βόρειο σέλας

Εντωμεταξύ, οι καθημερινές ενοχές φτάνουν σε δυσθεώρητα ύψη. Στο μετρό κάποιος ζητάει χρήματα μπροστά στο γκισέ των εισιτηρίων. «Ότι έχετε, είκοσι λεπτά». Γνέφω αρνητικά (και συγκαταβατικά), ότι δεν έχω τίποτα. Σε λίγα δευτερόλεπτα όμως, μπροστά στο μηχάνημα, τα ρέστα κάνουν τον χαρακτηριστικό ήχο και με διαψεύδουν πανηγυρικά. Με κοιτάζει με ένα περίεργο βλέμμα. Κάτι μεταξύ παρακαλετού, θυμού, περιφρόνησης. Κρατάω τα δύο κέρματα σφιχτά και κατεβαίνω στην αποβάθρα. Ο συρμός, αν έρθει γρήγορα, ίσως με σώσει. Έξω απ’ το μετρό όμως, καθώς περπατάω και μιλάω, η άκρη του ματιού μου πιάνει σε μια εσοχή ενός κτιρίου ένα παράταιρο χρώμα – κάτι που κοκκινίζει σε μια γκρι πόρτα. Προχωρώντας, γυρνάω λίγο το κεφάλι. Ακούω τη φωνή του: «Κοίτα κανονικά άμα θες. Όχι λοξά όμως ε; Όχι λοξά». Ο άστεγος φορούσε κόκκινο μπουφάν.

Οι δύο κόσμοι τραβάνε προς τα ακρότατα όριά τους.

Κοιτάζω τον άλλο κόσμο, καθώς περπατάει πάνω σε ένα διάδρομο, καθώς χειροκροτεί ημίγυμνα μοντέλα, καθώς χορεύει ρυθμικά ένα ακατανόητο μπιτ, που όμως είναι τόσο δυνατό, έτσι που να μην αφήνει περιθώρια . Κορίτσια και αγόρια, μετά το τέλος, (αυτό)φωτογραφίζονται καθώς περπατάνε όλο στιλ, μιμούμενοι ό,τι είχαν δει λίγο νωρίτερα. Απλώνουν τη κατάλευκη σειρά δοντιών τους μπροστά από ένα διαφημιστικό τοίχο. Λακ και νιβέα.

άνθρωπος σε μη ανθρώπινη περπατησιά

Την Τρίτη θα έπρεπε να κάνω αρκετά χιλιόμετρα με το αυτοκίνητο. Μετά από καιρό, γέμισα ένα σιντί μόνο με ελληνικά τραγούδια. Ο θάνατος του Ρασούλη, με έκανε να ξανακούσω μερικά κομμάτια απ’ τα Δήθεν και την Εκδίκηση της γυφτιάς. Το ένα έφερε το άλλο και απ’ το Ρασούλη, πήγα στον Μπακιρτζή, στις ταινίες του Τσιώλη, στον Βακαλόπουλο, τον Παπάζογλου, τα ποιήματα του Γκόρπα, τον Άκη Πάνου και τον Πετρόπουλο. Φτάνοντας στα Μέγαρα, με ήλιο και ωραίο πρωινό, πίστεψα ότι η αδιόρατη γραμμή που ενώνει κείμενα, στίχους, μουσικές και εικόνες δεν είναι η λοξή προσέγγιση της όποιας ελληνικότητας ή ταυτότητας. Περισσότερο είναι ο διαρκής και ανίατος ανθρωποκεντρισμός. Οι άνθρωποι που είχα στο μυαλό μου, γράφουν, μιλάνε και τραγουδάνε για τον άνθρωπο δίπλα τους, ταυτόχρονα με πίκρα, χιούμορ, συμπάθεια και ελαφρότητα. (Ένα σύνθημα στα Πετράλωνα λέει: «να έχετε σε όλα ένα κράτημα, μια απαλότητα»). Κάπου εκεί λοιπόν στον δρόμο για το Αλεποχώρι άρχισα να βλέπω τέτοιες μορφές. Αλαφροΐσκιωτους και σοφούς, ασόβαρους και πλακατζήδες, ελαφρείς και φιλοσοφημένους, ντροπαλούς και εμμονικούς, εύθικτους και οξύθυμους. Ύστερα κοίταζα τους υπαλλήλους κάπως περίεργα, κάπως σαν να είχα επιστρέψει στο χωριό και όλος αυτός ο πληθυντικός, οι ευγένειες και οι τυπικότητες να ήταν μια φάρσα. Μια φάρσα που θα κατέληγε σε κάποιο καφενείο γεμάτο ήλιο, τσίπουρα, βλαστήμιες και γέλια. Τελικά απλά δούλεψα, απλά δούλεψαν.

φωτεινή, πολύ φωτεινή. σχεδόν αόρατη.

Επηρεασμένος ακόμη από τέτοιου είδους σκέψεις, χτες δεν ήμουν τόσο επικριτικός και γκρινιάρης όσο συνηθίζω. Κοίταζα τα κορίτσια που μιμούνταν τα μοντέλα και φωτογραφίζονταν και προσπαθούσα να τα δω μέσα από την απαράμιλλη ελαφρότητα ενός κομματιού των χειμερινών κολυμβητών ή μέσα από την γεμάτη χάδια πίκρα του Γκανά. Προς το τέλος του πάρτι αφήνω κατά μέρος την γενική ανθρωποπαρατήρηση και εστιάζω πια ξεκάθαρα σ’  αυτή τη γυναίκα που κάθεται δίπλα μας. Μαύρα καρέ μαλλιά, μαύρο ανάλαφρο φόρεμα, σκοτεινά μάτια, τα χέρια σκεπασμένα από τατουάζ (μανίκια τα λένε κάποιοι). Μοναδικό χρώμα πάνω της, μια κόκκινη στέκα και το κραγιόν. Τρανταζόταν ολόκληρη με τη μουσική ενώ για κάποιο λόγο (και όπως συμβαίνει πάντα σε ανάλογες περιπτώσεις) ο κόσμος ασυναίσθητα είχε σχηματίσει ένα μικρό κύκλο γύρω της. Χόρευε για ώρα κλείνοντας τα μάτια ή κοιτώντας στο πάτωμα ή τον ουρανό. Το βλέμμα της δεν διασταυρωνόταν με κανενός άλλου. Κάποιος ριψοκίνδυνος δοκίμασε την τύχη του, αλλά δεν δικαιώθηκε. Την ίδια ώρα όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι που κατοικούν μέσα μου, ψιθύριζαν στ’ αυτιά μου ωραίες κουβέντες και για μια φορά, διέλυαν την μίζερη και εκ του ασφαλούς κριτική μου. Δεν τολμούσα να προφέρω τις λέξεις «lifestyle» / «επιφάνεια» / «δήθεν» και αμέσως έρχονταν στα χείλη μου ατάκες του Μπακιρτζή, πλάνα του Δαμιανού και τα παριζιάνικα πόδια του Πετρόπουλου. Τελικά το σχεδόν αιμάτινο μπιτ εξαφανίστηκε απαλά και στη θέση του άκουγα

«λάμπεις σαν το βόρειο Σέλας

στο λοφάκι της Καστέλας

είσαι γύρω μου ένα θαύμα

και είσαι μέσα μου ένα τραύμα»

Και όλοι πια χόρευαν με ένα πονηρό χαμόγελο και έναν τεράστιο ήλιο ανάμεσα στα δάχτυλα. Κι όλοι πια κρέμονταν – επιτέλους λίγη ατόφια ευτυχία -απ’ τα κόκκινα χείλη της.

Advertisements

27 Σχόλια

Filed under Μη φωνάζεις πως χαζεύω / σα μέ βλέπεις να γυρνώ / τήν αγάπη μου μαζεύω / μες απ' τό σκουπιδαριό, ασυναρτησίες

27 responses to “βόρειο σέλας

  1. σχιζομητροπολιτάνος

    το πολύ το πήγαιν’ έλα
    την ανάβει την κοπέλα…

    -Προωθώ(!) και μια εξαιρετική δουλειά, μιας και με αφορά άμεσα..

  2. Περισσότερο είναι ο διαρκής και ανίατος ανθρωποκεντρισμός.

    Μόλις κόπηκα. Καληνύχτα.

  3. @ σχιζομητροπολιτάνε,
    έτσι..
    (θα δω το βίδεον και θα επανέλθω)

    @ σραόσα,
    δεν κόβεσαι που να χτυπάς τον κώλο σου κάτω.
    (δεν με πείθει ο δήθεν ρεαλισμός σου. έχεις πιο πολλές ευαισθησίες κι απ’ την καιτούλα τη γαρμπή)

  4. gasireu

    Λακ και νιβέα. Είσαι ρετρό και είσαι και εντάξει.
    Έβαλες σκιστή τη φούστα και μου ζάλισες τα γούστα. Γουστάρω. Με χίλια ναι.

  5. Αυτή τη γυναίκα που χόρευε μόνη της, την θυμάμαι κι εγώ κοντά δέκα χρόνια τώρα σε ένα μπαράκι στη Θεσσαλονίκη: φορούσε κάτι σε κόκκινο τότε, αν δεν με απατά η μνήμη μου.

    Βυτίο, ξέρεις ότι έχουμε δύο εαυτούς; Αυτόν που αγαπά όλο τον κόσμο, και τον αντίθετό του, τον γκρινιάρη, που θέλει να πάρει το καλάσνικοφ; (το ξέρεις)

  6. gas, χα, δεν το είχα σκεφτεί ότι έτσι παραπέμπει σε ρετρό φάση.
    [η νιβέα ήταν ο χορηγός της επίδειξης-πάρτι της LAK (βλ. γαβαλάς)]
    αλλά το τραγουδάκι της ταίριαζε εκπληκτικά. θα τα χανες, άμα την έβλεπες.

  7. δύτη, με πρόλαβες.
    υποψιάζομαι ότι όταν κάνει την εμφάνισή της αυτή γυναίκα σε μπαρ ή πάρτι κερδίζει ο εαυτός που αγαπάει όλο τον κόσμο. Ευτυχώς δλδ. Πρέπει κι αυτός να ξεμυτίζει που κ που.

  8. Δηλαδή μωρέ χαμένε κακοπροαίρετε πώς να πω ότι μου άρεσε; Ασιχτίρι πια, κωλόπαιδο.

    Το ότι έχω ευαισθησίες είναι γνωστό. Θα έδινα το σχετικό λινκ αλλά επιδεικνύω τη γνωστή μου αυτοσυγκράτηση.

  9. γιατί ως γνωστόν δεν μπορείς να είσαι και ευαίσθητος και cool.

    πχ. απ’ την πρόσφατη ιστορία http://sraosha2.blogspot.com/2011/02/blog-post_02.html

  10. Ωραία, σε διορίζω πρωτοασηκρήτις.

  11. Μόνο να κάνετε χώρο …μέσα σας. Μόνο αυτό

    Για να χωράνε πάντα τόσοι «καλοί» άνθρωποι κι άλλοι τόσοι «κακοί» και να ΄χει να γράφει αυτός που στέκεται στη μέση τους.
    Είναι μεγάλη βοήθεια τέτοια …τέρατα της φύσης 🙂 για εμάς τους απ΄έξω.
    Μεγάλη βοήθεια, προσπαθώντας να …χωρίσουμε και τους δικούς μας, να βάλουμε και να βγάλουμε τα εισαγωγικά.

  12. παρεμπιπτόντως (κι ας φαίνεται προς στιγμή άσχετο) βλέποντας τώρα ξανά ότι στη νετ έχει το ντοκιμαντέρ για τον Μόραλη (εδώ για όποιον http://vimeo.com/8382505 ), μπορώ να πω ότι παρόμοια αίσθηση μου δημιούργησε όταν το πρωροείδα. Όπως αν θυμάμαι καλά ένα ανάλογο της κρατικής για την Αλέκα Παΐζη. Ωραίοι άνθρωποι ρε παιδί μου.

    @ σραόσα, επιτέλους να με διορίσει και μένα κάποιος κάτι.

    @ alice,
    ωραία όλα αυτά, αλλά δεν κατάλαβα αυτό το «οι απ’έξω».
    καλώς ή κακώς όλοι εδώ τέρατα είμαστε 🙂

  13. Παράθεμα: Χρόνια πολλά, ψέμα « ο δύτης των νιπτήρων

  14. Mafalda

    Επειδή ο καλός εαυτός που αγαπάει όλον τον κόσμο είναι πολύ παλιό πράγμα (όπως και η νιβέα), να ένας ακόμα αστρονομικός συνειρμός από το σέλας στον πολικό αστέρα: http://www.youtube.com/watch?v=Jy_KYqwl-H4&feature=related κι ένας ακόμα για τα μαύρα (υποσχόμενα) μαλλιά: http://www.youtube.com/watch?v=A0aptkQ8MIM&feature=related

    υ.γ. οι πρώτες παράγραφοι με πάγωσαν, οι τελευταίες με γλύκαναν! Γενικώς σκίζεις … τα σέλαα!

  15. autre

    Και να σου πω ρε Βυτίε, εκτός από δικηγόρος είσαι και σχεδιαστής μόδας;

  16. gasireu

    autre υποψιάζομαι έτσι που τα λέει ότι τείνει να γίνει μαϊντανός επιδείξεων μόδας και φοβάμαι ότι φαντάζομαι το γιατί…ή μπα όχι δεν έχω ιδέα που έχει μπλέξει αυτό το παιδί!

  17. σχεδιαστής μόδας που κάνει αναφορές στη νιβέα εν έτει 2011?
    πόσο οφφ είστε όλοι σας. (ν)Ιδέα δεν έχετε.

    Βυτίε, μπορώ να σταθώ στο σύνθημα από τα Πετράλωνα;
    Μπορώ να πω «όχι άλλα κρατήματα -βουρ!» ?

  18. Και μένα το σύνθημα των Πετραλώνων μου «χτύπησε»…

    Μ’ άρεσε και το κλείσιμό σου, πολύ φαντασιακό…

  19. @ Osonnenstrahlo,
    θενκ γιου

    @ Μαφάλντα, παλιό πράγμα ναι, αλλά είχε καιρό να κάνει την εμφάνισή του και προς στιγμή πίστεψα ότι με είχε οριστικά αφήσει.

    @ autre,
    μα καλά εσύ τουλάχιστον θα έπρεπε να το είχες καταλάβει τόσο καιρό ότι ούτε δικηγόρος είμαι. Απλά έχω δουλέψει για ένα διάστημα παριστάνοντας τον τέτοιο.
    Τώρα είμαι στη φάση που προσπαθώ να βρω τί θα κάνω στη ζωή μου όταν μεγαλώσω. Να πάψω δλδ κάποτε να παριστάνω κι απλώς να είμαι.

    @ gas, μην ανησυχείτε δεν έχω μπλέξει πουθενά. Ευκαιρίες για ανθρωποπαρατήρηση ψάχνω.

    @ Κροτ,
    ε καλα νομίζω το σύνθημα δεν εννοεί κράτημα τέτοιου στιλ.
    Μάλλον κάτι σαν αυτό το γνωστό κ αγαπημέο μου «να είσαι ελαφρύς σαν το πουλί, όχι σαν το φτερό» εννοεί. Ποιός ξέρει βέβαια.
    ( για τη νιβέα είπαμε, μην επαναλαμβάνομαι)

    @ Happy hour,
    ούτε εσένα σου άρεσε το σύνθημα. Γιατί όμως;
    εμένα μου φάνηκε όμορφο, μου έβγαλε κάτι σε Τζούμα ας πούμε.

  20. Baron Cosimo

    «πίστεψα ότι η αδιόρατη γραμμή που ενώνει κείμενα, στίχους, μουσικές και εικόνες δεν είναι η λοξή προσέγγιση της όποιας ελληνικότητας ή ταυτότητας. Περισσότερο είναι ο διαρκής και ανίατος ανθρωποκεντρισμός.»

    Ναι, ναι, ναι, ναι, ναι!

    (Και γι’αυτό ο Τζούμας όσο διασκεδαστικός κι αν είναι, εν τέλει θα ενταχθεί στην συνειδητά οξή ματιά, κι όχι στον διαρκή κι ανίατο ανθρωποκεντρισμό. Υπάρχουν ελαφρότητες κι ελαφρότητες. Νομίζω.)

  21. Baron Cosimo

    συνειδητά λ+οξή, εννοώ!

  22. Παράθεμα: βόρειο σέλας (via το βυτιο) « Οξύ

  23. «Και μένα το σύνθημα των Πετραλώνων μου “χτύπησε”…

    Μ’ άρεσε και το κλείσιμό σου, πολύ φαντασιακό…»

    Μα καλά δεν ήμουν σαφής; Μ’ άρεσε και, και σημαίνει ότι μ΄άρεσε και το σύνθημα και το κλείσιμό σου. 🙂

    Θα υποθέσω πως όταν το διάβασες ήσουν υπό την επήρεια χαβιαριού και σαμπάνιας, να τις κόψεις τις κακές συνήθειες ;P ;P

  24. …καλλιτέχνες είμαστε κι εμείς. Και που δεν κάναμε τίποτα, τι πειράζει;

  25. @baron cosimo,
    ναι συμφωνούμε για τον τζούμα.

    @ happy hour,
    ήταν το σχόλιό σου κάτω απ΄της κροτ, γι’ αυτό παρασύρθηκα.
    Και παρεμπιπτόντως παίζει να μην έχω δοκιμάσει ποτέ στη ζωή μου χαβιάρι. Δεν είμαι σίγουρος.

    @ γειά σας κύριε radiosociale ανανήψατε απ’ την Πέμπτη;

    Επίσης να σημειώσω ότι η αργοπορία οφείλεται στην Άνοιξη. Συγνώμη, αλλά πολύ ήλιος εκεί έξω αδέρφια.

  26. Παράθεμα: Νάπολη (04/2011) | radio_sociale

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s