δέκα είναι λίγες

Το παιχνίδι που άρχισε ο Πάνος, οδήγησε σε άλλο ποστ και σε μια ωραιότατη συζήτηση στην καντίνα σοσιάλ. Όταν πρόκειται να χαζέψω με λίστες δεν κρατιέμαι, οπότε οι δέκα αγαπημένες μου ταινίες.

Hiroshima mon amour.

Έβαλα βαριεστημένα το dvd και καθηλώθηκα όσο λίγες φορές. Η αρχική αφήγηση νομίζω ότι είχε μετατρέψει τα πόδια μου σε ρίζες, έτσι που δεν μπορούσα παρά να μείνω εντελώς ακίνητος. Έμεινα παγωμένος μέχρι το τέλος. Νομίζω ότι πρέπει μέχρι και η ανάσα μου να έβγαινε με προσοχή. Σπάνια τέτοια αίσθηση με έχει πιάσει, ίσως μια δυο φορές στο θέατρο.

Sideways.

Αν όχι για τίποτα άλλο, για την σκηνή στην οποία ο Paul Giamatti τρέχει στον αμπελώνα, αδειάζοντας ταυτόχρονα μια ολόκληρη μποτίλια. Γιατί επίσης μου φέρνει ακριβώς την ίδια αίσθηση με το στίχο του Καρυωτάκη για τη σιδερένια πυγμή που υπάρχει στον ουρανό. Γιατί όσο περνάνε τα λεπτά, οι εικόνες γίνονται πικρή γεύση και μένουν στο στόμα σου. Γιατί ο Σιοράν  έγραψε: «κάθε ύπαρξη είναι ένας κατεστραμμένος ύμνος».

Head on.

Όλες οι ταινίες του Φατίχ Ακίν μου αρέσουν, γιατί μιλάνε για ανθρώπους οριακούς, ζορισμένους, παθιασμένους, έτοιμους να παραιτηθούν ή να σωθούν. Όλα αυτά χωρίς ψευτοεφέ, τρικ και περίεργα καμώματα. Ζωή όπως είναι, κατευθείαν στα μούτρα μας. Δεν μιλάω για σκληρό ρεαλισμό, αλλά για την καθημερινή μαγική πραγματικότητα. Υπέροχη, τραγική, παράλογη, μάταιη, γελοία και γεμάτη έρωτες.

In the mood for love.

Για τη σκηνή στα σκαλοπάτια και τον τρόπο που τα δύο σώματα προσπερνούν το ένα το άλλο. Όλος ο Wong Kar Wai θα μπορούσε να είναι σε οποιαδήποτε λίστα. Είτε επειδή είναι ο μόνος – νομίζω – που έχει καταφέρει να δείξει με τέτοιο τρόπο το πρόσωπο της Zhang Ziyi, είτε επειδή έχει δώσει το επεισόδιο Strathairn – Weisz στο Blueberry nights.

High Fidelity.

Η ταινία που έχω δει περισσότερες φορές στη ζωή μου. Θα την βγάλω απ’ τη λίστα όταν καταφέρω μια φορά να την παρακολουθήσω, χωρίς να σηκωθώ να χορέψω στο τέλος με το let’s get it on.

Monty Python and the Holly Grail.

Ναι το ξέρω, το Life of Brian είναι πιο βαθύ, πιο αστείο, πιο αιχμηρό. Δεν έχει όμως τις σκηνές με τους Γάλλους ή τους χωρικούς. Και είναι η πρώτη ταινία των Monty Python που είδα.

Δεκαπενταύγουστος.

Άντε να διαλέξεις τώρα μια ταινία απ’ όλες των Γιάνναρη και Οικονομίδη. Αδύνατο. Άρα απλά ο Δεκαπενταύγουστος, για την αντίδραση του Χειλάκη στο «θέλω παιδί» της Μουτούση και γιατί ως τότε δεν είχα ξαναδεί την Τζήμου. Βέβαια, ίσως αν ήμουν λίγο πιο ειλικρινής, εδώ θα έβαζα τα «Φτηνά Τσιγάρα». Ναι, η ταινία μοιάζει ώρες ωρες εξεζετημένη, υπερβολικά στιλιζαρισμένη, κουλτουριάρικη. Αλλά παραμένει μια ποιητική ματιά ταυτόχρονα γειωμένη και υπερβατική,  μεγαλόστομη και υπαινικτική. Αν ο Χαραλαμπίδης έκανε μια κάπως καλύτερη επιλογή στο βασικό γυνακείο ρόλο, θα την έβαζα με κλειστά μάτια.Και πάλι όμως δεν ξεφεύγεις εύκολα απ’ όσους δηλώνουν συλλέκτες στιγμών, όπως ο πρωταγωνιστής. (πρόσφατα φίλη, μου επεσήμανε ότι την ίδια φράση χρησιμοποιεί ο Μπελ, στις απόψεις ενός κλόουν, απ’ τα πολύ αγαπημένα μου βιβλία)

Η εαρινή σύναξις των αγροφυλάκων.

Τρίτη λυκείου και η απόγνωση για τις πανελλήνιες έχει ανέβει στο λαιμό και ετοιμάζεται να βγει με βρισιές, μεθύσια και παραιτήσεις κάθε είδους. Είναι Παρασκευή βράδυ και ξαφνικά μπροστά στα μάτια μου, η Χίος, τα κορίτσια και οι τέσσερις εποχές χορεύουν και απ’ την οθόνη ορκίζομαι πως στάζει μέλι. Η ταινία τελειώνει και αιωρούμαι καμιά δεκαριά μέτρα πάνω απ’ το έδαφος. Στην ατμόσφαιρα μπορώ να νιώσω μια ελαφρότητα μαγική, απ’ το διπλανό διαμέρισμα ακούγονται εναλλάξ φλογέρες και βιολιά και αύριο στο διαγώνισμα του φροντιστηρίου είναι σίγουρο ότι θα συναντήσω την ωραιότερη γυναίκα αυτού και του επόμενου σύμπαντος. Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι παρακολουθώ με δέος και απαράμιλλη ηρεμία, εκρήξεις ομορφιάς σε κάθε γωνία. Δεν υπάρχω στην Αθήνα. Είμαι ο φύλακας στη σίκαλη, ο αγροφύλακας της Θολοποτάμου, ο αστερίας στο βυθό της θάλασσας. (Κλέβω, γιατί μπορώ, και τοποθετώ παρέα, διακριτικά, λίγο πιο πίσω την Αγέλαστο Πέτρα).

Manhattan ή Annie Hall.

Rosario Dawson ή Jennifer Connely; Αμοργός ή Αστυπάλαια; Κουνέλι στιφάδο ή κόκορας κρασάτος; Μακροβούτι ή ύπνος στην αμμουδιά; Το ξέρει και ο τελευταίος πεντάχρονος, ορισμένα ερωτήματα είναι αδύνατον να απαντηθούν οριστικά.

Ascenseur pour l’échafaud.

Φυσικά το «Le feu follet» θα σε κλονίσει. Εννοείται πως στη σκέψη και μόνο του «Les 400 coups» χαμογελάς ακόμη περίεργα. Αλλά στο Παρίσι δε θες να πας για το St. Germain, την Μονμάρτη, το Pompidou ή τα βιβλία που αγοράζεις κατά μήκος του Σηκουάνα. Θα μπεις ξανά και ξανά στο αεροπλάνο γιατί εκείνη η απίθανη γυναίκα, η Jeanne Moreau, για την ύπαρξη της οποίας εκφράζονται ακόμη αμφιβολίες, περπάτησε στους δρόμους της πόλης. Περπάτησε μάλιστα με μια τέτοια μελωδία στ’ αυτιά σου. Συνεπώς, δεν έχει σημασία πως βάφτισαν εκείνο το μέρος. Παρίσι το είπαν; Παρίσι. Εσύ, για την J. Moreau θα πας έτσι κι αλλιώς. (συγχωρείστε μου το β’ πρόσωπο, για μένα μιλούσα).

***

Άθλιε εαυτέ, εσύ και οι λίστες σου απορώ τι είδους δικαιολογίες θα βρεις που άφησες απ’ έξω ένα σωρό ταινίες. Το «Who’s Afraid of Virginia Woolf?» και «τα φτερά του έρωτα». Όλο τον Eastwood (ας έβαζες τουλάχιστον το «million dollar baby» ή το «unforgiven» ή ακόμη καλύτερα τις «σημαίες των προγόνων μας») και όλο – άκουσον άκουσον – το Mike Leigh (ειδικά αυτό το τελευταίο, απορώ πως έγινε). Ούτε ένας Ken Loach, ούτε τη «λεπτή κόκκινη γραμμή» του T. Malick, ούτε τη Λάμψη, ούτε το «Fight Club», ούτε το «Revolutionary Road», ούτε το «the Arrangement».

Αλλά αυτά δεν είναι τίποτα. Το ενοχλητικό δεν είναι τόσο ότι δε χώρεσε το 8 ½ , αλλά το «Dolce Vita». Εκεί, εντελώς ξαφνικά, εμφανίζεται για πρώτη φορά,  καθισμένη σε ένα τεράστιο τραπέζι, η Anouk Aimée. Παραδόξως αμέσως μετά αυτό το πλάνο, η ταινία συνεχίζει να παίζει, οι ηθοποιοί επιμένουν να μιλάνε και ο κόσμος δεν σταματάει να γυρίζει. Αληθινό σκάνδαλο. Η ζωή συνεχίζεται ακόμη και χωρίς την Anouk Aimée του «Dolce Vita».

Τουλάχιστον αν ήμουν λίγο πιο σοβαρός θα έπρεπε να βρω τρόπο να χωρέσω την «Έβδομη σφραγίδα». Όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά επειδή στο μυαλό μου η ταινία βρίσκεται στο ίδιο σημείο με το «ταξίδι στην άκρη της νύχτας» του Σελίν. Όταν διάβαζα το συγκεκριμένο βιβλίο, γύρω στην εικοστή σελίδα, σταμάτησα, το έκλεισα και σκέφτηκα ότι αυτή τη στιγμή διαβάζω κάτι σπουδαίο, κάτι αληθινά αριστουργηματικό. Ανεξαρτήτως γούστου, την ίδια αίσθηση είχα ήδη απ’ την αρχή της έβδομης σφραγίδας. Έλεγα άνοιξε τα μάτια σου. Δεν είναι έργο ανθρώπινο αυτό, είναι κάτι περισσότερο, είναι κάτι τρομερό αυτό που βλέπεις στην οθόνη απέναντι.

Για την απουσία Δαμιανού και Τσιώλη αναλαμβάνω την υποχρέωση να  αυτοτιμωρηθώ.

Advertisements

71 Σχόλια

Filed under κινηματογραφικά

71 responses to “δέκα είναι λίγες

  1. Ντε και καλά να με βάλετε να γράψω κι εγώ ποστ, όλοι σας. Αλλά όχι. Τα ‘πα στον Σραόσα, τι να ξαναλέω τώρα. Και ναι, να αυτοτιμωρηθείς.

    Οι «Σημαίες των προγόνων» σ’ άρεσαν περισσότερο από τα «Γράμματα απ’ την Ιβοζίμα»;

  2. για να είμαι ειλικρινής τα γράμματα μου φάνηκαν καλύτερα ως ταινία.
    αλλά το θέμα των σημαιών μου φάνηκε πιο οικείο, το είχα πιο πολύ, με συγκίνησε πιο πολύ. Δλδ αν είχα και τα δύο dvd μπροστά μου τώρα, θα έβλεπα τις σημαίες.

    (έχεις μέχρι την Κυριακή το βράδυ. κι αυτό επειδή είμαι επιεικής)

  3. Αχ βρε βυτίο, αυτή η μετάβαση από την (4) στην (5) είναι λίγο περίεργη… Ωραία η λίστα σου, ίσως ακολουθήσει το part II κάποια στιγμή, μ’ όσες άφησες εκτός!! (Αλλά ο Κεν Λόουτς οπωσδήποτε να μπει στη δεύτερη δεκάδα…)

  4. @τραμ21,
    μη με γεμίζεις τύψεις τώρα για τον Λόουτς. ήδη ασθάνομαι άσχημα 🙂
    εντάξει, πάντως η σειρά δεν έχει να κάνει με αξιολόγηση κάποιου είδους, τυχαία είναι.

  5. Κοίτα: για το Οχτώμισυ έχω γράψει, για το Ζυλ και Τζιμ έχω γράψει. Για τον «Τρίτο άνθρωπο» το σκέφτηκα, αλλά ξέρεις τι γίνεται, αδύνατο να γίνει χωρίς σπόιλερ.

    Μια και ανέφερες την Έβδομη Σφραγίδα, ωστόσο, που την ξανάδα τις προάλλες, σου θυμίζω αυτό:

  6. δεν πειράζουν τα σπόιλερ. μην ψάχνεις για δικαιολογίες. στρώσου.
    καλά το tachydrama τουλάχιστον εξαιρετικό.

  7. ανυπόμονα παιδιά εσύ και ο Σραόσα μου κάψατε τα καλέσματα
    (για στρέητ καλό γούστο έχεις;-)

  8. τί δουλειά έχουμε εμείς οι ταπεινοί με τους γίγαντες (ολντ κ ggl);
    τί δουλειά έχουμε εμείς οι στρέιτ με το γούστο;

  9. να δειτε με τον Σραοσα το Μαριενμπαντ

    εσυ θα το λατρεψεις (ειναι του σκηνοθετη του Χιροσιμα μον Αμουρ) ο Σραοσα θα βγαλει φλυκταινες απο τον εστετ φορμαλισμο (που ποτε δεν υπηρξε πιο ερωτικος απο οτι εδω)

  10. Παραντζάνωφ; Αιζενστάιν; Μπονιουέλ; Βισκόντι; Ταρκόφσκι; Ο μοντιέ Ταρκόφσκι όχι; Κουροσάβα; Πού είναι ο Κουροσάβας σου ε;;;; Ε ναι τελικά δεν φτάνουν δέκα 😉

    (επίσης είμαι σίγουρη ότι σ’ αρέσουν κι οι ταινίες του Τατί, μεσιέ Ιλό, ε ή κάνω λάθος; )

  11. Βυτίο, αδύνατον: γραπτό για τον Τρίτο άνθρωπο χωρίς τη σκηνή του τέλους δεν γίνεται. Και η σκηνή του τέλους (λινκ-σπόιλερ), όπως και μια άλλη στη μέση με το παράθυρο που ανοίγει μέσα στη νύχτα και φωτίζει… κάτι, είναι σπόιλερ, πώς να το κάνουμε. Τι να γράψω, ότι το έχω δει είκοσι φορές; Άσε.

  12. @g, το έχω γενικώς στα υπόψη Πάνε. νομίζω πέρσι ή πρόπερσι το είχαν παίξει και στα θερινά. Αλλά αφού το λες κι εσύ να το επισπεύσω.

    @ Happy hour,
    βισκόντι νο. ταρκόφσκι έχω δει ελάχιστα, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι δεν.
    Μπουνιουέλ ίσως, και συγκεκριμένα την ωραία της ημέρας ή ακόμη καλύτερα τη Βιριδιάνα. Κουροσάβα μ’ αρέσει αλλά όχι σε τέτοιο σημείο. Δλδ αντιλαμβάνομαι σε στιγμές το μεγαλείο, αλλά δεν θα μιλούσα για αγαπημένη ταινία. Τατί μ’ αρέσει (πχ. οι διακοπές), αλλά κι εκεί δεν μπορώ να πω ότι έχω εντρυφήσει.
    Αλλά είπαμε 10 είναι λίγες. Και τί Αιζενστάιν μου λες, εδώ ξέχασα να βάλω το cape fear, που όταν ήμουν δεκαέξι το έβλεπα μέρα παρά μέρα.

    @ Δύτη και πάλι, σου λείπουν αν δεν κάνω λάθος, έξι ταινίες για τη δεκάδα. Άμα βαριέσαι δε σε πιέζω. Απλά η δεκάδα του θείου μου θα είχε ενδιαφέρον 🙂

  13. άλλες έξι; Στάλκερ, Πέρασμα του Μίλερ, Καλοκαίρι με τη Μόνικα, Έρωτας στη χουρμαδιά, Πολίτης Κέιν (εναλλακτικά, ο Κύριος Αρκάντιν), Ο νεκρός, Ιβάν ο Τρομερός, ο Καζανόβα του Φελλίνι… ουφ, δέκα είναι λίγες πολύ λίγες, όπως λες.

  14. Ναι, σε προλαβαίνω, η δεκάδα του θείου είναι σχεδόν όλη ασπρόμαυρη, και -ωχ θε μου- μόνο τρεις ταινίες από την τελευταία, χμ, εικοσαετία. Και όμως δεν έχω καν κλείσει τα σαράντα.

  15. τελικά ο εστέτ εαυτός σου κερδίζει στα σημεία. 😛

  16. δύτη, πέρασμα του μίλερ, πολίτη κέιν, νεκρό τα βλέπω.
    η μόνικα όμως μου πέφτει κάπως βαριά θαρρώ.
    επίσης γι’ αυτό είσαι ωραίος, για τον έρωτα στη χουρμαδιά.

    @ κροτ, αν είμαι εγώ εστέτ, ο δύτης τί είναι, που έχει ξεχάσει να αλλάξει δύο δεκαετίες;

  17. Καλησπέρα (βροντοχαιρέτησε ο Σραόσα).

    Ευλογώ αυτή τη λίστα και τις παραφυάδες της. Ντρέπομαι που ο Βυτίος θυμήθηκε όσες ξέχασα, όπως το «Γη κι Ελευθερία» ή η «Ιβοτζίμα» (για να την οποία έγραψα ποστ το οποίο δε θα λινκάρω για να μη στραβώνουν μερικοί). Αλλά για να τις ξέχασα, ποιος ξέρει, θα υπάρχει λόγος. Ψυχολογικός.

    Λολίτα, με το Μάριενμπαντ έβγαλα φλύκταινες. Το είδα στο σινεμά το 2003. Αν αυτό το ανελέητα και θεόστεγνα διανοητικό ΠΡΑΜΑ ήταν ερωτικό, τότε, οκέι, de gustibus kolokythopita. Όπως πάντα.

    Ο Δύτης να φτιάξει τη δική του λίστα (μουρμούρισε ξινά ο Σραόσα) και να πάψει να τσιμπολογάει δώθε κείθε, τήδε κακείσε

  18. autre

    Εστέτ ξε-εστέτ να δεις το Μάριενμπαντ

  19. Την έφτιαξα τη δική μου λίστα, κουμπάρε. Αλλά για να μη με λέτε εστέτ, πάρτε και Ιντιάνα Τζόουνς (ιδίως 1 και 4) και Πόλεμο των Άστρων και Ωραία των Αθηνών. Να.

  20. Επίσης, αν ο Λολίτας θέλει να καλέσει, να καλέσει επί της ουσίας: de minimis non curat Sraosha.

    («Ευτυχώς είμαι ανώνυμος», σκέφτηκε ο Σραόσα, «τέτοιες παπαριές δε θα μπορούσα να της πω επωνύμως. Όχι εύκολα, δηλαδή.»)

  21. Επίσης: βλέπω ότι κανείς σας δεν έχει δει το Zoolander.

  22. Μόνο το ίδιο το Βυτίο κατάλαβε πως εκείνον αποκαλούσα εστέτ!
    Μου αρέσουν οι άνθρωποι με αυτογνωσία -και όποιος έχει τη μύγα κλπ κλπ. 🙂

    Μα, ούτε ένας Κουστουρίτσα? Ούτε ένας ΑΛμοδοβάρ? Πουθενά; Ούτε έτσι για δείγμα; Απο κανέναν;

    Τι δουλειά έχω εγώ μαζί σας, ω θεοί;

    Βυτίο, ο Δύτης είναι ακαδημαϊκός, άλλη κατηγορία. Εσύ είσαι εστέτ.

  23. Κροτ, ο Δύτης δεν είναι ακαδημαϊκός. Δεν είναι καν πανεπιστημιακός. Είναι ένας φτωχός ιστορικός.

  24. Ο ακαδημαϊσμός, Δύτη μου, δεν είναι θέμα επαγγελματικής ιδιότητας. Είναι state of mind. 🙂

  25. Και άντε, πάρτε νάχετε όλοι 🙂 . 1.44′ κρατάει, δεν είναι πολύ. Βάλτε πλήρη οθόνη:

  26. καλως ήρθες άρχοντα Σραόσα // λέω υποταχτικά κ με ένα ελαφρύ τρεμούλιασμα στη φωνή. Συμφωνώ ως συνήθως με τον ευγενικό αλλά αυστηρό τρόπο με τον οποία βάζεις τον δύτη στη θέση του.
    Ως προς το Ζουλάντερ τώρα. Όταν βλέπω τον Μπεν Στίλερ εύχομαι να είχα επιτέλους αγοράσει εκείνο το ρόπαλο του μπέιζμπολ.

    @ autre, να και ένας άνθρωπος που εμπιστεύομαι κανονικά στα γούστα. Αυτό είναι πείστικα.

    @ δύτη, το ωραία των Αθηνών είναι φάουλ. Άμα αρχίσουμε να βάζουμε παλιές ελληνικές κωμωδίες εγώ θέλω καμιά ντουζίνα ποστ.

    @ κροτ, έχεις δίκιο, είμαι απαράδεκτος.
    Αλμοδοβάρ ??? Μπα. Με το ζόρι και τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά, το μίλα της. Πέραν τούτου τίποτα το συγκλονιστικό. Not my cup of tea.
    Κουστουρίτσα μια απ’ τα ίδια. Δεν τρελαίνομαι, παρόλο που όταν είχα δει τον καιρό των τσιγγάνων μου είχε αρέσει αρκετά.

  27. Το Μάριενμπαντ τον παίρνει (με την κακή έννοια). Ο Δύτης να αφήσει τα ψόφϊα.

  28. Αλμοδοβάρ ούτε γω. Αλλά ο Καιρός των τσιγγάνων τα σπάει.

  29. Αλμοδόβαρ: Mala educación και, ίσως, Carne tremula. Τα άλλα είναι μαλακίες.

    (Έχουμε ανοίξει την πιο άκυρη, ανούσια και άκυρη συζήτηση που μπορούν να κάνουνε λαμπροί μπλογκάνθρωποι, όμως.)

  30. τώρα παλεύει ο καλός και ο κακός μου εαυτός. Να δω τον τρίτο άνθρωπο απόψε ή το Μαριενμπαντ; Ή να πέσω για ύπνο στεγνός και άτεχνος;

  31. Το Μίλα της είναι το χειρότερό μου. Θα έβαζα το Mala educacion, τα Ψηλά τακούνια, την Κίκα, το Volver (κι ας παίζει αυτή η ηλίθια η Πενέλοπε).

    Και στο μυαλό μου είχα το Underground και όχι τον Καιρό των τσιγγάνων.

    Και δεν αναφέρω καν την απουσία του Κιούμπρικ, για να μη θυμώσει ο άρχων Σράοσα και φύγω με τις κλωτσιές από εδώ μέσα.
    Κι ακόμη, πού είναι ο Γούντυ Άλλεν, αδέρφια;

    Προφανώς δεν είμαι αρκετά ονειροπαρμένη. Επίσης, παρατηρώ πως είμαι η μόνη γυναίκα στην κουβέντα: μπορεί και να είναι θέμα φύλου.

    Πού είναι ο φίλος σου ο Μάνος, ρε Βυτίο, να με κατακεραυνώσει για την αυθάδειά μου; 🙂

  32. Βυτίο, πέσε για ύπνο. Ή πήγαινε για μπύρες.

    Σράοσα, είναι όντως ανούσια η συζήτηση. De gustibus που λες κι εσύ. Αλλά ντάξει ρε παιδί μου, to know us better κι έτσι.

  33. Απο «το χρώμα του ροδιού» (σεργκέι παραντζάνωφ) βρήκα μόνο αυτό

  34. κροτ την απουδία γούντυ που την είδες;
    μες στη δεκάδα Manhattan ή Annie Hall.

    έχετε ένα κάποιο δίκιο. σταματάω τη συζήτηση. Με περιμένουν και κάτι λαμπρά πιάτα στο λαμπρό μου νεροχύτη.

  35. Ασ’ τα πιάτα και δες ξέρεις ποιο. Εγώ έχω φτάσει ήδη στη φοβερή σκηνή της μέσης.

  36. Μα, Κρότκαγια, υπάρχουν τόσοι ωραίοι τρόποι να γνωριστούμε. Θα τσακωθούμε για τ0ν Κιούμπρικ;

  37. happy hour, οκ αλλά δεν μπορώ να βγάλω συμπέρασμα έτσι προφανώς. θα το ψάξω.

    εσείς οι υπόλοιποι. πάω να εκτελέσω οδηγίες δύτη. το αποφάσισα.

  38. Σράοσα, δεν θα τσακωθούμε, απλώς θα ανταλλάξουμε απόψεις. Εγώ δεν τσακώνομαι για τέτοια.
    Αν θέλετε πάντως, μιλάμε για μουσική, εκεί μάλλον δεν θα τσακωθούμε. 🙂

    Βυτίο σου ζητώ συγγνώμη, το παρέβλεψα (επίσης αναφερόμουν και στους τρεις σας -μόνο εσύ ανέφερες Γούντυ). Και μην πλύνεις πιάτα τώρα παιδί μου, παρασκευή βράδυ, είσαι με τα καλά σου; Καλύτερα να δεις Κουροσάβα!

    Χάππι, α είσαι κι εσύ εδώ, ωραία. Είχα αρχίσει να νιώθω λες και μπήκα παράνομα σε οικοτροφείο αρρένων.

  39. βρήκα κι αυτό

    καληνύχτα!

  40. Eγώ έχω να πω ότι αν από την οθόνη στάζει μέλι, χαλάλι όλα τ’ άλλα. Δεν θα χρειαστείς ποτέ ναρκωτικά, τα έχεις εσωτερικευμένα.

  41. Τώρα θυμήθηκα και το Pillow Book του Γκρηναγουέι. Αν διάλεγα μια ταινία του, αυτή θα ήταν. Την είχα δει στο Φεστιβάλ, στη Σαλονίκη, και είχα μείνει άφωνος.

  42. Vasilis

    παραδέξου δημόσια οτι το ΒΕΟWOLF
    (1999) θα σε στοιχειώνει για πάντα..

  43. όσα και να γράψεις, πάλι ένα θα το αφήσεις απ’ έξω
    και μόλις θυμηθείς να το βάλεις κι αυτό, σαν υπεράριθμο, στη λίστα θα σου ‘ρθει στο μυαλό κι άλλο ένα, δεν έχει τελειωμό αυτό

    είσαι εστέτ όμως, πώς να το κάνουμε ; ))

  44. Παράθεμα: 10 Scary Movies | a/man/called/kkmoiris

  45. Παράθεμα: Η τρίτη ταινία « ο δύτης των νιπτήρων

  46. Έκανα τον εστέτ, πέταξα και λίγο Σπίλμπεργκ ενδιάμεσα, ας παραστήσω λίγο και τον εναλλακτικό (μπρρ) και ας μνημονεύσω Ζενέ και Καρό: Η πόλη των χαμένων παιδιών.

  47. Mafalda

    Για να μιλήσει κι άλλη μια γυναίκα, εκτός από την παρατήρηση ότι δεν μπορεί να υπάρχει δεκάδα που να μην έχει μέσα ΟΥΤΕ ΜΙΑ Ιταλία (και δεν εννοώ μόνο Φελίνι, Παζολίνι, Μονιτσέλι, αλλά τά’ παμε χτες αυτά), κατά τα άλλα, συμφωνώ σχεδόν σε όλες τις επισημάνσεις της Krotkaya (ακόμα και στις πιο λεπτές διαφοροποιήσεις!). Και ναι, είμαι ο άνθρωπος που έχει δει το Zoolander και του άρεσε, αλλά …. όχι και στη δεκάδα φορ χέβεν’ς σέικ! Αλλά όπως λέω κι εγώ ομοθυμαδόν μετά του έγκριτου Sraosha : de gustibus κολοκυθόπιτα. @Krotkaya: Εκτός του Underground, για τον Μπαμπά που λείπει ταξίδι σε δουλειές τί λες; Δείχνεις άνθρωπος με κατανόηση, γι΄αυτό σε ρωτάω!

  48. Και κάτι τελευταίο: του Σολάνας, το ελληνιστί λεγόμενο «Τανγκό του έρωτα» (el exilio de Gardel). Μαγικός ρεαλισμός στη μεγάλη οθόνη. Ταινιάρα. Και η μουσική.

  49. arcades

    Προσυπογράφω το «Τανγκό του έρωτα» και χαιρετώ τη χρησιμότερη σε μένα από τις διαθέσιμες δεκάδες: δεν έχω δει τις μισές ταινίες. Σκεφτόμουν ότι το κατάλληλο και χαλαρό νούμερο για λίστα είναι 100, αλλά προσωπικά μάλλον θα στέρευα στις τριάντα με σαράντα λόγω μνήμης -την επόμενη φορά βέβαια θα θυμόμουν διαφορετικές.

  50. vasvas

    Les regles du jeu. Λόγω τρίτου ανθρώπου εικάζω ότι θα αρέσει και στο Δύτη.

    όσο για αυτό: «Άμα αρχίσουμε να βάζουμε παλιές ελληνικές κωμωδίες εγώ θέλω καμιά ντουζίνα ποστ», θα σας παραλάβει ο Radical Desire… (Θα ορκιζόμουν ότι εκτός από αυτό είχα διαβάσει ένα ακριβώς για το μικροαστισμό και καθεστωτισμό της ελληνικής κωμωδίας της χρυσής περιόδου, αλλά δεν το βρίσκω…)

  51. To ‘Songs from the second floor’ ίσως και να σας αρέσει αρκετά. Ίσως και πολύ.

  52. Vasvas: ναι, ο Κανόνας του παιχνιδιού, το θυμάμαι. Από τις ταινίες που βαριέσαι όταν αρχίζουν, και όταν τελειώνουν λες «μα τι είδα τώρα»…

  53. @ old boy, ότι κι αν στάζει η οθόνη, αποδεικνύεται λίγο. η πραγματικότητα θέλει ναρκωτικά.

    @ Vasilis, το παραδέχομαι δημόσια χωρίς κανένα πρόβλημα. Επίσης στο σινεμά Αστέρια στην Κομοτηνή είχα(με) δει τα Βίτσια Γυναικών. Και οι δύο ιδιαίτερα σημαντικές ταινίες. Τις ψάχνω να τις κατεβάσω να βλέπω κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ από λίγο.

    @ κ. Μοίρη, έτσι είναι. σαν τα κεράσια. τραβάς απ’ το μπολάκι αλλά δεν μπορείς ποτέ να πιάσεις μόνο ένα.
    Εσείς πάντως, δεν ξέρω αν είστε εστέτ, σίγουρα είστε όμως ατρόμητος. Και fiction ταινίες τρόμου και πραγματικές; Αν είδατε τις νοικοκυρές για πάνω από τρία λεπτά, είστε ικανός για όλα.

    @ Μαφάλντα, γενικώς πάντως δεν με εξιτάρει η Ιταλία, ούτε σαν κινηματογράφος, ούτε σαν χώρα, ούτε σαν ποδόσφαιρο, ούτε σαν τίποτα. Not my cup of tea.

    @ a passer by, σωστός. κι αυτό έχει γράψει πολλά χλμ στην οθόνη.

    @ arcades, το τανγκό δεν το έχω δει. κι αυτό στα coming next λοιπόν.
    πάντως ναι υπάρχει κ ένα ζήτημα μνήμης. συζητάς και σου λένε μια ταινία και λες απορώ πως την είχα ξεχάσει κλπ

    @ vasvas, τον είχα διαβάσει και τότε τον radical και ως συνήθως είναι πολύ ενδιαφέροντα όσα γράφει. Και σίγουρα σ’ αυτή τη ντουζίνα ποστ μεγάλο μέρος θα έπιαναν οι ταινίες του Βέγγου. Καταλαβαίνω τα περί μικροαστισμού, αλλά οι αυθόρμητες ατάκες και το υπόγειο χιούμορ ορισμένων απ’ αυτές τις ταινίες δε με αφήνει να τις απομυθοποιήσω.

    @ Ξυπόλητε πρίγκηπα, το ψάχνω στο βίντεο κλαμπ καιρό. Όλο μου λέει θα το φέρει ο άνθρωπος κι όλο το περιμένω. (Ή για να είμαι ειλικρινής το ξεχνάω και μετά από καιρό επανέρχομαι και το ξαναζητάω)

    @ Δύτη, σήμερα δε μιλάω σε καθεστωτικούς γραφιάδες της Αυγής. Από αύριο ξανά μαζί σου.

  54. Ω καθεστωτικότερε, το 8 1/2 και η Ντόλτσε Βίτα δηλαδή χώρεσαν μόνο λόγω Ανούκ Αιμέ; Άντε πάρε λίγη νάχεις λοιπόν (και Κλαούντια έχει):

  55. Ήρθα, είδα πολλά αγαπημένα, σε σχόλια και ποστ. Μα ούτε εδώ, ούτε στου δύτη, είδα Όζου.

  56. Ο Όζου (όπως και πχ ο Αλαίν Ρεναί -δεν απέφυγα τυχαία να πάρω θέση στα περί Μαρίενμπαντ) είναι στα αιώνια υπ’ όψη. Προς τιμήν του βυτίου να αναφέρω ότι, αν δεν κάνω λάθος, αποτελεί ένα από τα είδωλα του Τσιώλη.

  57. Για τον Τσιώλη δυσκολεύομαι να μιλήσω. Εκτός αν πω ότι είναι δυο Τσιώληδες και μείνω στον ύστερο. Αλλά θα έπρεπε να μιλήσω πρώτα για το Νικολαΐδη.

    Ο Όζου είναι κι ο αγαπημένος του Βέντερς. Ώχου, δεν μπορώ να τα βάλω σε σειρά…

  58. Είσαι κι εσύ της σχολής του Μότορα δηλαδή.
    Φυσικά για τον ύστερο Τσιώλη μιλάμε, εκείνον που συνειδητά ξέχασε ό,τι τεχνική είχε κατακτήσει ο πρώιμος. Αν και θυμάμαι ότι με είχε πολύ εντυπωσιάσει εκείνη η ταινία με τον Πρέκα δημοσιογράφο που του σπάει τα χέρια η μπουλντόζα (Η ζούγκλα των πόλεων, μάλλον). Ήμουν έντεκα-δώδεκα χρονών βέβαια.

  59. Zhang Ziyi λατρεμένη! οι εκφράσεις που παίρνειτ ο πρόσωπο της είναι ανεπανάληπτες, συγκινητικές..
    Οι απόψεις ενός κλόον το μοναδικό βιβλίο που διάβασα πάνω από μια φορά και ίσως ξαναδιαβάσω 🙂

  60. Μαφάλντα, ναι βέβαια, δεν ξέρω ποια από τις δυο να διαλέξω, αν και κλίνω προς το Undergound λόγω του διονυσιασμού της σκηνής του γάμου και του μονολόγου του Μπλάκυ μέσα στις φωτιές. Γενικά, όταν βγήκα από το σινεμά, ένιωθα πως είχα δει την καλύτερη ταινία της ζωής μου (αλλά παίζουν ρόλο και πολύ προσωπικοί λογοι).
    Πες μου ότι δεν σου αρέσει και ο Αγγελόπουλος, γιατί τότε είμαι το alter ego σου! 🙂

    Ρε Βυτίο, όλα not your cup of tea είναι πια! 😛

  61. Ε, και τώρα θα σου απαντήσει ότι δεν πίνει τσάι ούτως ή άλλως.

  62. Mafalda

    Βασικά είσαι πιθανότατα το alter ego μου όχι τόσο για τον Αγγελόπουλο (που πολύ λίγα μου έχουν κάπως αρέσει, πολλά με έχουν αφήσει αδιάφορη και μερικά με έχουν «διασκεδάσει» μέχρι τσαντίλας!, π.χ. Μεγαλέξανδρος και Μελισσοκόμος , θιος σχωρέσ’ τον Μαστρογιάννι!), αλλά κυρίως για την επισήμανση του νέου mantra του Βυτίου! Απ’ το στόμα μου το πήρες!! 😉
    υ.γ. σιγά μην πίνει τσάι!

  63. χαχα, αν δεν πίνει τσάι, τότε λέει ψέματα με σαδισμό και άρα νομιμοποιούμαστε να μην πιστεύουμε τίποτα από όσα ισχυρίζεται! 😛

  64. @ Stazybο Hοrn, έχω δει μόνο το tokyo story κι αυτό στα φοιτητικά χρόνια και όχι με ιδιαίτερα καλές συνθήκες για παρακολούθηση ταινίας. Οπότε δεν έχω γνώμη. Πρέπει κι εδώ να καλύψω χαμένο έδαφος.

    @ daisycrazy, τέσσερις πέντε το έχω διαβάσει σίγουρα. τελευταία πολύ πρόσφατα. ακόμη το ίδιο καλό μου φάνηκε.

    υποδέλοιποι. Φυσικά και πίνω τσάι. Και μάλιστα αρκετά συχνά. Ήρθατε απ’ τα χωριά σας και μάθατε και το τσάι.

    Σε μια άλλη επισήμανση μιας και το συζητούσα το σημειώνω. Βλέποντας τη λίστα ξανά, αλλά και μιλώντας για ταινίες τον τελευταίο καιρό, καταλαβαίνω ξανά αυτό που ένας φίλος μου έλεγε πάντα. Ότι δλδ καλή η Ευρώπη, άλλη χάρη, εγκεφαλικές ταινίες κλπ, αλλά εμείς παραμένουμε κυρίως αμερικανάκια (με ολίγη από ασιατική απιστία). Και στη λογοτεχνία και στη μουσική μάλλον και στις ταινίες. Εϊτε Κέρουακ, είτε ΝτεΛίλλο, είτε Ροθ, είτε δεν ξέρω γω τι, οι σελίδες τους μοιάζουν πάντα πιο κατανοητές, πιο οικείες. Ή ίσως μας βοηθάνε να ισορροπήσουμε, εμάς τους αναποφάσιστους σχετικιστές κλπ με την έντονη σωματοποίηση, την παρόρμηση, την διαφορετική αίσθηση του σεξ και του θανάτου. Ίσως εμείς οι 30 (λίγο πάνω λίγο κάτω) μεγαλώσαμε με μια κουλτούρα που έβρισκε περισσότερη συντροφιά και αναφορές πχ. στον «καπνό» (του Όστερ, του Καϊτέλ, του Γουέιτς και του Wang) παρά στους Γάλλους και Σκανδιαναβούς σκηνθέτες.

  65. Αμερικανικότατε, απ’ ό,τι κατάλαβα δεν τήρησες την υπόσχεσή σου. Αμφιβάλλω καν αν είδες την Ανούκ που σου αφιέρωσα παραπάνω.

  66. όχι αλλά ή σήμερα ή αύριο βράδυ θα την τηρήσω.
    την ανούκ φυσικά και την είδα, βέβαια δεν κατάλαβα γρι τί λέγανε.
    αλλά το βιδεάκι παραπάνω με δικαιώνει ότι η πιο γκράντε απ’ όλες είναι η ανούκ. (άντε και η σαρατσίνα. χα)

  67. Ε, τι θες να λέγανε; Παίζω ένα ρόλο έτσι κι έτσι, ο Φελίνι είναι με τους ηθοποιούς μπλα μπλα, κι αυτά, κι εκείνα (που λέει κι η κόρη μου). Είναι ρεπορτάζ γυρισμένο πριν βγει η ταινία στις αίθουσες. Η Κλάουντια δεν σ’ άρεσε;

  68. Τώρα θυμήθηκα και άλλη μία που την είχα δει δυο φορές μέσα σε μια βδομάδα: εκείνη την κορεάτικη, Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και πάλι Άνοιξη.

  69. μα ποιά κλαούντια. εδώ μέσα ισχύει η δικατορία της ανούκ, που θα φέρει αργότερα την ερωτική επανάσταση.

    η κορεάτικη ήταν πάρα πολύ καλή και το τόξο, νομίζω του ίδιου πάλι, επίσης πάρα πολύ καλή.

    σας ασπάζομαι.

  70. Μας ασπάζεσαι ε; Θα σου προσφέρω τα γενειοφόρα μάγουλά μου, ω Ιούδα, όταν εκπληρώσεις την υπόσχεσή σου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s