μπέτσος

1. Στην πέμπτη δημοτικού αλλάξαμε δάσκαλο. Κάπου τον Οκτώβρη, Νοέμβρη που ήρθε η ώρα για τις εκλογές για πενταμελές, ο καινούριος δάσκαλος, μας είπε ότι φέτος δεν θα ψηφίσουμε. Θα γράψει όλα τα ονόματα σε χαρτάκια και μετά εμείς θα τραβάμε στην τύχη από ένα. Απ’ τα τυχαία ονόματα θα σχηματίζεται κάθε μήνα διαφορετικό πενταμελές και πάλι με κλήρωση θα επιλέγεται η ακριβής θέση του καθενός. Μ’ αυτόν τον τρόπο, όλοι θα περάσουν απ’ το πενταμελές και όλοι έχουν ίσες πιθανότητες έχουν οποιαδήποτε θέση. Δεν θυμάμαι πως αντιδράσαμε σ’ αυτή την αλλαγή. Αν μας ξίνισε ή μας άρεσε ή απλά χαρήκαμε γιατί χάσαμε δύο ώρες μαθηματικά.

Θυμάμαι όμως πως στο τέλος της χρονιάς, μας είχε πει ότι του χρόνου δεν θα μας κάνει μάθημα αυτός. Δεν είμαι σίγουρος, αν θα άλλαζε σχολείο ή θα έπαιρνε άλλη τάξη. Μετά τους ελέγχους, είχε μαζευτεί η τάξη και γελώντας και πειράζοντάς τον, φωνάζαμε καθώς τον βλέπαμε να φεύγει απ’ το σχολείο «μπέτσος μπέτσος καραμπέτσος». Δεν νομίζω να υπήρχε κάποια συγκίνηση ή στεναχώρια. Απλά ένα ρυθμικό χειροκρότημα και επαναλαμβανόμενα το όνομά του. «Καραμπέτσος».

2. Χθες στη συνέλευση της πλατείας ακόμη περισσότερος κόσμος. Ίσως και 1500 κάποιοι στιγμή και με κάπως διαφορετική σύνθεση. Περισσότεροι οι μεγαλύτεροι ηλικιακά. Δεν θυμάμαι το χειροκρότημα όταν μίλησε ένας κύριος που είπε ότι είχε έρθει απ’ την Κάρπαθο. Το χέρι του ήταν σφιγμένο και ψιλοέτρεμε καθώς μιλούσε. Είμαι αυτός που είμαι και σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να ήρθε γι’ αυτό στην Αθήνα. Κάποια δουλειά είχε, κάποιον ήρθε να δει και παρεμπιπτόντως πέρασε απ’ την πλατεία. Ούτε πρόσεξα ιδιαίτερα το χειροκρότημα, όταν ένας άλλος άντρας, γύρω στα 50 με 60, ανέβηκε και ξεκινώντας είπε ότι έχει να μιλήσει σε μικρόφωνο πάνω από τριάντα χρόνια. Συνέχισε, λέγοντας ότι η ατμόσφαιρα του θύμιζε τις μέρες πριν το Πολυτεχνείο. Επειδή είμαι τέτοιος που είμαι, δεν συγκινούμαι από κάτι τέτοια. Δεν τα πιστεύω. Λέω μέσα μου, οι γενιές κάπου κάπου κολακεύουν η μία την άλλη. Ή ότι κάποιοι είναι απλά υπερβολικοί, προβάλλουν τις επιθυμίες τους στην πολύ σκληρότερη τελικά πραγματικότητα.

Αλλά θυμάμαι ακόμη τη στιγμή που σηκώθηκαν τα χέρια, ψηφίζοντας για το αν προτιμάμε το «πραγματική δημοκρατία», το «άμεση και πραγματική δημοκρατία» ή το «άμεση δημοκρατία». Μικρό το διακύβευμα. Μικρή η ερώτηση. Αλλά είναι αυτή η ρημάδα η στιγμή που σηκώνονται τα χέρια ψηφίζοντας σε μια συνέλευση 1000 ή και παραπάνω ατόμων στη μέση της πλατείας Συντάγματος. Μες στο μυαλό έρχονται χιλιάδες σκέψεις ανακατεμένες και λιώνουν μαζί σαν σφαίρες από μέλι πάνω σε γυμνά κορμιά. Σκηνές από βιβλία, θεωρίες επί θεωριών, η κλήρωση στην Πέμπτη δημοτικού (η μοναδική κλήρωση που έζησα στο σχολείο), οι συμμαθητές με τα ξεχασμένα ονόματα και κάπου εκεί με ξυπνάνε οι φωνές χαράς και ο ίδιος πάλι ήχος του χειροκροτήματος. Ο ήχος της ατόφιας, γνήσιας χαράς. Ο ήχος που δεν επιβραβεύει τον οποιοδήποτε, αλλά ευχαριστεί για τη μία αυτή στιγμή.

η φοβερή - νομίζω - φωτό της @thesspirit , την ώρα της ψηφοφορίας

Υγ. το ψήφισμα της συνέλευσης εδώ. Θα μπορούσε να είναι και καλύτερο φυσικά και νομίζω ότι προς τη μέση της διαδικασίας ήταν, πιο λιτό και χωρίς πολλά κόμματα. Αλλά υπήρχε σε πολλούς απ’ τους ομιλητές η αγωνία να ορίσουμε τους σκοπούς, να μιλήσουμε για αιτήματα, να ξέρει όλος ο κόσμος ότι υπάρχει κάποιο πρόταγμα για να κατέβει στις πλατείες. Δεν πειράζει, όσοι μπορούν να αντιληφθούν ότι αυτό το πρώτο κείμενο συν- διαμορφώθηκε και συναποφασίστηκε από 1500 άτομα, μπορούν και να το φυλάξουν σαν δώρο σωστό και υπέροχο στα βάθη του σκληρού τους δίσκου.

υγ2. το παραπάνω δεν σημαίνει πως όλα είναι τέλεια. άπειρα τα προβλήματα, αλλά ας το δούμε και κρίνουμε μέρα τη μέρα.

Advertisements

34 Σχόλια

Filed under διάφορα, ζεστές μέρες

34 responses to “μπέτσος

  1. Πολύ ωραίο το κείμενο αλλά δεν με πείθει τίποτα. Όχι από εγωισμό ή σοβαροφάνεια αλλά από σιγουριά. Εκτός κι αν…..

  2. krot

    Ηρθε ο καιρος να παψουν οι γκρινιες και οι μιζεριες. Να γινουν πραξεις. Να νοιαστουμε.

    Χτες στην πλαθα καταλουνια,μετα το δευτερο ντου,πρεπει να ημασταν 7 χιλιαδες κοσμος. Διπλα μας στεκοταν μια γιαγια,πολυ μεγαλη, δεν ξερω ποσο. Μας ακουσε που μιλαγαμε ελληνικα και μας ρωτησε απι που ειμαστε και μετα μας ειπε πως περιμενουν να ξαναρθει η αστυνομια κι αμα δουμε τον κοσμο να τρεχει,να τρεξουμε προς τα εκει -κι εδειξε που.

    Νταξει,γινομαι μελο,αλλα ενιωσα μια ζεστασια.

    Αγαπημενο βυτιο,αν απλα μπορεσουμε να αλλαξουμε λιγο αυτο το ‘επειδη ειμαι αυτος που ειμαι’ και να μην πετυχουν τα αιτηματα και τα προταγματα, κατι θα εχουμε κερδισει.

    Αλλα κυριως,οχι αλλη μιρλια,οχι αλλη κομματομουρμουρα.

  3. Θάθελα να είμαι στην Αθήνα τώρα, εν τέλει.

    • το ξαναέγραψα κάπου δύτη, αλλά είμαι χαμένος, γι’ αυτό επαναλαμβάνω. ελπίζω να μην σου δίνω την εντύπωση ότι κάτι έχει ήδη δρομολογηθεί και συμβαίνει και όλα αλλάζουν σιγά σιγά.
      τα πράγματα είναι εντελώς ρευστά. απλά διώξαμε την κατάθλιψη (προσωρινά τουλάχιστον)

  4. Με την Κροτ: να πάψουν οι γκρίνιες και οι μιζέριες. Ή αν δεν τα καταφέρουμε, έστω να λιγοστέψουν.

    Χάρηκα την ετικέτα «ζεστές μέρες».

    • ναι ρε τσαλαπετεινέ. κπ στιγμή την Κυριακή μου ερχόταν να πάρω το μικρόφωνο και να πω: οκ ρε παιδιά, χαλαρώστε, ησυχάστε, χαμογελάστε κ λίγο. Κάτι ωραίο συμβαίνει.
      (γιατί ξες είναι τόσο εμφανής αυτή η αγωνία, όλα να γίνουν και όλα να τα πούμε γρήγορα, που τείνει σε στιγμές να μοιάζει με απογοήτευση)

  5. Κι εγώ δύτη, πάρα πολύ.

    Βυτίο αυτά που μεταφέρεις μέσω του μπλόγκ, αυτά που μου μεταφέρει ο πατέρας μου [τον οποίο πρώτη φορά βλέπω τόσο ενθουσιώδη για κάποιο κίνημα – είχε απομακρυνθεί, αηδιασμένος όπως πολλοί με τη γενιά του πολυτεχνείου της οποίας ήταν ενεργό μέλος], αυτά που διαβάζω στα blog και στο twitter μου ζεσταίνουν την καρδιά – για να γίνω μελό όπως η krot!

    Krot: «Ηρθε ο καιρος να παψουν οι γκρινιες και οι μιζεριες. Να γινουν πραξεις. Να νοιαστουμε.» Ακριβώς αυτό που σκέφτομαι συνέχεια γι’ αυτές τις μέρες. Για κάθε άτομο που κατεβαίνει πρώτη φορά στη ζωή του στον δρόμο, που πρώτη φορά συμμετέχει σε δημοκρατικές διαδικασίες, κερδίζουμε. Κι τα αποτελέσματα δεν φανούν άμεσα, είμαι αισιόδοξος πως θα φανούν σε βάθος χρόνου.

    [η αισιοδοξία του να είσαι φοιτητής στο εξωτερικό;]

    • ε όχι δεν φταίει το εξωτερικό.
      κι εγώ μια αισιοδοξία την έχω για να είμαι ειλικρινής. χα. ας ζεσταθούμε κ λίγο, γιατί από παγωμάρα, χορτάσαμε ένα χρόνο τώρα. (κ μερικά χρόνια ακόμη νωρίτερα).

  6. Βυτίο, ήταν μάλλον πάνω απο 1500… Αλλά ναι δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Το θέμα είναι αυτό που λες, όταν έρχεται η στιγμή να σηκώσεις το χερι σου, να συναποφασισεις. Χτες δεν ξέρω, μόλις έγινε το ψήφισμα αληθινά στο λέω ήθελα να βάλω τα κλάματα απο χαρά.
    (εντάξει, είμαι και λίγο ευαίσθητη, ήταν και η συγκίνηση που τελικά επικράτησε το άμεση δημοκρατία-έχουν οι λέξεις τον τροπο τους να κανουν πραγματα)

  7. db

    ki egw tha thela na eimai ekei.
    giati de mou vgazei to pshfisma? gmtinternetmou!

  8. Εγώ δεν θά ‘θελα να ήμουν εκεί.Θά ‘θελα τα ίδια να γίνονταν κι εδώ.Κι απ’ ότι φαίνεται κάτι πάει να γίνει.Ίδωμεν.

  9. Κάθε πρωι διαβάζω εφημερίδες και κάθε απόγευμα βλέπω ειδήσεις. Μια μαυρίλα με κουκουλώνει και δε μπορώ να χαμογελάσω.
    Κάθε βράδυ, οταν επιστρέφω σπίτι απο τη πλατεία είμαι ξανά αισιόδοξος και χαρούμενος. Ολα τα άλλα μοιάζουν ασήμαντα οταν βρίσκεσι στην πλατεία.

    Ζήστε το.

  10. Niemandsrose

    ρισπέκτ, ρισπέκτ, καραρισπέκτ

  11. Niemandsrose

    @Τσαλαπετεινέ αγαπημένε, να πάψουν τα «να πάψουν», αντιπροτείνω. Ας ακούσουμε όλους.

  12. μία σύντομη απάντηση και θα επανέλθω το βράδυ μετά την πλατεία.
    ελπίζω να μην δίνεται η αίσθηση ότι είναι εντελώς γαμάτο και εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει και τελεία. έχει άπειρα προβλήματα, το τονίζω. επίσης, ακόμη είμαι απαισιόδοξος για το όποιο αποτέλεσμα. Απλώς ορισμένα πράγματα που συμβαίνουν είναι κάτι το υπέροχο. Μην νομίζετε ότι έχει γεμίσει Ντουρούτηδες η πλατεία, ε; Αλλά ότι κάθε φορά που πας διώχνεις κ λίγη απ’ τη μιζέρια. Ε αυτό μάλλον ισχύει.

  13. Τ’ ορκίζομαι πως είναι η μοναδική φορά από τότε που έφυγα από την Αθήνα που θα ήθελα τόσο απεγνωσμένα να είμαι εκεί. Ελπίζω να κρατήσει λίγο ακόμα, να έρθω να μιλήσουμε για όλα αυτά από κοντά!

  14. γειά σου silentcrossing. Χα, ωραία αυτό για την Αθήνα. Χτες ήμουν σε γάμο, ημουν πτώμα, αλλά δεν άντεξα και κατά τη μιάμιση πήγα Σ.
    όλα γίνονται ακόμη και να μη θες να φύγεις απ’ το κέντρο. 🙂
    από κοντά όλα τα καλά.

  15. Mαζί κι εγώ
    Να πάψουν οι γκρίνιες και οι μιζέριες. Να γινουν πραξεις. Να νοιαστουμε.

  16. kon

    βυτίε αν μπορείς ανέβασε ξανά τη φώτο της @thesspirit γιατί δεν εμφανίζεται. πολύ καλό το κείμενο.

  17. Παράθεμα: Χθεσινό ποστ | radio_sociale

  18. @niemands, εκτός από μελό είμαι και απόλυτη μερικές φορές. Η μιζέρια να πάψει, τελεία και παύλα, δεν παλεύεται άλλο αυτή η συλλογική κατάθλιψη, έχουν ακριβύνει και τα ζάναξ.

    Και για να το τραβήξω ακόμα λίγο πιο πέρα: δε με νοιάζει αν θα αλλάξει το σύστημα, ο κόσμος, η οικονομία και δεν-ξέρω-τι-άλλο.
    Αν αλλάξουν τα βλέμματα των ανθρώπων, όλα είναι εφικτά: δε λέω πως θα γίνουν, αλλά έχουν τη δυναμική να γίνουν.
    Και ντάξει, κι εγώ είμαι «αυτή που είμαι» και με έχει πιάσει μια αισιοδοξία. Δλδ είναι κακό πράμα η αισιοδοξία; Καλύτερα να μουντρουχεψουμε;

    @Χάπι και Βυτίο, και στα δικά σας βρε, άντε, μια καλή τύχη 😛

    [σήμερα έχει κι εδώ συνέλευση, χεχε]

  19. Παράθεμα: Σύντομη ανασκόπηση της “Λαϊκής Συνέλευσης Πλατείας Συντάγματος” | radio_sociale

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s