2+1

(τρία σχεδιάκια, γιατί βαρέθηκα να βλέπω τις ταινίες φάτσα κάρτα)

***

Η Ε. στο αμάξι.

Στο φανάρι. Οι συνήθεις αρνήσεις για το πλύσιμο του παρμπρίζ. Επιμονή. Ωχου άσ’ την χριστιανέ μου. Δεν έχει. Δεν θέλει. Κουνάει τους υαλοκαθαριστήρες. Φεύγει. Ύστερα απ’ τα αριστερά της ξεπροβάλλει άλλος. Με τα χαρακτηριστικά αργά βήματα και τα βαριά μάτια, σέρνει τα πόδια του κρατώντας ένα κομμάτι πανί. Πλησιάζει τα αμάξια. Δεν μιλάει στους οδηγούς. Δεν τους κοιτάζει καν. Περνάει δίπλα απ’ τα σταματημένα αυτοκίνητα με εξοργιστικά βραδείς ρυθμούς. Δεν ζητάει κάτι. Δεν αλλάζει τρόπο βαδίσματος. Περιφέρεται ανάμεσα στα οχήματα, σαν από συνήθεια. Μια σκιά που κάποτε ζητιάνευε. Τώρα έχει μείνει μόνο ένα μέρος της παλιάς κίνησης. Παρατηρεί ότι δεν φοράει παπούτσια, παρά ένα ζευγάρι παλιές χειμωνιάτικες γαλάζιες παντόφλες. Το πόδι όμως περισσεύει. Το πίσω μέρος της πατούσας πατάει στο έδαφος. Έχει σχηματίσει με τον καιρό μια σκληρή κρούστα. Στη φτέρνα, το δέρμα έχει μετατραπεί σε ένα είδος φυσικού παπουτσιού. Ένα βρώμικο κομμάτι σάρκας που ακουμπάει διαρκώς στην άσφαλτο. Ο τύπος συνεχίζει να σέρνει τα πόδια του. Να περνάει δίπλα και ανάμεσα στ’ αμάξια. Να μην μπορεί να ανοίξει καλά τα μάτια του. Να κρατάει σφιχτά ένα κομμάτι πανί. Να διασχίζει αργά το δρόμο. Να εμποδίζει τα διερχόμενα λεωφορεία. Να προκαλεί επιπλέον μποτιλιάρισμα. Να μας κάνει να χάνουμε τα πράσινα. Να στέκεται κάνοντας τραμπάλα με το σώμα του. Να σέρνεται δίπλα μας, χωρίς να ζητάει τίποτα.

Τώρα ξανά – τρίτο κόκκινο – διασχίζει κάθετα το δρόμο. Αν, ίσως κάποιος οδηγός, λιγότερο προσεχτικός, περισσότερο αφηρημένος, κάπως πιο ευαίσθητος τελικά από εκείνη, αποφάσιζε να σταματήσει αυτή την ανόητη πορεία. Ένα πόδι που δεν αφήνει εύκολα το γκάζι μπροστά στο πρώτο εμπόδιο. Ένας οδηγός, που θα διέκοπτε μια και καλή αυτό το εκνευριστικό σύρσιμο της ξεπετσιασμένης φτέρνας. Ίσως τότε, αυτό το κόκκινο – το τέταρτο κατά σειρά- να ήταν λιγότερο ενοχλητικό.

***

Ο Κ. στο μπαρ.

Κοίταζε το μωσαϊκό στο μπαρ. Ανάμεσα στα δεκάδες μικρά κομματάκια που φτιάχνουν το πάτωμα μια μισοσβησμένη γόπα. Την πέταξε αυτή που κάθεται διαγωνίως αριστερά απέναντί του. Δεν την πάτησε όμως κι αν είσαι προσεχτικός θα δεις ακόμη την ημιθανή κάφτρα. Αυτός, εδώ και είκοσι λεπτά και με ένα μικρό διάλειμμα παρατήρησης της κάφτρας, δεν κοιτάζει τίποτα άλλο. Μόνο αυτή. Αυτή κοιτάζει και δεν κοιτάζει. Βασικά κοιτάζει παντού. Είναι χαλαρή, ανάλαφρη. Χαμογελάει στο μισό μαγαζί. Αγγίζει το μπράτσο της φίλης της όταν λέει κάτι. Μιλάει σιγά στο αυτί της. Φλερτάρει με κάθε τι εκεί μέσα. Τον σερβιτόρο, την διπλανή γυναίκα, το ποτήρι της, ένα σκαμπό λίγο πιο πέρα, τους δύο τύπους που στέκονται στη μπάρα. Δεν καθυστερεί άλλο. Της κάνει νόημα. Πλησιάζουν ο ένας τον άλλον. Σκύβει στ’ αυτί της. Της το λέει. Αυτή γελάει υπέροχα, γέρνει το κορμί της και λες δεν μπορεί στο τέλος θα ακουμπήσει πάνω του. Θα ακουμπήσει το πρόσωπό της στον ώμο του. Αυτός τουλάχιστον αυτό λέει από μέσα του. Αυτή όμως γέρνει, άλλα όχι εντελώς. Γέρνει τόσο όσο. Αυτός τραντάζεται ολόκληρος, αλλά την τελευταία στιγμή εκείνη απομακρύνεται, γνέφοντας ευγενικά όχι. Πηγαίνει ξανά στην παρέα της. Αυτός κοιτάζει το μωσαϊκό στο μπαρ. Τη γόπα της. Ύστερα ξανά αυτή. Στέλνει ένα υψωμένο χέρι μ’ ένα δίσκο και ένα σφηνάκι. Ακολουθεί την πορεία του καρπού του σερβιτόρου. Απ’ το δίσκο, στο σφηνάκι, στο χέρι της. Το πίνει στην υγειά του. Έχει μείνει στα χείλη λίγο αλάτι. Έρχεται προς το μέρος του. Πρόσωπο με πρόσωπο. Σηκώνει τα χέρια, ετοιμάζεται κάτι να πει. Μετανιώνει, κλείνει για δευτερόλεπτα τα μάτια.

Όλα θα τελειώσουν μέσα στο επόμενο λεπτό. Μ’ ένα ανεπανάληπτο φιλί, ένα ξαφνικό μακελειό, μια λίμνη αίματος στο άσπρο μαύρο γκρι πάτωμα, ένα οριακό εδώ και τώρα.

***

Ο Μ. στη Σταδίου.

Βγαίνει απ’ το μπαρ. Παριστάνει πως απλά περπατάει στο πεζοδρόμιο να μην τον καταλάβουν οι περαστικοί. Όμως, είναι όλος χέρια, δάχτυλα, φιλιά. Το ουίσκι και η γλώσσα της κυλάει στις φλέβες του. Βάζει τα ακουστικά. Είναι γνωστό ότι όταν ακούς Smiths οι γυναίκες είναι πιο όμορφες, τα μπαρ πιο ωραία και η νύχτα μοιάζει με το μέρος που θα συμβεί αυτό που συμβαίνει κάθε φορά ανάμεσα στην άνοιξη και τις κερασιές. Τί κι αν είναι πιωμένος. Απόψε στα στενά της διαδρομής φυτρώνουν εκατομμύρια take me home tonight.

Αλλά οι smiths κρατάνε τέσσερα λεπτά. 4:01 για την ακρίβεια σ’ αυτή την εκδοχή. Ύστερα, οι σφαλιάρες πέφτουν σαν καταιγίδα κι αυτός είναι με κοντομάνικο στη μέση ενός δρόμου χωρίς υπόστεγα ή πεζοδρόμιο. Τρώει τη βροχή στα μούτρα και δεν είναι ταινία για να σηκώσει το κεφάλι και να ξεπλυθεί στο νερό. Παριστάνει πως απλά περπατάει να μην τον καταλάβουν οι περαστικοί. Απόψε στα στενά της διαδρομής φυτρώνουν εκατομμύρια κωμικοί έρωτες. Τους πατάνε ολοκαίνουρια παπούτσια και ακριβές σόλες. Τους αφήνουν στο πεζοδρόμιο τσακισμένους. Κι αυτή η πουτάνα η άνοιξη, τί να πρωτοαναστήσει;

Advertisements

26 Σχόλια

Filed under παρένθεση, αστο στα ντραφτ, διάφορα

26 responses to “2+1

  1. Λίγο η άνοιξη, λίγο το ποστ του κ.κ.μοίρη… ε;

  2. gasireu

    Έχει μείνει στα χείλη λίγο αλάτι. Τέτοια εμμονή στο αλάτι στα χείλια δεν έχω ματαδεί. Θα το τσεκάρω στον Καζαμία.
    Όλα θα τελειώσουν μέσα στο επόμενο λεπτό. Και ΄γω μαζί. Μ’ ένα ανεπανάληπτο φιλί, ένα ξαφνικό μακελειό…Λερωθήκαμε από το αίμα ρε συ βυτίο, έλεος με την πουτάνα την άνοιξη, βαλτοί είστε όλοι πρωί πρωί να εγκληματίσουμε μέρες που είναι; Μετανοείτε!
    Λες να μην καταλάβαμε, ποιος είσαι ο Κ ή ο Μ, ή και οι δύο;

  3. @ δύτη, εμ, επηρεάζομαι απ’ τους καλύτερους.

    @ gas, δεν είμαι κανείς απ’ τους δύο. τρου.
    αν έγραφα για μένα αυτή τη στιγμή, δε θα υπήρχε άλλη πιθανότητα, μόνο το μακελειό 🙂

  4. Mafalda

    Εγώ πάντως είμαι με το μέρος της «ανάλαφρης». Η μόνη που έχει πιάσει σωστά το νόημα της άνοιξης. 😉 (βροχές, μακελειά και χαζά … α μα πια! )

  5. K και Μ, τι θα κάναμε αν δεν υπήρχε κι αυτή η πουτάνα ;
    (την Ε δεν την ξέρω)

  6. από σήμερα, επιστροφή στη χαλαρότητα. deal.
    γειά σου μαφάλντα.

  7. Εγώ τώρα γιατί δάκρυσα; Από συγκίνηση ή…;

  8. Αυτά τα τρία κείμενα μου θυμίζουν λίγο ένα βιβλίο του Γκανά, το οποίο πιστεύω πως θα σου αρέσει: «Γυναικών μικρές και πολύ μικρές ιστορίες» (εκδ. Μελάνι). Ιδίως η δεύτερη ιστορία. (http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=3042)

  9. Ε ναι, εννοείται πάντα με την άνοιξη και για να είμαι ειλικρινής πάντα με τέτοιου είδους γυναίκες. Ικανές για μεγαλεία κ αποθέωση. Ή για μακελειό. Τέτοιες οι περιπτώσεις στις οποίες έπεσαν οι Κ και Μ.

    @ vegasthedog, κάτι δικό σας θυμηθήκατε, είναι σίγουρο.

  10. @Γιώργο κατσαμάκη, το έχω πάρει αλλά το έσω κοιτάξει μάλλον διαγώνια, μέσα στο λεωφορείο. Το έσω σκοπό να το δω προσεκτικότερα

  11. Mafalda

    Βάλε λίγο πιο κάτω και προς τα δεξιά το τρίτο δάχτυλο στο αριστερό χέρι. Είναι ένα κουμπάκι σημαδεμένο με το «Χ»! :Ρ

  12. Α, ωραίος, πολύ ωραίος.

    «Ο Κ. στο μπαρ»; Ποιο μπαρ;

  13. a passer by


    κατα τα αλλα προσυπογραφω το σχολιο του φαν της blondie

  14. Θα μας πείτε, κύριε, το όνομα του μπαρ ή περιμένετε να σας σπονσοράρουνε πρώτα;

  15. @mafalda, έλσ μωρ΄ς γισ ένα λάυος τώρα θα κάνουνε έρσι.

    @ a passer by, «βάζει παντού φωτιά»

    @ Σραόσα, η αρχική μου εικόνα είναι απ’ το μωσαϊκό του μπαρ «Κλουβί» στα Πετράλωνα.
    Καλό είναι, να πάμε την επόμενη φορά.
    Επίσης καλό θα ήταν να με σπονσοράρουνε. Πολύ καλό μάλιστα.

  16. Φουσκοδεντριές,έλεγε ο παππούς μου.
    (Θα σας κάνω παραγγελιά ένα rural.Χαλιέμαι με τους urban legends εδώ κάτω.)

  17. έμενα ξέρεις τι μου έμεινε από όλη αυτή την ποίηση… Αυτό το γαμημένο «τόσο όσο».

  18. Διαβάζοντας αυτό «Όμως, είναι όλος χέρια, δάχτυλα, φιλιά.» το μάτι λίγο πιο κάτω διάβασε «κι αυτός είναι μόνο ένα [με] κοντομάνικο στη μέση ενός δρόμου». Στο κοπι πειστ ειδα πως άλλο γράφεις και άλλο διάβασα… κράτω το δικό μου όμως με αρέσει πιο πολύ 😛

    Υ.Γ. 1 Είσαι πολύ ρομαντικός, το ξέρεις;
    Υ.Γ. 2 Στο «Κλουβί»;;;; Ρε μπας κ σε ξέρω;;; (Πάω συχνά εκεί)

  19. Το ξέρω το Κλουβί ρε! Να πάμε.

  20. Γειά σας Σελιτσάνε. Καλά τα έλεγε ο παππούς σας.
    (στα αγγλικά δεν μπορώ να κάνω τπτ)

    @ράδιο σοσιάλε, εμπρός για νεές ήττες για νέες συντριβές. Λέμε.

    @happy hour, ωραία η εκδοχή σου.
    Λες; Κ χτες εκεί ήμουν.

    @ κερνάς πάνσοφε κ φύγαμε.

  21. alex

    Το πιο μαγικό από το μαγικό σου post είναι η φωτογραφία (λόφος Σικελίας;)

  22. alex, όχι δα. Καλλιθέα, πίσω απ’ την Πάντειο.

  23. alex

    Αυτό ακριβώς εννοώ, ο λόφος Σικελίας ξεκινάει από το Πάντειο και καταλήγει στο Ελ Πάσο.
    Από κάτω από την ιδιαίτερη αυτή πολυκατοικία που απεικονίζεται στη φωτογραφία βρίσκεται ένα τεράστιο πάρκινγκ, έτσι δεν είναι; Και είναι από τα λίγα σημεία στην Αθήνα, σε επίπεδο δρόμου, που μπορείς να δεις ταυτόχρονα Ακρόπολη, Φιλοπάππου, Λυκαβηττό.
    Το γνωρίζω καλά το μέρος, γέννημα-θρέμμα Χαροκοπιώτης και αστικός περιηγητής γαρ! Είναι ένα από τα πλέον μαγικά μέρη στην Αθήνα και επίτηδες δε βάζω εισαγωγικά στο μαγικά…

  24. πειράζει που το «οριακό εδώ και τώρα» μου θύμισε το «παράπονο στη φράση εδώ και τώρα»;

    όμορφες ιστορίες!

  25. @ alex, ναι ναι ακριβώς αυτό είναι το σημείο. Δεν ήξερα ότι λεγόταν Σικελίας και πήγε αλλού ο νους μου. Μαγικό δε λες τίποτα.

    @ green onion, τί να πειράζει. και σαββοπουλικοί είμεθα και το συγκεκριμένο κομμάτι ειδικά είναι εξαιρετικό.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s