η ουδετερότητα που γέρνει

Αναρωτιέμαι την τελευταία εβδομάδα πώς ακριβώς πρέπει να εξηγήσω αυτά που παρακολουθήσαμε με αφορμή το debtocracy, αλλά και τα όσα ακούμε για την περίπτωση της Κερατέας. Για το φιλμ του Χατζηστεφάνου, κυριάρχησε από μια μερίδα κόσμου μια κριτική, που επικαλούνταν την αντικειμενικότητα, την απουσία της άλλης πλευράς και τη δημοσιογραφική δεοντολογία. Δεν ήταν ντοκιμαντέρ, ήταν προπαγάνδα, έλεγαν. Αλλά δε με ενδιαφέρει τι ήταν ή δεν ήταν το debtocracy. Η κριτική που ασκήθηκε είναι κτγμ μέρος μόνο ενός λόγου που αρθρώνεται συστηματικά τον τελευταία χρόνο. Πρόκειται για ένα λόγο που προτάσσει την κοινή λογική, το αυτονόητο, την επιχειρηματολογία που κρατάει ίσες αποστάσεις και κυρίως την πρόοδο, λες και αυτή είναι μια έννοια κοινά αποδεκτή και συμφωνημένη. Ως προς την Κερατέα, ο ίδιος λόγος αναφέρεται στην νομιμότητα, τη βία, την ανομία και την περίφημη κουλτούρα της μεταπολίτευσης.

Με αυτόν τον τρόπο, σε όλες τις συζητήσεις μοιάζουν αυτομάτως να δημιουργούνται δύο στρατόπεδα. Απ’ τη μια οι υποστηρικτές της λογικής και της μετριοπάθειας και απ’ την άλλη οι αριστεριστές και οι συντηρητικοί που δε θέλουν να αλλάξουμε, δηλαδή να προοδεύσουμε. Η αυτόματη δημιουργία αυτών των δύο πλευρών, έχει την εξής συνέπεια: όποιος δεν χρησιμοποιεί τον λόγο περί αυτονόητου και νομιμότητας, μοιάζει να υπερασπίζεται στο σύνολό του, τον Χατζηστεφάνου ή τους κάτοικους της Κερατέας ή τους εκάστοτε απεργούς και διαμαρτυρόμενους. Αντίθετα, η άλλη πλευρά μοιάζει να μιλά υπέρ ενός σύγχρονου και οργανωμένου κράτους, στο οποίο οι νόμοι ισχύουν και δεν είναι κουρελόχαρτα. Το «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» χωρίς καλά καλά να το καταλάβουμε, έχει μεταφερθεί στο δημόσιο λόγο, ειδικά στο διαδίκτυο. Μάλιστα όσοι δεν συμμερίζονται το αλλάζουμε του ΓΑΠ, φαίνεται ότι κάθε φορά πρέπει να αποδεικνύουν ότι δεν είναι αργόσχολοι συνδικαλιστές, κοπρίτες δ.υ. ή περίεργοι τύποι που σκοπεύουν να οδηγήσουν «την πατρίδα μας» (όπως κατ’ επανάληψη επιχείρησε χτες ο πρωθυπουργός να τονίσει) στην απομόνωση και το βάθος της θάλασσας. Λοιπόν τί θέλετε; Να βουλιάξουμε;

Είναι όμως τέτοιες οι δύο πλευρές; Αριστεριστές εναντίον επανάστασης του αυτονόητου; Μολότοφ εναντίον μιας πολυπόθητης νομιμότητας (με την έννοια του τέλους της ατιμωρησίας); Είναι δηλαδή τόσο ξεκάθαρες οι δύο πλευρές; Κτγμ οι – πολλές φορές αξιόλογες – φωνές που αρθρώνουν τον υπέρ λογικής λόγο στο μπαζ, το τουίτερ ή τα ποστς έχουν πετύχει την εξής πολύ σημαντική νίκη στο δημόσιο διάλογο. Να παρουσιάζονται όχι ως φωνή μιας απ’ τις δύο πλευρές, αλλά ως αντανάκλαση της λογικής και της ουδετερότητας που προσπαθεί να βρει τις κατά το δυνατόν καλύτερες για την Ελλάδα λύσεις.

Έτσι φτάνουμε σε οριακά σημεία, με ένα μέρος του κόσμου να τα χώνει στον Χατζηστεφάνου και την Κιτίδη χρησιμοποιώντας ως επιχειρήματα άλλοτε την – ούτως ή άλλως ανύπαρκτη – δημοσιογραφική δεοντολογία και άλλοτε την έλλειψη αντικειμενικότητας*. Φυσικά δεν είναι αντικειμενικό το debtocracy. Αλλά το μέγεθος του πεσίματος δεν δικαιολογείται, όταν καθημερινά έχουμε αυτές τις ειδήσεις και αυτές τις εφημερίδες. Εϊναι σαν να παρακολουθούμε σχετικά σιωπηλοί αυτή την μυθική γυναίκα, την κυρία αντικειμενικότητα να βιάζεται καθημερινά. Όταν κάποιος περάσει και της ρίξει ένα μικρό χαστουκάκι, ξεσηκωνόμαστε.

Περίεργη είναι και η αντιμετώπιση στο ζήτημα της Κερατέας. Δεν ξέρω αν οι κάτοικοι έχουν δίκιο στην ουσία του προβλήματος ή πόσο δίκιο έχουν τέλος πάντων. Ξέρω όμως ότι το κέντρο του προβλήματος μετατοπίζεται πλήρως όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να επιβάλλει το νόμο με μόνο τρόπο την όσο δυνατόν σκληρότερη και βίαιη στάση. Όταν οι κάτοικοι διαμαρτύρονται – υπερβολικά ή όχι, δικαίως ή όχι – και αποφασίζεις να απαντήσεις με το μεγαλύτερο απόθεμα χημικών, με τη μεγαλύτερη κυνικότητα (τα ΜΑΤ να φωνάζουν το όνομα του Γρηγορόπουλου προς τους κατοίκους) και τη μέγιστη λύσσα του γκλομπ. Τα προβλήματα δεν λύνονται από ανθρώπους που φοράνε στολές.

Αντί να συζητάμε όμως αυτά, μιλάμε για την κουλτούρα της μεταπολίτευσης και την ανομία. Βέβαια, προσωπικά συμφωνώ όσο δεν πάει. Είναι απ’ τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ελλάδας η κουλτούρα της μεταπολίτευσης. Βασικοί της φορείς όμως είναι το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ. Αυτοί δηλαδή που κυβέρνησαν. Αυτοί που καθιέρωσαν την ανομία και την ατιμωρησία. Αυτοί που πλούτισαν και αυτοί που έχτισαν την κουλτούρα του εύκολου πλουτισμού, της λαμογιάς, του τζιπ και του κότερου. Το χρηματιστήριο ως τζόγος, οι επιδοτήσεις της ΕΕ ως λεφτά χωρίς καμιά άλλη υποχρέωση, τα ρουμς του λετ χωρίς καμιά άλλη παραγωγική διαδικασία στην Ελλάδα. Όλα αυτά ποιος τα δημιούργησε; Μα φυσικά η Αριστερά, που είχε επικρατήσει ιδεολογικά στην Ελλάδα. Μα είναι τόσο τραγικό να κατηγορείται για ιδεολογική ηγεμονία η αριστερά, που δεν μπορώ να επιχειρηματολογήσω. Ο Λαλιώτης, ο Βουλγαράκης, ο Τσοβόλας, ο Μητσοτάκης, ο Νεονάκης, ο Μαρκογιαννάκης και ο Σουφλιάς. Όλοι μέλη του σύριζα.

Κλείνω την φλύαρη παρένθεση, επανέρχομαι και εξηγούμαι. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η Μ. Ξαφά δεν είναι ένας ουδέτερος, καλών προθέσεων παρατηρητής που πασχίζει να βρει τις καλύτερες λύσεις. Ο Στ. Τσακυράκης όταν λέει μείωση του κοινωνικού κράτους δεν είναι ένας νηφάλιος συζητητής που ψάχνει διέξοδο. Οι παρουσιαστές των ειδήσεων του Μέγκα δεν αγωνιούν απλά ειλικρινά για το αν είναι άτολμες οι εξαγγελίες του υπουργικού συμβουλίου. Όλοι αυτοί παίρνουν μια ξεκάθαρη θέση. Δέχονται το ενδεχόμενο εξαθλίωσης ενός μέρους του πληθυσμού, στη λογική ότι θα μειώσουμε το χρέος και κάποτε θα αναπτυχθεί με σωστό τρόπο η χώρα (ας μην τους καταλογίσουμε για τώρα άλλου είδους προθέσεις). Δεν είναι λοιπόν ουδέτεροι και νηφάλιοι. Είναι απλά το ένα άκρο. Γιατί εδώ και τώρα, στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτονόητο και λογικές επιλογές. Υπάρχουν πολιτικές επιλογές. Δεν είναι ανήθικο, κακό ή προδοτικό. Ο καθένας καλά κάνει κι έχει τις απόψεις που έχει. Αλλά ας μην βαφτίζουμε την ξεκάθαρη πολιτική, επανάσταση του αυτονόητου και ας μην χρησιμοποιούμε ηθικολογικής χροιάς διλήμματα «αλλάζουμε ή βουλιάζουμε».

Το πρόβλημά μου όμως δεν είναι το κρυφτό της μιας πλευράς. Το πρόβλημά μου δεν είναι καν οι – τουλάχιστον ανήθικες – διατυπώσεις του στιλ «even taking over whole villages». Το πρόβλημά μου είναι ότι η δική μου πλευρά, αν υποτεθεί ότι ανήκω στους αριστεριστές δεν με αφήνει να ενοχληθώ απ’ όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί το νερό και να κλείσουν οι δομές για τα παιδιά με προβλήματα. Το πρόβλημά μου είναι ότι η πλευρά μου δεν μπορεί να σταματήσει να ασχολείται με τους μπάτσους. Ότι δεν μπορεί να υπερασπιστεί αυτό που πρέπει να υπερασπιστεί στην Κερατέα, αλλά ξεσπάει σε βερμπαλισμούς. Ότι υιοθετεί τους ίδιους τρόπους που μεταχειρίζεται το σύστημα για να μας εξουθενώσει. Στο παιχνίδι που στήνει η εκάστοτε εξουσία με τους δικούς της όρους, δεν μπορούμε όμως να νικήσουμε.

Απ’ την άλλη, πρέπει να πω ότι  καταλαβαίνω την οργή που παρατηρώ στα μάτια ορισμένων φίλων. Χτες την ώρα που μιλούσε ο πρωθυπουργός και έλεγε για άλλη μια φορά ότι σωθήκαμε απ’ την χρεοκοπία και προχωράμε, οδηγούσα έξω απ’ το ΣΕΦ. Κάτω απ’ τις γέφυρες, ανάμεσα στους δρόμους, άστεγοι έχουν στήσει πρόχειρα καταλύματα. Το προηγούμενο βράδυ, μια φίλη μου είχε ανακοινώσει ότι πλέον είναι άνεργη. Λίγες ώρες νωρίτερα, κοίταγα το λογαριασμό της ΔΕΗ. Και τα νούμερα που δεν βγαίνουν δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις. Δεν είναι μια υποκριτική παραθυράτη διαφωνία μεταξύ παρουσιαστή και υπουργού. Δεν είναι άλλη μια ηθικολογική και εκτός τόπου ομιλία του ΓΑΠ. Είναι η πραγματικότητα που όσοι εμφανίζονται στην τηλεόραση αρνούνται να αντιληφθούν και είναι η πραγματικότητα που θα μας πνίξει όλους.

*»there is no such thing as Objective Journalism. The phrase itself is a pompous contradiction in terms.» που θα έλεγε κι ο H. Thompson

Advertisements

12 Σχόλια

Filed under διάφορα

12 responses to “η ουδετερότητα που γέρνει

  1. Eμένα, αγαπητό βυτίο, μου άρεσε το Debtocracy γιατί θέλω να μαθω επιτελους τι ακριβώς χρωστάω, από πότε χρωστάω, σε ποιους χρωστάω -εκτός απο τη Μιχαλού, βεβαια!- και μου αρεσει και ο αγωνας των κατοικων της Κερατέας γιατί κι αυτοί φανταζομαι θελουν να μαθουν πρωτα ακριβως γιατι πρεπει να γινει αυτο το «εργο» διπλα στα σπιτια τους, ποιος το αποφασισε και ποτε το αποφασισε χωρις να τους ρωτησει και αν πράγματι δεν υπαρχει καμμια εναλλακτικη λύση.
    Αυτά τα ολιγα και τους υπόλοιπους με τις «σοβαρες κριτικες» τους θεωρώ απλώς… γκρινιαρηδες!
    Αμαν πια λεμε! :)))

  2. Εξαιρετικό…

    «Το προηγούμενο βράδυ, μια φίλη μου είχε ανακοινώσει ότι πλέον είναι άνεργη. Λίγες ώρες νωρίτερα, κοίταγα το λογαριασμό της ΔΕΗ. Και τα νούμερα που δεν βγαίνουν δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις. Δεν είναι μια υποκριτική παραθυράτη διαφωνία μεταξύ παρουσιαστή και υπουργού. Δεν είναι άλλη μια ηθικολογική και εκτός τόπου ομιλία του ΓΑΠ. Είναι η πραγματικότητα που όσοι εμφανίζονται στην τηλεόραση αρνούνται να αντιληφθούν και είναι η πραγματικότητα που θα μας πνίξει όλους.»

    – «Γιατί εδώ και τώρα, στην Ελλάδα δεν υπάρχει αυτονόητο και λογικές επιλογές. Υπάρχουν πολιτικές επιλογές. Δεν είναι ανήθικο, κακό ή προδοτικό. Ο καθένας καλά κάνει κι έχει τις απόψεις που έχει…»

    Και καλά εγώ – υπόθεση εργασίας- δεν «μπορώ» να διακρίνω την σωστή πολιτική πλευρά, λόγω των ιστορικών μου βιωμάτων, ας πούμε..

    Ένας νέος που αδυνατεί να αξιοποιήσει – όσο καλή διάθεση και προσόντα να έχει αποκτήσει – τις δυνατότητες του, ας πούμε.
    Αυτός για ποιά πολιτική του θέση δεν θα καταγορηθεί, άραγε;

    ότι και να κάνει θα του αποδοθεί
    α) ή διάθεση για «αριστερισμό»:
    αν αντιδρά στα σημερινά αδιέξοδα – για τα οποία καμία ευθύνη δεν φέρει, βέβαια –

    β) ή για «πολιτική αδιαφορία» και ενδοτισμό στο σύστημα..
    αν επιδιώκει -στοιχειωδώς – το βασικότερο: την επιβίωση του

    Ποιοί είναι λοιπόν εκείνοι που θα κρίνουν δίκαια αλλά και αντικειμενικά- κατά το δυνατόν- μια πολιτική θέση – σήμερα- όταν τα πάντα μοιάζουν φθαρμένοι λόγοι ή αδύναμα εργαλεία για μια ουσιαστική κατεύθυνση με βάση το κοινωνικό συμφέρον, αλλά που δεν ποδοπατεί , την προσωπικότητα τα ατομικά δικαιώματα αλλά και την ελευθερία της έκφρασης;

    Δυσκολεύομαι να απαντήσω στις νέες γενιές..

  3. Θεωρώ πως είναι τόσο επικίνδυνα βλακώδης, αν δεν είναι εσκεμμένη η φράση :»Δεν είναι αντικειμενική η άποψή σου» , όσο η έτερη : «Μα γιατί πολιτικοποιείς την κουβέντα ; » μιλώντας για υποδομές σε παιδεία, υγεία, πολιτισμό. Μπούρδες δλδ με το συμπάθιο.

    Το πρόβλημά μου είναι ότι η δική μου πλευρά, αν υποτεθεί ότι ανήκω στους αριστεριστές δεν με αφήνει να ενοχληθώ απ’ όσους υποστηρίζουν ότι πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί το νερό και να κλείσουν οι δομές για τα παιδιά με προβλήματα.

    Εμένα πάλι είναι κι αυτό πρόβλημά μου μεγάλο, όσο και οι μπάτσοι , αλλά είμαι αμετανόητη αριστερίστρια («αιθεροβάμουσα» με λέει μια ψυχή).

  4. ξέρεις πού γέρνεις, στην ισοπέδωση της Αριστεράς. Με τους μπάτσους κόλλημα αναπτύσσει ένα μέρος του κόσμου όχι της Αριστεράς αλλά μιας νέας γενιάς, ρηξιακής ή όχι θα δούμε, που πάντως δεν ενσωματώνεται στο σύστημα, και μάλλον απορρίπτει όλα τα κόμματα, όλες τις ιδεολογίες, δείχνοντας να συγγενεύει με τον αναρχισμό αλλά επί της ουσίας είναι πολιτικά και πολιτιστικά ά σ τ ε γ η και απελπισμένη.

    Κατά τ’ άλλα, συνυπογράφω

  5. kon

    Και εμένα η λογική μου λέει πως δε πρέπει ντε και καλά να μοιάζεις του θηρίου για να το νικήσεις αλλά η ζωή διδάσκει το αντίθετο. Πως μόνο όταν φτάσεις στη κορυφή της πυραμίδας αλλάζεις τους νόμους για τους από κάτω. Και αυτό μου φαίνεται αποκρουστικό.
    Κατα τ’άλλα, για όποιον ενδιαφέρεται για την εξέλιξη του ελληνικού χρέους από «αριστερή» σκοπιά, ας δει εδώ http://tinyurl.com/69warm8.

  6. «Δέχονται το ενδεχόμενο εξαθλίωσης ενός μέρους του πληθυσμού»
    Όχι ήσσονος σημασίας είναι ότι στο μέρος αυτό του πληθυσμού, δεν διαφαίνεται να περιλαμβάνονται οι ίδιοι και οι δικοί τους. Προσωπικά έχω τρελό respect (τουλάχιστον σε ηθικό επίπεδο, αν όχι σε επίπεδο νοημοσύνης) για όποιον μου πει πως για την σωτηρία της χώρας από αύριο θα αρχίσει να ζει με 500 Ευρώ το μήνα. Δεν έχω ακόμα συναντήσει κανέναν τέτοιον.

  7. apologia pro sua vita

    Θα ήθελα να σ’ ευχαριστήσω γιατί διαπίστωσα κάτι από αυτά που έγραψες που δεν μου είχε ξαναπεράσει από το μυαλό ποτέ.
    Με την έννοια, ότι σε λένε ας πούμε Χριστόδουλο, και δεν σου έχει ξαναπεράσει απ’ το μυαλό ότι σε λένε δούλο του Χριστού.

    Δεν είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τώρα ότι παρουσιαστές, γραφιάδες, πολιτικοί κτλ, απλά έχουν αποφασίσει ότι δέχονται να εξαθλιωθεί ένα μέρος του πληθυσμού για να «σωθούμε», έχοντας στο μυαλό τους ότι αυτοί θα μείνουν αλώβητοι. Δεν ξέρω πώς μου διέφυγε.

  8. Εχω αποφύγει ως τώρα να πω κατι σχετικά με την Κερατέα.
    Ομως αν ισχύει οτι κάποιο αστυνομικοί προκαλόυσαν φωνάζοντας το όνομα του Γρηγορόπουλου, τότε έχουν – δεν εχουν δίκιο οι κάτοικοι της Κερατέας, συντάσσομαι μαζί τους.

    Περι «debtocracy» … δεν το εχω δει ολόκληρο, θα το δω και θα πώ.
    Αντικειμενικό αποκλείεται να ειναι, όμως η ουσία ειναι να δούμε πού και πώς κρύβεται η αλήθεια σε κάθε υποκειμενικό έργο.
    Αυτο που ξέρω ειναι οτι κι εγω βλέπω τα νούμερα τα δικά μου να μην βγαίνουν ενω προβλέπονται ακόμα πιο δύσκολες μέρες.

  9. είδα το debtocracy και είδα και το «democracy»
    είδα να καταργειται το σχολείο μου, βλέπω να περισσεύω…
    διάβασα το «αγανακτήστε» του Στεφάν Εσέλ κι αγανάκτησα με τον ανεκτικό εαυτό μου…
    βαρέθηκα να κρίνεται το καθετί, βαρέθηκα τους εισαγγελείς άνεϋ χαρτοφυλλακίου!
    καλημέρα…

  10. «Αλλά το μέγεθος του πεσίματος δεν δικαιολογείται[…]»

    Νομίζω πως οι άνθρωποι που κινούνται έντονα στο web, που γράφουν και σχολιάζουν, που παρακολουθούν συζητήσεις και αναρωτιούνται και αμφιβάλλουν, αποτελούν κάποιου είδους υποσύνολο της κοινωνίας που δεν είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικό της «κοινής γνώμης».
    Είναι μάλλον μορφωμένοι, σχετικά ανήσυχοι, προσπαθούν να επικοινωνήσουν, έχουν κανα-δυο προσλαμβάνουσες περισσότερες. Και έχω την αίσθηση πως είναι αριστεροί (όλων των αποχρώσεων) ή ενήμεροι δεξιοί σε μεγαλύτερο ποσοστό από αυτό που οι εκλογικές αναμετρήσεις δικαιολογούν. Είναι κοινό με κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
    Και δεν έχουν ακούσει μία, ή δύο ή δέκα φορές πως τα κανάλια και τα παραδοσιακά μέσα προπαγανδίζουν από λίγο έως πάρα πολύ. Το έχουν -οι περισσότεροι- ως δεδομένο. Και ανυπομονούν να δουν τι έχει να προτείνει μια μη κατευθυνόμενη πλευρά, την οποία κρίνουν ως πιο… δική τους. Οι απαιτήσεις είναι αυξημένες και η κριτική, λογικά, αυστηρότερη.

    Ναι, αν έχεις μπουχτίσει τη λαϊκίστικη προπαγάνδα της μιας όχθης, ελπίζεις να ξεδιψάσεις από την άλλη. Δεν είναι παράλογο που αρκετοί στάθηκαν στα αρνητικά του Debtocracy. Το νέο μιας αδέσμευτης, ελεύθερης προσπάθειας -που χρηματοδοτήθηκε «από εμάς»- και μιας φωνής που δεν καπελώνεται από μεγάλα συμφέροντα εγείρει μεγάλες προσδοκίες. Το αποτέλεσμα δεν μπορεί να τους ικανοποιήσει όλους και συζητιέται πολύ. Γιατί όχι; Η επόμενη προσπάθεια ας είναι καλύτερη.

    Ας το δούμε αλλιώς: ξέρουμε τι θα πει το MEGA, ας πούμε. Ως πηγή αληθινής ενημέρωσης, το έχουμε χεσμένο. Αλλά πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Μια φανατική αντι-προπαγάνδα να εκτονωθεί ο θυμός μας (όπως οι πάλαι ποτέ του ΠΑΣΟΚ απολάμβαναν τον Κουτσόγιωργα να τα χώνει στη ΝΔ) ή μια εις βάθος προσπάθεια να αναλυθεί το τι ακριβώς συμβαίνει;

    Όσοι (κι εγώ μαζί) επιθυμούμε το δεύτερο, ναι, βρήκαμε αρκετά αρνητικά στο πόνημα των Χατζηστεφάνου/Κιτίδη. Το οποίο, όμως, δεν παύει να είναι κάτι θετικό, κυρίως λόγω του τρόπου που δημιουργήθηκε και προβλήθηκε. Μπράβο τους, και με χαρά να δω την επόμενη κίνησή τους. Δεν γίνεται, όμως, να εξαντλούμε την αυστηρότητα στους μεν ενώ οι δε («μα είναι καλά παιδιά…», «μα είναι δικοί μας…») να βρίσκονται στο απυρόβλητο. Υπήρξαν και λάθος στοιχεία, και συναισθηματικός λαϊκισμός και έντονη μονομέρεια. Το κάνουν κατά κόρον τα παραδοσιακά μέσα αυτό; Το κάνουν. Αλλά τα θεωρούμε καταστροφικά, έτσι δεν είναι;

    Το ότι δεν υφίσταται πραγματική αντικειμενικότητα με βρίσκει σύμφωνο. Το να στήσω ντοκυμαντέρ προβάλλοντας την άποψη ενός (στην ουσία) ειδικού, δε με βρίσκει καθόλου σύμφωνο γιατί δεν με ενημερώνει παρά για την άποψη ενός ατόμου. Η οποία, ενίοτε, κάνει περίεργους κύκλους, όχι πάντα σαφείς. Τα άθλια οικονομικά μου και η πολιτική μου ανησυχία δεν βρίσκουν έτσι λύση.
    Ο κόσμος βασανίζεται; Ναι. Άρα αυτή η καλή προσπάθεια πρέπει να είναι υπεράνω κριτικής; Λέω πως όχι.

  11. Παράθεμα: Διαβάστε το ΒΥΤΙΟ | The evil witch

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s