλοκαίρι…
    Ο συνδυασμός του κλικ με το κλακ από Παπαδιαμάντη και Εμπειρίκο με έχει καταστήσει ανεπίστρεπτα (ακόμα) αιωρούμενη (κλικ – κλακ) ερήμην και επί τούτου. Καθάρισε το μυαλό μου. Αν και έχω ένα ζήτημα με τον Γοδεφρείδο Βιλλαρδουίνο το οποίο θα ήθελα να το συζητήσουμε με την πρώτη ευκαιρία! 😉
    υ.γ.1. Τί Βυτίο θα ήσουνα αν δεν ήσουνα ερωτευμένος με τους δρόμους; http://www.youtube.com/watch?v=KiKKpCA6rRs&feature=related
    υ.γ.2. Ασχετο. Σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ το μπαρ-χρονολογία (τη χρονολογία δηλαδή) στη Χώρα της Πάτμου όπου ο Βακαλόπουλος σύχναζε και έβαζε και μουσική. Ο,τι προαιρείσθε καλοί μου άνθρωποι!

    • οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με Βιλλαρδουίνο είναι τουλάχιστον ευχάριστη. μέσα.
      υγ2. έχω κολλήσει κι εγώ τώρα. Εννοείς αυτό που είναι πάνω στη χώρα έτσι; Θα το θυμηθώ και θα επανέλθω.
      Μέχρι τότε συνεχίζουμε αιωρούμενοι.

    • Μήπως εννοείτε το μπαρ Αστοιβή?

      • αφενός καλωσήρθατε, αφετέρου δεν ξέρω, θα σας γελάσω. Η μαφάλντα πρέπει να μας λύσει την απορία αν αυτό εννοούσε.

        • Mafalda

          Πού να ξέρω ρε παιδιά αν το έχουν μετονομάσει σε Αστοιβή;;… Εγώ πάντως από τα τόοοοοοοοτε, Αστοιβή δεν θυμάμαι. Θυμάμαι μόνο το μπαρ με το όνομα – χρονολογία (μάλλον του 19ου αι) στη Χώρα, και τον Αρίωνα στη Σκάλα y basta! (και πολλά θυμάμαι τώρα που το ξανασκέφτομαι!)

  3. Βυτίε, βυτίε, τώρα που το σκέφτομαι: έχεις δει την «Όλγα Ρόμπαρτς»; Την ταινία του Βακ.;

    • όχι αλλά την ψάχνω, αν την έχεις με υποχρεώνεις.
      Έχω δει κλασσικα το εσείς γυναίκες μην κλαίτε και για όποιον δεν το έχει δει εδώ και το ντοκ για τον Βακαλόπουλο. Το βρήκα εξαιρετικό. Ειδικά τον Ν. Φατούρο http://www.youtube.com/watch?v=2ChNqc_hHN0

      • Δεν την έχω μωρέ, την είχα δει όταν βγήκε. Κι εγώ την ψάχνω, το μόνο που θυμάμαι σχεδόν είναι ο Τσάκωνας θυμόσοφος βενζινοπώλης, το πρόσωπο του Τσιώλη (μιλούσε για τις ταράτσες), κάτι σεΐχηδες και η εντύπωση ενός αθηναϊκού νουάρ. Φαντάσου, Καφετζόπουλο και Λαζαρίδου ούτε που τους θυμάμαι -ήμουν και δεκαεφτά-δεκαοχτώ χρονώ τότε, πού να τους ξέρω.

        • Την ψάχνω κι εγώ, ήμουν έτοιμος να κάνω την ίδια ερώτηση με του Δύτη. Όποιος βρει μοιράζεται.

          Απο τον Απρίλη κόλλησα κι εγω με Βακαλόπουλο, διάβασα Πτυχιούχους, Μπεστ-σέλλερ και την εξαιρετική Γραμμή του Ορίζοντος, είδα και το ντοκυμανταίρ, είδα και το Παρακαλώ Γυναίκες μην Κλαίτε, και θέλω να κοπανήσω τον πατέρα μου που τον ήξερε και είχαν αράξει μερικές φορές παρέα. Αυτά.

          Πολύ ωραίο το κείμενο Βυτίε.

      • Mafalda

        Ονειρο και συγκινητικό το ντοκυμαντέρ. Θεραπεύει και το αλτσχάιμερ! Μεταξύ των άπειρων προσώπων που θυμήθηκα και λοιπών προσωπικών συνειρμών, θυμήθηκα ότι τον άκουγα και στο ραδιόφωνο! Το μπαρ – χρονολογία πάντως … ακόμα δεν! Νομίζω 18… κάτι πάντως. υ.γ. Με την ευκαιρία να πω ότι «φεύγοντας» αρχές του 1993, γλίτωσε (μάλλον) το «μουσικό» καλοκαίρι του Χρήστου Κυριαζή (Εχω κλάψει κλπ), ειδικά στην Πάτμο. Τα λοιπά από κοντά! (όσο ακόμα τα θυμάμαι βέβαια!)

        • δύτη, δεν μπορεί θα το βρούμε. μην ανυσηχείς για τις μνήμες, κάπου έχω ακούσει ότι η μνήμη είναι αντιστρόφως ανάλογη της κρίσης.

          greenonion, γιατί να τον κοπανήσεις τον άνθρωπο; καμιά λεπτομέρεια ρώτα, κανένα σκηνικό και τέτοια.

      • dystropop

        Καλησπέρα παιδιά.

        Την ταινία μπορώ να τη βρω. Ελπίζω να την έχω μέσα στην ερχόμενη εβδομάδα, αλλά όχι σε καλή ποιότητα/ανάλυση.
        Προβάλλεται πάντως πού και πού. Στην ταινιοθήκη έχει προβληθεί τουλάχιστον δύο φορές τα τελευταία δυο χρόνια – μία πρόπερσι
        το χειμώνα και μία το Μάη που μας πέρασε. Με λίγη τύχη θα την ξαναπετύχετε κάπου.

        Αν ενδιαφέρεστε για τα κινηματογραφικά του κείμενα, αξίζει να διαβάσετε τη «Δεύτερη Προβολή», που όμως είναι πια εξαντλημένη και θέλει λίγο ψάξιμο ίσως.

        • Εμ ποιος άλλος θα την έβρισκε… 🙂

        • Ωραιότατα.
          Αν δεν είναι κόπος με κάποιο τρόπο, να την ανεβάσετε ή να τη στείλετε και να την ανεβάσουμε εμείς (εγώ δλδ) ή τελος πάντων να βρούμε ένα τρόπο να τη μοιράσουμε όποιος θέλει, θα είμαι ευγνώμων.
          Τη δεύτερη προβολή δεν την έχω βρει, αλλά στην «ονειρική υφή της πραγματικότητας» και στο από το χάος στο χαρτί έχει κάποια κείμενα για κινηματογράφο και έχω πάρει μια ιδέα.
          Όπως και να χει. Ευχαριστώ πολύ πάντως.

      • dystropop

        Παιδιά, η Όλγα Ρόμπαρντς προβάλλεται αύριο 13 Σεπτεμβρίου στην Ταινιοθήκη.
        λεπτομέρεις εδώ:
        http://saprofytablog.blogspot.com/2011/09/humanism-film-appendix.html

        Υ.Γ. Το όλο πλαίσιο του remap με τα ντέρτι χιούμανισμ και τα κενά ποτά μετά στο μπάιος είναι κάπως γλοιώδες – φαντάζομαι ότι θα συμφωνήσει και ο συντάκτης του «κάτω οι εναλλακτικοί». Η επιλογή των ταινιών όμως είναι εξαιρετική κατά τη γνώμη μου. Τορνές, η Όλγα Ρόμπαρντς, Σφήκας. Συν η καλύτερη ελληνική ταινία, «Οι Βοσκοί», του Νίκου Παπατάκη. Με την ευκαιρία, να διαφημίσω ένα εξαιρετικό κείμενο ενός φίλου για τον Παπατάκη, που δημοσιεύτηκε πριν από λίγο καιρό στην Αυγή:
        http://enthemata.wordpress.com/2011/07/17/papataki/


    • Εδώ είναι μία playlist στο youtube με ότι βίντεο/ηχογράφηση υπάρχει για τον Χρήστο Βακαλόπουλο.

      Επίσης υπάρχει και το site του Χρήστου Βακαλόπουλου με κείμενα, αποσπάσματα, βίντεο και μουσική http://www.christosvakalopoulos.gr/

      http://www.facebook.com/groups/82843629445/ και τέλος το group για τον Χρήστο Βακαλόπουλο

  4. Περίπου σχετικό αυτό που γράφει η κροτ. http://krotkaya.wordpress.com/2011/09/06/panic-attack/ αλλά αυτή μάλλον νιώθει τύψεις, δεν είναι γαϊδούρι σαν κι εμένα.

  5. ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΕΣ! :
    http://anisixos.blogspot.com/2011/09/blog-post_07.html

    Αν θες διαβασε το.
    Περιμενω εντυπωσεις και σχολια.
    Ευχαριστω.

  6. Baron Cosimo

    Να πω την αμαρτία μου, εγώ χαλάστηκα με το ντοκυμαντέρ και ειδικά με τον Φατουρο. Για κάποιο λόγο -δεν θέλω να ψάχνω συγκεκριμένες σκηνές- μου σχηματίστηκε η εντύπωση ότι υπήρχε μια αγωνία να κρατήσουν τον Βακαλόπουλο στα όρια της εκείνης παρέας και ομάδας, ενώ οι άλλοι που τον θαύμαζαν μετά θάνατο… Για μένα, το θαυμαστό στον Βακαλόπουλο είναι ότι ενώ μιλά πράματα καταδικασμένα να προβάλλουν πάντα την ιδιωτική/παρείστικη/κοινοτική καταγωγή τους, το κάνει με τρόπο που σε αφορά εσένα που είσαι εκτός, αν θες σε βάζει μέσα -το κλικ νομίζω που λες κι εσύ- αλλά πάντα αναγνωρίζοντας την διαφορά σου.

    Για να μη μακρυγορώ γιατί δεν το ‘χω αυτή τη στιγμή να αναλύσω, ο Φατουρος ήταν για μένα γυμνιστής, και όχι ρακετοπαίκτης 😉

    Από την άλλη ο Αργύρης, το πλατωνικό αγαθόν να πούμε, ανέγγιχτος και από ρακέτες και από περιφερόμενες γύμνιες. Ειδικά στο σημείο που περίγραφε τις προσπάθειες να βρουν τον μάγο για να γιάνει τον Β., δεν ξέρεις για ποιον να κλάψεις πρώτα, τον νεκρό ή αυτόν που έμεινε.

    Αυτά, όπως πάντα καλά να ‘σαι Βυτίο.

    • εδώ έχουμε ενδιαφέροντα ζητήματα.
      α) ο Φατούρος στο ντοκ, λέει δύο εξαιρετικά – νομίζω – πράγματα. Πρώτον αυτό ότι ο καρκίνος του έδωσε χρόνο.δεύτερον αυτό περί διαβάσματος. «δεν διαβάζαμε για να τρομοκρατήσουμε τον κόσμο»
      β) ο Φ. μοιάζει στα μάτια μου ο πιο βακαλοπουλικός απ’ όσους εμφανίζονται στο ντοκ. Φευγάτος, ωραίος και προβληματικός, εννοώ δύσκολος. Για τον Έξαρχο τί να πω; Θυμάμαι τους ολυμπιακούς και τα πεκίνα. Τα ίδια και για τον Κανέλλη, η κατοπινή στάση του και οι θέσεις του τον ρίχνουν στα μάτια μου.
      γ) όσο γι’ αυτό που λες περί περιορισμού, νομίζω ότι ο Φ είναι σχετικά εκνευρισμένος σχετικά με αυτό που λέει ότι όσοι εν ζωή τον ειρωνεύονταν, μετά τον θάνατο τον αποθέωναν. Απ’ αυτή την άποψη, τον καταλαβαίνω. Κ πάλι όμως δεν μου δημιούργησε την αίσθηση ότι ήθελαν να τον κρατήσουν στην παρέα, δεν ξέρω ίσως κάνω λάθος.
      Κατά τ’ άλλα επίσης νομίζω ότι ο Φατούρος θα ήταν απ’ τους πρώτους που σε καταστάσεις όπως αυτή που έλεγα στη Δονούσσα θα έπιαναν τη ρακέτα. Τί να πω μου φάνηκε πολύ οκ.

      Εντωμεταξύ οι βακαλοπουλικοι, ας έχουν στο μυαλό τους ότι κάτι ετοιμάζουμε 🙂

      • Baron Cosimo

        Αν έλεγε απλά «δεν διάβαζΕ για να τρομοκρατήσΕΙ» πόσο πιο μετρημένο θα ήταν, χωρίς προσπάθεια αναδρομικής δικαίωσης κάποιας ομάδας. Ακόμα, στη σκηνή που εμφανίζεται ημίγυμνος χαλάστηκα πολύ: όσο ανεπίσημη και να ήταν η κινηματογράφηση, μου φάινεται πολύ δύσκολο η κάμερα και το συνεργείο απέναντι να μην προκαλούν κάποιο βαθμό αποστασιοποίησης. Αυτή η «υπέρβαση» της αποστασιοποίησης μου φάνηκε δήθεν αυθόρμητη.

        Μπορεί και να κάνω λάθος, δεν θέλω να επιμείνω και μακάρι πραγματικά ένα απόγευμα, ένας φίλος του Βακαλόπουλου, αφήνεται να θρηνήσει τόσο άμετρα -και δεν το λέω αρνητικά, αν είναι ειλικρινές- και να αποτυπώνεται ένα αυθεντικό αποτέλεσμα.

        Για να συνεχίσω με λίγες σκόρπιες σκέψεις -πρωί είναι εδώ και η καφετιέρα ακόμα στις κούτες τις μετακόμισης, άρα συγγνώμη για την ασυναρτησία- μπορεί ο Φατούρος να είναι από τους πιο βακαλοπουλικούς ήρωες, αλλά ο Βακαλόπουλος, όπως φανερώνεται από τα γραπτά του, από τον τρόπο των γραπτών του, κάθε άλλο παρά φευγάτος ήτανε. Νομίζω ότι η «Γραμμή» δεν οφείλει τη γοητεία της σε τίποτε άλλο από το ότι είναι τέλεια σύνταξη των όποιων αισθημάτων ή, για να μην το σχετικοποιώ τελείως (αφού εντέλει με συντάσσει κι εμένα μαζί της), είναι μια τέλεια σύνταξη της αλήθειας της.

        Μιλώ για αυτή τη μικρή ειρωνεία που ο Παπαγιώργης αναγνωρίζει παντού στον Βακαλόπουλο, που για μένα δεν είναι ειρωνεία που καταστρέφει ό,τι έπεται, αλλά αντίθετα είναι τρυφερή μαζί του, αναγνωρίζει και δέχεται την αδυναμία του για να το εκφράσει ο Βακαλόπουλος αληθινά στην ολότητά του και την μερικότητά του. Κάπου εδώ μπαίνει και το κλικ στο μυαλό και η αναγκαία, για μένα, κίνηση από τα έξω προς τον Βακαλόπουλο κλπ.

        Σταματώ εδώ την ασυναρτησία, ευχαριστώ για την κουβέντα, και περιμένω το κάτι που ετοιμάζετε 🙂

        • Λοιπόν, η διαφωνία μας (ας την πούμε έτσι τεσπα) έγκειται ακριβώς στο αν τελικά αποφασίζουμε ότι ο Φ. ήταν αυθεντικός ή όχι στο φέρσιμό του μπροστά στην κάμερα. Για να πω την αλήθεια, τις πρώτες στιγμές και εγώ κόλλησα κάπως, μου φάνηκε υπερβολικό κλπ. Αλλά ύστερα, δεν ξέρω, αυτό το «βάλε ένα ποτό, μέσα είναι» κλπ μου φάνηκε ότι βγήκε φυσικά, εντελώς φυσικά (ειδικά ξαναλέω αν το συνδυάσω με μια γενικότερη αίσθηση που μου αφήνει ότι προσπαθεί κάτα κπ τρόπο να μιλήσει για ένα φίλο του που οι διανοούμενοι τότε έφτυναν και τώρα αποθεώνουν). Συνεπώς όταν τραγουδάει αυτή η νύχτα μένει, είναι μεθυσμένος και συγκινημένος ή απλά ποζάρει; Άγνωστο. Διαλέγω το πρώτο, προφανώς ρισκάροντας να βγω λάθος.
          Τώρα ίσως η λέξη φευγάτος δεν είναι ακριβής, οκ. Αλλά τί εννοώ έστω τί προσπάθησα να εννοήσω; Ότι ο Βακαλόπουλος, σοβαρός, μετρημένος, ευγενικός και αμέθυστος, παρόλα αυτά όταν γράφει «συντάσσει τέλεια τα αισθήματα» όπως λες, ή ας πούμε καταφέρνει να εκφράσει μια ενιαία στάση απέναντι στα πράγματα που εκκινεί περισσότερο από το συναίσθημα, το ενστικτο και την ευαισθησία που δημιουργεί την ιδεολογία, παρά απ’ την ίδια την ιδεολογία. Λέγοντας φευγάτος λοιπόν εννοώ περισσότερο αυτό που κάνει μπαμ στο παρακαλώ γυναίκες μην κλαίτε, ή στις εκπομπές όταν δένει τον elvis με τη βιτάλη ή όταν με τον μπακιρτζή κάνει συζητήσεις που είναι προφανές ότι κουβαλάνε μια τρέλα που βγάζει πλήρες νόημα. Έχει όλη αυτή την παιδεία κ το υπόβαθρο, αλλά δεν γίνεται διανοούμενος τελικά. Στο τέλος, στη «γραμμή» έχει κατακτήσει μια επαφή με το λαϊκό (βαθιά ανθρώπινο ας το πω για να μην μπερδευόμαστε) στοιχείο κ εκεί πια είναι που μέσα του ζει ο μπακιρτζής, ο βοσκός της Αρκαδίας, αλλά και το ροκ.
          Το αφήνω, γιατί μπορεί να γίνει σεντόνι μεγαλύτερο από ποστ. Για να εκφραστώ σωστά θέλω ποτά και ώρα και ζωντανή συζήτηση βέβαια.
          υγ. ωραία το θέτεις για τον παπαγιώργη.

  7. kkm

    πάντως οι μπίρες άλλαξαν γεύση με το που μπήκε ο Σεπτέμβρης. δεν είναι να τις εμπιστεύεσαι. εσύ ίδιος.

  8. Βυτίο, όχι δεν έχω πια τύψεις. Είχα για λίγο, φρίκαρα που έχω χάσει μερικές σημαντικές εξελίξεις, που έχω 3 μέρες να κοιτάξω εφημερίδα, ξέρεις αυτά.
    Αλλά το θέμα μας Βυτίο, είναι η συντριπτική θέα που λες.
    Και οι ρακές, τα κρασιά και οι βότκες που έπινα προχτές με ξέρεις ποια, κι ήταν σα να πετάμε μες το ψιλόβροχο.
    Αλλά βασικά, η συντριπτική θέα. Που παγώνεις, κολλάς και ο χρόνος σταματάει.
    Τα άλλα απλά δεν έχουν σημασία, λυπάμαι.

    • πες τα αγαπημένη κροτ.
      χαιρετίσματα σ’ αυτή που ξέρω, χαιρετίσματα στη συντριπτική σου θέα και
      να θυμάσαι ότι τις σημαντικές αποφάσεις πρέπει να τις παίρνουμε μεθυσμένοι. Για να είναι σίγουρο ότι υπάρχει μόνο η κατάφαση.

  9. Οκ, ντάξει, τέτοιες μουσικές να βάζεις, να αρχίσουμε να τα κοπανάμε από τις 12 το μεσημέρι, τι να σου πω κι εσένα τώρα;

  10. deus

    βυτίε καλώς σε ξαναματαβρίσκω
    Σου δίνω σκηνικό για να πιάσεις το σφιγμό του καλοκαιριού

    Δικάβαλο μηχανάκι φορτωμένο ως εκεί που δεν πάει, χάνει το δρόμο στη Νότια Κρήτη. Και όχι απλά τον χάνει, αλλά καταλήγει σ΄ ένα μη δρόμο πάνω σ ένα βουνό, δίπλα σε κάτι κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Σκιά μηδέν, από ζωντανά μόνο κοράκια, με 8-9 μποφόρ αέρα να το πετάνε κυριολεκτικά στο γκρεμό, ούτε μπρος να μπορείς να πάς, ούτε και πίσω. Να μη βλέπεις απ τη σκόνη και να μην μπορείς να σταθείς όρθιος, πόλεμος σου λέω

    Κατά τη διάρκεια αυτή της 4ωρης παρακαλώ πάλης με τη φύση και τη μαλακία που μας δέρνει, εμφανίζεται κυριλε αυτοκίνητο ξένων, γερμανών ή κάτι τέτοιων κρυόκολων εν πάσει περιπτώσει που λένε και οι μονίμως θερμοί ελληναράδες. Και ρε παιδιά που πάτε και τι πάθατε και πάρτε νερό και άσε το μηχανάκι εδώ και θα σε πάρουμε εμείς και πως την πάθατε έτσι κλπ. Ξαναπερνάνε άλλοι και άλλοι κρυόκωλοι και ούτε και αυτοί δυσκολεύτηκαν να καταλάβουν ότι παίζει προβληματάκι και δώστου ξανά μανά να σε πάρω να σε βοηθήσω κλπ

    Σκάει ελληνίδα γκόμενα με γκόμενο με άνεση και στιλ μέσα σε αυτοκινητάκι η οποία σταματά μετά βίας 10 πόντους απ το πόδι μου, κάπως…σαν να της έκλεινα το δρόμο ρε παιδί μου…Άργησα να κάνω βέβαια αυτό που έπρεπε. Περνάει έτερο όχημα τζιπ περικαλώ…σαν μην υπήρχαμε…Περνάει και άλλο όχημα με συμπατριώτες στα τέτοια τους μετά συγχωρήσεως..

    Θα παιζε αυτό το σκηνικό πριν 20 χρόνια ρε φίλε;

  11. καλοκαίρι ίσον περιπέτεια. χα.

    Καταλαβαίνω τί εννοείς. Αν κ είναι δεν είναι πολύ καλό παράδειγμα, θα πω ότι όταν πρωτοπήγα πριν αρκετά χρόνια Ίο, εντυπωσιάστηκα με το πόσο εύκολα μιλούσαν οι άνθρωποι (οκ ήταν κ το γνωστό μπάχαλο, μεθύσι κλπ). Εκεί ήταν μόνο ξένοι.
    Ξαναπήγα μετά από κάποια χρόνια και στο νησί υπήρχαν και αρκετοί Έλληνες. Στο νησί είχε σχεδόν εγκατασταθεί η πόζα, τα απόμακρα βλέμματα και το γυαλί μάσκα.

    Τεσπα. Πιθανότατα δε θα έπαιζε το σκηνικό, δεν ξέρω. Μια σύνθεση χρειαζόμαστε.

    • deus

      Μιλάμε βλέπω εναλλακτικό και ψάχνομαι για καβγά…έχει γυρίσει το μάτι μου σου λέω.

      Εν πάσει περιπτώσει, καλό φθινόπωρο
      Και επειδή το μπλογκ αυτό κρατιέται ψηλά, θα κανονίσω να βρεθούμε και κερνάω σπέσιαλ ποτό από την όμορφη Κρήτη (όχι τσικουδιά, όχι κρασί, άλλο πράγμα λέμε…)

      Αφιερωμένο από Πεσόα:
      «….γιατί εγώ έχω το μέγεθος αυτού που βλέπω κι όχι το μέγεθος του ύψους μου…»

  12. Baron Cosimo

    Ναι, εκεί η μοναδική μας διαφωνία, στο αν είναι αυθεντικό ή όχι, και αν μη τι άλλο ο Βακαλόπουλος είναι η καλύτερη αφορμή για να ξεκινούν συζητήσεις περί του αυθεντικού, του αυθόρμητου κλπ κλπ. Να κουβεντιάζεις για τον Βακαλόπουλο, έστω και διαδικτυακά, τι ωραίο πράμα 🙂

    Μια και αναζητούμε πράματα, να πω κι εγώ τί ψάχνω μήπως το ‘χει κανείς: διάβασα/άκουσα κάπου ότι ο Β. στην εκπομπή του διάβαζε αποσπάσμα από τη «Γραμμή.» Αν κάποιος το έχει και μπορεί να το ανεβάσει είμαι ευγνώμων, θα ονομάσω το πρώτο μου παιδί με τ’ όνομά του και όλα τα σχετικά.

  13. στο youtube υπάρχουν δύο εκπομπές του Βακαλό.
    http://www.youtube.com/watch?v=1NYI8i204fs (αυτή απ’ την υπάρχουν και αποσπάσματα στο ντοκ)
    και http://www.youtube.com/watch?v=6Fl8xqvXUcs αυτή που είναι 10 χρόνια μετά το πολυτεχνείο επετειακή με τον παπαχρήστο.
    Αυτά έχω υπόψη μου.
    (το πρώτο παιδί; θες κι άλλα; Μα νόμιζα ότι η ελευθεριακή κουλτούρα σήμερα λέει ότι τα παιδιά είναι μόνο καταπίεση κλπ 🙂 )

  14. Baron Cosimo

    Ή είμαστε ολοκληρωμένοι άντρες (όπως θα ‘λεγε η Νiemandrose στου Sraosha) ή δεν είμαστε. Και παιδιά και ελευθεριακά και ρακέτες και όλα 🙂

  15. Theorema

    Καλό μου βυτίο, απόψε θα τα πιω από καρδιάς στην υγειά σου, παρέα με ξέρεις ποια 🙂
    Φιλιά βρε 😉

  16. έχω καιρό να αισθανθώ έτσι αλλά από ό,τι θυμάμαι είναι πράγματι συντριπτικό το συναίσθημα…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s