and you don’t know what it is

Μέρος Πρώτο:

Δεύτερη και τρίτη μέρα στη συνέλευση:

«Του Μαρξ τον κάθε τόμο ανοίγαμε / όπως ανοίγουμε τι γρίλιες του σπιτιού / μα και χωρίς διαβάσματα / εμείς το ξεδιαλύναμε σε ποια παράταξη να πάμε και να καταταχτούμε πού / Τη διαλεκτική εμείς δε διδαχτήκαμε απ’ του Έγελου τα λόγια / μέσα στης μάχης την κλαγγή / στους στίχους εισορμούσε ευθύς»

Μαγιακόφσκι (via)

Έβδομη και όγδοη μέρα στη συνέλευση:

Δεν είναι το πρόβλημα οι ιδεολογίες. Το πρόβλημα είναι αυτοί που νομίζουν ότι είναι φορείς της. Δεν είναι το πρόβλημα οι πολιτικοί φορείς ή τα αριστερά κόμματα. Το πρόβλημα είναι οι κομματικές δομές. Αυτές που δεν παράγουν λόγο, αλλά στελέχη που φτάνουν στη συνέλευση απλά για να φωνάξουν κάτι για το μεσοπρόθεσμο, που δεν ακούν ούτε μιλάνε, ούτε προτείνουν πραγματικά κάτι για τους χώρους δουλειάς, αλλά απλά τους αναφέρουν. Τα στελέχη που καταργούν στην πράξη τη διαλεκτική και υιοθετούν την χειρότερη εκδοχή του τηλεοπτικού λόγου. Αυτοί που δεν μιλούν για ταξική συνείδηση, αλλά προτιμούν να δείχνουν γρυλλίζοντας αυτούς εκεί πάνω. Οι φερόμενοι ως φορείς μιας ιδεολογίας που την απογυμνώνουν καθημερινά, μετατρέποντάς την σε σκέτη άναρθρη κραυγή.

Δέκατη μέρα στη συνέλευση:

«Δεν μπορώ να επιχειρήσω τίποτα αν δεν αποχωριστώ όσα γνωρίζω. Μόλις τα φέρω στο νου μου και τα σκεφτώ, έστω και για ένα δευτερόλεπτο, χάνω το θάρρος μου, ηττώμαι».

Ε. Σιοράν

Μέρος δεύτερο:

Χθες τη στιγμή που τέλειωνε η γενική συνέλευση και ο διάλογος με τους οικονομολόγους, κατέβηκαν απ’ την Αμαλίας καμιά εικοσαριά άτομα κρατώντας ελληνικές σημαίες. Προχώρησαν με ύφος που προμήνυε φασαρία προς την μικροφωνική. Πάει να ξεκινήσει ιστορία, κάποιοι (καμιά δεκαριά ίσως) απ’ τη συνέλευση αρχίζουν το «φασίστες κουφάλες κλπ». Όμως, λίγο πριν η ένταση γενικευτεί, λίγο πριν τον τσακωμό, ο συντονιστής μαζί με το σώμα της συνέλευσης αντιμετωπίζει την κατάσταση εντυπωσιακά ψύχραιμα και ώριμα. «Καθίστε όλοι κάτω. Θα μιλήσουμε όπως προβλέπει η διαδικασία. Είμαστε όλοι μαζί». Επαναλαμβάνοντας αυτή τη φράση είκοσι φορές, σιγά σιγά ο κόσμος κάθισε, όλοι ηρεμήσαμε. Ο συντονιστής ξαναπήρε το μικρόφωνο: «Πρώτα απ’ όλα ψυχραιμία. Να πούμε ένα ευχαριστώ σε όλο τον κόσμο που είναι εδώ. Στον κόσμο που την ώρα που εμείς μιλάμε έχει επιλέξει να είναι μπροστά στη βουλή και να διαμαρτύρεται με άλλο τρόπο. Είμαι όλοι μαζί. Ο αγώνας είναι κοινός». Χειροκρότημα. Ύστερα, κατά τη διάρκεια των ομιλιών, κάποιος απ’ τους πάνω παίρνει το λόγο. Επαναλαμβάνει: «είμαστε όλοι μαζί».

Δύο στοιχεία. Πρώτο: Η συνέλευση έχει κερδίσει να μπορεί να συζητάει ψύχραιμα, έχει κερδίσει ότι δεν αντιδρά σε κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα προκαλούσε σύρραξη. Η συνέλευση έχει αναπτύξει τον μηχανισμό εκείνο που τη βοηθάει να μην διαλυθεί, εξαιτίας μεμονωμένων προκλήσεων. Θαυμαστή ωριμότητα, που δεν έχω συναντήσει σε συζητήσεις λίγων ατόμων, πόσο μάλλον σε πορείες και συγκεντρώσεις παλαιότερων ετών.

Δεύτερο: Την ώρα εκείνη, μια σκέψη τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, μια τρομερή υπερβολή έρχεται και καρφώνεται στο μυαλό μου. Το «όλοι μαζί είμαστε» που λένε οι ομιλητές (απ’ την πάνω και την κάτω πλατεία), το δεν υπάρχουν δύο πλατείες αλλά ένας κοινός αγώνας, με σπρώχνει εκτός πραγματικότητας. Τι είναι αυτό που μας ενώνει εκείνη τη στιγμή στην πλατεία; Το εθνικό στοιχείο δεν αναφέρεται καθόλου. Ένας που λέει «είμαστε Έλληνες», το ξανασκέφτεται υπό την πίεση της συνέλευσης. «Όχι ρε παιδιά, και οι Αλβανοί και οι μετανάστες, όλοι εδώ, το ίδιο συμφέρον έχουμε». (Ο συγκεκριμένος βέβαια δεν είναι καλό παράδειγμα, αφού πρόκειται για ιδιότυπη φιγούρα έτσι κι αλλιώς). Τι λοιπόν ένωνε τον κόσμο χθες το βράδυ στο Σύνταγμα; Απλά τα νέα μέτρα; Μα οι περισσότεροι το λένε, δεν είναι το μεσοπρόθεσμο. Μιλάνε για εργασία, για δικαιοσύνη κλπ. Κάπως έτσι, εκείνη τη στιγμή, αγκαλιάζω την πιο παλαβή ερμηνεία και αναρωτιέμαι, αν η ταξική συνείδηση (στην οποία σπανίως αναφερόμαστε ευθέως) έρχεται στο πλήθος απ’ την πίσω πόρτα. Αν όλες αυτές οι συζητήσεις για τη φύση των προβλημάτων στους χώρους εργασίας ή η απλή ερώτηση «σε ποιόν ανήκει το χρέος» οδηγούν σ’ αυτό, για το οποίο δεν μιλάνε οι αριστεροί που ανεβαίνουν στο βήμα. Για μια στιγμή μου πιστεύω, πως εμφανίζεται επιτέλους η ενστικτώδης οπτική των ανθρώπων που βλέπουν την οικονομική εξαθλίωση και την αλλοτρίωση στην ζόρικη πραγματικότητα. Στην υπάλληλο του super market, στον απολυμένο ξάδερφο, στο μακελειό των λεωφορείων.

Οπότε, η χθεσινή μέρα στο Σύνταγμα με επαναφέρει στον Μαγιακόφσκι.

Μέρος τρίτο:

Το μικρό κοινωνικό θαύμα. Χύμα στιγμές: Οι οικονομολόγοι, οι ειδικοί ανάμεσα στο πλήθος. Δεν υπάρχουν δημοσιογράφοι να μεσολαβήσουν, να εκτρέψουν, να διαλύσουν τη συζήτηση. Δεν γλύφει κανείς κανένα. Ισότιμη (κατά το δυνατόν) κουβέντα. // Μετά τις δώδεκα και το τέλος των ψηφισμάτων μικρά όμορφα αποσπάσματα: ένας παπάς παίρνει το λόγο. Αρχικά δυσπιστία απ’ τη συνέλευση. Λέει ότι είναι κκ. Απαγγέλλει Παλαμά. Χειροκροτείται. Στο καπάκι ένα παιδί λέει, απορώ πως χειροκροτείτε έναν άνθρωπο που εκπροσωπεί τον σκοταδισμό και που έχει διαλύσει την κοινωνία με το λόγο της (ή κάτι τέτοιο). Η συνέλευση μάλλον δικαιώνει εντέλει τον νεαρό ομιλητή. // Δύο παιδιά στο μικρόφωνο διαβάζουν τον «εξουσιαστή» του Μ. Χατζιδάκι. Κάποια χιλιάδες άτομα ακούνε προσεκτικά στο μέσο της πλατείας.

Μέρος τέταρτο:

Έτσι ή αλλιώς, έχοντας στο νου τα πατριωτικά/εθνικιστικά ενδεχόμενα του Σ. ή απλά την κούραση των συμμετεχόντων, κοιτάζοντας όλα τα ανυπέρβλητα προβλήματα και την πραγματικότητα που τρέχει με ταχύτητα φωτός, η κατάληξη κάθε απόγευμα είναι η ίδια. Δεν μπορώ παρά να είμαι εκεί.

something is happening here but you don’t know what it is, do you?

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under υπερβολές, ζεστές μέρες

19 responses to “and you don’t know what it is

  1. I’d rather be a failure at something I love than a success at something I hate.

  2. να ξερεις πως ειμαι ετοιμη να παρω το αεροπλάνο και να κατέβω, και να ξέρεις πως εσύ φταις με αυτά που γράφεις.
    άτιμο βυτίο.

  3. Ε ναι άτιμο βυτίο… Αν και κάποιες στιγμές ψιλοαπογοητεύομαι κατά βάση η δική σου ματιά μετράει…

  4. db

    διαβαζω πολλα και ποικιλλα τον τελευταιο μηνα, προσπαθωντας να διαμορφωσω εικονα απο μακρια. θα ηθελα να μπορουσα να αφουγκραστω απο κοντα το τι συμβαινει εκει. το μονο για το οποιο ειμαι πεπεισμενη: το οτι οι 100τοσες χιλιαδες ανθρωποι καταφερανε να συζητανε και να ακουνε ο ενας τον αλλο στο συνταγμα, ακομη κ τπτ αλλο να μην γινει, ειναι τεραστιο κερδος. η ελλαδα οσα χρονια την εχω ζησει ειναι μια κοινωνια κατακερματισμενη – το ατομο, η οικογενεια, η μικροομαδουλα και ποτε το συνολο. ο ξενος, ο αντιπαλος, ο εχθρος, ποτε ολοι μαζι ομαδα. αυτο μοιαζει καπως να αλλαζει. θα χρειαστει φοβαμαι πολυς χρονος να αλλαξουνε νοοτροπιες μισαλλοδοξιες και συμπεριφορες διαμορφωμενες σε ενα καθεστως διαφθορας και περιβαλλον ελλειψης πιστης σε ουσιαστικες αξιες. αλλα νομιζω καποια πολυ σημαντικα βηματα εγιναν αρχισαμε να μαθαινουμε να ακουμε τον διπλανο. μεγαλο το κερδος…
    απο οσους διαβαζω, εσυ κατορθωνεις να μου δωσεις ελπιδα, ακριβως γιατι δεν αφηνεις τη ματια σου να παρασυρθει απο τη δικη σου αναγκη να ελπισεις οτι τα πραγματα πανε η θα πανε καλυτερα. σε ευχαριστω.

  5. Mafalda

    Και μόνο το γεγονός ότι (όπως λες, γιατί δεν το άκουσα) ο «Εξουσιαστής» αναγνώστηκε σε πιο σεμνυνόμενο κοινό χθες, απ’ ότι την πρώτη Κυριακή (οπότε ακούστηκαν πολλά χαμερπή μετά την αντίστοιχη ανάγνωση), είναι μέτρο «ωρίμανσης». Κι αυτό και πολλά άλλα… Μόλις προ ολίγου άκουσα έναν ομιλητή να μεταφέρει στο περίπου σύνθημα από τοίχο των Εξαρχείων: «Επιτέλους ωριμάζουμε» Υπογραφή: οι Συνθήκες. Νιώθω πως κι εσύ λες «μακάρι». Και ναι. Δεν υπάρχει αλλού να στραφείς. Μόνο στην πλατεία. (μπράβο-ς!)

  6. Κρατάμε γερά…Και στις 16 να δούμε τι θα γίνει…Μήπως έρχεται καλοκαίρι μακρύ;Το 1974 Ιούλιος δεν ήτανε; Και το 1922 Αύγουστος;Θα γυρίσουμε από τα χωριά μας τον Αύγουστο;Ολα ρευστά, αλλά εδώ που φτάσαμε μάλλον θα τα δούμε όλα. Χαίρομαι που το αγαπημένο μου Βυτίο δηλώνει δυναμικό παρών στις συνελεύσεις!

    Κρότκαγια, καλοδεχούμενη. καταλαβαίνω την ψυχολογία σου. Ήμουν στο Λονδίνο όταν ξεκίνησε το κίνημα εδώ και βιαζόμουν να γυρίσω..

  7. oneinchman

    What is it?
    It’s it
    (τα σέβη μου και συγγνώμη για το κομμάτι – καφρίλα αλλά είναι αγαπημένο…)

  8. gazakas

    α, ρε μπαγάσα… πώς γίνεται δύο συνελεύσεις 500 χλμ. μακριά η μια από την άλλη να είναι τόσο κοντά;

  9. roubinakiM

    Τόσο προσωπικό και ταυτόχρονα αντικειμενικό και αντιπροσωπευτικό της ατμόσφαιρας της συνέλευσης στο Σύνταγμα, όπως και ο «εξουσιαστής» για την γενικότερη κατάσταση. Είναι αλήθεια ότι κάποιοι από τους συντονιστές, όσους έχω ακούσει τουλάχιστον, επιδεικνύουν εξαιρετική ωριμότητα και υποχρεώνουν με μια ήρεμη δύναμη

  10. Έτσι όπως μας τα μεταφέρεις είμαστε κι εμείς εκεί μαζί σας 🙂
    Συνέχισε!

  11. compasso

    ρε βυτίο ήξερα ότι είσαι θετικός άνθρωπος αλλά το χεις παρακάνει 🙂 Η ταξική συνείδηση έρχεται μέσα από ένα κίνημα που φέρει «αύτανδρο» όλο το μικροαστισμό του σύγχρονου έλληνα? Από συνελεύσεις στις οποίες μιλάνε κομματικά στελέχη κρύβοντας την ιδιότητα τους λες και θα έπρεπε να ντρέπονται γι αυτή? Δε ξέρω από που προκύπτουν οι όμορφες αναγνώσεις της πραγματικότητας αλλά η εικόνα που έχω εγώ από το streaming δεν είναι αυτή. Και το όλοι μαζί με τους φασίστες δηλαδή από πότε είναι ωριμότητα? Αν υπήρχε ωριμότητα, το πολιτικό πλαίσιο θα ήταν τέτοιο που δε θα τους χώραγε.

  12. αρχίζω απ’ τον compassso και θα επανέλθω για τους υπόλοιπους.
    λοιπόν. είπα εξαρχής ότι είναι παλαβή ερμηνεία και τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά, το έγραψα ξέροντας την υπερβολή του και την απόστασή του απ’ την πραγματικότητα, περισσότερο για να δέιξω μια κτγμ δυνατότητα.
    <κατά τ' άλλα, ποιός φταίει αν κρύβουν την ταυτότητά τους όσοι μιλάνε; οι ίδιοι και μόνο. Κανείς δεν θα αντιδράσει αν βγει κάποιος και πει είμαι κομμουνιστής. Τί διάολο, για χώρους δουλειάς μιλάμε, για εργασία χωρίς αφεντικά και για άρνηση του χρέους. Και γαμώ το κωλοστρίμ, μην βλέπει μόνο όσους μιλάνε, υπάρχει και η γενικότερη συζήτηση υπάρχει και το κλίμα. Και βέβαια είναι λογικό η συνέλευση άλλοτε να παραπαίει, άλλοτε να σιγοβαδίζει.
    Και επίσης το έχουν πει στη συνέλευση 150 φορές, έξω οι φασίστες απ' τη συνέλευση, οι μετανάστες είναι το ίδιο με μας. εργαζόμενοι. Δεν υπάρχει, μαζί με τους φασίστες. Υπάρχει μαζί με ένα κόσμο ο οποίος δεν εχει πολιτικοποιηθεί και έρχεται κρατώντας μια σημαία και συζητάει και αναρωτιέται τί κάνουμε εδώ και τί θέλουμε. Και απ' τις συζητήσεις βγαίνει πολλές φορές ότι το βασικό μας πρόβλημα είναι η εργασία κι όχι το εθνικό.
    Και τελικά φυσικά και θα έχει ένα σωρό κόσμο, γεμάτο μικροαστικές αντιλήψεις, που ρέπει προς το φασισμό και τον ρατσισμό. Αυτή είναι η ελληνική κοινωνία, πώς θα ερχόταν τώρα αλλιώς; αλλά μήπως είναι μια ευκαιρία να ριζοσπαστικοποιηθεί ένα τέτοιο μέρος του πληθυσμού που συζητάει γύρω απ τα ζητήματα της οικονομίας και την εργασίας;
    και τελικά ποιό κίνημα θέλουμε; Του Δεκέμβρη (που εγώ προσωπικά ήμουν πολύ πιο κοντά του, ένιωθα μέρος του) δεν το θέλαμε γιατί έσπαγε πολύ. Τώρα δεν το θέλουμε γιατί παραείναι μικροαστικό. Τί σκατά θέλουμε; Νομίζουμε ότι υπάρχει μια άλλη εργατική τάξη, ριζοσπαστική που απλώς ακόμη μένει σπίτι;
    σόρυ αν ήμουν λίγο επιθετικός, αλλά μόλις γύρισα από Λιόσια με το λεωφορείο. καταλαβαίνεις.

  13. Αριστεροί μπορεί να υπάρχουν αλλά η Αριστερά δεν υφίσταται πια στην Ελλάδα. Μόνο ΙεχωβαδοΚΝίτες να μοιράζουν Ριζοσπάστη σε ηλεκτρικούς σταθμούς. Η πλήρης διαταραχή.

  14. επισης…..επειδη ημουν εκει ο παπας ειπε «οτι εγω σας λεω ανοιχτα, ειμαι φασιστας…να δουμε ποιος ειναι ο δημοκρατης» σκεφτηκα προς στιγμην οτι μπορει να ειναι κανενανς «ακουσμενος|» παπας που να εχει καποια προχο ανατρεπτικη θεωρεια….ομως μας ξεκανε.. με τον καραισκακη και τον «πατριωτισμο» …φωναξαμε καποιοι, πατερ πειναμε δωστε μας φαι… κοπελα διπλα φωναξε …λιωστε τα μανουαλια….ΑΥΤΟ που μου κανε εντυπωση….ηταν το το πληθος των «επαναστατων», των «ανατρεπετικων» , που ξαφνικα εγινε ΤΟΣΟ ΘΕΟΣΕΒΟΥΜΕΝΟ…εκει που πριν λιγη ωρα ιαχες πολεμου, καταληψης της βουλης, ολικης καταστροφης -γιατι εμεις ξερουμε ποσο καλυτεροι θα ειμαστε στην εξουσια_ ποσο αυτες οι ιαχες εγιναν σιωμη…κοινως, οι «επαναστατες» καθησαν ΣΟΥΖΑ μολις τα ρασα ανεβηκαν στον αμβωνα……….

    • δεν ξέρω αν λέμε τον ίδιο, γιατί αυτός που λέω εγώ, ανεβαίνοντας είπε σε κάποιον που κάτι του είπε: είμαι κκε, τόσα χρόνια στον αγώνα.
      κατά τ’ άλλα, ναι ο παπάς κέρδισε το χειροκρότημα απ’ το πλήθος που προφανώς παρασύθηκε ή έκανε και πλάκα, αλλά ο επόμενος ομιλητής επανέφερε την κατάσταση εκεί που είναι πιο λογική.
      Ως προς την εκκλησία, λοιπόν, και σχετικά με τα μανουάλια, γι’ αυτό λέω ότι ένα απ’ τα αιτήματα που πρέπει να θέσει η συνέλευση είναι η δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και αν αυτό ακούγεται τραβηγμένο, τότε ας πούμε δωρεάν παραχώρηση των εκκλησιαστικής γης σε άνεργους/νέους κλπ για εκμετάλλευση ας πούμε για 100 χρόνια + πολύ υψηλή φορολόγηση για τα υπόλοιπα.

  15. @Anna Noti

    Σκέψου να ήταν εν ζωή ο Χουντόδουλος τι θα γινόταν. Σκέψου το.

  16. Παράθεμα: … and you don’t know what it is … από την Αθήνα | συμμετοχικά, αλληλέγγυα κι ελεύθερα

  17. Χάρηκα που σας διάβασα.
    Και που μου θυμίσατε αυτό.

  18. Παράθεμα: … and you don’t know what it is … από την Αθήνα « συμμετοχή, αλληλεγγύη, ελευθερία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s