στο κούγκι

Για να μη γεμίσω ένα ποστ με χριστοπαναγίες, βλαστήμιες και χυδαιότητες, ρίχνω χύμα τα παρακάτω. Όχι για να βγάλεις άκρη, αλλά για να τα πω.

 ———————————————————

 ———————————————————

Στέκομαι έξω απ’ την εκκλησία λίγο μετά το τέλος. Για πρώτη φορά, νομίζω πως άκουσα όλα τα λόγια του παπά. Λέξη προς λέξη, παύση την παύση. Όλα. Με διακόπτει «θείος» τον οποίο έχω να δω χρόνια. Χειραψία.

–         Μένεις μόνος σου τώρα;

–         Ναι ..(δεν προλαβαίνω να ολοκληρώσω)

–         Ο δικός μου μένει μόνος του. Με το κορίτσι του δηλαδή. Και θέλει τώρα, σύντομα να το παντρευτεί.

–         Μπράβο του.

–         Δουλεύεις πουθενά;

–         (απαντάω με μισόλογα, αλλά έτσι κι αλλιώς με ξαναδιακόπτει)

–         Ο δικός μου δουλεύει σε μία απ’ τις καλύτερες φαρμακευτικές στην Ευρώπη. Παίρνει πολύ καλό μισθό. Βέβαια πολύ καλά λεφτά.

(συνεχίζεται στον ίδιο τόνο η κουβέντα για κανα λεπτό ακόμη. Ύστερα, ευτυχώς, φεύγει).

Λίγες ώρες νωρίτερα, από συγγενείς ακούω για μετοχές, ποσοστά, πούλα, τράπεζα, πτώση, άνοδος, χρηματιστήριο. Δαγκώνω τη γλώσσα μου να μη μιλήσω. Να μην τσακωθώ τώρα. Δεν είμαι δα καλύτερος, σκέφτομαι.

 ———————————————————

Σιχάθηκα να ακούω για λεφτά, τακτοποιήσεις, γάμους, χαρτοφυλάκια, κινητά, ακίνητα. Senior executives, κοινωνική καταξίωση, αποχτήματα, προαγωγές. Βαρέθηκα τα βλέμματα που σε μετράνε απ’ την πόζα σου, απ’ το πόσο φουσκώνει η κωλότσεπή σου. Επίδειξη και αλαζονεία, την ώρα που ο θάνατος μας έχει διαλύσει. 60 άρηδες που αν και κουτσαίνουν, αναλώνονται σε παραληρήματα επιτυχίας των προς τιμήν των βλασταριών τους. Όμορφα κορίτσια νεκροζώντανα, γεμάτα makeup, πουριτανισμό και ματαιοδοξία. Παρατηρώ τη λύσσα τους για ότι μπορεί να μετρηθεί.

Στέκομαι στο προαύλιο της εκκλησίας. Πλησιάζω φουριόζος τον κύκλο που επιμένει να συζητάει για λεφτά. Ρίχνω δυο σφαλιάρες και φωνάζω: «συνέλθετε ρε μουνόπανα. Συνέλθετε επιτέλους. Έλεος». Αντί γι’ αυτό όμως, απλά τελειώνω ήσυχα το κονιάκ μου και λέω εδώ κι εκεί κάποιο μέτριο αστείο.

———————————————————

Είμαι σ’ αυτό ακριβώς το σημείο, που οι εκθέσεις της β’ λυκείου, αυτές οι ξύλινες ηθικολογίες, μοιάζουν έτη φωτός προοδευτικότερες από την πραγματικότητα που ζέχνει. Δεν ξέρω πως αλλιώς να το πω, αλλά το συλλογικό μας φαντασιακό βρωμάει χρηματίλα, επιτυχία και περίτεχνους τίτλους περιγραφής του επαγγέλματος. Έξω γίνεται σκοτωμός πραγματικός κι οι νικητές παίρνουν μια θέση στο σφαγείο.

———————————————————

Θέλω να γράψω για ανθρώπους και τόσες μέρες ξεστομίζω μόνο βρισιές και βλαστήμιες. Κοιτάζω δύο γυναίκες που στέκονται απέναντί μου στην εκκλησία. Σε μια στιγμή η μία κρατάει το μανίκι της άλλης, λες και είναι ποτέ δυνατόν, καθιστή να πέσει. Κοιτάζω όσους μπορούν ακόμη και διαλύονται χωρίς δεύτερες σκέψεις και ρεαλιστικές αποτιμήσεις. Είναι πολλοί αυτό το μεσημέρι.

Θέλω να γράψω για τον Δ. που χτες, τώρα, αύριο και για πάντα κάθεται στο ίδιο τραπεζάκι στο χωριό. Πίνει κρασί, λέει αργές ιστορίες που αρχίζουν πάντα με το «εγώ με τον πατέρα σου..» και δεν τελειώνουν ποτέ. Κερνάει κι ύστερα κοιτάζει αν κάτι μένει στην τσέπη. Θέλω να γράψω για το πρόσωπο της Ν., που νομίζω φυσάει καπνό απ’ το ίδιο «Δελφοί», που κάποτε κάπνιζε η μάνα της. Σε ποιά γλώσσα να της μιλήσεις;

Θέλω να γράψω ότι εκεί, μέσα στην εκκλησία και τον κόσμο που δεν μιλούσε για λίγο, σκέφτηκα ότι το σκάνδαλο δεν είναι ο θάνατος. Το αληθινό σκάνδαλο είναι ότι η τόση αγάπη τόσων ανθρώπων δεν μπορεί να μας σώσει. Ή ότι αφού υπάρχει όλη αυτή η αγάπη, ίσως να είχαμε κιόλας σωθεί, αν δεν μας είχε ξεσκίσει όλη αυτή η τηλεορασόπληκτη μανία για οτιδήποτε άλλο εκτός από ανθρώπινη επαφή.

Ύστερα, την ώρα που πάω να πάρω το αμάξι, ονειρεύομαι ξύπνιος και περπατητός, μια διαδήλωση στην οποία η μόνη φωτιά που ανάβει είναι αυτή που καίει χαρτονομίσματα. Μια επανάσταση που μιλάει μόνο για ανθρώπους.

Ύστερα, όταν ο «θείος» επιμένει να μου μιλάει με καμάρι για καλές δουλειές και αποκαταστάσεις, ονειρεύομαι πως δεν έχω τίποτα άλλο, παρά μια φλεγόμενη γλώσσα που όλο φωνάζει «ζήτω η τρέλα». Ζήτω οι τρελοί. Ζήτω ο Βέγγος κι ο Παπάζογλου. Ζήτω ο Δ.. Ζήτω η επιγονατίδα μου, που κι αυτή όπως και τόσα άλλα, μου την χάρισαν άνθρωποι, εντελώς δικοί μου. Ας είναι αυτή (δηλαδή αυτοί) που θα συγκρατούν το – ούτως ή άλλως σκάρτο γόνατό μου.

Advertisements

45 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

45 responses to “στο κούγκι

  1. είναι εφικτό να ζεις χωρίς να τα ανέχεσαι όλα αυτά.

    • γενικά ναι, αλλά σε τέτοιες περιπτώσεις μάλλον όχι. μπορείς ίσως απλά να αδιαφορείς για όσο διαρκεί η συναναστροφή. Αλλά δεν τα καταφέρνεις πάντα. Ή κάποιες φορές δε θες και να αδιαφορείς.

  2. Μάλλον στην ίδια εκκλησία ήμασταν, σε άλλη γωνιά όμως και γι αυτό δε σε είδα. Ασυνάρτητη επαρχία παντού, από την Αθήνα μέχρι το μικρότερο χωριό.

  3. μεγάλο προαύλιο, όλους μας χώρεσε, οι τρελλοί και τα ερείπια θα κληρονομήσουν τον κόσμο αυτό, να αγιάσει το πληκτρολόγιό σου καλέ μου άνθρωπε

  4. Έτσι ακριβώς. Αυτοί οι χρηματολάγνοι κακοφορμίζουν χειρότερα όταν αποτυγχάνουν και τριγυρνούν με μάτι φονικό στους δρόμους της πόλης.
    Ο Βέγγος έφυγε. Ας είναι καλά ο Δημήτρης, οι ατείοι καλοί άνθρωποι, οι τρελοί, οι χαζοχαρούμενοι, οι ποιητές, όσοι αναζητούν την ομορφιά, όσοι την εμπνέουν και όσοι αγαπούν.

  5. «καίω τα δέντρα, χτίζω μεζονέτες
    θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες»

    (όμορφη) ζωή σε μας, λατρεμένο βυτίο

  6. Αυτό για τις εκθέσεις της Β΄ Λυκείου ξαναπέστο.

    (σχεδόν λυτρωτικός)

  7. Αφού όλοι σχολιάζουνε με τραγούδια:


    (δεν αφήνει να κάνεις ενσωμάτωση).
    και

  8. Θα με τρελάνει το ΥΤ και το WP:

  9. Τι ασυναρτησίες ρε συ; (σόρρυ για την οικειότητα) Και συγνώμη, αλλά γιατί κωλώνεις να τα πεις; Να είσαι ο εαυτός σου κάθε στιγμή, αν γίνεται. Ακόμα το παλεύω 🙂

  10. a passer by

    χμ γιατι νομιζω οτι λειπει ενας γκορπας απο το ποστ../?

  11. α.

    Φρόνιμοι όλοι..με ύφος νικητών..

  12. Όσοι αισθάνονται λίγοι έχουν ανάγκη να φωνάζουν τα ‘επιτεύγματα’ τους και των παιδιών τους για να φαίνονται ‘σημαντικοί’.

    Όταν η κουβέντα πάει στο χρήμα όλοι δείχνουν τον πραγματικό τους ευατό, όχι τον επίπλαστο που θέλουν να περάσουν αλλά τη σαπίλα της ψυχής τους. Δυστυχώς είναι δούλοι του χρήματος και του φαίνεσθαι και έτσι θα μείνουν. Πόση μιζέρια και μαυρίλα βγάζει όλο αυτό!

    Προσυπογράφω όλα όσα γράφεις. Γιατί δεν αντιδρούμε αυθόρμητα όταν μας την σπάσουν οι βλακείες που ακούμε; Γιατί υπακουουμέ στις κοινωνίκες συμβάσεις. Αυτός είναι ο λόγος που οι τρελλοί είναι ωραίοι και έχουν πολύ περισσότερη ελευθερία από κάθε ‘λογικό’.

  13. igabsm

    Να σε καλά Σπύρο…

  14. Εγώ καλώς καλώς, αυτό διάβασα.

    Εντάξει και μια δυό χριστοπαναγίες, κάπου ενδιάμεσα ακούστηκαν είναι η αλήθεια αλλά καλά να πάθετε. Ούτε τέτοιο κονιάκ δεν πρέπει να αφήνετε να κερνάνε. Χίλιες φορές κι αυτό ακόμα να το πληρώνετε….

  15. Ρε μαλάκα (συγγνώμη) θέλω να στο πω καιρό. Δεν είναι σχετικό με το συγκεκριμένο κείμενο, αλλά. Ξέρεις τι μου κάνει εντύπωση; Πόσο «ξεκάθαρα» (κάτι πιο κατάλληλο έψαχνα, αλλά τεσπά) ερμηνεύεις κάποια κοινά μας ερεθίσματα.

  16. scrambler248

    «ΌΛΑ» Μά Όλα Είναι ΑΤΜΟΣ

  17. κατά τ’ άλλα χαιρετώ σας άνθρωποι. θενκ γιου για τα καλά λόγια και με το καλό η άνοιξη.

    και ναι scrambler248 (μα τί nick είναι αυτό ρε παιδάκι μου;)
    Όλα είναι ατμός. Αλλά ο έρωτας εισερχόμενος απ’ την πόρτα, ο χάρος φεύγει απ’ το παράθυρο.

  18. ‘Παρατηρώ τη λύσσα τους για ότι μπορεί να μετρηθεί.’,
    γράφεις με τόση ευστοχία, βυτίο, ώστε μόνο να σωπάσω μπορώ
    πριν ρίξω τούτη τη διαπίστωση στην αρένα της σκέψης.

    Λες, αλήθεια, η χορήγηση αντιλυσσικού εμβολίου
    να μπορεί να εγγυηθεί τη θεραπεία τους;

  19. Τα χθεσινά Παράδοξα του αγαπημένου μας κερκυραίου τα διάβασες, καλό μου βυτίο;… Κάτι αντίστοιχο περιγράφει και αυτός στο «Μηδένα προ του τέλους μακάριζε»… Από άλλη σκοπιά αλλά με το ίδιο πάθος.

  20. Ζήτω οι τρελοί! Σοφή ρήση.

  21. @γειά σας theorema, εννοείται το διάβασα και ήταν εξαιρετικό, όπως και το Σαββατιάτικο για τον Βέγγο.

    @ the elf at bay, ζήτω και πάλι ζήτω.

  22. mutt_r

    εν τη αμερίστω αγάπη Καβαφικώς
    και ως γνωστόν save σημαίνει και σώζω και μαζεύω- διαλέγουμε και παίρνουμε (ή όπως λένε και οι Savoy Brown Money can’t save your soul http://www.youtube.com/watch?v=XT4X3q3lrA0)
    με συγκινήσατε

  23. τί ωραίο τραγούδι όμως. και τα λένε και καλά. πολύ καλά.
    και φυσικά να διαλέξουμε ποιό save θέμε.

  24. Κοιτάζω όσους μπορούν ακόμη και διαλύονται χωρίς δεύτερες σκέψεις και ρεαλιστικές αποτιμήσεις. Είναι πολλοί αυτό το μεσημέρι.

    Δεν μπορώ να σχολιάσω, ότι και να πω θα το χαλάσω.
    Σ’ ευχαριστώ (και) γιαυτά τα λόγια.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s