29+1

στον στάθη, που είναι πια 30.

(υπόψη, ακολουθεί μελό σεντονάκι)

* Να λες σιχαίνομαι τα μνημόσυνα και τους απολογισμούς και να μην μπορείς να μαζέψεις τις τάσεις σου για τέτοιου είδους αθλιότητες.

* Σ’ είδα παντού. Στην Κομοτηνή σε υπαίθριο ρεμπετάδικο, στου Ψυρρή σε άθλια μαγαζάκια, στο δρόμο στην Άνω Τούμπα, στον Γιλμάζ, στο μπαλκόνι και στα σκαλοπάτια της πολυκατοικίας, στη Φλώρινα πίσω από μια ξύλινη μπάρα, πρωτοχρονιά κάτω απ’ τον πύργο του Άιφελ, στην κηδεία του καθηγητή των λατινικών, έξω από στριπτιζάδικο να ξαπλώνεις στο πεζοδρόμιο, ανήμπορος για το οτιδήποτε.

* Είχαμε εκείνη τη συμμαθήτρια που κάθε Σάββατο στα πάρτι φιλιόταν και με κάποιον διαφορετικό απ’ την παρέα. Κοροϊδεύαμε, ειρωνευόμαστε, όμως κανείς ποτέ δεν είπε όχι, γιατί στο βάθος ξέραμε. Εκείνη ήταν που διάλεγε. Κάποτε, τρίτη γυμνασίου νομίζω, γύρισε σ’ ένα διάλλειμα ανάμεσα αρχαία και μαθηματικά και, με τον πιο φυσικό τρόπο, μου είπε: «θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό». Ατέλειωτες συντριβές ξανά και ξανά. Απ’ το πρωί, όλα επανήλθαν πεντακάθαρα στο μυαλό και όλο το μεσημέρι τα έβλεπα, όσο συνέβαιναν.

Οι πανελλήνιες ένα ατέλειωτο ζόρι, κάτι έρωτες δραματικοί που λέγαμε δε θα τελειώσουν ποτέ – αποκλείεται, κι ύστερα οι πρώτες βότκες, οι πρώτες τεκίλες, οι πρώτοι οριστικοί χωρισμοί κάθε είδους. Γκομενικά, φιλικά, συναισθηματικά, κάποτε τελειώνουν. Φτάσαμε 18 και τελικά το είδαμε. Υπάρχει τέρμα σε κάθε δρόμο. Από κει και μετά όλο τρέχουμε.

* Τρέχουμε με χίλια χιλιόμετρα προς μεταπτυχιακά, διδακτορικά, δουλειές και ημερομηνίες διακοπών. Να κανονίσουμε το πρόγραμμα της εβδομάδας, να δούμε τον έναν και τον άλλον. Παίρνουμε τηλέφωνα απελπισμένα. Αναμασάμε τα ίδια και τα ίδια. Δια ζώσης μιλάμε λιγότερο ή δε μιλάμε καθόλου, απλά στενοχωριόμαστε για τα ίδια πράγματα. Μα ο χρόνος πια, είναι συμπυκνωμένος. Κυλάει σαν παγωμένο νερό ανάμεσα στους συμπότες ενός καψωμένου μεσημεριού.

* Λόγια για λόγια. Πώς θα ζήσουμε; Να φύγουμε από δω. Στις Γαλλίες και τα Βέλγια ή στην ερειπωμένη επαρχία. Ο Στ. έφυγε. Σαν μικρό παιδί κάθε φορά λέει «Όχι ρε μαλάκα για πάντα. Δεν μπορώ να ζήσω εδώ. Θα επιστρέψω Ελλάδα». Ονειρεύεται ακόμη βραδινά μπάνια, ούζα, καρπούζια, πρωινά στο Σούνιο και πάστες στην Ξάνθη. Ιούλη μήνα με το λάστιχο να βρέχει το μωσαϊκό, το μπαλκόνι, το πλακάκι να δροσίζονται τα πόδια. Χριστούγεννα με χιόνι στη Φλώρινα και πάπιες που πατινάρουν στο παγωμένο ποτάμι.

* Τότε, που δεν ήμαστε λάιτ. Πηγαίναμε σε κανονικά μπουζούκια και πέφταμε με τα μούτρα στο ουίσκι και τη ανώνυμη τραγουδιάρα. Μια φορά ο Στ., μαζί με τα λουλούδια μου πέταξε, από λάθος και απ’ τη φόρα, μισό ποτήρι, απ’ αυτά που είχαμε σπάσει λίγο πριν. Με πήρε ο κομμένος πάτος του ποτηριού στον κρόταφο κι άρχισε να τρέχει το αίμα πάνω στο καλοσιδερωμένο λευκό πουκάμισο. Αυτό, που φορούσα τις νύχτες που μύριζε συντριβές. Έχωσα το κεφάλι μου στο νιπτήρα της τουαλέτας ενός μπουζουξίδικου στη Φλώρινα. Ο άλλος φώναζε, μεθυσμένος δίπλα μου. Μετά από κανένα δεκάλεπτο με το πουκάμισο πια γαύρικο κανονικό, μου λέει να πάμε στο νοσοκομείο, να είμαστε σίγουροι. Σώπα ρε μαλάκα. Πάμε ξανά στο τραπέζι. Βάλε να πιούμε.

Τότε, που δεν μας έπιανε τίποτα. Είχαμε κάτι φίλους και μια ζωή που άρχιζε και τέλειωνε την αποψινή νύχτα. Ευτυχώς, δεν το πληρώσαμε ακριβά. Γιατί τελικά η ζωή τελείωνε και άρχιζε λίγο λίγο, κάθε νύχτα και κάθε μέρα.

* Και ενδιάμεσα σ’ όλα αυτά, οι δεκάδες θάνατοι. Όλοι αυτοί που λείπουν διαρκώς και εξακολουθητικά. Που εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά σου, την ώρα που γελάς με το ίδιο παλιό αστείο, την ώρα που βγάζεις τα ποτήρια απ’ το ντουλάπι μετρώντας κεφάλια στο τραπέζι, την ώρα που ετοιμάζεις τα κάρβουνα για την ψησταριά. Κάπως έτσι, όταν πεθαίνει ο Παπάζογλου, μπορούμε επιτέλους ελεύθερα να συγκινηθούμε, μπας και ισοφαρίσουμε τις φορές που δεν διαλυθήκαμε. Πότε γιατί έπρεπε να ήμαστε ψύχραιμοι για κάποιους άλλους, πότε γιατί έπρεπε να παριστάνουμε τους ζωντανούς στον ίδιο μας τον καχεκτικό εαυτό.

* Ησυχία. Σταφύλια τον Αύγουστο στη βεράντα. Άσχετοι μπαινοβγαίνουν στις συναντήσεις της παρέας. Πόσες ανόητες κουβέντες με καθωσπρέπει τρίτους. Πόσα καμένα βράδια με τα κορίτσια των φίλων. Ήρθαν για λίγο, άλλα τα αγαπήσαμε, άλλα τα κράξαμε χωρίς ντροπή ή όριο. Ήμαστε και παραμένουμε οι ίδιοι μαλάκες. Υπάρχουμε μες στον κόσμο, μόνο άμα γελάμε, μόνο άμα μας κόβεται η ανάσα από τα επαναλαμβανόμενα αστεία. Ακόμη και τώρα το ίδιο. Δεν έχουμε άλλο τρόπο να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα. Μόνο γέλιο και ακατάπαυστη κοροϊδία. Ο ένας τον άλλον. Όλοι τον έναν. Δεν είναι περίεργο ότι σήμερα, το πρώτο πράγμα που θα δεις στη συμβία του, είναι ότι γελάει. Αδιάψευστο κριτήριο για μας.

* Το γυναικείο βλέμμα που πέφτει πάνω στα μέλη της παρέας καταλόγιζε σχεδόν πάντα, περίπου τα ίδια. «Δεν έχετε φιλοδοξίες. Δεν έχετε προτεραιότητες». Λίγο πολύ σωστή είναι η παρατήρηση. Βαρέθηκα να επαναλαμβάνομαι. Πού να εξηγείς κάθε φορά τί είδους επάγγελμα είναι ο φύλακας στη σίκαλη ή ο δοκιμαστής τηγανιάς; Κι άλλωστε, τώρα μαθαίνουμε να ζούμε λογαριασμό της ΔΕΗ με λογαριασμό της ΔΕΗ. Ας τη βγάλουμε πρώτα το επόμενο τετράμηνο και βλέπουμε. Όπως συνηθίζει να υπενθυμίζει κι ένας άλλος φίλος, «Καλλιτέχνες είμαστε κι εμείς. Και που δεν κάναμε και τίποτα, πειράζει;»

* Και τέλος πάντων, πνιγήκαμε (ή μάλλον πνίγηκα) στη γκρίνια για μια ημερομηνία. Καμία ανησυχία. Καμία υποχώρηση. Ποιός τα χέζει τα ημερολόγια; Στις επάλξεις με μοναδικό όπλο όσους ανθρώπους μας απέμειναν και για όσο. Εδώ και τώρα όλα είναι δικά μας. Εδώ και τώρα όλοι γύρω απ’ το ίδιο τραπέζι.

Advertisements

27 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα, ταυτολογίες - για τη νοσταλγία, ασυναρτησίες

27 responses to “29+1

  1. narabuko

    τι να πώ? αφού τα είπες όλα……

  2. gasireu

    Ρε δεν το πιστεύω ότι αυτή την ταινία…
    Ήμαρτον πια, ατέλειωτες συντριβές ξανά και ξανά. Το Σούνιο εσύ μου ‘ το μαθες ξανά, για καλό, εγώ ήμουν πεσμένος στον κυνισμό!

  3. scrambler248

    Κούλα….. Βάλε και άλλο υποβρύχιο και όταν τελειώσει η μπύρα σέρβιρε τα με τσάι , χυμό , έστω και φασκόμηλο….Έτσι για να περνάμε καλά…..

  4. φοβερό κείμενο! έχεις ένα καταπληκτικό τρόπο να λες κάποια πράγματα..

    με γέμισε νοσταλγία για πράγματα που δεν έχω ζήσει ακόμα 🙂

  5. Ως κείμενο καταιγιστικό.Προσπαθώ να ξαναβρώ την ανάσα μου.Δεν περιμένετε βέβαια σχόλιο επί της ουσίας.
    (Στο προηγούμενο ποστ δεν σχολίασα γιατί συμφωνούσα τόσο πολύ,που το θεώρησα περιττό.)

  6. οι επόμενες πάστες κερασμένες απο μένα

    (γιατί μας το κάνεις αυτό ; δεν είναι γκρίνια, unfair είναι , καθόμαστε μετά και κάνουμε κι εμείς πως γράφουμε..)

  7. ADL

    Και το επόμενο σέικερ, δικό μου…

  8. Οταν γράφεις μαγεύεις!

  9. dystropop

    Γεια σου βυτίο με τις ατάκες τις βακαλοπουλικές! Χαιρετισμούς από μια παρέα παράλληλη.

  10. zapiski

    🙂 Ωραίο. Πολύ!

    Μέχρι στιγμής δεν έχω γνωρίσει κανέναν που να χέζει ημερολόγια (κυριολεκτικά ή μεταφορικά :P)

    Προσπαθώ και εγώ στις επάλξεις να βάζω αυτούς που μου έχουν απομείνει αλλά άμα τύχει καλώ και κανένα περαστικόι να κάτσει στην παρέα αν κάνει κέφι 🙂

  11. Γιάννης

    Γεια σου ρε Βυτίο,

    ακόμα όμως και στην λεγόμενη γκρίνια σου καταφέρνεις να υμνείς αυτά που για αρκετούς έχουν σημασία και να μας συγκινείς

    να’ σαι καλά

  12. a passer by

    με σκοτωσες, οχι για πρωτη φορα,σημερα ομως ηταν αλλεπαλληλο,ρυπες γνωστων στιγμων και αγνωστων,κομματια της ζωης μου αραδιασμενα,δεν μπορει καπου θα συναντηθουμε τυχαια και οταν γινει θα ξερω ποιος εισαι../
    ευχαριστω ρε

  13. «Ο Στ. έφυγε. Σαν μικρό παιδί κάθε φορά λέει «Όχι ρε μαλάκα για πάντα. Δεν μπορώ να ζήσω εδώ. Θα επιστρέψω Ελλάδα». Ονειρεύεται ακόμη βραδινά μπάνια, ούζα, καρπούζια, πρωινά στο Σούνιο και πάστες στην Ξάνθη. Ιούλη μήνα με το λάστιχο να βρέχει το μωσαϊκό, το μπαλκόνι, το πλακάκι να δροσίζονται τα πόδια.»

    E nai. Akrivos etsi, nai. Mono etsi.

    Kai afino kai mia ekklisi edo, nomizo einai to katallilo meros. Molis antiliphtika tin iparksi enos ntokimanter gia ton Vakalopoulo, to «Play it again Christo». Kamia kopia? Kapoio link?

  14. kaloutsiki

    http://www.youtube.com/watch?v=m2xBOaVR00o για τον Στάθη που μπήκε πανηγυρικά στην 4 δεκαετία 😉

  15. Γειά σας ωραίοι άνθρωποι
    @green onion , @narabuko @nikoxy @daisycrazy @jane @Γιάννη

    χαιρετώ και τις παράλληλες παρέες @dystropop ,

    τους περαστικούς που κάθονται μαζί μας @zapisiki ,

    αυτούς που τους ξέρουμε κι ας μην @a passer by,

    τους σοβαρούς @selitsanos και τους υπερβολικά ευγενικούς @κκμοίρης (το πάσχα πάω να βρω τη ντέμπι – μου, όχι σας, μην παρεξηγηθούμε),

    @BaronCosimo, το ξέρω το ντοκ. αλλά δεν το έχω δει. κάποιος μου έχει πει ότι το έχει και ότι σκοπεύει να μου το γράψει. αν γίνει θα ειδοποιηθείς.

    @ gasireu, άσε ρε τα σάπια που ήσουν εσύ πεσμένος στον κυνισμό. όσο κυνικός ήταν ο Γκαρσία στην ταινία.

    @ χαιρετώ την αγαπημένη μου καλούτσικη, την καλύτερη μπουφεντζού της πόλης. Μακράν.

    Κι έρχομαι στα υπόλοιπα
    scrambler248, πού είναι η Κουλάρα ρε παιδί μου; χρόνια έχει να μας φτιάξει ένα υποβρύχιο;

    ΑΔΛ, την τελευταία φορά που το είπες έπρεπε να συρθείς για να φτάσεις σπίτι σου. Πρόσεχε. Και δεν πρόλαβες να το κεράσεις το γαμημένο.

  16. Εγραψες το φοβερό επίλογο. Κάτι σαν επίκηδειος στις φευγαλέες στιγμές της νιότης, τότε που όλα είχαν σημασία, τότε που όλα ήταν ασήμαντα. Τότε που έκλαιγες για το παραμικρό ή μούτρωνες απο έρωτα. Τότε που δεν ήσουνα αυτό που έμελλες να γίνεις.
    Καλή Ανάσταση

  17. Baron Cosimo

    Ευχαριστώωωω…!

  18. Κοίτα, άμα έχει αφήσει πίσω του κάποιον που γράφει έτσι για την πάρτη του, λογικό είναι που «όχι για πάντα».
    Εγώ θα πω να σε χαίρεται.
    Και τώρα λέω να κάνω ένα τηλέφωνο στη Ν., να πάμε για καφέ και να μάθω και τα ντεσού τα χτεσινά. :Ρ

    Φιλιά στη μούρη σου, αγαπημένο Βυτίο.

  19. @ Θεία Λένα, με σκότωσε αυτό το «Τότε που δεν ήσουνα αυτό που έμελλες να γίνεις».

    @ κροτ, αυτή δεν ξέρει τπτ. από μένα μόνο μπορείς να τα μάθεις.

  20. Παράθεμα: βαλς στις πασχαλιές « Кроткая

  21. Ναι, σεντόνι και μάλιστα υπέρδιπλο. Να μας σκεπάζει μελωμένα και αγαπησιάρικα.

  22. και τώρα που συνήλθαμε απ’ την επιστροφή να ευχηθούμε κι ένα χρόνια πολλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s