κάτω οι εναλλακτικοί

Το πρώτο απόγευμα έχει μια κάπως περίεργη αίσθηση. Στην αρχή το αποδίδω στην Αθήνα, στη ζέστη, στο κουβάλημα, στη μισοσπασμένη σκηνή. Ύστερα, στην παραλία, παρακολουθώ μια συγκεκριμένη παρέα. Το βράδυ, κάποιοι φίλοι που είναι από μέρες στο ίδιο μέρος, μου περιγράφουν μια σκηνή. Παίζουν ρακέτες, και δύο τύποι που κάθονται λίγο παραπέρα, μουρμουρίζουν και απ’ τις πετσέτες τους ακούγεται: «καλά, στην Δονούσα θα παίξουν ρακέτες; Αν είναι δυνατόν».

Είναι φανερό. Το νησί είναι γεμάτο, ξεχειλίζει δηλαδή, από υπερεναλλακτικούς τύπους. Είναι οι άνθρωποι που ανεμίζουν τη γύμνια τους σαν παντιέρα. Που ντύνονται την χαλαρότητα και την ελευθεριότητα, όπως φοράνε οι δαπίτες τα πουλόβερ στον ώμο. Όπου και να κοιτάξεις, βλέπεις εξεζητημένες, υπερψαγμένες παρουσίες. Κουνάνε τα παπάρια και τα χειροποίητα κοσμήματά τους και η γύμνια τους υποτίθεται ότι αποτελεί από μόνη της την εναλλακτική τους αφήγηση. Το βράδυ χορεύουν όλοι μόνοι κι ας είναι σε κύκλο. Η εναλλακτική τους αφήγηση δεν είναι παρά ένας διαρκής αγώνας να ξεχωρίσουν, να φωτίσουν την μοναδικότητά τους. Ο καθένας απ’ αυτούς είναι εκατό εκατομμύρια φορές πιο ψαγμένος, πιο βαθύς, πιο χαλαρός και πιο αληθινός από σένα. Οι μουσικές τους είναι άγνωστες, τα βιβλία τους μυστικά, τα βλέμματά τους μονίμως επικριτικά. Ο ευλογημένος και υπέροχος εαυτός τους επιβάλλεται να κάνει παρατηρήσεις σε όποιον παίζει ρακέτες ή φοράει μαγιό.

Δε θα μας πουν λοιπόν την αλήθεια για το καλοκαίρι οι επαγγελματίες εναλλακτικοί, οι ζηλωτές οποιουδήποτε είδους. Αυτοί, όπως ακριβώς οι φανατικοί της ξαπλώστρας και του γκαζόν, σηκώνουν ένα περίστροφο και πυροβολούν το καλοκαίρι ανάμεσα στα μάτια. Διαλύουν την ιδέα μιας θερινής νήσου, αφού ζουν σε εκείνο το μέρος όπου όλα είναι πιθανά, ενώ θα έπρεπε να είναι απλά ανθρώπινα. Γεμάτα συστολή και έκσταση, αμηχανία και υπέρβαση.

Δεν ξέρω γιατί φέτος με ενοχλούν τόσο πολύ. Ίσως επειδή φέτος όλη η παρέα συζητάει για τον Βακαλόπουλο πιο έντονα από ποτέ. Ίσως γιατί αν το ερώτημα είναι «καλά, στη Δονούσα θα παίξετε ρακέτες;», τότε η απάντηση είναι ότι αν πρέπει φέτος, κάπου να παίζουμε όλοι υποχρεωτικά ρακέτες, τότε αυτό το μέρος είναι η Δονούσα.

Κάποτε στις διάφορες συζητήσεις κατηγορούσαμε τους δαπίτες της Μυκόνου και της Πάρου για αλαζονεία, ψώνιο, παραισθήσεις και κυνισμό. Τώρα στους εναλλακτικούς, μας χτυπάει κατακέφαλα η παντελής απουσία ταπεινότητας ή ακόμη χειρότερα αίσθησης της ματαιότητας. Στους γεμάτους ύφος παραθεριστές (που δεν λένε να αποδεχτούν ότι αναπόφευκτα τουρίστες είναι κι αυτοί), περισσεύει η ιδέα της μοναδικότητας, του ολοφάνερα δίκιου. Της ελάχιστης σχέσης με την πραγματικότητα, αυτής που είναι εκεί έξω και αυτής που θα μπορούσε να υπάρξει.

Όμως, αν το καλοκαίρι έχει κάποια ιδιαιτερότητα, αν τελικά υπάρχει μια αυθεντικότητα στον Ιούλιο των νησιών, αυτή δεν μπορεί να εξισώνεται με την έλλειψη μαγιό. Αντίθετα μπορούμε να εντοπίσουμε την όποια ιδιαιτερότητα σε μια φυσικότητα, η οποία έχει να κάνει με την συνύπαρξη και την ένταξη στο τοπίο, με τη σωματική επαφή ή με την κατανόηση ότι κολυμπάμε ταυτόχρονα σε μια απέραντη αφόρητη ομορφιά και σε μια εντελώς άγρια πραγματικότητα. Το βάθος των πραγμάτων προσεγγίζεται μόνο με τη δέουσα ελαφρότητα.

Και τελικά κάποια απ’ όσα θέλω να πω, τα υπαινίσσεται η πόρτα μιας τουαλέτας της οδού Ναυαρίνου. Γράφει κάποιος: «Οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ΜΟΝΟ ελεύθερο camping». Με ενδιαφέρει η ιστορία την οποία γράφει ένας άλλος που ακριβώς από κάτω απαντάει: «οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ότι γουστάρουν».

 ***

Βέβαια όλα αυτά είναι δύσκολο να σε ενοχλήσουν για πολύ. Αναζητώντας την επόμενη παραλία, ανακαλύπταμε τυχαία την ίδια πάντα μέρα που παράπεσε και τους αόρατους ανθρώπους που την κατοικούν.

* Περιμένουμε στην σκιά της ταβέρνας κάποιον καπετάνιο να μας πάει βόλτα με το καΐκι. Δίπλα οι άλλοι τρώνε. Εμείς, μεγάλη παρέα που μάλλον φωνάζει, δεν παραγγέλνει τίποτα, ενώ κάποιοι παίζουν με μπαλάκια και άλλα παρόμοια ζογκλερικά. Βγαίνει ο ταβερνιάρης και λέω τώρα θα μας κάνει παρατήρηση και δικαίως δηλαδή. Αντί για παρατήρηση όμως, βγάζει μέσα σε μια λεκάνη, μισό καρπούζι και δέκα κουτάλια. Λάβετε, φάγετε, τούτο εστί το σώμα μου.

* Ο κύριος Χρήστος, ωραίος, αργοπορημένος και γελαστός. Οδηγεί ένα γεμάτο ταξί, δείχνει το σπίτι του, καθυστερεί χαρακτηριστικά γιατί είδε ένα ξένο που περπατούσε ο κακομοίρης την ανηφόρα μες στη ζέστη. Μιλάει κουνώντας τα χέρια του. Κρατάει μια αόρατη μπαγκέτα.

* Αυστριακή ή Γερμανίδα δεν έχω καταλάβει, πάντως μιλάει κάτι σπαστά, έως πολύ σπαστά ελληνικά. Κάθεται δίπλα μου, πίνω καφέ, πίνει καφέ. Κοιτάζει στο βάθος τη θάλασσα ή τη σκηνή της, ανοίγει την τσάντα της, βγάζει το βιβλίο της. Δονούσα, 9μιση η ώρα το πρωί, η διπλανή μου Αυστριακή ή Γερμανίδα, δεν έχω καταλάβει, διαβάζει τα λόγια της πλώρης.

* Διαβάζει σ’ ένα μπαρ 11 η ώρα το βράδυ. Μόνη στο διπλανό τραπέζι, αυτή και η κίτρινη τεκίλα. Το βιβλίο είναι μάλλον του συρμού. Οι άλλοι μου λένε, «δεν είναι όμορφη». Δεν είναι όμορφη, έχει κάτι πεταλούδες ζωγραφιστές στην πλάτη, έναν λαιμό που όλο χαϊδεύει, φοράει μια περίεργη γκρι βερμούδα. Δεν είναι όμορφη λέει η παρέα. Συνεχίζει να διαβάζει και να πίνει κίτρινη τεκίλα. Μια ταμπέλα στο εσωτερικό του μπαρ λέει στα ισπανικά: «Η έλλειψη αγάπης γεμίζει τα μπαρ» (ή κάτι τέτοιο).

 ***

Οι αόρατοι άνθρωποι κρυμμένοι μες στον κόσμο, εξακολουθούν να κρύβουν όλων των ειδών τα μυστικά. Ας πούμε, ο αντίχειρας του δεξιού χεριού φτιάχτηκε για να μπορείς να συγκρατείς το κρεμμύδι μαζί με το ψωμί, όταν κάνεις βούτα στη χωριάτικη. Ή ένα σωρό ημιδιαλυμμένοι τριανταφεύγα διάβαζαν τη «γραμμή του ορίζοντος» και όλοι έμεναν στην ίδια φράση.

Είναι ένα μικρό θαύμα να κολυμπάς στο Λιβάδι της Δονούσας, ειδικά αν μείνεις ακίνητος με κλειστά τα μάτια για ώρα, φάτσα στον ήλιο. Όταν τα ανοίξεις, ο κόσμος είναι γαλάζιος, πράσινος, σέπια. Δοκίμασε αμέσως να τα’ ανοίξεις μες στο νερό. Είναι ένα μικρό θαύμα να αντιλαμβάνεσαι τις γρατζουνιές και τις αμυχές απ’ το αλάτι της θάλασσας. Στην Αθήνα ένα κουνούπι σε τσιμπάει και το καταλαβαίνεις στο δευτερόλεπτο. Να έχεις μαυρισμένες σκληρές πατούσες επειδή πατάς συνεχώς σε όλα τα εδάφη, στα χώματα και την άσφαλτο. Είναι ένα μεγάλο θαύμα να περπατάς νύχτα απ’ το λιμάνι στον Κέδρο. Ιδρωμένος, μισοπιωμένος, κουρασμένος, χωρίς νερό, κουβαλώντας όλων των ειδών τις αποσκευές. Είναι όμως εκεί ακριβώς στη μέση της θεοσκότεινης ανηφόρας, κοιτώντας λίγο τον ουρανό, λίγο τους άλλους που περπατάνε δίπλα σου, που αντιλαμβάνεσαι μια σειρά από νοήματα που δεν μπορείς και δε θες έτσι κι αλλιώς να εκφράσεις. Θέλεις να ακούσεις για έναν κόσμο ολόκληρο, για ένα παρόν που βρίσκεται ανυπόμονο και γλυκό μες στις μικροσκοπικές πλατείες και τα βράχια και τους αμίλητους ντόπιους και τα πανηγύρια του Σεπτέμβρη και τον 5χρονο Παρασκευά που συζητάει με τους θαμώνες του καφενείου στην Ερμούπολη. Ένα παρόν που βρίσκεται σε όσους χαμογελάνε σε αγνώστους και σε όσους κερνάνε καρπούζι τους ξένους και σε όσους θέλουν να χορεύουν μαζί με τους άλλους και σε όσους ξέρουν ότι ένας ικαριώτικος μπορεί να σε σώσει οριστικά. Και σκέφτεσαι, να πούμε για τη ζωή μας κάτι, που να μην μοιάζει στριφνό, μίζερο, κυνικό, μετρήσιμο. Να πούμε κάτι να μοιάζει με γάργαρο νεράκι.

Advertisements

67 Σχόλια

Filed under υπερβολές, ζεστές μέρες

67 responses to “κάτω οι εναλλακτικοί

  1. πωπω κοσμος στη Δονούσα… Ποιος να το φανταζόταν…

  2. «καταναλώστε, ζώα» φώναζαν οι ίδιοι υπερεναλλακτικοί σε όσους (όλους δηλαδή) κατέληγαν στο αφτεράδικο της Αντιπάρου.

  3. ALTERNATIVO
    Φορέσαμε χαχόλικα, ρούχα παντειακά
    Βάλαμε τις χάντρες μας και τα χαϊμαλιά
    Τρέξαμε στην Πλάγια με έξω την ψωλή
    Κι ανοίξαμε συζήτηση πολύ Κοελική

    Είμαστε ψαγμένοι και ενεργειακοί
    Είμαστε η γενιά η εναλλακτική

    Παίξαμε κορίνες και με τη φωτιά
    Κάναμε και ράστα και χαίτες τα μαλλιά
    Αύρα, ισορροπία, φενγκ-σούι-τάι-τσι
    Είμαστε γαμάτοι, θεαματικοί

    Είμαστε ψαγμένοι και ενεργειακοί
    Είμαστε η γενιά η εναλλακτική

    Πήραμε ανάσες διαφραγματικές
    κι ανάψαμε τα στικς από τις λαϊκές
    Κάναμε τατού και πίρσινγκ στο καυλί,
    είμαστε νιου είτζ και εκθαμβωτικοί

    P L A Y >> http://www.box.net/shared/22vys456i1

  4. Βυτίε, είσαι μέσα στην καρδιά μου. Αυτό είναι από τα πιο ωραία που έχεις γράψει τελευταία, άκου τον μπάρμπα Δύτη.

  5. kon

    Παιδιά υπάρχουν και άλλα νησιά εκτός από τα κυκλαδονήσια. Υπάρχουν και άλλα τοπία εκτός από τη ξεραίλα. Υπάρχουν και άλλες τιμές για το σουβλάκι εκτός από τα 5 ευρώ της Αμοργού. Υπάρχουν και άλλα ησυχαστήρια εκτός από τη Γραμβούσα. Υπάρχουν και στους Παξούς Ιταλίδες γκόμενες που δε σε διώχνουν τρία μέτρα πριν τις πλησιάσεις με το κόμπλεξ τους όπως οι Ελληνίδες. Υπάρχει το δάσος της Δαδιάς, υπάρχει ο Νέστος. Υπάρχουν οι πύργοι στη Μάνη και ταβέρνες στην Αερόπολη με πεντανόστημο φαγητό. Υπάρχει η Σητεία με τη καλύτερη ρακή στο κόσμο. Υπάρχει η Σκοτίνα στη Πιερία που την έχουν ανακαλύψει όλα τα Βαλκάνια και η Ρωσία, αλλά της Αθήνας της πέφτει μακριά. Υπάρχουν τα Κύθηρα με γλυκά του κουταλιού, η Θάσος με το κατσίκι της, η Αλόνησσος με τα δελφίνια. Αν η απάντηση στο τρέντυ σύμπλεγμα Μύκονος-Πάρος-Σκιάθος είναι το «ψαγμένο» σύμπλεγμα Αμοργός-Σχοινούσα-Δονούσα, τότε ας μη κάνουμε καθόλου την ερώτηση. Ας μείνουμε Αθήνα τον Αύγουστο. Αυτό και αν είναι εναλλακτικό.

    • δεν διαφωνώ με τις ομορφιές και τα μέρη που αναφέρεις. Υπάρχει όμως και μέρος της Δονούσας/Αμοργού και Μυκόνου κλπ που έχει μεγάλο ενδιαφέρον και ιδιαίτερη ομορφιά. Επίσης το εναλλακτικό κοινό (ας το πούμε έτσι για να συνενοηθούμε τώρα) είναι αυτό που θα ξανασυναντήσω μπροστά μου στα μαγαζιά του χειμώνα, πιθανώς στις πορείες, πιθανώς στα στέκια κλπ. Με ενδιαφέρει συνεπώς η κουλτούρα του, οι τρόποι του, οι λόγοι που κτγμ βλέπει στραβά ή γιατί αντί να φιλοσοφεί εκπίπτει σε lifestyle.
      Κατά τ’ άλλα εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα Κύθηρα είναι απ’ τα ωραιότερα μέρη που έχω πάει.

  6. Καλό μου βυτίο, ως συνήθως captivating.
    (σε ευχαριστώ για το buzz – τη δροσιά του να’ χεις 🙂 )

    Καλή συνέχεια στο νησί, βρε 🙂

  7. Mafalda

    Εχεις δει λιγότερα και έχεις περιγράψει τα ΠΑΝΤΑ!! Εκτός από του Δύτη την καρδιά, είσαι και στη δική μου … ΜΕΣΑ! Με μια σημείωση: πάντα έτσι ήταν. Παντού ελλοχεύουν οι μοδάτοι. Αλλάζει μόνο το style. Τα συγχαρητήριά μου και στο πιο πάνω άσμα ασμάτων! Πα-ρα-στα-τι-κό-τα-το επίσης! BUT we will always have Paris! (όσο υπάρχουν τα τοπία και οι πραγματικοί εν-τόπιοι) 😉

  8. Στην καρδιά μας Βυτίο κι εσύ και η Δονούσα.
    Κι όλα τα νησιά που βλέπεις από εκεί με καθαρό καιρό. Στην καρδιά μας κι ο Αύγουστος και τα καρπούζια και τα σύκα και τα πανηγύρια -του Σταυρού δεν βλέπω να το προλαβαίνεις- και ο Σκοπελίτης και τα ξημερώματα και τα ηλιοβασιλέματα και τα μακροβούτια κι οι αχινοί και τα αλμυρίκια και τα ρακόμελα…
    Καλές βουτιές!

  9. a passer by

    ειναι το τιμημα για να εισαι στις ιδανικες κατα τα αλλα μικρες κυκλαδες,,χαιρετισμοι

  10. ADL

    Αγαπητέ Βυτίε, τρίψε στη μούρη των φίλων σου, ότι η κοπέλα με την κίτρινη τεκίλα μπορεί να μην ήταν όμορφη, όπως επέμεναν αυτοί, αλλά ήταν σίγουρα ωραία, όπως επιμένει ο Βακαλόπουλος…

  11. Τσαλαπετεινέ, Σκοπελίτης, τι είπες τώρα! Είσαι μια φωνή από το αγαπημένο παρελθόν.

    ρε Βυτίο, κι εσύ, ρακετες στη Δονούσα; Να πάρεις τις ρακέτες σου και να πας στη Μύκονο που έχει και κορίτσια του γούστου σου.

  12. Προσκυνώ ρε Βυτίε, επιτέλους τα είπε κι ένας που δεν είναι κεφτές (όπως εγώ). Ασιχτίρι πια, καφρολέοντες εναλλακτικάριοι.

  13. Αυτή είναι αφήγηση! Το νησί αναφέρεται και ως ΗΔονούσα… Εάν κάνεις παρέα και σε καμμία και αρχίσεις τις τεκίλες……

  14. α να γεια σου για αυτό δεν πάω κι εγώ διακοπές

  15. ΚΑΤΩ ΟΙ ΡΑΚΕΤΕΣ! Το πρόβλημα με τις ρακέτες είναι ότι παίζουν δύο και υποφέρουν εκατό. Ούτε διάβασμα, ούτε ρεμβασμός, ούτε αεράκι του απογεύματος για μας τους υπόλοιπους. Ούτε «απέραντη αφόρητη ομορφιά σε μια εντελώς άγρια πραγματικότητα.» Η μόνη πραγματικότητα είναι πλέον ένας ήχος διαρκής, ανελέητος, επίμονος, σε έναν εγκέφαλο μέχρι πριν από λίγο παραδομένον, έτοιμον να ενστερνιστεί το θαύμα, και τώρα στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης. Τρέφω τόσο μίσος γι’ αυτή την ασχολία (εννοείται στο δεδομένο περιβάλλον) ώστε ακόμα και ο αντιπαθής, επιθετικός τόνος ενός ανθρώπου που ενοχλείται, με φέρνει αυτόματα στο πλευρό του. Ίσως γιατί δεν μπόρεσα ποτέ να ξεστομίσω κάτι αντίστοιχο σε ανθρώπους που προσγειώθηκαν μπροστά μας από το πουθενά, σε παραλία που έχεις περπατήσει χιλιόμετρα να φτάσεις… Είναι πάλι εδώ ετοιμοπόλεμοι, συχνά με φουλ εξάρτυση (ψυγείο-καρέκλα-ρακέτα), δραστήριοι, ανίκανοι να ανοιχτούν σ’ αυτό που συμβαίνει πράγματι εκεί, με φυσικό τρόπο όπως λες. Είναι η πιο καταπιεστική ενασχόληση παραλίας ικανή, επίσης, «να πυροβολήσει αυτομάτως το καλοκαίρι». Σόρυ βυτίε μου, καταλαβαίνω τη στόχευση και τη διάθεση του ποστ, είναι τυχαίο παράδειγμα οι ρακέτες σου, είσαι πάντα ποιητής κι εγώ στο χαλάω με τον πραγματισμό μου και την επιχειρηματολογία μου, αλλά η ομηρία της ρακέτας είναι κομμάτι του καλοκαιρινού εφιάλτη. Λάικ σε σένα, ντισλάικ σ’ αυτές. Όλες οι παραλίες του κόσμου είναι δικές τους.

    • Baron Cosimo

      Ευχαριστώ, εκ μέρους πολλών. Κι άμα το κριτήριο είναι το τριανταφεύγα και η ημιδιάλυση από την «Γραμμή,» δέχεται νέα μέλη η παρέα σας.

      Να ‘σαι καλά Βυτίο.

    • οκ θας, καταλαβαίνω τί εννοείς. Ούτε γω παίζω παντού ρακέτες, τις είχα έτσι κι αλλιώς ελαττώσει τα τελευταία χρόνια, φέτος ελέω ποδιού δεν έπαιξα καθόλου. Έπαιξα όμως βόλλεϋ. 🙂
      Όμως εδώ υπάρχει ένα ζήτημα και θα προσπαθήσω να το εξηγήσω καλύτερα, αν κ μάλλον το έκανε σαφές ο δύτης με το altra cosa και το ξέρεις ήδη.
      Κάποια στιγμή, καθόμαστε στο μαγαζάκι του Κέδρου. Μεσημεράκι, χαζεύουμε, άλλος διαβάζει, άλλος ρεμβάζει,άλλος πίνει μπύρα κλπ. Παραδίπλα μας έχει έρθει τύπος από Αθήνα, ο οποίος έχει μαζί του σημερινή αθλητική εφημερίδα. Την δανειζόμαστε και καθώς την ξεφυλλίζω, κοιτάζω στις πίσω σελίδες τα lifestyle νέα, όπου λέει κάτι για την Μενεγάκη, τη Μακρυπούλια, δε θυμάμαι. Το διαβάζω δυνατά, αλλά εμφανώς ειρωνικά στην παρέα μου σε (χαζό) στιλ : «σε περίπτωση που αναρωτιόσαστε η τάδε …». Ακριβώς τότε η κοπέλα που διαβάζει στο διπλανό τραπέζι (κ την οποία σημειωτέον υπερασπιζόμουν μέχρι λίγο πριν, λέγοντας ότι έχει μια περίεργη γοητεία), γυρίζει με κοιτάζει με κάτι σαν περιφρόνηση και αλλάζει τραπέζι επειδικτικά. Νομίζω ότι δεν είμαι υπερβολικός.
      Ε λοιπόν εκείνη τη στιγμή μου ήρθε να αρχίσω να τραγουδάω δυνατά όλη τη διασκογραφία του Ρέμου ενώ παίζω ρακέτες με καρφιά ανάμεσα στους θαμώνες. Θέλω να πω, ότι οκ, δεν είναι το πιο ευγενικό κ ωραίο πράγμα στον κόσμο να παίζεις ρακέτες σ’ αυτό το τοπίο, αλλά όταν η συμπεριφορά των άλλων είναι τέτοια, επιμένω, ότι θα παίξω, θα μιλάω δυνατά για τηλεπερσόνες κλπ.
      Περισσότερο απ’ τον ήχο του μπαλακίου ή την ηχώ της τηλεόρασης, με αναγκάζει αυτή η εκ των προτέρων αναγνώριση της αυτο – ανωτερότητας τους να απαντήσω. Οκ άθλια, παράλογα. Αλλά δεν μπορώ να συγκρατηθώ. Έτσι μου ήρθε δλδ να της πω σιγά μωρή καρ.. τί διαβάζεις δλδ που σε ενοχλεί και μόνο το άκουσμα του ονόματος της Μενεγ.;
      Τεσπα. Όχι σε όλες τις ομηρίες, της ρακέτας, του δήθεν και της – μεγαλύτερης απ΄όλες – της γρήγορης επιστροφής.

  16. Επειδή με έπιασε οίστρος, επιμένω λιγάκι σ’ εκείνο το «αεράκι του απογεύματος.» Είναι η στιγμή, λίγο μετά τη δύση, που η άμμος είναι ακόμα ζεστή και τα πράγματα (γεγονότα, εντυπώσεις, κουβέντες της ημέρας) αρχίζουν να κάθονται γύρω και μέσα σου. Ξεκινάει συχνά ένας ελάχιστος αέρας, τον νιώθεις και τον ακούς (στα φύλλα του βιβλίου για παράδειγμα), ένας καταπραϋντικός και θεραπευτικός και καθησυχαστικός ήχος που σε ενώνει με ό,τι έχεις σε ανοιχτή ακρόαση (σύμπαν, φύση, θεό, άνθρωπο-ζώο ή πράγμα) είναι πάντως μια στιγμή βαθιάς χαλάρωσης και εσωτερικότητας. Μια μαγική στιγμή. Είναι ακριβώς η στιγμή για να ξεκινήσει το σετ. Πάντα.

  17. Baron Cosimo

    Thas, δεν πήγαινε σε σένα -προφανώς- η απάντηση, αλλά και ‘συ καλά να σαι 🙂

  18. Δεν ξέρω για τη Δονούσα (δεν έχω πάει) ούτε για το ελεύθερο κάμπινγκ (δεν έχω κάνει) αλλά ξέρω για όλους τούτους τους εναλλακτικούς. ΕΠΙΚΕΣ οι παρατηρήσεις.

    Αλλά όλη η αλήθεια κρύβεται στην τρυφερή σου παρατήρηση. Ωραίοι οι άνθρωποι που παρατηρούμε, ωραίοι κι οι παρατηρητές.

  19. antidrasex

    Η πολύ προσπάθεια για εναλλακτικότητα καταντάει αλλανταλλακτικότητα. Μισώ τη σκηνή που περιέγραψες στην αρχή γιατί με κάνει να υπερασπιστώ τους ρακετηηρς. Λευτεριά σ’όσους είναι στα νησιά.

  20. Προσθέστε στο χρέος μου κι άλλες μπύρες.Τις αξίζετε.

  21. Θυμαμαι μια φορα, περπαταγαμε δυο ωρες.. ειχαμε φτασει στου διαολου την ακρη για να παιξουμε ρακετες και να μην ενοχλουμε και πλακωσαν οι.. ενοχλημενοι! Ελεος στους ρακετοπαιχτες! Αμαν λεμε 😉
    [οι ρακετες μολις ειχαν κανει την εμφανιση τους.. σκεψου!]

  22. Α να χαθείς σαρδανάπαλε!!!!! Πάλι μας καύλωσες με την παλιοαυστριακιά σου!!! Ή μήπως ήταν γερμανίδα τελικά;

    ΘΣ

  23. πόπη

    Μαζί σου Thas , όπως ακριβώς τα λες, μέρος του καλοκαιρινού εφιάλτη οι ρακέτες, Υπέροχο ποστ σε όλα τα άλλα αλλά σε ό,τι λέει ο Thas έχει δίκιο, είναι η πιο καταπιεστική δραστηριότητα του καλοκαιριού…

  24. err ti na pw kala ta les
    filia sth dounousa k sto geia bakalo 🙂

  25. Όμορφο κείμενο και προσεγμένο όπως πρέπει. Εννοώντας όχι συντακτικά ή κάτι τέτοιο. Εννοώ ότι είναι τελικά δύσκολο κανείς να κρατήσει σωστές ισορροπίες και αποστάσεις ανάμεσα στον εναλλακτισμό – στις ρακέτες κλπ κλπ πόσο μάλλον να σχολιάσει για αυτά και πόσο μάλλον στο τέλος να νιώσουν ακριβώς και αυτό που θέλει να πει ο ποιητής χωρίς να παρεξηγηθεί.

  26. Λοιπόν Βυτίε είσαι απατεώνας, γιατί καταφέρνεις και δίνεις λαρτζ χάδια στις αποστροφές μας, οι οποίες εναλλακτικές ξεναλλακτικές, δεν μπορούν με τίποτα να μετριάσουν το ψυχαναγκαστικό (και κυρίως ενοχλητικό) τάκα-τούκα των (συνήθως) άσχετων που βαράνε τις ρακέτες. Η κανονικότητα και η πραγματικότητα μπορεί να στέκουν ως εχθρός στις εμμονοληψίες των εναλλακτικούρων που συλλέγουν εναλλακτικά λάφυρα, αλλά ως κανονικές και πραγματικές έχουν το δικαίωμα να παραμένουν και ενοχλητικές. Δεν είμαι εναλλακτικός επειδή με ενοχλούν οι ρακέτες (και κυρίως οι παίχτες τους). Εσύ περισσότερο περιγράφεις εκείνους που επειδή τους ενοχλούν οι ρακέτες, γίνονται εναλλακτικοί. Ρακετοψυχαναγκασμός από την ανάποδη δηλαδή. Ρακετοσυλλέκτες.

    Γυρίζοντας με το λεωφορείο από Αγ.Κωνσταντίνο -και είχε πιάσει βράδι- ακούω από τη γαλαρία ήχο από διπλά ζάρια και νταπ-νταπ τα πούλια στις πόρτες. Δυο (εναλλακτικά; υπερεναλλακτικά; ανταλλακτικά; ποιος ξέρει…) τυπάκια με τάβλι μάρκας ΑΕΚ, έπαιζαν πόρτες. Κρατώντας ένα κινητό για να κάνει φως. Γιατί έπαιζαν; Όχι γιατί ήθελαν, αλλά γιατί το μπορούσαν. Και τούτο έπρεπε να δηλωθεί στους μαλάκες επιβάτες, που δεν είχαν τάβλι, που δεν ήταν γαμάτοι, που ήταν μικροαστοί, που δεν μπορούσαν, που δεν. Τι θέλω να πω; Πως οποιαδήποτε πράξη περιέχει δήλωση και επίδειξη προς τους άλλους, με ρακέτες ή άλλως, είναι -όπως και να βαφτίζεται- αφόρητα εκνευριστική για όσους δεν έχουν άλλο στόχο από την απόλαυση, ή -καλύτερα- για όσους δεν έχουν κανένα στόχο και αφήνονται στην όποια κανονικότητα και πραγματικότητα τους τύχει στο νησί. Να εξαιρέσουμε λοιπόν το βιασμό της πραγματικότητας. Με ρακέτες ή χωρίς.

    Σε αγαπάμε φυσικά. Το ποστ ήταν δροσιά για μας που μόλις γυρίσαμε και ζούμε την πραγματικότητα του δεκαπενταύγουστου στην πόλη. Και για όσους έχουμε ακουμπήσει στα χνάρια της Δονούσας.

    • Διόρθωση: Ήθελα να πω πως περιγράφεις εκείνους που τους ενοχλούν οι ρακέτες, επειδή είναι εναλλακτικοί.

    • a passer by

      δεν γυρνας με ιδιωτικο σοφερ,γυρνας με λεωφορειο,οποτε θα κατσεις και θα ανεχτεις το ταβλι,τον τυπο που μιλαει στο τηλεφωνο και ο,τι αλλο μπορει να χαλασει τις ονειροπολησεις σου,οπως και τις δικες μου,,,

      • μάρκας ΑΕΚ; αυτό είναι το χειρότερο απ’ όλα. 🙂
        Πάντως στα σοβαρά, όλη η ουσία, βρίσκεται σ’ αυτό που λες: «Πως οποιαδήποτε πράξη περιέχει δήλωση και επίδειξη προς τους άλλους» κλπ . Οι δήθεν δηλώσεις και το στιλ μας έχουν καταπλακώσει πολύ περισσότερο απ’ όσο είχαμε πιστεψει τελικά.

  27. Μα δεν καταλαβαίνω γιατί κολλήσατε όλοι (σχεδόν όλοι) με τις ρακέτες. Βάλτε στη θέση τους τα μαγιό, π.χ., o altra cosa τέλος πάντων.

    • για να μη φαίνομαι πολύ εστέτ, ας διευκρινίσω: o altra cosa = ή κάτι άλλο. Έγραφε στις σημειώσεις του ο Διονύσιος Σολωμός: «βάλε στην καρδιά σου την Ελλάδα –o altra cosa– και θα αισθανθείς κάθε είδους μεγαλείο». Όχι τυχαία, πολύ συχνά ξεχνάν αυτές τις λεξούλες όσοι αρέσκονται να επαναλαμβάνουν τη φράση (βλέπε πχ το άγαλμα πίσω από το Χίλτον…)

      (μα πώς τα κατάφερα, τώρα φαίνομαι ακόμα πιο εστέτ)

  28. geobat

    Να μην ξεχνάμε και τα εναλλακτικά κωλ……χαρτα, που ανεμίζουν στην αύρα του αιγαίου (τι ποιητικό!), πίσω από το χώρο του ελεύθερου camping. Eμείς το είχαμε ονομάσει το μονοπάτι της σκατ….λας! Εναλλακτικής βεβαίως βεβαίως.

  29. «οι ελεύθεροι άνθρωποι κάνουν ό,τι γουστάρουν»
    σε έξι μόλις λέξεις κατάφερε αυτός ο άγνωστος να συνοψίσει την ουσία όλων…
    μου δημιούργησες εικόνες, οι οποίες συνάδουν απόλυτα με την νοσταλγία-μελαγχολία η οποία με έχει καταβάλλει σήμερα, πρώτη ημέρα στη δουλειά μετά την επιστροφή.
    γιατί ως γνωστόν, κανένας δεν έχει μεγαλύτερη ανάγκη για διακοπές από εκείνον που μόλις γύρισε από διακοπές…

    http://thevisitorsarepretty.blogspot.com/

  30. καλησπέρες παιδες. ευχαριστώ για τα καλά λόγια κ την ανοχή.
    κατά τ’ άλλα, καλό υπόλοιπο και ορισμένες επιμέρους διευκρινήσεις/απαντήσεις.

  31. Μόλις γύρισα στην Αθήνα μετά απο 5 μέρες στο Κάτω Κουφονήσι. Συγκλονίζομαι που περιγράφεις ακριβώς αυτό που έζησα αυτές τις μέρες.

    Φανταζόμουν ηρεμία, χαλαρότητα, άμμο στα μαλλιά, μερική απλησιά, φεγγαράδα, σκηνούλα και γύρω μου κόσμο εξίσου ανέμελο. Τα Κουφονήσια είναι αυστηρά. Η μόνιμη ερώτηση που μας έκαναν ΌΛΟΙ-ΟΛΕΣ όσοι-ες δέησαν να συναναστραφούν μαζί μας (ήμασταν 3 κοπελές) ήταν «Τί ηλικία έχετε; Φαίνεστε μικρές». 25 χρόνια, λοιπόν, στο Αυστηρό Κάτω Κουφονήσι είναι λίγα για να μη σε κοιτούν καχύποπτα ή περιφρονητικά. Υπήρχαν στιγμές που νόμιζα οτι δεν επιτρεπόταν να γελάσεις ή να μιλήσεις δυνατά.

    Γνωρίσαμε 2 άλλες κοπέλες που πριν ακόμα τους μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας σχολίασαν τη «φάση» ως εξής: Το Κάτω Κουφονήσι είναι γκέτο.

    Έχουν δίκιο. Ανήκει ΜΌΝΟ σ’αυτούς πηγαίνουν εκεί κάθε καλοκαίρι πάνω απο 3 χρόνια. Κάθονται όλοι στο ίδιο τραπέζι, επικοινωνούν ελάχιστα με τους υπόλοιπους και κυκλοφορούν τις πάρτες τους ώς τους μύστες του νησιού. Για να ανήκεις στη κλειστή μυημένη ομάδα πρέπει να είσαι «γερο»-τριαντακάτι-σοφός εναλλακτικός που έχει φάει με το κουτάλι ττο μαγ(ζ)ικό ζωμό της αλτερνατιβιάς.

    Αδυνατώ να καταλάβω το γαματόνιο του εναλλακτικού όπως ακριβώς και το γαματόνιου του κούλ φραγκάτου. Δε συλλαμβάνω αυτή τη χημική αντίδραση. Σόρρυ. Ξέρω όμως οτι η «ταμπέλα» βολεύει αν έχεις την επιτακτική ανάγκη να ανήκεις κάπου (μερικές φορές και σε κάποιους) αλλά συγχρόνως σε δεσμεύει, άρα περιορίζει τις κοινωνικές σου εκφράσεις και συναναστροφές. Πολύ καλό για το τίποτα δηλαδή…

  32. ξαναχαιρετώ και περιμένω να παγώσουν οι μπύρες του Σελιτσάνου.

  33. doc

    εεε οχι, οχι, οχι, θα ηθελα να συμφωνησω, το επιχειρημα σου ομως για τις ρακετες με τσακισε. δεν υπαρχει πιο ενοχλητικο, πιο απαισιο, πιο εκνευριστικο πραγμα απο το να θες να ξαπλωσεις στην παραλια και να εχεις καποιους να παιζουν ρακετες. και ναι μεσα σε αυτο το πλαισιο δεν μου φαινεται σνομπ το σχολιο. γιατι μπορει να σημαινει απλα: γιατι μου καταστρεφουν το ηχητικο μου τοπιο, εδω που ειναι φανερο οτι το ρυθμικο τακα τουκα δεν σεβεται τους υπολοιπους. γιατι ειναι απολυτως οκ να παιζεις ρακετες και να κανεις οσο σαματα τραβαει η ορεξη σου σε μια παραλια με τρελλο μπιτσομπαρο, κοσμο πολυ που παιζει ρακετες και κανεις δεν ενοχλειται, οχι ομως παντου. ειναι ασεβες να κανεις οτι δηθεν δεν τρεχει τιποτα και δηθεν δεν καταλαβαινεις τι ενοχλει τους αλλους οταν απλα εισαι καφρος και τους ζαλιζεις. οντας θαμωνας παραλιων απο την πιο ερημικη ως την πιο χορευτικη και απο γυμνιστων ως και εντελως οικογενειακων δεν νομιζω οτι ειναι πια τοσο δυσκολο να καταλαβεις τι ειναι περισσοτερο και τι λιγοτερο προτιμοτερο να κανεις καθε φορα ωστε να μην ενοχλησεις τους τριγυρω. σιγα το δυσκολο να μην κανεις σαν στριμμενο που δεν αντεχει την μουσικη σε μπιτσομαρο, να μην ξεγυμνωνεσαι στις οικογενειακες, να μην βγαζεις φωτογραφιες τον κοσμο στις γυμνιστων και να μην παιζεις ρακετες στις ησυχες. δεν ειναι δηλωση μονο το τι ειθισται αλλα και το πως διαλεγεις να σπας το τι ειθισται και τι θες να πεις για τον εξεχων εαυτο σου οταν το σπας.
    καταλαβαινω να σε σκαει η σαχλομπουρδα των ολο μουρη και καμμια ουσια, μαζι σου σε αυτο, και οι επομενες εικονες σου μια γλυκα, αλλα παρακληση σε ολους τους ρακετιστες επι της γης: λυπηθειτε τους ερημους παραθεριστες που καθε μπανιο τους ειναι πολυτιμο, μαζευουν σταλιτσα σταλιτσα την θαλασσα και τον ηλιο για να τους φτασει να βγαλουν τον χειμωνα και ειναι κριμα και αδικο να τους καταστρεφουμε εκεινο το παρολιγον τελειο μπανιο που αλλιως θα ειχαν να το θυμουνται, ωσπου καποιο βλαμμενο απροειδοποιητα και εντελως ασχετα αρχισε το ρυθμικο βασανιστηριο.

  34. Παράθεμα: προ-σeπτeμβριανά | a/man/called/kkmoiris

  35. ένδημος

    τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ-τικ-τακ
    ελπιζω να μην ενοχλείται κανείς!

  36. ας σκοτώσουμε την εναλλακτική πριγκίπισσα που κρύβουμε μέσα μας,

    αλλα βυτίε το ξέρεις πως απλά είσαι κι εσύ αντιδραστικός και πως στην επανάσταση θα είσαι από τους πρώτους που θα φάνε. δεν το ξέρεις?

  37. δεν ξερω μπορεί, αν και υποψιάζομαι ότι εσύ θα είσαι ο πρώτος που θα φάνε. Θα θες να τους εξηγήσεις γιατί η επανάσταση θα αποτύχει, σε ταληράκια.
    Μέγα λάθος, θα λέμε μόνο: ζήτω η επανάσταση.

  38. απο τα πιο ομορφα κειμενα που εχω διαβασει,και πόσο με κάλυψες περι εναλλακτικων!

  39. DIPLO TOLOUP

    ΜΠΡΑΒΟ ΡΕ ΒΥΤΙΕ Μ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ ΔΕ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΝΕΙΣ
    ΜΑΛΑΚΑΣ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG ΣΤΗ ΔΟΝΟΥΣΑ ΦΕΤΟΣ!!!!!!!
    ΠΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΟΥΦΟΝΗΣΙ ΡΕ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ..

  40. EgwEsyAytos

    έψαξα σχεδόν ένα χρόνο από τότε που το είχα διαβάσει να πετύχω το άρθρο. και χαίρομαι που το βρήκα και το ξαναδιάβασα.

  41. Χαιρετώ τους πάντες. Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Και συμφωνώ.

    Παραθέτω τη δική μου γνώμη, σ’ ένα μακροσκελές άρθρο για το ζήτημα των Εναλλακτικών ή «Εναλλακτικών». Εννοείται πως στο άρθρο μου έχω λινκάρει και το άρθρο που διάβασα εδώ. Να είστε καλά.

    http://arismanouras.blogspot.gr/2012/04/blog-post_04.html

  42. Παράθεμα: Εναλλακτικός και «εναλλακτικός» | Λέξεις, νότες και γραμμές

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s