βαριά ρωσική προφορά

Η αμηχανία

Μεγάλη Παρασκευή πρωί κατεβαίνω στο χωριό και φτάνοντας στα διόδια (μη ρωτήσεις ποιά, είναι πλέον πάρα πολλά), διακρίνω κόσμο και σημαίες μπροστά από κάθε κουβούκλιο. Συνήθως είναι διαφημιστικά αυτά που μοιράζονται και δε δίνω σημασία. Πλησιάζοντας όμως, διαπιστώνω ότι έχουν τοποθετηθεί ελληνικές σημαίες παντού. Μπροστά από κάθε διάδρομο στέκονται δυο τρεις τύποι και μοιράζουν «στόχο». Πρόκειται για μια κίνηση της Χ.Α. Παγώνω λίγο γιατί παρατηρώ ότι δεν υπάρχουν περίεργοι με ξυρισμένα κεφάλια, γυαλισμένα μάτια και άλλα παρόμοια. Είναι κανονικοί άνθρωποι, εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, ντυμένοι κανονικά και μοιράζουν εφημερίδες της χα. Ψελλίζω ένα όχι, ευχαριστώ. Συνέρχομαι μετά από κανένα δεκάλεπτο όταν το cd παίζει το ερωτικό του Πανούση.

Η βαρβαρότητα

Πριν πιεις καφέ, το ραδιόφωνο λέει ότι δολοφονήθηκε  ένας άνδρας την ώρα που ετοιμαζόταν να μεταφέρει την ετοιμόγεννη γυναίκα του στο μαιευτήριο. Ο καφές έχει περίεργη γεύση και ανεβαίνει ξανά στον ουρανίσκο, αφού ειδικά σήμερα, τυχαίνει να πρέπει εξαιτίας της δουλειάς να περάσω σε λίγο, πολύ κοντά απ’ το ίδιο εκείνο σημείο. Πλησιάζοντας εκεί, σφίγγω την τσάντα που κρατάω και ελέγχω τις τσέπες του σακακιού αν είναι ακόμη γεμάτες μετά το συνωστισμό του μετρό. Κοιτάζω περίεργα όσους περπατάνε προς το μέρος μου ή όσους βαδίζουν λίγο πιο γρήγορα. Είμαι ξένος σε μια εμπόλεμη ζώνη, μετράω τους ζητιάνους στα πεζοδρόμια και αναλογίζομαι άγνωστους νεκρούς. Πώς να ζήσεις έτσι;

Στο λεωφορείο δεν ξέρεις τι να σκεφτείς. Πηγαίνοντας, στην πλατεία Βικτωρίας, μπαίνει γέρος, εμφανώς ενοχλημένος. Μονολογεί, μάλλον δυνατά. «Διώξτους πια, γεμίσαμε αραπάδες. Σαβούρες». Μου κάνει εντύπωση η λέξη σαβούρες. Επίσης μου κάνει εντύπωση ότι το κορίτσι δίπλα μου, που χωρίς αμφιβολία συγκαταλέγεται στους αραπάδες, δεν αντιδρά καθόλου. Ούτε γκριμάτσα, ούτε κίνηση, ούτε κουβέντα. Αναρωτιέμαι αν δεν ξέρει ελληνικά ή αν αλήθεια αδιαφορεί ή αν απλά προσποιείται την ατάραχη.

Στο λεωφορείο δεν ξέρεις τι να σκεφτείς. Επιστρέφοντας, στην Πατησίων κάπου στο ύψος της ΑΣΟΕΕ, μπαίνει πολύς κόσμος. Ηλικιωμένος κύριος σπρώχνοντας και παρασύροντας, προλαβαίνει στο νήμα γυναίκα την οποία τοποθετώ γύρω στα σαράντα. Παρόλο που την έχει απωθήσει από πίσω και ενώ εκείνη δεν τον είχε δει, προκειμένου να πιάσει τη θέση, μουρμουρίζει κάτι για έλλειψη σεβασμού. Η γυναίκα το καταλαβαίνει κι ενώ στην αρχή δεν λέει τίποτα, το συνεχιζόμενο σιγανό μουρμουρητό του κυρίου δεν την αφήνει να ηρεμήσει. Ανοίγει το στόμα της και η φωνή βγαίνει όπως ο ήχος του κινητού όταν το έχεις στην επιλογή αυξανόμενη ένταση. «Καλά δεν ντρέπεσαι λίγο. Είπαμε σεβασμό στην ηλικία, αλλά όχι και τέτοια αγένεια. Όχι τέτοια συμπεριφορά. Και με σπρώχνεις και μιλάς. Γιατί δε μου ζητάς να καθίσεις, αφού δεν μπορείς να στέκεσαι όρθιος; Δε θα σου έδινα τη θέση; Παρά σπρώχνεις και μιλάς κιόλας». Τώρα πια η γυναίκα ξελαρυγγιάζεται. Αλλά κι αυτός απαντάει φωνάζοντας εξίσου: «Εγώ να ντραπώ; Εσύ να ντραπείς. Μεγάλος άνθρωπος και θα μ’ άφηνες όρθιο». Στα ακουστικά οι black pistol fire (νομίζω) είναι στο 29 (με τέρμα το 30) και όμως ίσα που ακούγονται. Οι φωνές συνεχίζονται μέσα στο λεωφορείο που εκείνη τη στιγμή διασχίζει την Πατησίων, όχι και τόσο μακριά απ’ την οδό Ηπείρου. Ξαφνικά, η γυναίκα μπροστά μου βγάζει τα δικά της ακουστικά, και βάζει μια φωνή ακόμη πιο δυνατή: «Σταματήστε επιτέλους. Είστε καλά; Υπάρχουν κι άλλοι στο λεωφορείο. Έλεος πια. Θα σκοτωθούμε κιόλας δηλαδή;». Σταματάνε. Ξαναβάζει τα ακουστικά.

Αν έλεγε και κάτι αστείο, αν προσέθετε πχ. ένα «αγάπη ρε μουνιά» στο τέλος της φράσης της, το ορκίζομαι θα της έδινα ένα φιλί εκεί, έτσι όπως στεκόμασταν στριμωγμένοι, εκνευρισμένοι και με τον κόμπο στο στομάχι. Δεν το έκανα, αλλά έτσι κι αλλιώς, για μια στιγμή, σκέφτηκα ότι αυτή η γυναίκα ακριβώς μπροστά μου, ήταν – στα σοβαρά – μια ηρωίδα. Ένας υπέροχος άνθρωπος που σταμάτησε με μια μόνο φωνή ένα μακελειό. Η ενέργειά της αμέσως, πήρε μέσα μου ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Έμοιαζε να δείχνει με θαυμαστή ακρίβεια, μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα, ποιο είναι το καθήκον μας. Να σταματήσουμε το μακελειό, να συγκρατήσουμε τη λύσσα, να βάλουμε μια φωνή που θα ξεκαθαρίζει τα πάντα εδώ και τώρα. Η φωνή της, ήταν για μένα μια καθαρή πολιτική πράξη. Ήταν η δήλωση ότι δε θα μας φάει η μαύρη τρύπα. Το «έλεος» που φώναξε το άκουσα και λίγο αλλιώς.

ή το αντίδοτο

Για καιρό μ’ άρεσε να λέω ότι δεν υπάρχει πιο εύκολο πράγμα, απ’ το να βρίσκεις αντίδοτο στον κυνισμό. Αρκεί ας πούμε να ανοίξεις ένα οποιοδήποτε βιβλίο του Λακαριέρ ή του Βακαλόπουλου.

Κάτι αντίστοιχο ένιωσα, όταν είδα τις προάλλες το Io sono lamore. Σ’ αυτή την κατά τ’ άλλα μέτρια ταινία, υπάρχει ένα μαγικό δεκάλεπτο (ίσως και λίγο περισσότερο). Σ’ αυτό παρακολουθούμε την Tilda Swinton και τον Edoardo Gabbriellini, ξαφνικούς εραστές κάπου στην εξοχή. Σ’ όλη την ταινία χορταίνουμε χρυσά κοσμήματα, ακριβά φορέματα, επαύλεις και εξεζητημένα δείπνα. Σ’ αυτό το δεκάλεπτο όμως, βλέπουμε ανάκατα κουνημένα κοντινά από σφήκες, μίσχους, βυζιά, πόδια, μαλλιά, βουνοκορφές, λουλούδια, δάχτυλα, κοιλιές, γλώσσες, χώμα. Η Tilda Swinton, Ρωσίδα που παντρεύτηκε τον πλούσιο Ιταλό και ζει την υπέροχη ζωή, βρίσκει τον εαυτό της, τη Ρωσία μέσα της, στη μέση του πουθενά, στην κορυφή του βουνού, στη σούπα της μάνας της, στη βαριά προφορά, στο πάθος που ξαπλώνει πάνω σε αγκάθια και χόρτα. Η προηγούμενη ζωή, η πλούσια, η γεμάτη παρέες και δεξιώσεις, χρήματα και μαλλιά κομμωτηρίου, είναι απλά ένα φορτίο. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μοιάζουν εξαιρετικές οι σκηνές, στις οποίες η οικονόμος βγάζει με ιδιαίτερες κινήσεις, σαν ιεροτελεστία, τα δαχτυλίδια, τις γόβες, το κολιέ της T. Swinton. Αυτή η διαδικασία επαναλαμβάνεται στην αρχή του δεκάλεπτου, όταν λίγο πριν ο ένας καταβροχθίσει το σώμα του άλλου, ο άντρας αναλαμβάνει να απογυμνώσει απ’ το φορτίου του κόσμου τη γυναίκα.

Η Tilda Swinton δείχνει το δρόμο, όχι βέβαια απαρνούμενη τα πλούτη, αλλά ξαναβρίσκοντας τη χαμένη Ρωσία. Ανακαλύπτοντας ξανά την σαρκική επαφή, την αμήχανη επιθυμία. Αφήνοντας το κορμί γυμνό, μπας και  ξανασυστηθεί με τον αληθινό κόσμο. Δίνοντας στον E.G. το ψαλίδι που της κόβει με μιας, τα νεκρά από λακ μαλλιά.

Κάπως έτσι, η ζωή σπαρταριστή, παθιασμένη και γεμάτη μελανιές του έρωτα κοιτάζει ευθεία στο βάθος τις βουνοκορφές κάπου στην Ιταλία, τη Γαλλία, την Αρκαδία, τον Υμηττό. Κάπως έτσι, η ζωή επιτέλους βρίσκει τη μητρική της γλώσσα, τη βαριά ρώσικη προφορά.

Να, σαν κι εμάς που βρίσκουμε σιγά σιγά τη μητρική μας γλώσσα. Αυτή που υπερασπίζεται την μετανάστρια στο λεωφορείο, τη γυναίκα απ’ τον ξινό γέρο, τον άντρα που απλά θέλει να πάει τη γυναίκα του στο μαιευτήριο. Η μητρική μας γλώσσα. Αυτή που μιλούσε σήμερα το απόγευμα ο Νεντίμ απ’ το Πακιστάν, όταν μου έσφιξε το χέρι πέντε κι έξι φορές επειδή του έδωσα πέντε παραπάνω γαμημένα ευρώ, που έπλυνε το αμάξι. Η μητρική γλώσσα. Αυτή, που μου επιτρέπει ακόμη να νιώθω ντροπή. Αυτή που κάπου κάπου, πνέει σαν δροσερό αεράκι στον Ταΰγετο, τον Πάρνωνα, το κέντρο της Αθήνας και τα στενά των Πετραλώνων.

Advertisements

42 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα

42 responses to “βαριά ρωσική προφορά

  1. Σ’ ευχαριστώ, ω βυτίο
    εν αφθονία μου παρέχεις
    στέγη τροφή και προστασία

    (ίσως το έχω ξαναγράψει το παραπάνω, αλλά το ποστ ήταν) ό,τι ήθελα να διαβάσω απόψε.

    (υγ. στη σκηνή από το φιλμ, πρέπει να βάλεις και τη μουσική, αναπόσπαστη, ε;)

  2. Είναι πολύς καιρός τώρα που βλέπω κάθε μέρα στα λεωφορεία και στο ΜΕΤΡΟ αλλά και στο δρόμο το μάτι όλο και περισσότερων ανθρώπων να γυαλίζει. Είναι μερικά χρόνια που κυκλοφορώ με ακουστικά και μουσική την οποία δυναμώνω κάθε τόσο για να μην ακούω τους καυγάδες που στήνονται γύρω μου. Ο κόσμος είναι έτοιμος να πλακώσει το διπλανό του στο ξύλο για ασήμαντες αφορμές. Μήνες τώρα φοβάμαι πως θα γινόταν κάτι σαν το σημερινό και θα έπαιρνε τα πάντα η μπάλα. Κι αν δεν είναι το σημερινό θα είναι το επόμενο που θα γίνει αφορμή για να χάσουμε ό,τι έχει σχέση με λογική σκέψη. Πολύ φοβάμαι τον «πόλεμο» που έρχεται.

    • συμφωνώ, τα ίδια ακριβώς βλέπω και τα ίδια φοβάμαι. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς μου άρεσε που η γυναίκα τους σταμάτησε, τους μίλησε. Να βρούμε τον τρόπο να παρεμβαίνουμε, να μη δυναμώνουμε απλά τη μουσική στ’ ακουστικά.
      Τώρα σαν ηθικολογία ακούγεται αυτό αλλά οκ. Νομίζω καταλαβαινόμαστε.

  3. gasireu

    Αγάπη ρε μουνιά.

    (Όχι και βυζιά, μη λέμε και μαλακίες. Επίσης εύγε που και ένας επιτέλους την λέει κλινική και μέτρια!)

  4. Mafalda

    Από την διακεκαυμένη (και αυτή ακόμα τη στιγμή που μιλάμε) ζώνη που περιγράφεις, σου λέω με μεγάλη συγκίνηση πως έγραψες κάτι ανυπόφορα ωραίο … Αναρωτιέμαι αν η ακατανοησία μας είναι θέμα επαφής με τη μητρική γλώσσα ή ακουστικών ή ακόμα σκέτου θορύβου που κάνουν οι γλώσσες των άλλων … Κατά τα άλλα, η πληροφορία για τα χ.α.-νο-φυλλάδια στα διόδια με φρίκαρε ολωσδιόλου … (την ταινία δεν την έχω δει, ακόμα).
    Υ.Γ. Οσο το ξανασκέφτομαι και μη φορώντας ακουστικά, η μητρική μου γλώσσα δεν μου φαίνεται αρκετή, ‘I’m afraid’…

    • όλα αυτά μαζί είναι η ακατανοησία μας. αλλά όσο δύσκολο φαίνεται να την ξεπεράσεις με όλες αυτές τις παραμέτρους κ τους παράγοντες κ τα πραγματικά εμπόδια, τελικά η υπέρβαση γίνεται ξαφνικά εκεί που δεν το περιμένεις.
      κατά τ’ άλλα το θέαμα στα διόδια σου παγωνε το αίμα. επιβεβαιώνω.

  5. war μο’φόκες, war !
    (τίποτε δεν μπορεί πλέον να μου παγώσει το αίμα, ανάμεσά μας ζουν,στη δίπλα πόρτα)

  6. Άσε με μια φορά να πω και τίποτε άλλο εκτός μπράβο! Κουράστηκα! 🙂
    (Σκοτωθήκαμε με το Δύτη να προλάβουμε το μπαζ. Κέρδισε εκείνος. 😛 )

    Για το θέμα νομίζω πως έχουν ειπωθεί και θα τα ξαναπούμε σύντομα.

  7. Υπεροχο το κειμενο. Λειπω ενα μηνα απ την Αθηνα και μολις καταφερα να αναπνευσω. Στην ελληνικη επαρχια βρισκουμε τη χαμενη μας Ρωσια και βρισκουμε και τον εαυτο μας – ακομη κι οταν πεθαινουμε απ το αγχος και την αγωνια.
    Το μονο που με στεναχωρει ειναι οτι, δυστυχως, στην περιφερεια χανουμε αυτο που λες εσυ μητρικη γλωσσα. Λιγη η ενημερωση γιατι ο κοσμος νιωθει οτι η κριση δεν τον εχει αγγιξει η γιατι δεν τον ενδιαφερει τι γινεται στην Αθηνα η γιατι δεν βλεπει μπροστα στα ματια του να πεθαινει το πρεζονι η να ζητιανευει ο αστεγος. Η πραγματικη εξαθλιωση μας κανει να αναθαρρουμε και να υπερασπιζουμε το δικιο. Ετσι νομιζω.

    Καληνυχτα και ευχαριστω για τις ομορφες σκεψεις που μου χαρησες!

    ΥΓ. Συγγνωμη για το χωρις τονους κειμενο αλλα δεν ξερω πως μπαινουν οι τονοι στο κινητο.

    • γειά σου ρενάτα, γειά σου ράδιο σοσιάλε,
      γειά σου c-snoopy, το κενό της ενημέρωσης με το δίκτυο κάπως καλύπτεται πιστεύω. κατά τ’ άλλα η επαρχία βρίσκουμε αναπνοές, αλλά κι εκεί έχει αφορμές μπόλικες να πνιγούμε. σας παραπέμπω στον κκμοίρη. τα γραφε προσφάτως.

  8. μπράβο για το κείμενο. έξοχο 🙂

  9. Το τραγικό είναι πως οι στημένοι στα διόδια, είναι όπως περιγράφεις, κανονικοί άνθρωποι, εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, ντυμένοι κανονικά γεγονός που δείχνει πως η μόλυνση έχει ξεφύγει πλέον από το περιθώριο.
    Όσο για την Tilda Swinton είτε παίζει την αριστοκράτισσα στο Io sono l‘amore είτε την μαουνιέρισσα στο νεαρό Αδάμ καταφέρνει να εκπέμπει ένα μοναδικό ερωτισμό παρά το γεγονός πως δεν ανήκει στις γόησσες του κινηματογράφου.

  10. deus

    Το λοιπόν
    στα λεωφορεία, στα κτελ, στα μετρό, στις δουλειές, στα κυλικεία, έχει κάθε μέρα πολλά τέτοια. Και όπου κάποιος ανοίγει απλά το γαμημένο στοματάκι του, το πράγμα λήγει και η απανθρωπιά υποχωρεί. Εγγυημένο, καρατσεκαρισμένο.
    Γιατί αυτό που γίνεται, ο εκφασισμός πόντο τον πόντο, άνθρωπο τον άνθρωπο, είναι μια χυδαία, τσογλανίστικη , πούστικη συμπεριφορά που ξέρει ότι έχει άδικο, αλλά ποντάρει στον ΑΤΟΜΙΣΜΟ που έχει φάει σαν σαράκι την όποια κοινωνική αλληλεγγύη.
    Όπου όμως κάποιος-οι την υπερασπίζονται, τότε μαζεύονται οι κερατάδες. Γιατί νοιώθουν καλά ότι ο βόθρος που κουβαλάνε μέσα τους, δεν μπορεί να σταθεί απέναντι στο δίκιο.

    Να μιλάμε γαμώ την κοινωνία μου

    γιατί με τόσα σκατά γύρω, πήραν και τα χνώτα μας μυρωδιά

    βυτίε, εξαιρετικό

  11. Παράθεμα: το αλάτι της γης « ο δύτης των νιπτήρων

  12. ξινός

    Με τη «μητρική σου γλώσσα», φίλε, μπορείς να αντιμετωπίσεις μόνο κανέναν «ξινό γέρο», όχι κάποιους που θα σε μαχαιρώσουν πισώπλατα για εκατό ευρώ. Τι σχέση έχουν περιστατικά σαν αυτό που περιγράφεις (καθόλου ασυνήθιστα στα ελληνικά λεωφορεία) με αδιανόητα άλλοτε εγκλήματα σαν το χθεσινό; Δηλαδή, σοβαρά, εσύ ΔΕΝ βλέπεις πού οφείλεται η άγρια εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας; Καλές είναι οι ωραίες και ποιητικίζουσες εκφράσεις, αλλά καλό είναι και να παραδέχεται κανείς κάποιες οφθαλμοφανείς πραγματικότητες που ίσως δεν του είναι ιδεολογικά αρεστές.

    • deus

      Η οφθαλμοφανής πραγματικότητα είναι ότι
      α) το κράτος του οποίου έχουμε την τιμή να είμαστε υπήκοοι συμμετέχει σε μπόλικους πολέμους από αυτούς που γαμάνε τις πατρίδες των άλλων
      β) για όσους από εμάς είμαστε εργάτες, τυγχάνει επίσης να έχουμε γράψει στα τέτοια μας την κοινή μας μοίρα και την αλληλεγγύη, συνέπεια του οποίου είναι να περνάνε πολλά κομμάτια εργατών στην παρανομία-κάτι που καταλαβαίνεις τι σημαίνει μόνο αν το ζήσεις
      γ) ο καπιταλισμός σμπρώχνει τεράστιες μάζες ανθρώπων (εργατών και μη) σε κατάσταση που η ζωή τους δεν αξίζει τίποτα
      δ) οι δυτικές κοινωνίες, έχοντας χάσει τη στοιχειώση καθημερινή κοινωνική αλληλεγγύη, σπρώχνουν τα εξαθλιωμένα στρώματα ακόμα πιο βαθιά, ανοίγοντας το λάκο του δικού τους θανάτου.

      Αν υπό αυτές τις συνθήκες ένας μετανάστης ξηγιέται έτσι, όσο και φρικαλέα να είναι η πράξη, το πλαίσιό της είναι αυτό.
      Αλλά όταν ένα αφεντικό, που έχει κάνει το κομπόδεμά του ,πιέζει τους εργάτες του σε σημείο εξόντωσης, γιατί γι αυτόν το γαμιόλη δε λέει κανείς τίποτα;

      Κατά τ’ άλλα, ζήτω η καθημερινή και οι γραβατωμένοι φασίστες

  13. Κύριλλος Βοημός

    Η μητρική γλώσσα θα έλεγε αγαπητέ «ξινέ» «ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ! ΦΟΡΤΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΓΙ’ ΑΛΛΟΥ». Μας κάναν αποθήκη της Ευρώπης. Για την ακρίβεια στοκατζίδικο: εδώ τα καλά φτηνά, εξαθλιωμένα και πάμφτωχα χέρια νότου και ανατολής… επίσης η μητρική θα έλεγε «ΚΟΥΦΑΛΙΤΣΕΣ ΓΑΛΛΟΙ ΤΑ ΚΛΕΙΣΑΤΕ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑΚΙΑ» και «ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΑΥΡΟΙ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ, ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΟΙ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ». Γενικώς η μητρική γλώσσα συμπίπτει απόλυτα με το σύνθημα στον τοίχο, αρκεί να το’χει γράψει ένας μικροαστός άνεργος, ένας λιμενεργάτης απολυμμένος, ένα κοροϊδο που σπούδασε στο εξωτερικό και τώρα δε βρίσκει δουλειά. Επίσης, όσο πιο ανορθόγραφη τόσο καλύτερη η μητρική…

    • ξινέ, δλδ που οφείλεται η άγρια εγκληματικότητα;
      συμφωνώ απολύτως με deus. το έθεσε ωραιότατα το θέμα.
      προσθέτω άλλη μια πηγή εγκληματικότητας, η οποία βασικά είναι σιγανή κατρακύλα στο φασισμό.
      http://www.parapolitiki.com/2011/05/blog-post_7574.html

      @Κύριλλε, μάλλον όχι άλλους φτωχούς. σκέτο.

      • Κύριλλος Βοημός

        @ βυτίο: πολύ σωστά! το «φορτώστε τους γι’αλλού» αναφέρεται όχι στους μετανάστες που βρίσκονται εντός Ελλάδας αλλά σε κάθε μετανάστη που ξεκινά από τη χώρα του φορτωμένος σε κάποιο όχημα με ελπίδες για να καταλήξει…

        • κι αυτό μεγάλη συζήτηση. γιατί καλώς ή κακώς, φταίμε κι εμείς για την κατάσταση που επικρατεί σε πολλές απ’ τις χώρες απ’ τις οποίες έρχονται οι μετανάστες.

        • Κύριλλος Βοημός

          «φταίμε και εμείς» : δεν αναιρεί αυτό την πλήρη (μα πλήρη!) αδυναμία της μπαχαλοψαροκώσταινας να προσφέρει ακόμα και τα βασικά στους δύσμοιρους… επιμένω στο «γι’αλλού», ας τους φροντίσουν οι αποικιοκράτες τους, αλλιώς ας μείνουν εκεί που είναι

          εδώ πεθαίνουν χωρίς λόγο από ασιτία, φυματίωση, σε φυλακές και από στιλέτα απεγκεφαλισμένων ξυρισμένων ανθρωποειδών

          χωρίς λόγο, να πεθαίνεις χωρίς λόγο… το χειρότερο! ακόμα και από το να πεθαίνεις για λάθος λόγο αλλά ενάντια σε κάτι πιο λάθος…

          και σου το λέει κάποιος που έχει ζήσει τις αρρώστιες και τους θανάτους τους από κοντά (δεν υποχρεούσαι να το πιστέψεις, μπορεί να είμαι και φασίστας-επισκέπτης που μου κάναν εμφύτευση εγκεφάλου)…

  14. Η μητρική γλώσσα έχασε την λαλιά της. Δυστυχώς και ολοκληρωτικά. Πάμε για άλλα….

  15. κώστας π.

    Επιστροφή στη μητρική μας γλώσσα. Ευχαριστώ από καρδιάς!

    • @the elf at bay, δεν το πιστεύω το ολοκληρωτικά. πάντα κάτι επιζεί. επιμένω ας μιλάμε. πολλές φορές εκεί που δείχνει να μην κινείται τπτ, χρειάζεται μια μικρή υπέρβαση για να αλλάξουν όλα.

      ευχαριστώ κώστα

  16. Τι συμβαίνει, αφού είμαστε τόσο πολλοί, είδα στο buzz κοντεύεις να κάνεις top-ever και ζεστάθηκε η καρδιά μου, που είμαστε τόσο πολλοί που συμφωνούμε, αλλά γιατί όμως , γιατί, οι άλλοι είναι περισσότεροι;

    Η πελάτισα έκλαιγε, είχε μείνει πετσί και κόκκαλο, δεν την πληρώνει ο ενοικιαστής της και η τράπεζα κοντεύει να της πάρει το ακίνητο, και η συνάδελφος την ειρωνεύτηκε, μια χαρά σε βλέπω, ντυμένη στην πένα, γιατί δεν πουλάς τα σκουλαρίκια σου, που είναι και σβαρόφσκι για να πληρώσεις;
    Μίλησα, μίλησα, άνθρωπος είναι είπα, με είπαν κορόιδο που την πιστεύω. Εξακολουθώ να την πιστεύω αλλά σταμάτησα να μιλάω.

    • δεν ξέρω αν είναι περισσότεροι ή αν ακούγονται/φαίνονται περισσότεροι.
      ίσως εμείς έχουμε κλειστεί για πολύ καιρό στην ασφάλεια των ακουστικών, στην εκ του ασφαλούς κριτική απ’ τα βλογ μας κλπ. Ίσως είμαστε πολλοί που θα χαιρόμαστε μ’ αυτό που είπατε: Άνθρωπος είναι.

  17. Αλήθεια δεν ξέρω πόσο καλό η κακό μας κάνουν τελικά κάτι τέτοια κείμενα. Που τελειώνοντάς τα νοιώθεις μια γλυκιά ηρεμία για όλα τα αιματοβαμμένα που περιγράφουν, που αρχίζεις ξανά να ελπίζεις ό,τι κι αν έχει συμβεί. Δεν μου φαίνεται τελικά κι απόλυτα υγιές αυτό, σαν χρονοκαθυστέρηση μου μοιάζει, περιμένοντας μάταια κάτι που δεν υπάρχει, σπρώχνοντας λίγο παραπίσω ακόμα μια φορά αυτό που αποδεδειγμένα έχει υπάρξει.

    Όπως και να ΄χει ευχαριστώ. Δεν είναι και λίγο να μπορείς ακόμα να το απομακρύνεις από μπροστά σου κι ας ξέρεις πως θα ξαναρθει.

    Όπως και να ΄χει ευχαριστώ.

    • δεν ξέρω αν κάνουν καλό ή κακό. προσωπικά ήθελα να τα πω όλα αυτά, μόνο κ μόνο για να πω ότι η αντίδραση της γυναίκας με γέμισε αισιοδοξία. Με έκανε άλλον άνθρωπο για λίγο τουλάχιστον.
      «μάταια κάτι που δεν υπάρχει» ξερω γω; δεν υπάρχει; είμαστε σίγουροι;

  18. Αχ ένα αισιόδοξο ποστ για αυτή όλη την μαυρίλα που μας περιβάλει. Υπάρχει διέξοδος φτάνει να δούμε/βρούμε τα περιττά και να τα αποβάλουμε.
    Και να καταλάβουμε/θυμηθούμε/συνειδητοποίησουμε (ό,τι χρειάζεται ο καθένας) ότι όλοι μα όλοι είμαστε πρώτα και πάνω απ’όλα ΑΝΘΡΩΠΟΙ σε όλων τις φλέβες αίμα κυλά!

  19. Κάτι τέτοια είχε πει και προ ετών ο Βασίλης Αλεξάκης ,στη Μητρική Γλώσσα. Με τον τρόπο του, αλλά το ίδιο οξυδερκώς και έντονα, όσο κι εσύ, σήμερα, βυτίο.
    Αν μπορούσα να σε χειροκροτήσω διαδικτυακώς αυτή τη στιγμή θα έτριζαν οι παλάμες μου.

    (Επίσης, εκείνη η αναφορά στην Τίλντα με σκότωσε…)

  20. @ daisycrazy, έτσι όλοι αιμάτινοι είμαστε. εύθραυστοι κ αιμάτινοι.

    @ Theorema, εμένα με σκότωσε απ’ το πρωί, εκείνο το ελάχιστο. δε θα μου κατεβάσεις το βρακί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s