κωλότοπος

Τις τελευταίες μέρες περιφέρομαι στους δρόμους και απ’ το στόμα κρέμεται αυτό ακριβώς το «κωλότοπος» που λέει ο δύτης. Απόγνωση, θλίψη, μιζέρια όλα σε ένα κι όλα μαζί στη εξώπορτα περιμένουν βράδυ πρωί μήπως τους ξεφύγω καθώς φεύγω για τη δουλειά. Στο τραπέζι της κουζίνας δεν έχω πια το κουράγιο να υποστηρίξω ότι οι μετανάστες δεν πρέπει να πεθάνουν. Αυτό μόνο. Δεν μιλάμε για δικαιώματα, νομιμοποίηση, πολιτικό αίτημα. Δεν έχω καν τη δύναμη να ψελλίσω «κρίμα οι άνθρωποι να πεθάνουν».

Ταυτόχρονα, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, πρέπει να ομολογήσω ότι είμαι αρκετά άθλιος τύπος, ώστε να με τρομάζουν εξίσου ο κίνδυνος να πεθάνουν οι απεργοί πείνας, με τους Παπαχρήστους και τις Ακριβοπούλου αυτού του κόσμου, που γράφουν και μιλούν, χρησιμοποιώντας αντί για λέξεις, σφαίρες, οβίδες, μαχαίρια. Η πολυαγαπημένη μου ειρωνεία μοιάζει στο κείμενο ενός συντάκτη των Νέων, δυσβάστακτη. Ο ρεαλισμός στο στόμα τους, γδέρνει χειρότερα από το να δοκίμαζα να καταπιώ όλα τα βάτα του χωριού. Με τρομάζει πιο πολύ και απ’ τα ίδια τα γεγονότα, ότι εκφράζουν τις απόψεις, ντυμένες το κοστουμάκι του αυτονόητου, της λογικής, του «έτσι είναι τα πράγματα». Τα πράγματα είναι έτσι, ο παρασυρμένοι, οι άβουλοι, οι απρόθυμοι να πεθάνουν, οι ψευτοαπεργοί πρέπει να πακεταριστούν, να επαναπροωθηθούν, να σταλθούν από εκεί που ήρθαν. Το αυτονόητο είναι αυτό. Δεν θέλουμε να γίνουμε μουσουλμανική χώρα. Δεν θέλουμε ν’ αλλάξουμε τρόπο ζωής (που σημαίνει ότι μπορούμε ακόμη να χρησιμοποιούμε ξένους εργάτες που δουλεύουν μαύρα, απλά τώρα έχει κρίση. Προσεχώς θα σας ξαναεκμεταλλευτούμε καλύτερα)

Το Σάββατο το απόγευμα, στο μπαρ μέσα σε 15τμ πρέπει να υπάρχουν πέντε (5) εκπληκτικά όμορφες γυναίκες. Αληθινά και σπάνια όμορφες. Κι όμως μια ξεχασμένη οθόνη έχει κολλήσει στις απογευματινές ειδήσεις της ΝΕΤ. Τα μάτια διαφόρων, πχ. του τύπου δίπλα μου, πάνε εκεί. Είμαστε σ’ αυτό το σημείο, που η σπάνια ομορφιά κινδυνεύει να χάσει τον αγώνα. Την επόμενη, κυκλοφορούν εφημερίδες με τις επερχόμενες περικοπές. Μιλάω με κόσμο. Κάποιοι δεν ξέρουν ποιοί απεργούν, γιατί ή πώς. Κάποιοι σχολιάζουν κάποια ημιδιάσημη καρικατούρα τραγουδιστή. Κάποιοι λένε «καλά τους κάνει ο Μπερλουσκόνι. Τολμάνε να δοκιμάσουν ξανά;». Την Κυριακή περνάω έξω απ’ τη Νομική. Οι μετανάστες ενοχλούσαν τη μισή κοινωνία. Τώρα άστεγοι απλώνουν τις κουβέρτες τους. Στ’ αρχίδια μας, είναι τριήμερο, είναι άστεγοι, είναι βρώμικοι, είναι πρεζάκια. Είναι πολλοί.

Νεκροζώντανοι, αδίστακτοι, φοβισμένοι, αδιάφοροι. Απόψε, τέτοιοι είμαστε, τέτοιους μας βλέπω. Αλλάζω τέσσερα μπαρ για να απολαύσω το ουισκάκι μου. Σε μια άλλη παρέα, αποφεύγω με ελιγμούς και ντρίπλες τις όποιες συζητήσεις. Ας αποφύγουμε για απόψε τις εντάσεις. Ας μεθύσουμε λιγάκι χωρίς να λέμε κάτι το ιδιαίτερο. Μίλα μου για τον καιρό.

Για πρώτη φορά αδυνατώ να σκεφτώ μια λαϊκίστικη υπερβολική βερμπαλιστική ψευτοποιητική μαλακία, που θα γυρίσει τις σκέψεις τούμπα. Δεν έχω άλλο τέλος, πέρα απ’ αυτό το μόνιμο, διαρκές φορτίο που δεν συντρίβει μα πιέζει. Κούραση.

Ξαναπροσπαθώ με τα χίλια ζόρια. Θα πιαστώ από ένα πρόσωπο.

η Παναγία των κουκουλοφόρων δια χειρός Γ. Λαουτάρη ( http://www.flickr.com/photos/laoulaou/5473745350/in/set-72157626127142676/lightbox/ )

Κοιτάζω την φωτογραφία. Προσπαθώ να δω ελπίδα ή αισιοδοξία. Να δω την αρχή ενός κύματος που θα μας παρασύρει. Την ομορφιά που θα μας σώσει, που θα δείξει το δρόμο, που θα μας γλυκάνει. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, των ξεκουκούλωτων, των αποκαρδιωμένων και των ανήμπορων να ψελλίζουν ένα απλό λόγο υπέρ της ζωής. Επιστρέφω στον Camus. (Μ’ ενδιαφέρει το χαμόγελο του Σίσυφου καθώς σπρώχνει στην ανηφόρα το αιώνιο φορτίο του, ή κάτι τέτοιο). Πιάνομαι από ένα πρόσωπο που εδώ και τώρα μοιάζει και είναι αθώο. (Καταφεύγω σε παλιές μεγαλοστομίες) «φέρτε μου τη θάλασσα να την προσκυνήσω, φέρτε μου τον ήλιο της να προσευχηθώ». Πιάνομαι από ένα πρόσωπο. Αθώο, πονηρό, ζωντανό, αυριανό.

Αφήνοντας κουράγια και αξιοπρέπεια στους δρόμους της πόλης, έχω συντροφιά μόνο πρόσωπα και μερικά τραγούδια. Την Παναγία των κουκουλοφόρων, δυο τρία καθαρά πρόσωπα με τα οποία συνομιλώ κατά καιρούς, δυο τρία καθαρά πρόσωπα τυχαία σε μπαρ, γραφεία και κόκκινα φανάρια. Κι όπως μου τελειώνει η αισιοδοξία, αρχίζει η σκέτη, ορφανή, παράλογη πίστη. Σε μια φωτογραφία, σε μια Παναγία (αληθινή, απ’ αυτές που περπατάνε στους ίδιους δρόμους με τους δικούς μου), στα καθαρά πρόσωπα. Κοιτάνε μες το φακό, λες και δεν υπάρχει τίποτα πια να φοβηθούν. Λες και όλα είναι βλέμματα και στιγμές και μια αποκαρδιωμένη συνύπαρξη. Για όσο κρατήσει κι αυτή.

Advertisements

47 Σχόλια

Filed under υπερβολές, ασυναρτησίες

47 responses to “κωλότοπος

  1. δες τι γράφαμε – όλοι μας – τρία χρόνια πριν…λίγη ομορφιά είχαμε υπομονή & κουράγιο και τη βρίσκαμε, τώρα;

  2. Βυτίο, αν δεν καταφέρεις να πιαστείς από τον εαυτό σου και από αυτούς που ξέρεις, μην ψάχνεις να πιαστείς από εκείνους που δεν ξέρεις. Γιατί αν προβάλεις την παναγία σου πέντε ή δέκα χρόνια μετά, μπορεί να τη δεις φαντάρο. Άκου και μένα που θα μπορούσα να είμαι πατέρας θείος μεγαλύτερος αδελφός σου.
    Μη με ακούς.

  3. HappyHour

    Τι ωραία φωτογραφία! Τι βλέμμα!
    Έχεις δίκιο σε όλα. Κι από τι να πιαστούμε; Έχει μείνει κάτι;
    Όλο το 3ήμερο παρακαλούσα να χιονίσει για να μην πάω δουλειά. Σε κάποια φάση σκέφτηκα τους 300 και πόσο κρύο κάνει εκεί έξω, αλλά σε λίγο η επιθυμία να μην πάω στην δουλειά επικράτησε και πάλι. Αν δεν είναι αυτό κατάντια τότε τι; Δεν χαίρομαι καθόλου που παρακαλάω να γίνει κάτι για να μην πάω στην δουλειά ακόμα κι αν αυτό το κάτι επηρεάζει τις ζωές άλλων. Πόσο πιο χαμηλά πια θα πέσουμε μέχρι να σηκωθούμε; («λίγο ψηλότερα, λιγό ψηλότερα»)
    Καλή σου μέρα…

  4. gasireu

    Στηρίξου σε ένα τέτοιο πρόσωπο με θρησκευτική προσήλωση όμως, γιατί μόνο έτσι θα μείνει καθαρό ανταποδίδοντας σου. Ναι η αγάπη κάνει γκελ (πάνω από το μίσος και την κατάθλιψη)…

  5. ευτυχώς που υπάρχεις, νιώθω τυχερή που υπάρχεις.

  6. Δεν είχα βρει μέχρι τώρα το θάρρος να σας εκμυστηρευτώ πόσο συχνά σας επιτρέπω να με κάνετε τόσο υπέροχα χάλια, αλλά δεν αντέχω πια άλλα μυστικά.

  7. a passer by

    γλυκια αδυναμια πριν τη μεγαλη δυναμη που κανει το τελευταιο της τσιγαρο πριν ξεσπασει

  8. Κωλότοπος. Αυτό ακριβως. Η κοπελιά εκφράζει το «καθαρό» κομμάτι της κοινωνίας. Ακόμη δεν έχει διεφθαρεί.. δεν έχει ακριβώς τίποτα να χάσει.. και αισθάνεται να έχει χάσει τα καλύτερα..

  9. Κινδυνεύοντας να σας γειώσω όλους και να αυξήσω τις αυτοχειρίες, κοιτάξτε καλά την εξαίσια φωτογραφία του Λαουτάρη. Τι βλέπετε (όταν ξεπεράσετε την αισθητική ή και αταβιστική σφαλιάρα που σας ρίχνει ένα τέτοιο πρόσωπο, αρσενικά και θηλυκά του μπαζ και αναγνώστες κι αναγνώστριες του βυτίου);

    Αυταρέσκεια, υπεροψία, ίσως και λίγο τσαμπουκά.

  10. Αχ, αχ, κάτι τέτοιο πήγαινα να πω κι εγώ, Σραόσα.

  11. Sraosha, γι’αυτό ακριβώς είναι γαμάτη η πιτσιρίκα.
    Νομίζω.

  12. Κείμενο σπάνιας ευαισθησίας και βουτηγμένης ως το μεδούλι ύπαρξης…Μια συνείδηση που βιώνει το ασύμμετρο βάρος του 2011!Μπράβο για πολλοστή φορά.

  13. Μωρέ, γαμάτη είναι, φτου σκόρδα και τι είσαι συ μωρό μου και, ναι, θα ‘θελα πολύ να της κάνω φροντιστήριο μαθηματικά-ελεύθερο σχέδιο-οικονομετρία-λατινικά (ΑΝ είναι ενήλικη — προσοχή!).

    Ωστόσο, αν νομίζουμε ότι βλέπουμε τη Μαντόνα του μέλλοντός μας, όχι, βλέπουμε τη διαχρονική αγέρωχη ψιλομαγκιά του Έλληνα, που… μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα (λόγια, λόγια, λόγια).

  14. autre

    @Sraosha, dude, τα ζάρια δεν έχουν ριχτεί ακόμη, αυτό σου λέει το πρόσωπό της. Είναι ντεμί, σαν τους περισσότερους από μας.

    Μανούλα..

  15. μου επιτρέπετε να (προσπαθήσω να) απαντήσω πρώτα στο σοφό σράοσα.

    απλώνω το σεντονάκι μου (θα προσπαθήσω να είναι μονό).
    first edition: ας πούμε ότι βλέπουμε τσαμπουκά. όχι όμως αυτόν τον τσαμπουκά που εννοούμε. Τον ψευτοτραμπουκισμό, την πέτρα κρυμμένος πίσω απ’ τα πρόσωπα των άλλων, το μαζικό πέσιμο στον έναν, τον εξευτελισμό του αδύναμου. Εδώ μιλάμε για ένα τσαμπουκά, που σπάει απ’ το πονηρό, ψιλοαμήχανο – ψιλογυναικείο (πρόωρα) χαμόγελο. Ομορφιά, αυταρέσκεια, αλλά και παιχνίδι. Κοιτάζει το φακό λοξά, ποζάρει με φόντο τους μπάτσους. Το προτιμώ απ’ το γνωστό σιχτίρι ή τα λογύδρια στα μούτρα τους. Ύστερα, το φιλτράκι το οποίο σχολίασε εξαιρετικά ο a passer by. Δεν είναι βλαμμένος μπάχαλος (να φωνάζει πρόβατα στους υπόλοιπους), δεν είναι ο μικρός Αλέξανδρος που μοιράζει επιστολές και λουλούδια στα ματ επειδή το είδε σε μια φωτό απ’ το 68.
    Σα να ξέρει ότι είναι αθώα, αλλά όχι και τόσο, είναι άγρια, αλλά όχι και τόσο, τα ματ είναι ο εχθρός αλλά όχι ακριβώς. Σ’΄αυτήν την εκδοχή το πρόσωπο μου λέει ότι η διαδήλωση θέλει χιούμορ, φιλί, λίγο έρωτα και μια δόση θράσσους.
    second edition: (και αυτό που κυρίως σκεφτόμουν). η φράση που βλέπω στη φωτό είναι αυτό που έγραψα παραπάνω: «ένα πρόσωπο που εδώ και τώρα μοιάζει και είναι αθώο»
    Ας κάνουμε λοιπόν μια υπέρβαση. Ας πούμε ότι ναι το κορίτσι στη φωτό αντιπροσωπεύει την νεοελληνική μαγκιά μπλαμπλαμπλα. Η υπέρβαση συνίσταται στο ότι εδώ και τώρα, αυτή τη στιγμή, με αυτό το βλέμμα, με αυτό το φιλτράκι, το κορίτσι στη φωτό δεν αντιπροσωπεύει πια, αλλά είναι η μαντόνα μία. Είναι όλα όσα μπορούν να συμβούν, όλα όσα μπορώ να επιθυμήσω, είναι η απάντηση που σβήνει όλες τις λογικές απαισιοδοξίες που με κατατρέχουν.

    third edition: όπως λέει κι ο κ. autre, τα ζάρια βρίσκονται ακόμη στον αέρα.

    φυσικά πέρα απ’ τις μαλακίες ή τις αοριστολογίες, πιθανότατα να έχεις δίκιο. Αλλά εν προκειμένω δεν πείθομαι. χα.

    –edit: έπεσε λογοκρισία στο σχόλιο, απολογούμαι, αλλά..ανωτέρα βία–

  16. Sraosha: Αυταρέσκεια, υπεροψία, ίσως και λίγο τσαμπουκά.

    Βυτίο: πιθανότατα να έχεις δίκιο. Αλλά εν προκειμένω δεν πείθομαι.

    Όπερ έδει δείξαι. χα. 😉 😉 😉

  17. @κ. Μοίρη, το βλέπω, δεν το βλέπω νομίζετε; Δε μ’ αρέσει όμως. Νιώθω πως έχω καταντήσει γερο μίζερος.

    @ Μεγάλε μου αδερφέ, θείε, μπαμπά, απλά δεν σε ακούω. Δεν θέλω να πιαστώ απ’ τον εαυτό μου. Αυτονομίες και ανεξαρτησίες και μλκς τούμπανα.

    @ Happy hour, άστα χέστα. ενοχικοί μας έκανε ο κόσμος και ο ολντ μπόι. Για κάθε καλή σκέψη, ακολουθούν και πέντε αγωνίες.

    αφήστε τον gasireu να μιλήσει. ανοίξτε τ’ αυτιά σας να τον ακούσετε. εσύ είσαι δικός μου.

    @ κροτ, αυτά να τα θυμάσαι και από κοντά. όχι που με έχετε βρει μικρό και όλο με παρενοχλείτε βάναυσα.

    @ γειά σου Έλικα. Αυτό θα μπορούσε να ακουστεί και για καλό.

    @ alice, τί μυστικά, εδώ δεν έχουμε αφήσει τίποτα όρθιο.
    καλώς ήρθατε. (ωραίο το υπέροχα χάλια, μ’ άρεσε.)

    @ a passer by, είπαμε, έπρεπε το σχόλιο σας να ήταν η λεζάντα.

    @ roadartist, λέτε να έχει τέτοια συναίσθηση ότι κινδυνεύει να τα έχει χάσει ήδη τα καλύτερα;

    @ πανωλεθρίαμβε, να σαι καλά.

    καλησπέρες autre. αυτό το ντεμί θα μας φάει.

  18. Βυτίε, είσαι κάργα ερωτευμένος.

    Παρακαλώ τη Μαντόνα των Κουκουλοφόρων (η οποία sans voir διαβάζει Βυτίο) να επικοινωνήσει αμέσως με τον Βυτίο. Here a huge love exists, που έγραψε η Εύη Δρούτσα.

    Κι αν είναι ενήλικη, αναλαμβάνω τα φροντιστήρια.

  19. όχι δεν είμαι. αλήθεια.
    αν ήμουν δεν θα απάνταγα σε σχόλια στις 12 τη νύχτα. Απλά θα άκουγα στίχους της Εύης Δρούτσα.

  20. «Βυτίε, είσαι κάργα ερωτευμένος.»
    και, όπως πάντα με τις λάθος γυναίκες.
    άσε Βυτίε, γάμα τα.

  21. α ρε κροτ, νομίζω ότι είναι η έβδομη (7η) φορά που στο λέω. Δεν υπάρχουν λάθος γυναίκες. όποιον/α γουστάρεις είναι εξορισμού σωστός/ή. κανόνας της ζωής νο. 2342

  22. Έμαθα ότι αυτή της φωτό θα είναι σε ένα πάρτι το Σάββατο, παιδιά.

  23. autre

    Καλά, και τί θα κάναμε αν δεν ερωτευόμασταν τις λάθος γυναίκες; Τί; Θα γινόμασταν δημόσιοι υπάλληλοι;

  24. δύτη πολύ κέφι έχεις για αποκαρδιωμένος θείος.
    (το άκουσες κι εσύ ε;)

  25. autre σ’ ευχαριστώ και σου παραδίδω και τα κλειδιά του μαγαζιού.

  26. autre

    Ψήσου βυτίο όσο μπορείς ψήσου· εδώ και τώρα ρε

  27. αν είχα μπροστά μου αλκοόλ, αυτό το εδώ και τώρα, θα με είχε οδηγήσει στα κλειδιά του αυτοκινήτου.

    (εντωμεταξύ, ιδιωτικότητα σου λέει μετά)

  28. Ωραίο άρθρο, καλό κουράγιο… δεν ξέρω αν σας παρηγορεί, αλλά κι εμείς πολλές φορές έτσι νιώθουμε…

  29. Βυτίο, ντάξει, μην πνίγεις τη drama queen και το Μάκη Χριστοδουλόπουλο που (δεν) κρύβεις (και τόσο καλά) μέσα σου:
    αφενός μας χαριζουν ωραία κείμενα
    αφετέρου μας χαριζουν σχόλια σαν κι αυτα.

    Δύτη, ορθές οι πληροφορίες σας -αλλα δυστυχώς φάγαμε χυλόπιτα: «δε βγαίνει με πουρά» μου είπε να σας πω. 😛

  30. Μήπως είπε με «πούρα» και όχι πουρά; 🙂

  31. Διάολε!Πώς μου δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι μιλάγαμε για τους μετανάστες και την κατάντια μας;

  32. @ το κόκκινο πανί,
    φυσικά και παρηγορεί. Τουλάχιστον νιώθεις ότι δεν είσαι τρελός.

    @ Σελιτσάνε, έχεις δίκιο. το γαμήσαμε και ψόφησε.

  33. Κωλότοπος παντού.

    Εγώ ως μεγαλύτερη έχω μία γερή αντίρρηση στο αξίωμά σου , (αν ο άλλος αποδειχτεί «ένας έρωτας φτηνός» ) αλλά εν τέλει θα συμφωνήσω με το δίστιχο » Να ΄χα δυο ζωές όλα μου τα πάθη να τα ζήσω, αχ καημέ κι από την αρχή να ξαναρχίσω» .

    Τώρα κατ;aντησα εγώ η Δρούτσα. 😛

    @autre κι οι δημ.υπάλληλοι ερωτεύονται. 😛 Θα ξαφνιαζόσασταν.

  34. μη σου πως οτι μπορουν να ειναι και ερωτευσιμοι.

  35. deus

    Πάντως υπάρχουν και αισόδοξες εικόνες, είναι προς Αίγυπτο μεριά. Χριστιανοί περιφρουρούσαν προσευχή μουσουλμάνων, ο ένας μαζί με τον άλλον την έπεφταν στους μπάτσους, ψαχτική από κοινού στους εισερχόμενους στην πλατεία Ταχριρ μην περάσει κανένα όπλο ή εκρηκτικά…

    Είναι αυτή η γαμημένη η εικόνα που μας έλεγαν, ότι χωρίς νόμους αυτή η κοινωνία θα οδηγηθεί στη ζούγκλα. Που ο ένας έμπαινε μπροστά ασπίδα για τον άλλο, που μοιράστηκαν στην πράξη τα δάκρυα και τους νεκρούς τους. Εδώ στο 2011, οι οπισθοδρομικοί μουσουλμάνοι και χριστιανοί της Αιγύπτου, έκαναν πράξη την μέχρι θανάτου αδερφική συνύπαρξη, την κατανόηση του Άλλου, την θυσία για τον Άλλο και έκαψαν όλα τα εγχειρίδια οργανωμένης κοινωνικότητας, όλες τις lifestyle ευχές του Μάη του 68.

    Στα μούτρα μας

    Το πιο κοντινό που έχω για δω, είναι Δεκέμβρης, μια παρέα κοριτσιών επί τω έργω, τόσο σφιχτά οργανωμένες, ταυτόχρονα τόσο χαρούμενες και πάντα όμορφες μέσα από τα μαντήλια τους. Είναι εκεί που τα αγοράκια, παρατάνε την «επανάσταση» για τον έρωτα

    οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες, αλλά χάνουμε απ’ τα αποδυτήρια

  36. Καλά που δεν υπήρχαν τα σόσιαλ μήντια την εποχή του Χριστού. Ένας τέτοιος Σραόσας να βρισκόταν, δε θα’χαμε σήμερα Παναγία να προσκυνάμε. Και τι θα’χαμε απογίνει…
    Πάντως, μετά την αιρετική ματιά του προανεφερθέντος κυρίου, που θά’ πρεπε να κάψουμε στην πυρά, χορεύοντας και αλαλλάζοντας ολόγυρα, μου’ρθε να κάνω undo τη ψήφο μου στο μπαζζ.
    Η τύπισσα μου θύμισε μια παλιά μου συμμαθήτρια. Φάτσα Παναγίας και ψυχή Κούγια.

  37. gasireu

    Νομίζω γίνεστε αδιόρατα αλλά ικανά πικρόχολοι απέναντι σε ένα κοντινό προσώπου, ένα φωτογραφικό πορτραίτο ομορφιάς, με φλουταρισμένο το μπακγκραουντ της καταστολής, τίποτα πιο πολύ, τίποτα πιο λίγο, απέναντι στην ανάγκη του βυτίου να πιαστεί σε έναν ειλικρινή ρομαντικό συναισθηματισμό, που εγώ που τον διαβάζω εξ’ αρχής δηλώνω ότι είναι ατόφιος, αφού ξέρει να χαρίζει φεγγάρια στο Σούνιο και άλλα πολύτιμα βαρίδια σε πολλούς από μας. Επίσης ξεχνάτε την πιθανότητα η κοπέλα (και ο Λαουτάρης φυσικά) να διαβάσει αυτό το ποστ και τα σχόλια που με το γάντι μεν, αλλα την σταυρώνουν και συγνώμη που θα το πω αλλά αυτή δείχνει τη φάτσα της και δεν είναι ούτε ο gasireu, ούτε η κόκκινη κωλοφωτιά, ούτε η πιτσιρίκα…

  38. Αν και νομίζω ότι δεν μπορεί να απευθύνεστε ούτε εμμέσως στο σχόλιό μου, αγαπητέ gasireu, ωστόσο επειδή τυχαίνει να είναι το ένα κάτω απ’ τ΄άλλο, και προκαλεί όσο να’ναι μια συσχέτιση, αλλά και επειδή κάπως με άγγιξε αυτό που λέτε, θέλω να πω δύο πράγματα.
    Το ένα είναι πως η κοπέλα μπορεί να είναι το ίδιο όμορφη μέσα της όσο και έξω. Ή να συμβαίνει το αντίθετο. Σε κάθε περίπτωση, αυτό δε μπορεί να με ενδιαφέρει γιατί δε σκοπεύω να γνωριστούμε. Θέλησα απλώς να επισημάνω το αυτονόητο: το ωραίο πρόσωπο δε πάει αναγκαστικά χεράκι-χεράκι με την ομορφιά της ψυχής. Ούτε και ένα ωραίο βλέμμα, καθαρό, είναι το καθέφτισμα μιας πάναγνης ψυχής. Ειδικά στις τάξεις μας, των φίλα προσκείμενων σε κουκουλοφόρους, να το πω έτσι , η δηθενιά πάει σύννεφο και ένα ωραία πρόσωπο με ένα εξίσου ωραίο, αν όχι ωραιότερο, στυλάκι μπορεί να αποτελέσει εξαίσιο μασκάρεμα της ψυχής ενος παλιάνθρωπου.
    Το άλλο που ήθελα να πω είναι ότι όταν εκθέτεις κάτι με τη θέλησή σου στο διαδίκτυον, θα πρέπει να έχεις υπόψη πως μπορεί να γίνει αντικείμενο όχι απλά σημειολογικής ανάλυσης (on foot αλλά οκ, δεν είμεθα σε συνεδριακό χόρο), την οποία βλέπω να επιχείρησε ο κος Σραόσα, αλλά για ύβρεις και χλευασμό. Οπότε, φωτογράφος, εικονιζόμενη και όποιος τη δημοσιοποίησε αυτά έπρεπε να τα γνωρίζει. Και τέλος, έχω την εντύπωση, χωρίς να θέλω να εκπροσωπήσω κανέναν όμως, πως όσα ειπώθηκαν δεν ήταν με κακή πρόθεση. Madonna mia.

  39. autre

    «we must learn to stop bravely at the surface sometimes»

  40. gasireu

    Aναφερόμουν στο γενικό κλίμα σχολιασμού και τηλεψυχανάλυσης της ωραίας άγνωστης, δηλαδή στο ότι εμένα δεν μου εμπνέει κάτι άλλο, βαθύτερο απ’ ότι ακριβώς λέει ο autre! Δεν αναφερόμουν ειδικά, θα εξαιρέσω την αναφορά σε Κούγια, νομίζω ότι ήταν ξεκάθαρη η θέση σας!
    Ντάξει μην καίμε και όποιον εκτίθεται από σπόντα, διότι στο τέλος δεν θα μείνει και τίποτα άκαυτο, προσωπική μου άποψη!

  41. @renata, ας μην το είχε τραγουδήσει αυτό το κομμάτι ο κότσιρας και θα μου αρεσε πολύ : )

    @ deus, ωραίες οι εικόνες που περιγράφεις και έτσι μοιάζει να χάνουμε απ’ τ αποδυτήρια. Όμως, νομίζω δλδ, είναι και φορές που κάτι κάπως γίνεται αλλιώς, λίγο το Δεκέμβρη του 08, λίγο καποιες στιγμές μετά.
    υπάρχει κάτι που δεν έχει χαθεί, επιμένω.

    @ Niemandsrose,
    αμα είναι να κάψουμε κάποιον ας κάψουμε την παλιά σας συμμαθήτρια.
    Για τον Σραόσα σκέφτομαι χειρότερα βασανιστήρια…
    (επίσης άσχετο αλλά είσαι στο μυαλό μου:
    «στις τάξεις μας, των φίλα προσκείμενων σε κουκουλοφόρους, να το πω έτσι , η δηθενιά πάει σύννεφο και ένα ωραία πρόσωπο με ένα εξίσου ωραίο, αν όχι ωραιότερο, στυλάκι μπορεί να αποτελέσει εξαίσιο μασκάρεμα της ψυχής ενος παλιάνθρωπου.»

    @ autre, είπαμε τα χεις πει όλα.

    @ gasireu, όπως λέει και η Niemandsrose, τελικά απλά
    Madonna mia. Σκέτο, χωρίς αλλά.
    Madonna mia.

  42. Παράθεμα: Καινούργια πίστη και άγιοι του δρόμου « Το μεγαλύτερο blog της πόλης

  43. Παράθεμα: Καινούργια πίστη και άγιοι του δρόμου « //ΠαραλληλοΓράφος//

  44. Πω-πω, καλαίσθητες κι εύστοχες οι «ασυναρτησίες, υπερβολές»…!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s