λίγη ρευστότητα ακόμη

Δεν σερβίρουμε ψήγματα ειδήσεων εδώ πέρα. Μόνο απόψεις και προβολές.

1. Η μούντζα είναι προοίμιο ή αποτέλεσμα του αυταρχισμού;

Σε μια σύντομη κουβέντα ο Α.Φ. σα να με τράβηξε απ’ το μανίκι, με ανάγκασε να ξανακοιτάξω το πάνω μέρος της πλατείας και ν’ αφήσω για λίγο τη συνέλευση. Οι ελληνικές σημαίες, οι μούντζες, το «κλέφτες», οι κρεμάλες ενοχλούν και μοιάζουν να δίνουν στίγμα. Είναι όμως έτσι; Πέρασα ανάμεσα απ’ τους ανθρώπους ξανά και ξανά. Δεν παραβλέπω τον κίνδυνο μιας αντιδημοκρατικής στροφής του πλήθους, όμως δεν μπορώ να πω ότι αναγνωρίζω σ’ όλο αυτόν τον κόσμο το πρόσωπο του τέρατος. Βλέπω την τηλεοπτική αισθητική (που έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια επικράτησε), την απλή ωραία χοντροκομμένη πλάκα, το ξέσπασμα, το πανηγύρι. Και για να εξηγούμαστε. Είμαι υπέρ του πανηγυριού και εδώ και δυο τρεις μέρες νομίζω πως όσοι συμμετέχουν στη συνέλευση, κινδυνεύουν να παραπάρουν στα σοβαρά τον εαυτό τους. Χωρίς χιούμορ, μια δόση ελαφρότητας, υπομονή και κατανόηση όμως, η συνέλευση θα καταλήξει καρικατούρα φοιτητικής συνέλευσης. Οι περίφημες λοιπόν μούντζες, μπορεί να είναι μια παρέκκλιση απ’ την κορεκτίλα, μια άρνηση της πολιτικής ή το λογικό επακόλουθο της κουλτούρας που καλλιέργησε η ασκούμενη πολιτική εδώ και χρόνια. Όταν φωνάζει στα παράθυρα ο κάθε υπουργός, δεν παίζει απλά ένα επικοινωνιακό παιχνίδι. Αντίθετα, καθορίζει το γήπεδο στο οποίο θα παιχτεί η μελλοντική παρτίδα και επιλέγει τον τρόπο με τον οποίο θα συμμετέχει το κοινό στο διάλογο. Η χυδαιότητα των παραθυράτων πολιτικών προσώπων ήταν αναπόφευκτο να τους επιστραφεί κατά πρόσωπο ατόφια. Το πλήθος δεν είναι ένα αγράμματο, χυδαίο συνονθύλευμα. Παλεύει να αρθρώσει λόγο, μόνο που του έχουν στερήσει επί χρόνια τη γλώσσα. Ψελλίζει λοιπόν όπως και ότι μπορεί.

Χθες, την ώρα που βγήκα απ’ το μετρό το πλήθος έξω απ’ τη βουλή με κράτησε για λίγο ακίνητο. Κοίταζα απλά και δεν ξέρω γιατί, αλλά πέρασε απ’ το μυαλό μου, ότι κάποια απ’ τις επόμενες μέρες και ενώ κάτω θα συζητάμε το μοντέλο αυτοοργάνωσης και θα παλεύουμε με τις διαδικασίες, θα γίνει απ’ τον κόσμο ένα μεγαλειώδες ντου, λυσσασμένο και επικίνδυνο, στιγμιαίο και απρόσμενο. Δεν ξέρω τί μπορεί να φέρει μια τέτοια κίνηση. Το σκέφτομαι και ομολογώ τρομάζω κι εγώ ο ίδιος, παρόλο που αν ήμουν συνεπής με τον εαυτό μου, δεν θα έπρεπε.

2. Χαϊδεύουν τα μμε το πλήθος;

Καλύτερα να αντιστρέψουμε την ερώτηση, καθώς το ανάποδο μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον. Η αίσθησή μου είναι ότι όλο το Σύνταγμα αποστρέφεται τα ΜΜΕ. Απ’ τα λέιζερ που ξεκινάνε απ’ όλα τα σημεία για να πετύχουν την κάμερα του σκάι στη Μεγ. Βρετανία, στο γνωστό σύνθημα (αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι) ή την άρνηση της συνέλευσης να μεταδοθεί live από κάποιο κανάλι. Από χτες live streaming γίνεται απ’ το Press Project το οποίο προσπάθησε απ’ την πρώτη ή τη δεύτερη μέρα να το μεταδώσει. Τότε η συνέλευση αρνήθηκε. Συμφωνώ ότι οι λόγοι της αντίδρασης έχουν να κάνουν κυρίως με διάφορα φοβικά σύνδρομα και άλλα περίεργα, ενώ θα έπρεπε μια συνθήκη όπως η συνέλευση να θέλει να είναι κατά κάποιο τρόπο ανοιχτή σε όλα. Υπό μία έννοια λοιπόν και παρακολουθώντας στο δίκτυο διάφορους ανθρώπους που ζητάνε να δουν τι συμβαίνει από μακριά, είναι μια θετική εξέλιξη. Παρόλα αυτά, προσωπικά δεν μπορώ να μην πω, ότι παραμένω αρνητικός στο ζήτημα της ζωντανής μετάδοσης. Όχι για λόγους διατήρησης κάποιας μυστικότητας, αλλά μάλλον γιατί απ’ όλες τις μέρες που ήμουν εκεί, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η συνέλευση δεν ορίζεται τόσο απ’ το περιεχόμενό της (ακόμη. Μακάρι στη συνέχεια να κατακτήσουμε και αυτό). Περισσότερο απ’ όλα η συνέλευση είναι μια αίσθηση. Είναι η ζωντανή, εκεί ακριβώς που συμβαίνουν όλα, συμμετοχή. Είναι η φυσική παρουσία, το ένα σώμα ανάμεσα στ’ άλλα, το μοίρασμα της ομπρέλας, το στρίμωγμα, τα χαρτάκια για τους ομιλητές, η όξυνση και ψυχραιμία, η συνειδητοποίηση του πως παρασύρεσαι ως μέρος του πλήθους και πως εξισορροπεί το πράγμα πάλι απ’ το ίδιο το πλήθος. (Με άλλα λόγια, η συνέλευση όπως ειπώθηκε ξανά και ξανά, είναι ένα εργαστήρι δημοκρατίας. Η απόσταση, η μεσολάβηση της οθόνης και η παθητικότητα στην οποία εξαναγκάζει η μετάδοση, φιλτράρει από μόνη της όλη την ουσία της συνέλευσης.)

Απ’ το πλήθος προκύπτει ταυτόχρονα ο μεγάλος κίνδυνος εκφυλισμού της συνέλευσης, αλλά και η εγγύηση της διατήρησης ενός επιπέδου. Το ίδιο ισχύει, νομίζω, σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό για την όλη διαμαρτυρία. Ο πολύς κόσμος, απομονώνει, τους όποιους φασίστες ή με την καλή διάθεση και τις παρουσίες των παιδιών, ισορροπεί τις άθλιες ιδέες (βλ. κρεμάλες).

3. Μοιάζουν στη συνέλευση να υπάρχουν δύο εν μέρει αντιφατικές ή αντίρροπες, τάσεις. Βρίσκονται στο στόμα σχεδόν κάθε ομιλητή, στο επίκεντρο σχεδόν κάθε συζήτησης στα γρασίδια και τους τριγύρω δρόμους. Απ’ τη μία, μιλάμε για προτάσεις θεσμικές, εντός του συστήματος, για τρόπους και μεθόδους αντίδρασης που βασίζονται στις υπάρχουσες δομές. Αναφέρονται, ας πούμε, η επιτροπή λογιστικού ελέγχου και η προσφυγή σε δικαστική αρχή. Επίσης έχουν ακουστεί επικλήσεις στο Σύνταγμα ή η δυνατότητα συλλογής υπογραφών όπως προβλέπεται σε κάποια Ευρωπαϊκή συνθήκη κλπ. Σπανιότερα, έχει ακουστεί η φορολόγηση της εκκλησίας, η μείωση του αριθμού των βουλευτών κ.α.

Απ’ την άλλη μεγάλο, ίσως το μεγαλύτερο, μέρος του κόσμου που συμμετέχει στη συνέλευση δείχνει να πιστεύει ότι το πρόβλημα δεν είναι η συγκεκριμένη κυβέρνηση ή κάποια πρόσωπα, αλλά ο γενικός τρόπος, το σύστημα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης.

Και οι δύο τάσεις αναπτύσσονται ταυτόχρονα, χωρίς μέχρι στιγμής να αλληλοακυρώνονται, αλλά μάλλον συμπληρωματικά. Μου μοιάζει λογικό. Μεγαλύτερο μέρος (μπορεί να κάνω κ λάθος σ’ αυτό) του πληθυσμού απ’ ότι παλιότερα απορρίπτει τον καπιταλισμό (ή σωστότερα απορρίπτει εκφάνσεις του, όπως ο καταναλωτισμός, ο σκληρός ανταγωνισμός και οι τεράστιες κοινωνικές ανισότητες. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι σίγουρος ότι ισχύει το ίδιο για έννοιες όπως η ιδιοκτησία). Όμως τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι και πιο άμεσα, πιο επείγοντα, με την έννοια ότι τα μέτρα που παίρνονται πιθανότατα θα σπρώξουν στην εξαθλίωση σημαντικό κομμάτι του πληθυσμού. Έτσι πέρα απ’ τις συζητήσεις για την πλήρη ανατροπή και την εφεύρεση του νέου τρόπου οργάνωσης, εμφανίζεται ξανά και ξανά μπροστά μας η ιδέα της επιβίωσης εδώ και τώρα. Με άλλα λόγια, πώς θα αμυνθούμε απέναντι στα μέτρα;

Αν αφήναμε κατά μέρος την εντελώς ζόρικη οικονομική πραγματικότητα, που πιέζει να βρούμε ιδέες και δράσεις πολύ γρήγορα, το πιο ενδιαφέρον στοιχείο της συνέλευσης είναι ότι προκύπτουν καθημερινά νέες συνελεύσεις γειτονιών (χωρίς να ξέρω πόση ανταπόκριση βρίσκουν) ή και ιδέες όπως η τράπεζα χρόνου ή και πράξεις όπως αυτό που συμβαίνει ήδη με τη σίτιση και τα νερά στην πλατεία.

4. Από τι κινδυνεύει η συνέλευση; απολιτίκ και βιασύνη

Μου έλεγε ήδη απ’ την Παρασκευή ή το Σάββατο ο chaca khan ότι η συνέλευση κινδυνεύει απ’ το αθέλητο hijacking των ιδεολογιών. Διαφώνησα τότε, σκεφτόμενος, ότι σε μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία που συμβαίνει στο κέντρο μιας πλατείας, είναι λογικό και αναπόφευκτο να συμμετέχουν κατά κύριο λόγο άνθρωποι μιας κάποιας ιδεολογικής απόχρωσης. Τελικά όμως χτες, είδα ότι είχε ένα δίκιο σ’ αυτό που έλεγε. Όχι με την λογική ότι υπάρχουν αριστεριστές που πάνε να καπελώσουν τη συνέλευση. Υπάρχουν όμως νομίζω αρκετά άτομα, που χωρίς να το καταλαβαίνουν, φέρνουν στη συνέλευση τις συνήθειες και τις πρακτικές από παλιότερες δικές τους εμπειρίες. Μ’ αυτό εννοώ, ότι ενώ η συνέλευση είναι ένας χώρος ζύμωσης, πολλοί έρχονται όχι για να καταθέσουν απόψεις ως αφετηρίες συζήτησης, αλλά για να παρουσιάσουν το συμπέρασμα, να δείξουν δηλαδή εξαρχής που πρέπει να καταλήξει η συζήτηση. Νομίζω, είναι εμφανές ότι δεν το κάνουν συνειδητά, αλλά και πάλι μοιάζει να θέλουν να προεξοφλήσουν τα χαρακτηριστικά μιας διαδικασίας. Μ’ αυτόν τον τρόπο βέβαια η διαδικασία θυμίζει φοιτητικό συνέδριο ή κουβέντα σε στέκι, πράγμα όχι απαραίτητα κακό, αλλά πάντως κάτι άλλο απ’ αυτό που είναι στην πραγματικότητα. Έτσι εξηγείται νομίζω μια κάποια βιασύνη στην υιοθέτηση κάποιων αιτημάτων (πχ. γενική απεργία). Αιτημάτων, που έτσι κι αλλιώς είναι αποδεκτά απ’ τον κόσμο, έχουν συζητηθεί ξανά και ξανά, αpλά δεν έχουν πάρει ακόμη επίσημο χαρακτήρα (πχ. δημοσίευση στο σάιτ). Αρχίζουν λοιπόν τα γνωστά, φωνές, εκνευρισμός, χαρακτηρισμοί κλπ. Για λίγο, ύστερα ισορροπούμε πάλι.

Αυτό όμως, κτγμ, είναι μικρό πρόβλημα. Ακόμη χειρότερο και ικανό να τινάξει τα πάντα στον αέρα, είναι η δυσπιστία και μια αίσθηση καχυποψίας, που σέρνουν μαζί τους μερικοί συμμετέχοντες. Είναι προφανές για μένα, ότι αυτό που συνδέει τους συμμετέχοντες δεν είναι ούτε το ιδεολογικό υπόβαθρο, ούτε ακριβώς οι ίδιες αγωνίες, αλλά – επαναλαμβάνομαι – μια υπερβατική αίσθηση εμπιστοσύνης. Οπότε, επαναλαμβάνω, ψυχραιμία, υπομονή και λίγη ελαφρότητα. Τα λάθη που γίνονται απ’ όλες τις πλευρές μέχρι στιγμής, είναι κατανοητά και αναμενόμενα νομίζω. Η συνέλευση όμως συνεχίζεται.

Advertisements

48 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες, ζεστές μέρες

48 responses to “λίγη ρευστότητα ακόμη

  1. Σωστός Σπύρο. Σωστά βλέπεις: Ενότητα και αντίθεση της «επαναστατικής» και της «μεταρρυθμιστικής» τάσης. Η πρώτη εκφράζει την ανάγκη οργάνωσης της νεολαίας και του λαού για αγώνα πολιτικό και για συγκεκριμένες κατακτήσεις, η δεύτερη την πιο χαλαρή διαχείριση θεμάτων από επιτροπές πολιτών. Ταξικά, η πρώτη πατάει στα εργατικά και λαϊκά στρώματα, ενώ η δεύτερη στα παιδιά που μεγάλωσαν σε οικογένειες που δεν πλήττονται τόσο άμεσα από την κρίση. Η δύναμη της συνέλευσης είναι η ενότητά τους, αλλά παίζεται και θα παιχτεί πιο σοβαρά στην επόμενη, πιο σκληρή φάση, ποια δίνει τον τόνο. Γιατί, καλές οι επιτροπές αλλά εδώ καίγεται άμεσα η ζωή μας, δεν έχουμε δουλειά, επείγει η επιλογή της ανατροπής αυτής της κυβέρνησης και της πολιτικής της. Υπάρχει η χαρά για τη φάση, αλλά όσο περνάνε οι μέρες, θα ενισχύεται η ανάγκη του κόσμου της δουλειάς και των ανέργων να γίνει η Συνέλευση κέντρο αγώνα.

    • μάλλον δεν το εξέφρασα καλά. το βλέπω ίσως κάπου και αυτό που εξηγείς με ακρίβεια, αλλά θέλω να πω και κάτι άλλο.
      Ότι υπάρχει ταυτόχρονα, πολλές φορές και στον ίδιο ομιλητή, η διπλή οπτική του ζητήματος. Δλδ:
      1) Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τώρα τα μέτρα, γιατί χανόμαστε.
      2) Πρέπει να οικοδομήσουμε έναν άλλο κόσμο, ένα εντελώς διαφορετιό τρόπο ζωής και οργάνωση κλπ.
      Δεν είναι ακριβώς αντιθετικά τα δύο. Ενώ το β’ είναι μάλλον το σημαντικό, όταν λέγεται από τόσο πολύ κόσμο, επείγει και το πρώτο, λόγω ακριβώς της ιδιαίτερης κατάστασης που ζούμε, η οποία έχει ξεφύγει εκτός κάθε ορίου. (χωρίς να σημαίνει ότι και πριν ήμαστε καλά. κάποιοι στα ίδια σκατά ήταν).
      Τώρα επαναλαμβάνω ότι αυτό που λες εσύ το παρατήρησα λίγο χτες και μάλλον πρόκειται για καυγά μεταξύ κομματικών νεολαιών, υπ’ αυτή την έννοια δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα.
      Αλλά ξαναλέω, από το πρωί σκέφτομαι ότι η δυναμικη της συγκυρίας πιθανότατα βρίσκεται μπροστά στη βουλή και όχι στη συνέλευση (με τα καλά και τα κακά της).

  2. Βυτίε έχεις τη στόφα του Τζων Ρηντ.
    (θα σε γλείφω μέχρι να σκάσεις από ντροπή :mrgreen: )

  3. nefelim

    ό,τι και να ‘ναι, το θετικό είναι ότι όποιος κατεβαίνει, έστω και σε πανηγύρι, βλέπει τουλάχιστον 3 ωρες λιγότερο τηλεόραση την ημέρα.

  4. Ωραια τα γραφεις, ετσι ειναι.. κατι σαν ζωντανό ποίημα, σαν ενα όνειρο που θελεις να διαρκεί… Αυτη η αίσθηση με εμποδίζει να γράψω κατι μεχρι τώρα. Μπορει να μη παω σημερα.. αλλά όλο έτσι λέω και μολις σκοτεινιασει ανηφοριζω.

  5. Ευχαριστώ ειλικρινά για τις ανταποκρίσεις, γιατί εδώ στην ξενιτιά τα πράγματα είναι πολύ μίζερα. Διαβάζουμε κανένα blog να παίρνουμε ελπίδες…

    Μία μόνο μικρή παρατήρηση σε σχέση με την ιδιοκτησία που αναφέρεις. Αν και δεν είμαι ο πιο διαβασμένος και θεωρητικώς καταρτισμένος που λέει και ο Χατζηχρήστος, νομίζω ότι τα περισσότερα ρεύματα του Αναρχισμού και πιθανώς και οι Κομμουνιστές κάνουν διάκριση ανάμεσα στην ιδιοκτησία (private property) και την κατοχή (private possessions).

    Η πρώτη αναφέρεται στα μέσα παραγωγής (εργοστάσια, γη κτλ) ενώ η δεύτερη στα υλικά αγαθά που χρειάζεται κάποιος για να ζήσει. Για παράδειγμα κανένας δεν θα έρθει να σου πάρει το ποδήλατο ή το αυτοκίνητο που χρησιμοποιείς για να πας στη δουλειά σου, ούτε καν το σπίτι στο οποίο μένεις. Αλλά από την άλλη δεν μπορείς να έχεις μία πολυκατοικία και να νοικιάζεις διαμερίσματα, ούτε ένα εργοστάσιο κτλ.

    • καλά έπεσες τώρα στον διαβασμένο 🙂
      Δεν έχεις άδικο όπως το θέτεις, αλλά και πάλι κρίνω όχι τόσο κουβέντες που έχουν ειπωθεί, αλλά την κουλτούρα και τους τρόπους συμπεριφοράς (ως προς το ζήτημα της ιδιοκτησίας) που παρατηρώ. Απλά ήθελα να σημειώσω ότι άλλα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού εύκολα τα καταριόμαστε κι άλλα, περνάνε λίγο σε δεύτερη μοίρα.
      Ίσως όμως να ‘χεις και δίκιο, τώρα που το ξανασκέφτομαι.

      • Δεν διαφωνώ καθόλου με τις διαπιστώσεις σου. Έτσι ακριβώς είναι. Ο κόσμος ακούει τη λέξη κομμουνισμός και σκέφτεται Σοβιετική Ένωση και Κίνα. Γι αυτό φταίνε κυρίως όλοι όσοι εκφράζουν αντικαπιταλιστικό λόγο, από το ΚΚ μέχρι τους αναρχικούς. (Η αλήθεια βέβαια είναι ότι μπορεί το ΚΚ να εννοεί ακριβώς αυτό ως Κομμουνισμό).

        Ο κόσμος στον οποίο απευθύνονται για τον άλφα ή βήτα λόγο, δεν έχει διαβάσει Μαρξ και Μπακούνιν, αλλά αυτοί τους μιλάνε σαν να έπρεπε. Και όσο συνεχίζουν τόσο ο κόσμος απομακρύνεται από αυτούς, και συμπληρώνει το κενό ενημέρωσης, από Αδώνηδες, Πρετεντέρηδες κλπ. Ελπίζω στη Συνέλευση ο λόγος να είναι λίγο πιο άμεσος και προσιτός, αν και νομίζω ότι σε 2 λεπτά θέλεις δε θέλεις πρέπει να συμπυκνώσεις τις ιδέες και να δώσεις μόνο τίτλους.

        Anyway… Ευχαριστώ και πάλι για τις ανταποκρίσεις. Είναι πραγματικά σημαντικό κομμάτι της ενημέρωσής μου, αφού δεν μπορώ να βρίσκομαι αυτοπροσώπως στη Συνέλευση. 🙂

  6. Δηλαδή από τη μία η μούντζα που προσφέρει στον πομπό της μία στιγμιαία εκτόνωση, τόσο ισοπεδωτική αφού δεν κάνει καμία διάκριση (άραγε πόσοι μούντζωναν τη βουλή όταν οι βουλευτές είχαν ανοίξει τις πόρτες του δημοσίου και διορίζαν συντάγματα αφισοκολλητών;) και από την άλλη ο βαυκαλισμός ότι νεκραναστήσαμε την άμεση δημοκρατία του χρυσού αιώνα…

    Και να με συγχωρείτε που χαλάω το κλίμα ευφορίας

    • Αταίριαστε, δεν υπάρχει κλίμα ευφορίας. Ανησυχίας υπάρχει αναμεμειγμένη με την αισιοδοξία ότι ίσως κάτι να βγει απ’ όλο αυτό. δεν ξέρω τί.
      Δεν αναστήθηκε καμιά άμεση δημοκρατία, θα έχεις δει ότι συνέχεια σχολιάζω ότι η διαδικασία έχει άπειρα προβλήματα και γίνονται συνεχώς πράγματα που με εκνευρίζουν. Παρόλα αυτά, δεν μπορώ να μην δω ότι αυτό που συμβαίνει με τις συνελεύσεις έχει μια τρομερή ομορφιά. Αρκεί οι κομματικές νεολαίες να είναι λίγο πιο μαζεμένες.

      Τώρα για τις μούντζες, επαναλαμβάνω, ότι ούτε εμένα μου αρέσουν και γι’ αυτό και δεν κάθομαι πολύ ώρα στα σημεία εκείνα. Απλά σημειώνω κι εδώ ότι θα ήταν περίεργο μετά από τόσα χρόνια που στην επίσημη πολιτική σκηνή κυριαρχεί ένα άλφα επίπεδο, να βλέπαμε έναν πολιτισμό και μια αισθητική εντελώς διαφορετική. Δεν αθωώνω την πρακτική, απλά προσπαθώ να εξηγήσω γιατί συμβαίνει.

  7. Τι θεσπέσια ειρωνικός τίτλος, δεδομένων των αντηχήσεών του στο οικονομικό πεδίο, όπου περιμένουμε εναγωνίως την επόμενη δόση ρευστότητας για να ζήσουμε, ακόμα και αν μας σκοτώνει η ρημάδα η δόση!

  8. Βυτίε πολύ μου αρέσει η δυεισδυτικότητά σου. Σκέφτηκα διαβάζοντας: μήπως κάποια στιγμή γυρίσει η συνέλευση το βλέμμα πάνω και έχει βρεθεί μόνη στην πλατεία(πάλι);

    • να σου πω, υπάρχει πολύ αυτός ο κίνδυνος.
      Αλλά νομίζω ότι το «πάνω και κάτω» δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο. Συνέλευση χωρίς κόσμο να πηγαινοέρχεται και να δίνει παλμό δεν υπάρχει. Αλλά και ο κόσμος που απλά διαμαρτύρεται χρειάζεται τη συνέλευση. (ή όχι; τώρα μπερδεύτηκα μόνος μου).

  9. τι ειναι η τράπεζα χρόνου;

    • όλο ερωτήσεις είσαι. Μία η τράπεζα χρόνου. Μία το πρες πρότζεκτ. Να σου εδώ.
      Τράπεζα χρόνου: κάτι ανάλογο με ότι γίνεται στο Βόλο. Συναλλαγές χωρίς χρήματα. Προσφέρει ο καθένας στην τράπεζε ότι μπορεί. Πχ. μαθήματα, υδραυλικά, μαναβική και εξυπηρετείται χωρίς αντίτιμο πάλι από άλλο συμπολίτη.

  10. Σήμερα ο πρωθυπουργός είπε αλήθεια για πρώτη φορά. Πιο ξεκάθαρα δεν μπορούσε να το πει και προφανώς το ξεστόμισε για να τον λυπηθούμε: «Όσοι διαδηλώνουν στις πλατείες απευθύνονται σε εθνικά συστήματα δημοκρατίας, τα οποία είναι αδύναμα και αιχμάλωτα μιας παγκόσμιας εξουσίας». Ποιος θα διαφωνούσε μαζί του; Η διαπίστωσή του, που απαξιώνει περισσότερο την κοινοβουλευτική μας δημοκρατία απ’ό,τι οι μούτζες και οι προπηλακισμοί, δεν θα μπορούσε να είναι πιο καίρια. Τι ακριβώς κάνουμε λοιπόν; Σε ποιον διαμαρτυρόμαστε; Προφανώς σε εκείνους που μέχρι πρότινος διαχειρίζονταν το μέγεθος αυτής της αδυναμίας. Τη δεδομένη όμως στιγμή μοιάζουμε με τους ακροδεξιούς που κυνηγούν τους μετανάστες. Συγγνώμη που θα ακουστώ δογματικός αλλά το μόνο ζήτημα που επείγει είναι αν μας παίρνει να γυρίσουμε στη δραχμή. Το μοναδικό που θα έπρεπε να αναλύεται αυτές τις μέρες διεξοδικά και δεν αναλύεται πουθενά. Η χώρα οδεύει σε αργό θάνατο, η κίνηση των αγανακτισμένων στη Θεσσαλονίκη το ίδιο. Μέχρι να τελειοποιήσουμε την αμεσοδημοκρατία, θα έχει τελειοποιηθεί η κατοχή. Το ερώτημα στο δικό μου μυαλό, σήμερα τουλάχιστον είναι το εξής: Μπορούμε να πάρουμε το δρόμο προς την πείνα από μόνοι μας δίνοντας στον εαυτό μας μια ελπίδα ή μένουμε στη φυλακή υψίστης ασφυξίας της Ευρώπης περιμένοντας ένα θαύμα, δηλαδή μια καταστροφή; Είναι το τελευταίο μας χαρτί ένα καμένο χαρτί;

    • Ο πιο πάνω κύριος χτυπάει κέντρο.

      • ενδιαφέρον το σχόλιο όντως. Δεν ξέρω ποιά είναι η καλύτερη λύση. Λέγοντας καλύτερη εννοώ αυτή που φέρνει τη λιγότερη πείνα κ εξαθλίωση για μεγάλο μέρος του κόσμου.
        Δεν έχω ιδέα από οικονομικά, αλλά απ’ όσο έχω προσπαθήσει να καταλάβω, δραχμή με ΓΑΠ θα είναι καταστροφή για το ίδιο μέρος του πληθυσμού που θα εξαθλιωθεί τώρα. Το θέμα λοιπόν είναι και ποιός χειρίζεται μια τέτοια εξέλιξη, έχοντας στο νου κι ότι απ’ ότι φαίνεται το λαϊκό κίνημα δεν βρίσκεται και ακριβώς στις επάλξεις (είναι νωρίς για να πούμε θαρρώ ότι το Σ. έχει τέτοια δύναμε, ενώ η Αλέκα μάλλον έστρεψε αλλού το βλέμμα της κι όχι στη δραχμή).
        Γενικώς δεν ξέρω.

        • το θέμα δεν είναι ποια λύση φέρνει τη λιγότερη πείνα αλλά για πόσο και με ποια προοπτική μετά την πρωτη φάση. συμφωνώ με τον πάσα ένα.

        • Krot, οκ. Ποιά είναι η προοπτική που βλέπεις πρακτικά να υπάρχει και πως μπορεί να έρθει;
          Γιατί το σχέδιο εκτός δραχμής κλπ, θέλει πολλή δουλειά και πολλές προϋποθέσεις. Από πολιτικούς φορείς δεν το συζητάμε καν, το λαϊκό κίνημα, όπως έινα τώρα, θεωρείς ότι έχει δυνάμεις να επιδιώξει κάτι τέτοιο; Δεν θέλω να ακούγομαι σαν ρεαλιστής του κώλου, αλλά πραγματικά κι εγώ σου λέω η καλύτερη λύση είναι αυτή που έχει μεγαλύτερη προοπτική για τις μεγάλες μάζες. Πώς όμως; Αναρωτιέμαι. Λες αυτό το κίνημα του Σ. να μπορέσει να βάλει τέτοια ζητήματα; αναρωτιέμαι, σοβαρά.

        • Κοίτα, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω, γτ για το Σύνταγμα έχω εικόνα έμμεση, με βάση αυτά που λέτε όσοι είστε εκεί. Αν κρίνω από αυτά που είδα από τους Ισπανούς, τους Βέλγο/Ισπανούς και τους Ιρλανδο/Ισπανούς, όχι. Δεν βλέπω να είναι σε θέση να φέρουν εις πέρας κάτι τέτοιο έτσι όπως είναι ο λόγος τους τώρα.
          Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι να έχεις μια ριζοσπαστικοποίηση άμεσα, δύσκολο το κόβω.
          Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι η πολιτική που ασκείται προσπαθεί να σώσει την ευρωζώνη εις βάρος των λαών και πως αυτό θα έχει μακροχρόνια ολέθρια αποτελέσματα.
          Ενδεχομένως να χρειάζεται αυτός ο κόσμος να βιώσει αυτά τα αποτελέσματα στο πετσί του, ώστε να μπορέσει να αναπτύξει ένα κίνημα σαν αυτό που οραματίζεσαι κι εσύ κι εγώ.

          Καλά, τα γνωστά κόμματα (περιλαμβανομένης και της αριστεράς, λυπάμαι που το λέω) περί άλλα τυρβάζουν.

  11. Και ελπίζω να μου δίνει την άδεια να αναδημοσιεύσω αυτό το σχόλιο στο Radical Desire.

  12. Μακράν το καλύτερο κείμενο που’χω διαβάσει μέχρι σήμερα για το θέμα. Το βάζει στη σωστή του διάσταση και δίνει το στίγμα, τον παλμό, την αίσθηση σε μας που’μαστε μακριά και τα νέα τα μαθαίνουμε απ’τα μπλογκς και τις τηλεοράσεις.
    Ευχαριστούμε!

  13. AATON

    Γιατί σε ενοχλεί η έννοια της «κρεμάλα;» φίλτατε;
    Οι προδοσία τιμωρείται είτε με κρεμάλα, είτε με εκτελεστικό απόσπασμα.
    Με την μόνη διαφορά, πως, οι σφαίρες είναι μόνο μιας χρήσης.

    • νομιζω πως η θανατική ποινή δεν ισχύει σε καμιά ευρωπαϊκή τουλάχιστον χώρα πια.
      επίσης νομίζω πως η αυτοδικία είναι μια έννοια που βρίσκεται ένα τσακ πριν τη ζούγκλα.

      • με ενοχλούν οι σφαίρες, οι κρεμάλες κλπ. Δεν μπορεί η επανάσταση/το λαϊκό κίνημα/ εμείς πες το να μεταχειριζόμαστε τα κόλπα του υπάρχοντος συστήματος. γνώμη μου.
        Αλλά κ προσωπικά, ξαναλέω, ότι είμαι κάθετα αντίθετος στην ιδέα της τιμωρίας σε κάθε περίπτωση.

        • Κάθετος; Δηλαδή να μη πάνε στην ψειρού όσοι έκλεβαν τόσα χρόνια στην ψύχρα;

        • ναι ροδιά κάθετος. Δεν έχει νόημα η ιδέα της φυλακής για μένα. Δήμευση περιουσίας αρκεί και περισσεύει.

        • Μπορώ να μη συμφωνήσω; Φυσικά και συμφωνώ.
          Βιαστηκα προηγουμένως. Η ιδεα της τιμωριας έρχεται στο νου μαζι με την εικονα της φυλακης –ακόμα, μετα απο τοση προσπαθεια για το αντιθετο…

  14. Ένα μικρό σχολιάκι για τους πάνω και τους κάτω. Έχεις απόλυτα δίκιο για το πως τους περιγράφεις. Αλλά σε ένα υπερβατικό σημείο οι μεν δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς τους δε. Είναι μια άτυπα συμφωνημένη συμβιωτική διαβίωση που κρατάει το όλο γεγονός σε μια ισορροπία.

    Απλά οι πάνω συνήθως είναι άνθρωποι που δεν ξέρουν πως θα αντιδράσουν, δεν είναι ούτε φασίστες, ούτε κακοί. Για κάποιους καλήν κακός είναι σημαντικό να δηλώνουν έλληνες και να το υπερασπίζονται, σεβόμενοι όμως και τις ζωές τον μεταναστών, οι οποίοι μετανάστες είναι και αυτοί μέρος αυτής της συμβίωσης.

  15. πρώτο σχόλιο γενικό και ανεβαίνω προς τα πάνω.
    Φοβάμαι (με βάση τις δύο τελευταίες μέρες) ότι η συνέλευση αργοπεθαίνει παρά τον όλο και περισσότερο κόσμο που παρακολουθεί. Μακάρι να κάνω λάθος.
    Αυτό που μένει μάλλον είναι οι τοπικές συνελεύσεις και βέβαια το να δούμε τί είδους πίεση ασκεί όλος αυτός ο κόσμος έξω απ’ τη βουλή (και πού θα οδηγήσει αυτή).

  16. kaloutsiki

    μια χαρά τα λες βρε βυτίε (πάλι). ¨Ομως το live streaming της συνέλευσης για μας τις νέες μαμάδες είναι πολύ σημαντικό! Και ιδανικά θα ήθελα να δώσουν ανοιχτό κώδικα κα για όλους. ΑΛΛΑ να βγει το logo του TPP από την οθόνη μου και να αντικατασταθεί με αυτό του real-democracy! Αυτό! τα άλλα από κοντά 😉

  17. τα κουτσομπολιά περί στρίμινγκ από κοντά.
    (αλλά όπως έχει πει κι ο Ευγένιος: η αριστερά δεν είχε καταλάβει ότι ο εχθρός δεν εμφανίζεται στην τιβί, ο εχθρός είναι η τιβί.)

    γειά σου καλούτσικη

  18. deus

    Αυτό το hijack της ιδεολογίας είναι ότι από τα πιο εύστοχα πολιτικά σχόλια που ακούω τελευταία.
    Δεν είναι μόνο οι αριστερές γκρούπες ή γενικώς ή όποιες γκρούπες ή τα κομματίδια.
    Είναι η ιδεολογία, είναι η προπαγάνδα που έχει χωνέψει η εργατική τάξη μαζί με πολλά άλλα.
    Ο καθείς, κουβαλάει τόνους από δαύτη, τη στιγμή που σκίζει τα ιμάτιά του ότι είναι έξυπνος και ξέρει τι γίνεται.
    Αλλά ο στίχος λέει: στην εποχή αυτή που ζούμε των μετρίων, βασιλιάδες οι τρελοί των ηλιθίων (τρελοί δεν είναι αλλά οκ)
    Όλοι είμαστε γάτοι, αλλά όλο μας τον φοράνε. Γιατί έτσι ρε παιδιά; Εμείς δεν είμαστε τα παιδιά των ΑΕΙ, των μεταπτυχιακών, των κόντρα μεταπτυχιακών και πάει λέγοντας; Τι φταίει και τον πίνουμε εμείς οι εγκέφαλοι;

    Υπάρχει άγνοια και συσκότιση για το τι γίνεται και πολύ φοβάμαι ότι οι πλατείες αγνοούν και το τί γίνεται και το ότι φοράνε παραμορφωτικούς φακούς.
    Μακάρι, κάποιες minimum πολιτικές και κοινωνικές αξίες, να αποτρέψουν αυτούς τους πλατειακούς να το πάνε δεξιά.
    Αλλά οι αξίες ως γνωστόν δεν έχουν χέρια και μυαλό

    • γειά σου deus, σε γενικές γραμμές συμφωνούμε.
      α) Δεν ξέρω αν γέρνει και πόσο η πλατεία δεξιά. Δεν μπορώ να το καταλάβω, δεν μπορώ να προσεγγίσω την ψυχολογία του πολύ κόσμου που κατεβαίνει.
      β) Πάντως κι εγώ ο ίδιος μπορώ να πω ότι δεν μπορώ να δω καθαρά, ν’ ακούσω κάποιον ή κάτι. Φιλτράρω διαρκώς μέσα απ’ τα δικά μου γυαλιά, το δικό μου δίκιο.
      Κάτι στιγμές με πιάνω να εκνευρίζομαι με ορισμένες γενικόλογες και αόριστες τοποθετήσεις, αναλογιζόμενος συγκεκριμένες θέσεις, αιτήματα, προτάγματα. (Κι αυτά πάντως απέχουν μίλια απ’ το να χαρακτηριστούν ρεαλιστικά με τους σημερινούς όρους). Τότε, με πιάνουν τύψεις. Μήπως είμαι με τη μεταρρύθμιση; Μήπως προδίδω κάτι; Μήπως είναι κάποιου είδους ιστορική στιγμή και δεν τη βλέπω; Οι σελίδες του Ετσενμπέργκερ πέφτουν στο πρόσωπό μου και έχουν τη δύναμη νταλίκας που τρέχει με 120 στην εθνική οδό. Έπειτα συνέρχομαι.
      γ) κατά τ’ άλλα να βρούμε εκεί στις πλατείες τί όντως μας ενώνει, νομίζω. Αν ψάξουμε, κάτι θα δούμε.

  19. Παράθεμα: Σύντομη ανασκόπηση της “Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος” | radio_sociale

  20. Mafalda

    Το παρακολουθώ κάθε μέρα, η περιγραφή σου είναι ακριβής (όπως πάντα). Είναι 2/6 και πάμε να σταθούμε απέναντι σε μια καινούρια υπογραφή αυτοκτονίας σε 13 μέρες. Καταπληκτική η εμπειρία ψυχοκοινωνικής ζύμωσης στην πλατεία, αλλά άργησε να αρχίσει (μέρες, μήνες, χρόνια) και δεν έχουμε χρόνο. Επίσης, ας έχουμε κατά νου, ότι η αντιπροσωπευτικότητα των ψηφοφόρων της πλατείας δεν διαφέρει και πολύ από την αντιπροσωπευτικότητα των 300 if I may (σε σχέση με τον πάσχοντα πληθυσμό). I.e. πρόβλημα ΚΑΙ στη διαδικασία. Αρα μην βαυκαλιζόμαστε ότι η πλατεία θα βγάλει πρόταγμα για το πολιτειακό, το ιδιοκτησιακό κλπ. Αμεσα μέτρα, εφαρμόσιμα με τα εργαλεία του συστήματος (ω ναι, καταφυγή στους θεσμούς! και στην ανάγκη ας πάμε μετά για εξομολόγηση και αυτομαστίγωμα) και οριακά προφταίνουμε… Στην ανάγκη, copy-paste απ’ την Puerta del Sol, δεν είναι κακό! Θα βάλουμε και παραπομπή για να μη μας τρέχουν για plagiarism!
    Καλή είναι η αυτοεμψύχωσή μας, αλλά αγγίζει τα όρια της αυτοϊκανοποίησης (με την «γνωστή» έννοια). Αφίσες, επικοινωνία, ενημέρωση του σώματος, επιστημονικές ομάδες, διεύρυνση της πλατφόρμας υποβολής θέσεων διαδικτυακά, καλέσματα για συμμετοχή παντού και με οποιοδήποτε τρόπο. Οσο πιο μεγάλο, τόσο πιο δυνατό. Δεν μας ενώνουν στάνταρ κοινωνικο-ιδεολογικές προσδοκίες (καταφανές ήδη), μας ενώνει ο ιδεαλισμός και η δύναμη του συνειδητά απεγνωσμένου. Ο Τόλης τα είχε πει: http://www.youtube.com/watch?v=JfgQ7qrWlPo
    (δώστε και βάση στο ρεφρέν)
    υ.γ. Ενα από τα πράγματα που έκαναν γκελ σ’ αυτό το «κίνημα», ένα από τα πιο δυνατά χαρτιά για την μαζικοποίησή του ήταν το ειρηνικό του προφίλ. Απορώ και εξίσταμαι τόσο μ’ αυτόν ή αυτήν που εισηγήθηκε την απαλοιφή του «ειρηνικά» όσο και με τα χεράκια που σηκώθηκαν για να την υπερασπιστούν…. ΕΛΕΟΣ!
    υ.γ.2 πρώτη βραδιά «απελπίζομαι» σόρρυ … αύριο θα ξαναπιστέψω, δεν έχω και άλλη διέξοδο εδώ που τα λέμε …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s