φίλε, έχεις χαρτομάντηλο;

[ποστ εσωτερικής κατανάλωσης. δεν μπόρεσα να κρατήσω το pause, οκ. αποποιούμαι κάθε ιδέα πως μεταφέρω ειδήσεις/πληροφορίες. Μόνο προσωπικές προβολές, επαναλμβάνω ]

Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς.

Την Κυριακή λέμε θα πάμε για μπάνιο. Βρέχει, ρίχνει καρέκλες, ο ουρανός είναι γκρι, μαύρος, γκρι ξανά.

Επιμένουμε. Καβαλάμε το αμάξι, φτάνουμε στη θάλασσα βουτάμε. Βρέχει ξανά. Φεύγουμε για λίγο κι ύστερα, 8 το βράδυ πια επιστρέφουμε στη θάλασσα.

Οι βουτιές μας δεν είναι σκέτες βουτιές. Είναι οριακά διαλείμματα, ξέβγαλμα απ’ την καθημερινή χολή, καθαρό κεφάλι. Στεγνώνουμε άλλοι μες στον κόσμο.

***

Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς.

Την Τετάρτη ξεκινάω με όλη την κακή διάθεση και τη μίρλα του πλανήτη να κατέβω στο κέντρο. Χημικά και κρότου λάμψης και μηχανές και παρακράτος (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) και ξανά χημικά και το μέτωπο να καίει, ιδρώτας και δακρυγόνο. Τσούξιμο σαν ξυράφι με οινόπνευμα πάνω σε χθεσινές εκδορές. Τα μάτια, ο βήχας, το φτέρνισμα, τα σωθικά που ανεβαίνουν στο λαιμό. Σιχτίρι, επίκληση στα θεία, θυμός. Ένα σαρωτικό κύμα απογοήτευσης, σαν τεράστιο ντουβάρι απέναντί μου. Ένα τείχος οι μηχανόβιοι με τις στολές και τα ρέιμπαν γυαλιά. Από μέσα μου λέω μόνο: «ντροπή, ντροπή».

Αλλά ποια είναι επιτέλους εκείνη η μακρινή εξέγερση που περιμένουμε να μας αφηγηθούν; Πού βρίσκεται; Σε ποια πολιτική απόφαση; Σε ποια επιλογή; Τι είναι αυτή η ρημάδα η συνέλευση της πλατείας Συντάγματος και ποιοι είναι αυτοί που πάνε εκεί μέρα τη μέρα; Η ίδια συνέλευση που βυθίζεται στο χάος, που βαλτώνει, που μπερδεύει την ιδεολογία με την κομματική ταυτότητα και την προσωπική στάση με τις κομματικές δομές, αυτή που σε εκνευρίζει αφόρητα, είναι αυτή που βρίσκεται μια τυχαία Τετάρτη, Ιουνίου, εν μέσω μιας απεργίας στην πλατεία Συντάγματος.

Και εκεί στην πλατεία Συντάγματος όλοι οι καιροί έρχονται ανάποδα.

Το ιατρείο των διαδηλωτών προμηθεύει μάσκες και μαλόξ. // ο κόσμος, χωρίς να έχει επιλέξει την παθητική αντίσταση, χωρίς να έχει διαβάσει τις αναλύσεις, τα άρθρα ή να έχει σταθμίσει τις επιλογές, δεν φεύγει. Στέκεται και αναπνέει όλα τα χημικά του ελληνικού κράτους, για να μην εγκαταλείψει την πλατεία. Ο κόσμος κλαίει, λιποθυμά, κινδυνεύει να ποδοπατηθεί. Όμως μένει. //  Ο κόσμος χορεύει μέσα στο μακελειό. // Ο κόσμος επιστρέφει στην πλατεία, περισσότερος από πριν. Κάνει μια αλυσίδα και καθαρίζει απ’ την δακρυγονίλα την πλατεία και τους γύρω δρόμους. (edit: δες εδώ) // Η ομάδα καθαριότητας σήμερα δεκαπλασιάζεται. Στο λέει ο Α. και ακούς την ευτυχία του. // Πριν τη συνέλευση με μια ακούρδιστη κιθάρα και ένα κακό μικρόφωνο ο Μηλιώκας τραγουδάει για το καλό μου. Το χειροκρότημα που είναι πιο έντονο απ’ όλα, πιάνει τον Φουκώ απ’ το χέρι και τον καθίζει οκλαδόν στην πλατεία. Οι πειθαρχίες, οι μη κανονικοί, οι σουγιάδες. Κατάλαβέ τα όλα σε τρία λεπτά, όσο διαρκεί το κομμάτι. Οι παρεκκλίνοντες, όσοι το αστραφτερό lifestyle, το βασίλειο του ανταγωνισμού και της κυνικότητας, άφησε απ’ έξω, ξανασυστήνονται μέσα απ’ τα στόματα αυτών που σιγοντάρουν. // Θαυμαστή επιμονή, ψυχραιμία, αλληλεγγύη εδώ και τώρα, την ώρα του χαμού. // Στο μικρόφωνο με – σχεδόν – τρεμάμενη φωνή. «Δεν θέλω να πω τίποτα άλλο, μόνο να ευχαριστήσω αυτόν που με σήκωσε από κάτω, όταν πέταξαν στο ιατρείο το δακρυγόνο». // Άγνωστοι απλώνουν τα χέρια. Σε λίγο στη συνέλευση θα αποκαλούνται σύντροφοι, χωρίς τύψεις ή κόμπλεξ, θα δεις. // Λύτρωση. // Στους δρόμους περπατούν οι συνειδήσεις. // Όσοι μυρίζουν ακόμη δακρυγόνο, είναι τώρα γελαστοί. Ανυπακοή με κάποιους νέους όρους, που αναζητούνται ακόμη. Θα βρεθεί ο τρόπος. // Για πρώτη φορά σύνθημα απ’ όλη τη συνέλευση. «ψωμί παιδεία ελευθερία». // Ενάντια σ’ όλους τους καιρούς. Να κοιμηθούμε έστω μια νύχτα λίγο πιο ελαφρείς.

***

Είναι νίκη ή στροφή προς το χειρότερο η κίνηση ΓΑΠ; Είναι επικοινωνιακό τρικ ή αποτέλεσμα της πίεσης του κόσμου; Δημοσιογράφοι θα μας ερμηνεύσουν αύριο από κάποια συχνότητα. Κάποιοι άλλοι, με τα μάτια ακόμη να τσούζουν, θα πάνε στη δουλειά, με λίγο λιγότερο φόβο.

Advertisements

32 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, ζεστές μέρες

32 responses to “φίλε, έχεις χαρτομάντηλο;

  1. Ξέρω ότι μάλλον θα στραβώσεις με αυτό που θα γράψω, αλλά εγώ θα το γράψω. Όλη η παράγραφος που περιγράφεις το πώς ήρθαν ανάποδα οι καιροί, δείχνει τη διαφορά του βιώματος από τη θεωρία. Με άλλα λόγια ο Αντώνης ακόμα και αν έχει καταλάβει πολύ καλά τι συμβαίνει στο Σύνταγμα και πάλι δεν έχει καταλάβει τίποτα.

  2. take your protein pils and put your helmet on (τα λοιπά θα τα βρεις στην πορεία-αμφίσημα και διφορούμενα για την ώρα )

  3. Στροφή προς το χειρότερο. Θα υπάρξουν μερικές ακόμη τέτοιες στροφές, μέχρι αυτοί οι βαθιά ανήθικοι άνθρωποι να εξαφανισθούν μέχρις ενός, βυθισμένοι στην ανυποληψία και το μίσος του κόσμου και τότε, που δεν θα υπάρχει πια κάτι χειρότερο, η μόνη εφικτή πορεία θα είναι αργά και επίπονα η αντίστροφη. Οι πλατείες κέρδισαν την πρώτη μάχη. Άσχετα αν ο κόσμος εκεί ξέρει ή δεν ξέρει τι θέλει, άσχετα αν έχει δίκαιο ή όχι. Αυτό που στην παρούσα φάση μετράει είναι η γνησιότητα και η ειλικρίνεια του θυμού του και όχι η ηθική και πολιτική νομιμοποίησή του.

    Και δεν υπάρχει καμιά επικοινωνία. Επειδή οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι σε θέση να ασκήσουν συγκροτημένα οποιαδήποτε σύνθετη τέχνη πλην της χυδαίας κολακείας. Είναι ολοκληρωτικά ανίκανοι και γελοίοι. Αυτό που συνηθίζαμε να λέμε μέχρι τώρα επικοινωνία δεν ήταν παρά λάιτ ασκήσεις διαφήμισης, από φτηνούς και θρασείς κλεφτοκοτάδες, σε λάιτ καταστάσεις, μπρος σε ένα κοινό χορτασμένο και αποχαυνωμένο. Τώρα που τα πράγματα αγρίεψαν και η χώρα χρειάζεται πραγματική πολιτική η έλλειψη στοιχειωδών διανοητικών και ηθικών εφοδίων από όλες τις πλευρές του πολιτικού φάσματος είναι πια ολοφάνερη. Όπως είναι ολοφάνερο ότι καμία λύση δεν είναι συμβατή με την διατήρηση ή το φτιασίδωμα του υπάρχοντος συστήματος. Εμείς, ότι και αν είμαστε, δεξιοί ή αριστεροί, κρατιστές ή φιλελεύθεροι, σήμερα είμαστε αναγκαστικά σύμμαχοι και οι διαφορές μας μπορούν να περιμένουν. Θα λυθούν από μόνες τους όταν αρχίσουμε να μιλάμε με σεβασμό μεταξύ μας και τότε κάθε λύση που θα προκύπτει θα είναι αμοιβαία και ευχάριστα αποδεκτή.

    • Ermippos, η γνησιότητα και η ειλικρίνεια του θυμού δεν νομίζω ότι αμφισβητείται. Το θέμα είναι αν υπάρχει η ωριμότητα ή η δυνατότητα τεσπα, ο θυμός αυτός να γίνει πολιτικό πρόταγμα, συγκεκριμένη κατεύθυνση κλπ. Γιατί αυτή τη στιγμή ένα μέρος του πολιτικού συστήματος είτε επεξεργάζεται μια σειρά άθλιων λύσεων ( η μία χειρότερη απ’ την για τον πολύ κόσμο), είτε απλά δε θέλει να αναλάβει καμία ευθύνη.
      Χωρίς να θέλω να είμαι υπερβολικός, νομίζω ότι είμαστε στο σημείο, που η παραμικρή θετική αλλαγή θα έρθει απ’ την πίεση του κόσμου ή δε θα έρθει καθόλου. Μπορεί η ιστορική στιγμή να ήρθε πιο γρήγορα κ να μην είμαστε έτοιμοι ή μπορεί απλά και εμείς να ήμαστε απορροφημένοι στο να ζούμε την ψευτο-υπερκαταναλωτική ζωούλα μας για να προετοιμαστούμε. Όπως και να ‘χει, όπως φοβούνται αυτοί την ευθύνη, νομίζω ότι την φοβόμαστε κι εμείς.
      Όλα είναι ρευστά. Ας περιμένουμε το χειρότερο και βλέπουμε.

  4. Ο ΓΑΠ κάνει απεγνωσμένες κινήσεις για να παραμείνει με κάθε τίμημα φτάνει να μπορεί να εφαρμόσει ό,τι έχει υποσχεθεί στα αφεντικά του.
    Για τις ‘αλλαγές’ που και καλά θα κάνει ισχύει το ρητό «Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα αλλιώς». Άλλες φάτσες ίδιες πολιτικές, ίδιες αποφάσεις.
    Αυτό που μου τη σπάει είναι ότι νομίζει πως ο κόσμος τρώει κουτόχορτο και θα σιωπήσει μετά την φοβερή ‘αλλαγή’ που θα κάνει.. Αμ δε!
    Ας πάψει να κρίνει εξ’ιδίων τα αλλότρια. Δεν έχουν κι οι άλλοι πίτουρο στο μυαλό!

    • δεν προλαβαίνουμε τις εξελίξεις. Παραιτούνται, συγκαλούνται κο, ανασχηματίζονται.
      Χάος. Παρόλα αυτά απ’ ότι φαίνεται απ’ τις αντιδράσεις του κόσμου, το ότι το πρόβλημα είναι η πολιτική που τρώμε στη μάπα, κι όχι κάποια πρόσωπα, φαίνεται ότι παγιώνεται στις αντιλήψεις.

  5. partizana

    και γω δεν πιστευω ότι ο κόσμος θα τσιμπήσει..Ίσως για λίγο, ειδικά όσοι πιστεύουν ότι απλά χρειάζεται να «ευαισθητοποιήσουμε» τους «πολιτικους» κτλ, αλλά σύντομα ακόμα και αυτό το τελευταίο καταφύγιο της αυταπάτης θα γκρεμιστεί, γιατί ακριβώς οι πολιτικές δεν θα αλλάξουν. Καλά όλα αυτά, μαθαίνουμε να ακούμε, να δίνουμε το χέρι κλτ αλλά είναι προφανές ότι χρειάζεται να εμβαθύνουμε πολιτικά επιτέλους- αυτό που λένε «ο λαός να πάρει την κατασταση στα χέρια του» απαιτεί ακόμα πολλή δουλειά και δρόμο. Υπομονή και επιμονή, αξίζει τον κόπο!

    • γειά σου partizana. Έτσι ακριβώς, υπομονή κ επιμονή. Και δεν είναι σπριντ, είναι μαραθώνιος, για να το πούμε και πιασάρικα. Ακόμη κι αν γυρίσει για λίγο ο κόσμος σπίτι, δεν θ’ αργήσει (θέλω να πιστεύω) να ξαναβγει.

  6. χθες το βράδυ ξέχασα να σε ευχαριστήσω για αυτό το ποστ. τα περισσότερα ήταν γνωστά (καλά όχι η βόλτα στη θάλασσα, μην παρεξηγηθούμε 🙂 ή οικείες σκέψεις αλλά για κάποιους… εεε, για μενα που τα παρακολουθώ από αναγκαία χιλιομετρική απόσταση ήταν σημαντικό. καλημέρα

  7. -Έχω ναι, πάρε και λίγο απ’ αυτό βάλτο γύρω απο τα μάτια και τη μύτη…
    -Καλή δύναμη, σύντροφε… (γέλια)
    -Τελικά μαζί τα φάγαμε τα δακρυγόνα… (γέλια)

  8. Ρε Oldboy, υπάρχει περίπτωση ο RadicalDesire να έχει καταλάβει τί παίζει με την Συνέλευση κτλ, αλλά να μην του αρκεί. Και να μην του αρκεί (να είναι μάλιστα πικραμένος) με την στάση όλης της Αριστεράς τα τελευταία χρόνια. Αυτό καταλαβαίνω προσωπικά πως είναι το βασικό ζήτημα στην προβληματική του περί πλατείας.

  9. Εγώ είμαι με τον Radical. Δεν έχω πειστεί απαραίτητα από εκείνους που τους κάνει αγωνιστές και μόνο η ρίψη δακρυγόνου. Θυσία δεν είναι το μαρτύριο στο οποίο σε υποβάλλει κάποιος άλλος, αλλά εκείνο που έχεις ονομάσει εσύ ότι αξίζει να χάσεις προς χάρη κάποιου άλλου φωτεινότερου τοπίου. Δεν είναι ό,τι σου συμβαίνει στο δρόμο, αλλά ο δρόμος που εσύ χαράζεις. Ηay no camino, hay que caminar.

    Και λέω ξανά πως είμαι με τον Radical -πέρα από το ότι προσμετρώ και το άλλοθι της απόστασης, που εξηγεί πολλά για τη βιωματική συνειδητότητα μιας εξεγερσιακής πραγματικότητας που (ανα)διαμορφώνεται κάθε ώρα σε ένα σωρό κέντρα (και όχι μόνο το Σύνταγμα). Με έχουν κουράσει οι αναφορές στον δήθεν επαναστατικό εστετισμό του και μου θυμίζουν λίγο μπινελίκια σε γκόμενα που δεν μας κάθεται. Μια χαρά τα λέει ο Αντώνης και μια χαρά τα πιστεύει και μια χαρά τα προτείνει. Και έχει κάθε δικαίωμα να είναι καχύποπτος με πράγματα και καταστάσεις που δεν εμπίπτουν στη θεώρησή του. Ειλικρινά, δεν κατάλαβα από πότε η αγανάκτηση μας έκανε όλους ένα και ξεχάστηκαν μονοκοντυλιά και τα ταξικά προτάγματα. Αντί να έχετε αυτούς τους ενδοιασμούς και τις προσδοκίες από τον δήθεν απογοητευμένο πασόκο που όψιμα και καθυστερημένα κατέβηκε στο δρόμο, για να δει τι γάμησε κι αυτός τόσα χρόνια…

  10. τι σημασία έχει η «αριστερά» όταν ο ένας αποκαλεί τον άλλο σύντροφο στη συνέλευση; ή ακόμα κι αν δεν έχει φτάσει εκεί, η αλληλεγγύη είναι βίωμα και τελικά στην πράξη μένεις στην πλατεία.
    φχαριστώ ρε αγαπημένο Βυτιο.

  11. Παράθεμα: επανοικειοποίηση της πλατείας « Кроткая

  12. Επειδή η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα,να σας μεταφέρω κι εγώ την εμπειρία μου από την πλατεία της μικρής μας πόλης.Κι επειδή η πόλη είναι μικρή,όταν πρωτομαζευτήκαμε πριν είκοσι μέρες,γνωρίζαμε πάνω κάτω τη σύνθεση του κόσμου.Κι επειδή αυτή εκτείνονταν σε όλο το πολιτικό φάσμα,οι πρώτες μέρες ήταν λίγο αμήχανες και οι συμπεριφορές και οι ομιλίες προσεκτικές.
    Μετά τα χθεσινά -και μετά μια μεγάλη πορεία για τα μέτρα της πόλης- κάτι φαίνεται να έχει αλλάξει.Και σίγουρα αυτό δεν είναι η σύνθεση του κόσμου.Ενδεικτικά να ανφέρω ότι εχθές το βράδυ κάποιος είχε την φαεινή ιδέα να φωνάξουμε έναν «οικονομικό αναλυτή εγνωσμένου κύρους» να μας μιλήσει και να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.Ο κος αυτός -ονόματι Καισάριος,για όσους δεν τον γνωρίζουν:αρθρογράφος του capital.gr- ανέβηκε σε μια καρέκλα και άρχισε να λέει ότι το πρόβλημά μας δεν είναι το μνημόνιο αλλά αυτοί οι ηλίθιοι που μας κυβερνούν.Κάποιος τότε πέταξε «το πρόβλημά μας είναι ο καπιταλισμός» κι εκείνος βιάστηκε ν’ απαντήσει «όχι κύριε μου,ο καπιταλισμός δεν είναι πρόβλημα».Ε, αυτό ήταν.Οι ψυχραιμότεροι διέσωσαν την σωματική του ακεραιότητα και τον φυγάδευσαν κακήν κακώς.Και επαναλαμβάνω:η σύνθεση της πλατείας δεν έχει αλλάξει.
    Λέω.πολύ φλύαρα,αυτό που η Κροτ είπε με δυο κουβέντες.Ο κόσμος επανανακαλύπτει, στην πράξη,έννοιες που-κατά τη γνώμη μου με κύρια ευθύνη της αριστεράς-είχαν χάσει το περιεχόμενό τους.

    • Σελιτσάνε, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο γιατί είναι λίγο πολύ αυτό που νομίζω ότι μπορεί να βγει απ’ όλο αυτό που γίνεται. Ο κόσμος ανακαλύπτει λες απ’ την αρχή, όσα δεν άκουσε ή πιθανότατα προτίμησε να μην ακούσει τόσα χρόνια.
      Έχω και άλλα τέτοια παραδείγματα από χώρους δουλειάς, όπου φαίνεται να συμβαίνουν μαζεμένα όσα δεν έγιναν επί πολλά χρόνια.
      Θα δούμε.

  13. Παράθεμα: Εντυπώσεις 15 Ιουνίου | Τραβα Καζανακι

  14. απαντάω εδώ μαζί σε old boy, autre και κυρίως costinho.
    Θα έλεγα ότι θέτουμε στραβά τα ερωτήματα. Δεν θα έπρεπε να ρωταμε αν ο Αντώνης (κ γενικά ο οποιοσδήποτε) έχει καταλάβει τί γίνεται στην πλατεία. Εγώ λέω το εξής: η κριτική του Αντώνη είναι απαραίτητη κ μάλιστα σπρώχνει τα πράγματα μπροστά. Αναγκάζει σε μια ευρύτερη οπτική, βάζει σημεία που (από μένα τουλάχιστον τείνουν να) παρακάμπτονται, επαναφέρει στην καθημερινή συζήτηση πράγματα που η αριστερά έχει ξεχάσει κλπ κλπ που όλοι ξέρουμε. Συνεπώς τί σημαίνει είμαι με τον ράντικαλ; Κι εγώ είμαι με τον ράντικαλ.
    Ότι πάω στο Σύνταγμα κι ότι προσπαθώ να δείξω (έστω τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά) πιθανότητες, δεν σημαίνει ότι δεν βλέπω όσα δείχνει ο ράντικαλ. Κι ότι ο ράντικαλ κάνει κριτική δεν σημαίνει φαντάζομαι ότι θα προτιμούσε να γυρίσουν όλοι σπίτια τους. (κ συγνώμη αν προσπαθώ να τον ερμηνεύσω κιόλας).

    Κατά τ’ άλλα τα ταξικά προτάγματα δεν νομίζω ότι έχουν ξεχαστεί καθόλου. Απλά παλεύουν να τεθούν με άλλο, πλάγιο τρόπο. Δεν ξέρω αν υπερισχύουν. Πιθανόν όχι. Αλλά υπάρχει μια περίπτωση να παίζεται το πράγμα.

    Επίσης οι χθεσινοί διαδηλωτές τρώγωντας τα χημικά και μην αποχωρώντας και αποδέχονται ότι θυσιάζουν κάτι (ή έστω παίζουν την πιθανότητα να χάσουν κτ) για χάρη ενός (έστω εντελώς θολού) φωτεινότερου τοπίου; Δεν υπέμειναν μόνο το μαρτύριο, επέμειναν και στη διατήρηση της πλατείας ή τεσπα στη συνέχιση της διαμαρτυρίας, που υπνεθυμίζω έχει ως βασικό σκοπό το να μην περάσει το μεσοπρόθεσμο. Το μαζί τα φάγαμε τα δακρυγόνα, που είπε χθες ομιλητής, είναι ένα σημείο όχι άνευ σημασίας.

    Ξαναλέω κ ανακεφαλαιώνω, προφανώς τα όσα λέει ο ράντικαλ έχουν μεγάλη βάση. Δεν χρειάζεται να είσαι εκεί για να καταλάβεις. Προφανώς την κατάσταση στο σύνολό της δεν μπορεί να τη συλλάβει κανείς, ούτε ο ράντικαλ, ούτε ο οποιοσδήποτε κατασκηνωτής του Συντάγματος.

  15. πόπη

    Είναι δύσκολο να μην είσαι ενθουσιασμένος αν ήσουν χτες το μεσημέρι στο Σύνταγμα. Όσοι από μας κατεβαίνουν χρόνια σε πορείες έζησαν χτες στιγμές πρωτόγνωρες και αξέχαστες. Το δρόμο τον χαράζεις, ναι, αλλά στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις, επίσης 😉 Κριτική στάση χρειάζεται, αλλά δεν απορρίπτεις. Κατεβαίνεις, συζητάς, συμμετέχεις. Κυρίως, δεν περιμένεις από όλο τον κόσμο στέρεο ιδεολογικό υπόβαθρο (πότε αλήθεια υπήρξε;) και σαφή πολιτική στόχευση. Και, ναι, δεν ξέρουμε την επόμενη μέρα. Ποιος την ξέρει;;;

  16. Καλησπέρα.

    Υπάρχει κάτι για το τελευταίο διήμερο στην πλατεία; Στις χθεσινές ειδήσεις που είδα η ύπαρξή της είχε εξαφανιστεί από τη θεματολογία, το ίδιο και στις εφημερίδες που κοίταξα κάπως επί τροχάδην σήμερα.

    Το μόνο που είδα χθες ήταν ένα μικρό άρθρο για ειρωνικά «happy birthday» στον ΓΑΠ.

    Ευχαριστώ.

  17. Γειά σου Αντώνη, σόρυ για την καθυστερημένη απάντηση αλλά το σκ ήμουν ελάχιστα στο δίκτυο.

    Για συνέλευση, εκτός της Τετάρτης που την παρακολούθησα καλά, τις υπόλοιπες μέρες είδα λίγο. Ομολογώ συζητούσα στα γρασίδια παραδίπλα 🙂
    Παρόλα αυτά, κάποια στοιχεία:
    – Την Τετάρτη εντελώς διαφορετική η συνέλευση. Προφανώς λόγω της ημέρας, ήταν άλλη η σύνθεση του κόσμου κ βέβαια πολύ μεγαλύτερη η συμμετοχή. Κατά το ήμισυ θριαμβολογίες για το ότι κρατήθηκε η πλατεία, κατά το ήμισυ υπογράμμιση ότι η (όποια τέλος πάντων) «νίκη» ήρθε επειδή η πλατεία ενώθηκε με τους απεργούς. Πολλοί ομιλητές εμφανώς ήταν από σωματεία κ οργανώσεις και όλοι γενικώς τόνιζαν ότι αν θέλουμε να μην περάσει το μεσοπρόθεσμο, θα πρέπει επιτέλους να ενωθούμε με σωματεία/ εργαζόμενους/ απεργούς. Θα πρέπει να τους καλέσουμε, να βρούν τρόπο τα πρωτοβάθμια να παρακάμψουν την γσεε και να προκηρύξουν απεργία
    Η μέρα γενικώς φάνηκε να δίνει πνοή ή το φιλί της ζωής στην πλατεία.
    – Την Πέμπτη πολύ κουβέντα για την καταστολή, το συγγρουσιακό/ειρηνικό χαρακτήρα των διαδηλώσεων κλπ. Κι εδώ γενικολογίες, αλλά κ πάλι επικράτησε/πέρασε η άποψη (που μάλλον κυριαρχεί στο σημαντικότερο μέρος των αριστερών συμμετεχόντων) ότι δεν μπορούμε να μιλάμε για ειρηνικές διαδηλώσεις, αντιθέτως αυτά που θέλουμε να πετύχουμε (ακύρωση μνημονίου/μεσοπρόθεσμου κλπ) θα μας αναγκάσουν να συγγρουστούμε. Ο κόσμος λιγότερος αλλά αρκετός.
    – Παρασκευή ήταν συζήτηση με Γλέζο κλπ για δημοκρατία/άμεση δημοκρατία. Ομολογώ ότι άκουσα ελάχιστα. Γενικά ψιλοβαριέμαι αυτή τη συζήτηση γιατί δεν την καταλαβαίνω. Τί εννοούμε αλλαγή Συντάγματος; Τί εννοούμε άμεση δημοκρατία κλπ; Γενικώς η κουβέντα στην πλατεία κτγμ επαναλαμβάνει αυτές τις κουβέντες πολύ επιφανειακά, χωρίς να λαμβάνει υπόψη κάποιο υπόβαθρο ή τεσπα κάποια άλλα πράγματα που έρχονται πριν απ’ αυτά (πχ. εργασία/ανεργία/παραγωγή κλπ). Παρόλο που κ από έναν τουλάχιστον απ’ τους επίσημους ομιλητές αναφέρθηκε (έστω απ’ έξω απ’ έξω κ σε στιλ μέχρι να κατακτήσουμε άλλους θεσμούς), ότι θα έπρεπε να υπάρχει μια λύση αν πηγαίναμε αύριο σε εκλογές- δλδ η δημιουργία ενός κόμματος μεταβατικού (;) ή κάπως έτσι αναφερθηκε – ο κόσμος δεν νομίζω ότι πείθεται καθόλου απ’ αυτή τη λογική. Σε κάθε άκουσμα της φράσης δημιουργία κόμματος υπάρχει αντίδραση. Αν σε α’ φάση είχε κερδηθεί ότι δεν μπορεί να αρθρωθεί ρατσιστικός λόγος χωρίς γιούχα/ ισχυρή αντίδραση, υποψιάζομαι ότι πάμε προς το αντίστοιχο και σχετικά με το λόγο περί κόμματος.
    – Σάββατο με λιγότερο κόσμο, πολλή συζήτηση σχετικά με τα πρακτικά της περικύκλωσης και πώς πρακτικά σταματάμε την ψήφιση. Πώς θα έχει συμμετοχή μεγαλύτερη η απεργία, πώς θα θα αποκλείσουμε το κοινοβούλιο.
    – Για Κυριακή δεν έχω καθόλου άποψη, μόνο ότι βγήκε ένα ψήφισμα που δήλωνε συμπαράταση στους απεργούς της ΔΕΗ, γεγονός που ενόχλησε μάλλον μια σειρά από μη συμμετέχοντες, αλλά σχολιαστές, γεγονός όμως που απειχεί τη γενική περιρρέουσα ατμόσφαιρα (που δεν προκύπτει από λόγους κ ψηφίσματα, αλλά απ’ όλη την κατάσταση της πλατείας) που λέει ότι «στηρίζουμε» ή τέλος πάντων συμπαραστεκόμαστε σε όλες τις απεργίες.
    Σε γενικές γραμμές, αυτά μου έρχονται τώρα.

  18. Ευχαριστώ για την ενημέρωση.

    Τα της Παρασκευής περί Συντάγματος, κλπ, τα παρακολούθησα λίγο μέσω live link και με έπιασε μελαγχολία.

    Γενικά, το θέμα μοιάζει να έχει «πέσει» πάρα πολύ ειδησεογραφικά μετά τις 15, και θέλω να έχω μια επαφή με το τι γίνεται.

  19. Μεταναστόγατος

    Νομίζω οτι η συζήτηση της Παρασκευής για την άμεση δημοκρατία ήταν πολύ καλή και ο πολιτικός-ιδεολογικός ανταγωνισμός αναδείχθηκε. Θυμίζω την επιμονή του Δουζίνα για μια «αγωνιστική δημοκρατία», το οποίο το εξέλαβα ως ένα πρόταγμα (προσγείωση στην πραγματικότητα) για μια συνεχή διαδικασία αναθεώρησης-ριζοσπαστικοποίησης του περιεχομένου της δημοκρατίας και επίσης την επισήμανση του Κατρούγκαλου οτι δεν μπορούμε να μιλάμε για δημοκρατία η οποία καταργεί τις ιεραρχικές δομές, χωρίς να έχει προηγηθεί η αποκατάστασή αυτής, στην εργασία. Επίσης με έναν προσεκτικό τρόπο ερμήνευσε τον Πουλαντζά και είπε οτι είναι (κατα λέξη είπε «σκεφτείτε το») η εφαρμογή αμεσοδημοκρατικών δομών, χωρίς την ύπαρξη αντιπροσωπευτικών μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα και οτι δεν είμαστε σε θέση να μιλάμε για κάτι τέτοιο τώρα.

  20. Η άμεση δημοκρατία με τρομάζει εξίσου όπως ο φασισμός.

    • Μεταναστόγατος

      Συγγνώμη που θα κάνω μια αποπειρα να σε ερμηνεύσω, αλλά δεν νομίζω οτι σε φοβίζει η «άμεση δημοκρατία». Σου δημιουργεί συναισθήματα φόβου ή εγρήγορσης η αδυναμία πρόβλεψης για το περιεχόμενο που θα λάβει αυτό το πρόταγμα. Κάθε λέξη ή προτροπή που μοιάζει άκαμπτη ή μπορεί να επαναλαμβάνεται μονότονα σαν λητανεία και σαν το φάρμακο προς οποιαδήποτε πρόβλημα μπορεί να λάβει τάσεις ολοκληρωτισμού. Πιστεύω πώς η ίδια ανησυχία θα υπήρχε -αν σε μια υποθετική περίπτωση- το πρόταγμα που θα επικρατούσε θα ταν «κομμουνισμός» με τα ίδια χαρακτηριστικά και χωρίς να προσδιορίζεται το πώς, για ποιον και με τι. Σε κάθε περίπτωση πιστεύω οτι η μετατόπιση μέρους της κοινωνίας από την απλή εκτόνωση κ τον καθαρό αντικοινοβουλευτισμό στην προσπάθεια αποτύπωσης μιας πολιτικής πρότασης είναι μια μικρή κίνηση επιστροφής στην πολιτική, με όλες τις αντιφάσεις της φυσικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s