τί ζητά η άνοιξη

[ή πάσχα στο χωριό]

Άπλα. Ο καφές να πίνεται με θέα. Να χορταίνει το μάτι, να τρέχει στο βάθος, να μην βρίσκει μπροστά του οθόνη, τοίχο, μπαλκονόπορτα.

Ζωή.

M. Attia - Το μαύρο Αλγέρι

Λίγο απ’ το αίμα σου. «Ν’ αφήνεσαι ράθυμα στο ρεύμα της θάλασσας, να λιμνάζεις σε τόπους που πρόσκαιρα αγάπησες ή ν’ αναλώνεσαι διαγνώνοντας άσκοπα αθεράπευτες περιπτώσεις».  Λίγο απ’ το αίμα της. Ξέρω ένα κορίτσι που όταν σε φιλάει, τραβάει το γιακά σου, σφίγγει το χέρι σου, κρατιέται με όλη της τη δύναμη απ’ τα ακροδάχτυλά σου. Δεν το παίρνω προσωπικά. Το πάθος της δεν στρέφεται απαραίτητα προς εμένα. Μέσα στο στομάχι της, βρίσκεται όλος ο αέρας που φυσάει ένα τυχαίο απόγευμα στο Σούνιο. Ο εαυτός της ψάχνει να σκορπιστεί με έναν τρόπο ολικό, χαωτικό, προσβλητικό, υπέροχο. Δεν έχει διαβάσει Γκανά, μα είναι σχεδόν σίγουρο, τα καταλαβαίνει όλα από ένστικτο: «Θέλει κι η νύχτα μια γουλιά απ’ το αίμα σου για να σαλπίσει τ’ άστρα της».

και πού να φτιάξεις τη φωλιά

Προτεραιότητες. Μερικές φορές, όταν βλέπεις το λάθος, δε χρειάζεται να είσαι ειδικός, επιστήμονας ή σχετικά καταρτισμένος. Πέρα απ’ τα μνημόνια, τις περικοπές, τις πολιτικές επιλογές, τις δεκάδες πορείες και τον εργασιακό μεσαίωνα που πρώτα αναθεμάτισε και έπειτα αγάπησε ο ΓΑΠ, υπάρχει κάτι άλλο. Μια άλλη ζωή, μια ουτοπία που ακόμη δεν ανακαλύψαμε. Εκεί που οι πειθαρχίες και η κοινωνική προσποίηση πεθαίνουν μέσα στην απέραντη ανοησία τους. Πάνω απ’ τα παϊδάκια του μεσημεριού του Μεγάλου Σαββάτου μιλάμε για τον κόσμο που ζούμε και τον κόσμο που φτιάχνουμε. Εδώ και τώρα με τα ίδια μας τα χέρια.

Αλλήθωρο βλέμμα. Να αρθρώνεις ένα λόγο οριακό. Χωρίς νούμερα και ποσοστά. Να ενοποιείς τα άπειρα θραύσματα. Γνωρίζοντας καλά όλες τις αντιφάσεις, να μη σταματάς να μιλάς για συνύπαρξη, για έρωτες, για κοινά τραπέζια.

Advertisements

19 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα

19 responses to “τί ζητά η άνοιξη

  1. Όλο το ζουμί της άνοιξης σε ένα ποστ και ο λόγος που το Πάσχα είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Πολύ καλό!

  2. Πάλι στα μέρη μας(σας).Πάλι η Ευδαίμων Αρκαδία μιλά στην ψυχή σας.Χρωστώ τσίπουρα(αν και ένα εν χρήσει σπιτικό μερλό προσφέρει ενδιαφέρουσες εναλλακτικές προοπτικές).

  3. yX

    Παϊδάκια το μεσημέρι του Μ. Σαββάτου; Εμ, τι άλλο να περιμένει κανείς από αριστερούς! Τστστς…

  4. gasireu

    Μ’ έχει προβληματίσει η σημειολογία του Σουνίου, μη νομίζεις, αν και με ένα μόνο προσωπικό περιστατικό και μάλιστα σε καύσωνα, δεν μπορώ να ερμηνεύσω απόλυτα τα σημεία…

    • είναι το μόνο μέρος στην Αθήνα, που μου δημιουργεί την αίσθηση της εξοχής, του φευγιού. Αλλά είναι ότι πάω κ συχνά. Έχω κοιμηθεί, έχω ξυπνήσει, μεθύσει, φιληθεί, παίξει μπάλα κλπ στις παραλίες.

  5. a passer by

    και μαχαιρι στην ψυχη,που ακυρωνει τα παντα,ολη σου τη ζωη σε μια στιγμη,και ξερεις πως δεν θα υπαρξει ανασταση,το ξερεις εισαι σιγουρος οσο ποτε ξανα..τωρα τελος και οτι κι αν πιστευεις η δεν πιστευεις η ψυχη σου εχει πια μονο,ΜΟΝΟ στιγματα ουλες δακρυα και ξεσκισμενα κομματια της καιγονται ,,και σκεφτομαι πως ειναι ανοιξη και γελαω γελαω με πονο στην καρδια…
    a passer by (sine soul)

    • γειά σου a passer by. ωραίος.
      δεν είναι φορές όμως που η ζωή ακυρώνει όλη αυτή τη ματαίωση; Τί σημασία έχει κι η ανάσταση, αν είναι τέτοιο που είναι ώρες ώρες το τώρα;

  6. Katerina

    «Ξέρω ένα κορίτσι που όταν σε φιλάει, τραβάει το γιακά σου, σφίγγει το χέρι σου, κρατιέται με όλη της τη δύναμη απ’ τα ακροδάχτυλά σου. Δεν το παίρνω προσωπικά. Το πάθος της δεν στρέφεται απαραίτητα προς εμένα. Μέσα στο στομάχι της, βρίσκεται όλος ο αέρας που φυσάει ένα τυχαίο απόγευμα στο Σούνιο. Ο εαυτός της ψάχνει να σκορπιστεί με έναν τρόπο ολικό, χαωτικό, προσβλητικό, υπέροχο. Δεν έχει διαβάσει Γκανά, μα είναι σχεδόν σίγουρο, τα καταλαβαίνει όλα από ένστικτο»

    υπέροχο

  7. Ξέχασα την ομορφιά της ιδιαίτερης πατρίδας μας.

    Υ.Γ.Ωχ,ωχ, ωχ! Βλέπω το γνώριμο φουγάρο δίπλα στα ερείπια και σκέφτομαι πως κι εδώ που γεννήθηκα και ζω, αφότου επέστρεψα από κει αυτή η σχεδόν πανομοιότυπη εικόνα κυριαρχεί. Κάτι με το κάρμα να υποθέσω; 😛

  8. Κάποια ψυχή είχε γράψει για τα δύο μόνα μάντρα της ζωής, το μιαμ και το μπλιαχ.
    Αυτό το κείμενο είναι μιαμ.

    • περίεργο και ύποπτο, ήρθε και ένας σοβαρός άνθρωπος να σχολιάσει και δεν μου ήρθε η ειδοποίηση στο μέιλ και έχω καθυστερήσει τραγικά να απαντήσω.
      συνεπώς η wordpress που συνήθως είναι μιαμ, εν προκειμένω είναι μπλιαχ.
      όλα έχουν δύο όψεις.
      (smbody stop me)

  9. Ωραίο βιβλίο το «Μαύρο Αλγέρι». Έχετε διαβάσει και τα επόμενα δύο; Ανυπομονώ να τα πάρω, αύριο ή μεθαύριο…

    • γειά σας κόκκινο πανί.
      Είμαι μετά τη μέση της κόκκινης μασσαλίας.
      Αν κ οι περισσότεροι μου λένε ότι η Κ.Μ. δλδ το β’ βιβλίο είναι το καλύτερο της τριλογίας, ομολογώ ότι το μαύρο αλγέρι μου άρεσε περισσότερο μέχρι στιγμής. Ίσως φταίει που το διάβασα πρώτο, ίσως που είχε λιγότερο αστυνομικό/μυστήριο που δεν το πολυπροτιμώ.
      Πάντως κ η Κ.Μ. είναι πολύ καλή.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s