εστίες ανάπτυξης

Ο Παπαχελάς βλέπει σε μια ενιαία παραλία στην Αττική, εστίες δημιουργίας και ανάπτυξης. Σήμερα απ’ το παράθυρο βλέπει μιζέρια και αναξιοποίητο χώρο, αύριο φαντάζεται μια μεγάλη βόλτα, μαρίνες και ανάπτυξη.

Πήγα στη Σύρο αρχές του 1990. Ξαναπήγα πρόπερσι. Ήρθα αντιμέτωπος με την ανάπτυξη, που στο μεταξύ είχε επισκεφθεί το νησί. Το παραθαλάσσιο Κίνι, ήταν πια γεμάτο λευκές πλαστικές τεντώστρες, καφετέριες κι εστιατόρια δίπλα στο κύμα, ενώ στην ακρογιαλιά δέσποζε και ένα τεράστιο γλυπτό, ακριβώς πάνω στην πρώην άμμο. Πηγαίνω τα καλοκαίρια στο Σούνιο. Βλέπω τις εστίες δημιουργίας. «Τρατολίμανο», «Cape Sounio» και πάει λέγοντας. Ομπρέλες και σερβιτόροι παρέχουν άριστες υπηρεσίες, με θέα αυτό που κάποτε λέγαμε ναό του Ποσειδώνα. Απ’ τα Λεγραινά ως το Λαύριο, εξοχικές κατοικίες, μάντρες και ιδιωτικές παραλίες. Περνάμε μέσα απ’ τα σπίτια τους για να βουτήξουμε. Πήγαινα στην Μεσσηνία, σε διάφορες παραλίες γύρω απ’ τη Βοϊδοκοιλιά. Φέτος αναρωτιέμαι αν η τεράστια επένδυση θα φέρει τουρίστες και λεφτά στην τοπική κοινωνία και αν θα επιτρέπεται η είσοδος στην μεγάλη έκταση που πιάνει το ξενοδοχείο και σε μας τους μη διαμένοντες στο χοτέλ τάδε.

Η συζήτηση περί αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας, είναι απ’ τις λίγες που μου προκαλούν αληθινό ίλιγγο. Κάθε φορά που κάποιος ονειρεύεται την αξιοποίηση της ακρογιαλιάς, σκέφτομαι ένα σημείο λίγο πέρα απ’ την Καλαμάτα που μέσα σε τρία χρόνια μετατράπηκε από παραλία σε προέκταση της καφετέριας.

Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα οι συνειρμοί με οδηγούν στα στο σουβλατζίδικο στην Πάτμο που λειτουργούσε με ρεζερβέ και στη μόδα με τις κρατημένες ξαπλώστρες. Αναπόφευκτα μετά από λίγο καταλήγω στα καινούρια κλειστού τύπου πλοία και τους αιχμάλωτους του a/c. Σκέφτομαι ότι κάποιος, κάποτε θα χρειαστεί να τους διηγηθεί την αίσθηση μιας λέξης. Θα είναι ένα κορίτσι στη μέση του πουθενά και το μόνο που θα λέει θα είναι, πως άμα δεν έχεις δαγκώσει χείλη γεμάτα αλμύρα ή ούζο, δεν ξέρεις τί θα πει καλοκαίρι.

Προσπαθώ ξανά να φανταστώ όλη την ακτογραμμή με γκαζόν, μπαρ, κάδους ανακύκλωσης, μουσικές, φρέντο, τσιμέντο, μαρίνες, άρτια εξυπηρέτηση και ευγενικούς παρκαδόρους. Αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που κάνει την Αμοργό, Αμοργό, την Άνδρο, Άνδρο και τη Μεθώνη, Μεθώνη. Γιατί πράγμα έγραφε τελικά ο Λακαριέρ ή τί έβλεπε ο Ντάρελ. Ποιό ήταν το φως που είδε ο Μίλερ στις Μυκήνες; Ήταν ανάλογο με αυτό που διαχέεται στο καζίνο στο Λουτράκι ή έστω παρόμοιο με αυτό που αναβοσβήνει στα κλαμπ της Ρόδου; Ήταν μια σκέτη γραφικότητα, ήταν μόνο η φτώχεια που έβλεπαν όλοι αυτοί οι περίεργοι τύποι; Ή υπήρχε κάτι άλλο, κάτι εντελώς διαφορετικό, απ’ όσα ονειρεύονται οι υποστηριχτές της ανάπτυξης και των μεγάλων επενδύσεων; Ή μήπως τελικά εγώ που αντιτίθεμαι στην αξιοποίηση των παραλιών, είμαι απλά μίζερος και αριστεριστής; Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του σημείου του χάρτη και γιατί θέλουμε τον τουρισμό των γκολφ ή το ισπανικό μοντέλο; Τί κοινό έχει το κάθε «κόστα σκατά» με το μουσείο της Βεργίνας, που κι αυτό επένδυση είναι;

Τί κάνει μια παραλία ωραία; Η lady gaga, ο χατζηγιάννης και το παγωμένα κοκτέιλ; Τί την αξιοποιεί; Οι παρατεταγμένες ξαπλώστρες και τα θαλάσσια σπορ; Τα ξενοδοχειακά συγκροτήματα που παρέχουν ολοκληρωμένες υπηρεσίες εντός του φράχτη τους;

Είναι νομίζω προφανές ότι όταν λένε ανάπτυξη εννοούν ατελείωτα κόστα μάρε και κέιπ σούνιο. Αλλά πάλι, νομίζω ότι είναι προφανές ότι δεν ξέρουν τί είναι αυτό που θα αξιοποιήσουν. Κάθε σπιθαμή είναι γι’ αυτούς, απλά ένας τρόπος να ισοσκελίσουμε κάποιο ισοζύγιο. Μια υποσημείωση σε κάποιο προϋπολογισμό. Εκεί που βλέπουμε θάλασσα, αυτοί βλέπουν πλαζ.

Εμείς όμως ξέρουμε ότι η ζωή δεν είναι μόνο η πραγματικότητα που βαραίνει ή – συνηθέστερα – ελαφραίνει την τσέπη. Άλλωστε, ο τελευταίος παραθεριστής του δεκαπεντάυγουστου μπορεί να αισθανθεί τί ψιθυρίζουν οι επτά μάρτυρες στη Σίφνο. Καταλαβαίνει νομίζω ότι αποκλείεται να βρει αυτόν τον υπαινιγμό στις υπερμοντέρνες παραλίες στην Κω. Με άλλα λόγια, το γυμνό στήθος μιας γυναίκας της «Πούντα μπιτς» δεν έχει καμία σχέση με αυτό που θα συναντήσεις στην Ψιλή Άμμο της Πάτμου. Ένα πλαστικό βυζί στην Παράγκα δεν είναι ικανό να προκαλέσει τα ρίγη που μας κατέλαβαν αυτομάτως στη θέα εκείνης της μαυρομάλλας σ’ ένα ανώνυμο και έρημο κολπίσκο της Αμοργού ή του Κουφονησίου.

Συνεπώς, δεν λέω απλά ένα αντιδραστικό και ξερό όχι στην ανάπτυξη και την αξιοποίηση της οποιασδήποτε παραλίας. Απεργώ λυσσασμένα για να κρατήσω για την παρέα μου, το παλιό υπέροχο δικαίωμα να ανακαλύπτεις την άμμο πάνω στην οποία θα ξαπλώσεις νύχτα μαζί με το κορίτσι, το δικαίωμα να κοιμηθείς ανενόχλητος στα βότσαλα και να φας καρπούζι κάτω απ’ το αρμυρίκι. Αν τίποτα απ’ αυτά δε σε κάνουν να μετράς αντίστροφα για το καλοκαίρι, δεν πειράζει. Κάνε ένα μακροβούτι και ύστερα παρατήρησε τα μαλλιά των γυναικών μετά τη θάλασσα, πως φαίνονται δίπλα στο κατεβασμένο παράθυρο της επιστροφής. Θυμήσου πως απλώνονται τα γυμνά πόδια στο άδειο τοπίο. Τα πόδια αυτά, είναι το ακριβώς αντίστροφο της ξενοδοχειακής μονάδας, του γκαζόν, της ξαπλώστρας με το μαξιλάρι και του φρέντο. Τα πόδια αυτά θα καταργήσουν μία των ημερών προϋπολογισμούς και αναλογιστικές μελέτες. Μάλιστα, αν τα αφήσεις θα σώσουν ακόμα και σένα τελειωμένε σχετικιστή, ορθολογιστή, μίζερε οπαδέ. Ακόμα και μένα.


Advertisements

50 Σχόλια

Filed under τόποι που φαντάστηκα, ζεστές μέρες

50 responses to “εστίες ανάπτυξης

  1. Ουφ τωρα… με στενοχωρησες… Πού να είχες δει το Κινι δλδ 20 χρόνια πριν το 1990…
    Το προβλημα υπαρχει οταν θελουν οι διαφοροι παπαχελαδίζοντες να τα κανουν ολα καταπώς τους αρεσει. Να μην αφησουν σπιθαμη παραλιακης γης «αναξιοποιητη». Κι εμεις οι ρομαντικοι τι θα γινουμε; Θα παρουμε τα βουνα μαλλον…
    Να μη σου πω τωρα και για τα Κουφονήσια, ε… Θα πλανταξεις στο κλαμα.

  2. θα πω κάτι ανόητο που είπα τις προάλλες διαβάζοντας αυτό που έγραψε ο Παπαχελάς….»ευτυχώς που το παράθυρό του δεν είχε θέα την Ακρόπολη»

    καληνύχτα σας

  3. Πες τα ρε συ, πες τα, που πηγα στη Σκιάθο στις Κουκουναριές και ψάχναμε χώρο να βάλουμε την ψάθα, πηχτρα στην ξαπλώστρα! Τρία χιλιόμετρα παραλία, δεν μπορούσαν να αφήσουν τη μιση έστω ρε γαμωτο άθικτη;

    Αι πια! Εγώ λέω ξερό όχι στην ανάπτυξή τους! Ναι λέμε μόνο στην δημιουργηκότητα, στην τέχνη, στην φαντασία και στο όνειρο!

    (κηλαήδονης έγινα 🙂 )

  4. Mafalda

    Δεν σου έχω ξαναφήσει σχόλιο εδώ … ήταν πολλαπλά όμως τα χτυπήματα!
    «Ανάπτυξη», «καλοκαίρι» της άμμου κάπου κάποτε, «καλοκαίρι» της πλαζ όλο και πιο παντού, Κίνι, Επταμάρτυρο, κατάστρωμα και όλα τα άλλα που ξέρεις … Με τόση διαφορά φάσης που χάνουμε τα «καλοκαίρια» μας σε σχέση με τους «ανεπτυγμένους» και σε γνώση των «αναπτυξιακών» τους αδιεξόδων (σύντομη αρπαχτή) … δεν υπάρχει καμμιά δικαιολογία να δείξουμε την παραμικρή κατανόηση στο «αναπτυξιακό» τους όραμα … Το πρόβλημα όμως είναι πως εκτός απ’ τους Παπαχελάδες, με τα ίδια γυαλιά βλέπουν τη «θέα» απ’ το παράθυρο του οικοπέδου τους και πολλοί συναπεργοί (της αύριον) συμπατριώτες. Μ’ αυτούς πώς καθαρίζεις;
    υ.γ. σόρρυ για τη φλυαρία … έπεσες στην «περίπτωση»! (που μετρά τα χρόνια με τα «καλοκαίρια»!)

  5. Παράθεμα: Tweets that mention εστίες ανάπτυξης | το βυτιο -- Topsy.com

  6. λευτερια στις ομπρελο-ξαπλωστριασμενες παραλίες.

    [να πάτε στην αστυπάλαια, κρατάει ακόμα]

  7. Θυμήσου πως απλώνονται τα γυμνά πόδια στο άδειο τοπίο. Τα πόδια αυτά, είναι το ακριβώς αντίστροφο της ξενοδοχειακής μονάδας, του γκαζόν, της ξαπλώστρας με το μαξιλάρι και του φρέντο. Τα πόδια αυτά θα καταργήσουν μία των ημερών προϋπολογισμούς και αναλογιστικές μελέτες. Μάλιστα, αν τα αφήσεις θα σώσουν ακόμα και σένα τελειωμένε σχετικιστή, ορθολογιστή, μίζερε οπαδέ. Ακόμα και μένα.

    βυτίο είσαι ωραίος,
    ωραίος ως Βακαλόπουλος
    (προσπαθώ -ανεπιτυχώς- να μιμηθώ αυτούς)

  8. Υπέροχο κείμενο φίλε μου. Και θλιβερό ταυτόχρονα. Γιατί μιλάς για πράγματα που έχουν χαθεί για πάντα επειδή εδώ και καιρό πολύ λίγοι πια ξέρουν να τα θελήσουν. Οι πιο πολλοί αισθάνονται απλά την απουσία τους σαν ένα είδος απροσδιόριστου κενού.

    Για να γίνουμε όμως λιγάκι πιο πεζοί. Αιτία όλων αυτών είναι η χαμένη συλλογικότητα που με την σειρά της καταντά κενή περιεχομένου και περιφρονητέα την έννοια του δημοσίου αγαθού. Στην περίπτωση μας του δημόσιου χώρου.

    Συγχώρησε την φλυαρία μου (και πιθανόν την κοινοτοπία της μεταφοράς μοναδικών κειμένων- αλλά διαβάζοντας σε (αφού είχα διαβάσει πριν λίγες μέρες και την αθλιότητα του Παπαχελά) το μόνο που μου ερχόταν στο μυαλό ήταν αυτό:

    Κατοίκησα μια χώρα που’ βγαινε από την άλλη, την πραγματική όπως τ’ όνειρο από τα γεγονότα της ζωής μου. Την είπα κι αυτήν Ελλάδα και την χάραξα πάνω στο χαρτί να τηνε βλέπω. Τόσο λίγη έμοιαζε. Τόσο άπιαστη.
    Περνώντας ο καιρός όλο και την δοκίμαζα: με κάτι ξαφνικούς σεισμούς, κάτι παλιές καθαρόαιμες θύελλες. Άλλαζα θέση στα πράγματα να τα’ απαλλάξω από κάθε αξία. Μελετούσα τ’ Ακοίμιστα και την Ερημική ν’ αξιωθώ να φκιάνω λόφους καστανούς, μοναστηράκια, κρήνες. Ως κι ένα περιβόλι ολόκληρο γιομάτο εσπεριδοειδή που μύριζαν Ηράκλειτο και Αρχίλοχο. Μα’ ταν η ευωδία τόση που φοβήθηκα. Κι έπιασα σιγά σιγά να δένω λόγια σαν διαμαντικά να την καλύψω την χώρα που αγαπούσα. Μην και κανείς ιδεί το κάλλος. Ή κι υποψιαστεί πως ίσως δεν υπάρχει.
    Λοιπόν τριγύριζα μέσα στην χώρα μου κι εύρισκα τόσο φυσική την λιγωσύνη της, που έλεγα πως, δεν γίνεται, θα πρέπει να’ ναι από σκοπού το ξύλινο τούτο τραπέζι με τις ντομάτες και τις ελιές μπρος το παράθυρο. Για να μπορεί μια τέτοια αίσθηση βγαλμένη απ΄ το τετράγωνο του σανισιού με τα λίγα ζωήρά κόκκινα και τα πολλά μαύρα να βγαίνει κατευθείαν στην αγιογραφία. Και αυτή, αποδίδωντας τα ίσα, να προεχτείνεται μ’ ένα μακάριο φως πάνω απ΄την θάλασσα εωσότου αποκαλυφθεί της λιγοσύνης το πραγματικό μεγαλείο.
    Φοβούμαι να μιλώ με λόγια που μόνον δικαιωματικά διαθέτει. Όμως την παρθενία που πρεσβεύω έτσι την αντιλαμβάνομαι και μόνον έτσι την φαντλαζομαι να κρατάει την μυστική της αρετή. Μεταβάλλοντας σε άχρηστα όλα τα μέσα που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι άνθρωποι για την συντήρηση και την ανανέωση της.
    Θέλω να είμαι ειλικρινής όσο και το λευκό πουκάμισο που φορώ. Και ίσιος, παράλληλος με τις γραμμές πόχουν τα ξοχόσπιτα και οι περιστεριώνες, που δεν είναι καθόλου ίσιες κι ίσως γιαυτό στέκουνε τόσο σίγουρα μες την παλάμη του Θεού.

    Μπορώ μάλιστα να φέρω μάρτυρες ένα σωρό ασήμαντα πράγματα: βότσαλα που τα ρίγωσαν οι τρικυμίες, ρυάκια μ’ ένα κάτι παρήγορο στο κατρακυλητό τους, μυριστικά χορτάρια, λαγωνικά της αγιοσύνης μας.

    Μια σκέψη για να είναι πραγματικά υγιής -άσχετα σε τι αναφέρεται- πρέπει να αντέχει στο ύπαιθρο. Και όχι μόνον. Πρέπει την ίδια στιγμή στην ευαισθησία μας να’ ναι καλοκαίρι. Λίγο, δυο τρεις βαθμούς πιο χαμηλά, τετέλεσται: το γιασεμί σωπαίνει, ο ουρανός γίνεται θόρυβος.

    και αυτό:

    Εχθές έχωσα κάτω από την άμμο το χέρι μου κι έπιασα το δικό της. Όλο το απόγευμα ύστερα τα γεράνια με κοίταζαν απ’ τις αυλές με νόημα. Οι βάρκες, οι τραβηγμένες έξω στην στεριά, πήρανε κάτι γνώριμο, οικείο. Και το βράδυ, αργά, την ώρα που της έβγαλα τα σκουλαρίκια να τη φιλήσω έτσι όπως θέλω εγώ, με την ράχη ακουμπισμένη στον μαντρότειχο της εκκλησιάς, μπουμπούνισε το πέλαγος και οι Άγιοι βγήκανε κρατώντας κεριά να μου φωτίσουνε.

    Το πιο πικρό σε όλη αυτήν την ιστορία της απέραντης καταστροφής που συντελέστηκε είναι ότι δεν ξέρουμε πως αν τόσο καιρό είχαμε αγαπήσει και είχαμε κρατήσει όσα πολύτιμα είχαμε όλα τα όνειρα των σημερινών φρικιών αυτής της ανάπτυξης που τόσο λαχταρούν οι σύγχρονοι έλληνες θα είχαν γίνει χωρίς το κόστος του τσιμέντου πραγματικότητα. Η Ελλάδα θα ήταν ο πιο ποθητός και ίσως ο πιο ακριβός ταξιδιωτικός προορισμός στον κόσμο. Θα ήταν πολλοί αυτοί που θα ήθελαν να δουν από κοντά το ελληνικό καλοκαίρι του Λακαριέ και θα τους αφήναμε να έρθουν μόνο αν σεβόντουσαν τους δικούς μας κανόνες.

  9. την μόνη παρέμβαση που δέχομαι σε κάποιες παραλίες είναι ένας δύο κάδοι σκουπιδιών (ξέρεις πίσω πίσω μακριά). the end. ούτε cafe ούτε ντουζ, ούτε ξαπλώστρες ούτε φίκια.

    Το καλοκαίρι πήγα Σίκινο υπάρχει μια μικρή ταβέρνα στην μία ωραία παραλία του νησιού. Ομολογώ ότι δεν ενοχλεί αλλά είναι στην άκρη και αρκετά ψιλά σε σχέση με την παραλία.

    Έμεινα εκεί στην παραλία μια εβδομάδα….ήταν υπέροχα

  10. Ναι, σε γενικές γραμμές, εκτός από αυτό με τα βαπόρια. Κι επειδή ξέρω πόσο αγαπάς να σου βάζω αυτοαναφορικά λινκ, πιάσε και μια άμστελ (άλλη μια αηδία που επιβιώνει μόνον επειδή την έχουμε συνδέσει με καλοκαίρια).

    Σοβαρά τώρα, διότι κατά βάθος είμαι σοβαρός άνθρωπος, το πρόβλημά σου με το καλοκαίρι «τους» είναι κατά βάση ταξικό. Το βυζί που δε θες να δεις είναι το βυζί που έφτιαξε το περισσευάμενο εισόδημα του εταιρικού στελέχους-ιδιοκτήτριάς του (μπορεί να είναι απλώς πλουσιοκόρη). Το βυζί που νοσταλγείς είναι της φοιτήτριας, κομμώτριας που πήγε στο ξερονήσι διακοπές με 20.000 στην τσέπη (δραχμές, παιδιά μου, δραχμές).

    Όπως έλεγε κι η συμβία στον thas στη Νάξο, ένας άλλος παράγοντας είναι η νοσταλγία: όταν αλλάζει το τοπίο αναγκαζόμαστε να παραδεχτούμε ότι αλλάξαμε κι εμείς, συνήθως ότι μεγαλώσαμε ή (στην περίπτωσή σου) ότι γεράσαμε.

    Ακόμα πιο σοβαρά, ναι, έχεις δίκιο: 40 χρόνια περιβαλλοντικής καταστροφής, παραγωγής ενός τουριστικού προϊόντος που είτε δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε (λ.χ. γήπεδο γκολφ; ναι; με τι νερό; και με τις παγκοσμίως διάσημες για τη φρικαλεότητά τους τουαλέτες;) είτε απευθύνεται σε λάθος ανθρώπους (μπουρδελοθέρετρα ή μιζεροκαζίνα) δε μας έχουνε διδάξει τίποτε. Με μία λέξη: Ζάκυνθος. Με μια άλλη: Ρόδος.

    Αλλά σου χαλάω τη βακαλοπουλική μόστρα τώρα, ντάμιτ.

  11. S G

    βυτιε (και λοιποι)

    Το οτι εσυ εχεις καποιες προτιμησεις σημαινει οτι πρεπει να τις συμμεριζονται ολοι? Εγω αντιπαθω τοσο την πολυκοσμια και τους τυπαδες με τις ξαπλωστρες και τους καφεδες που παω διακοπες σχεδον μονο Σεπτεμβριο πια.

    Πρεπει να το επιβαλω και σε ολους τους ελληνες, αν οχι στους ξενους επισκεπτες της χωρας? Αυτη ειναι η βιομηχανια μας, αυτο κανουμε, και δυστυχως (ετσι που ταχουν κανει χωροταξικα) δεν εχουμε την επιλογη να πουλαμε BMW πρεπει να πουλαμε και κανα Σκοντα.

    Τα ξενοδοχεια μπουτικ, τα παρθενα τοπια με ελαχιστον κοσμο κτλ φυσικα εχουν χωρο στον τουρισμο, αλλα δυστυχως δεν μπορουν να ειναι το μονο πραγμα που πουλαμε. Οχι τιποταλλο, γιατι μετα πας να οδηγησεις ως την ταβερνα και σπαει ο αξονας του αυτοκινητου απο τον δολοφονικο καροδρομο, σου σεβριρουν με ξυνοφατσα καμενα κρεατα κακης ποιοτητας για 20 ευρω και σου δινουν νεροπλυμα για κρασι (15 ευρω), γιατι η πανσιον Μαρικα Μπιτς εχει αισθητικη του 50, συμπεριφορα καννιβαλου και τιμες Μαριοττ κτλ

    Η Ελλαδα δεν προσελκυει πολλους τουριστες υψηλου επιπεδου, και το να ελπιζουμε να γινει ολη η Ελλαδα Αμοργος δεν βοηθαει (ασε που οι περισσοτεροι λεφταδες δεν θελουν Αμοργο αλλα κατι σαν αυτο, που σημερα επιτρεπουμε μονο με παραβαση του νομου και λαδωματα)

    Αυτα με την σημειωση οτι δεν λεω να χωνει το καθε βρωμοαυθαιρετο εστιατορια τα τσιμεντα του στην θαλασσα, ο καθε παρτσακλος τις ξαπλωστρες του κτλ Το ακριβως αναποδο, να κανουμε οργανωμενες παραχωρησεις χώρων κοντα στην θαλασσα για προσεγμενα εστιατορια, δημοσιες υποδομες για παρκαρισμα, περπατημα κτλ και (εκτος ελαχιστων εξαιρεσεων) ορθανοιχτες παραλιες. Λιγο οπως ειναι τα καλα μερη της Ισπανιας ή της Κυανης Ακτης.

  12. Κάτι σαν βιασμός με προφυλαχτικό μου κάνει αυτό SG …

    (με συγχωρείς Βυτίο αλλά…)

  13. @γειά σου ροδιά, και τα βουνά κινδυνεύουν εντωμεταξύ. η ορεινή αρκαδία με το ζόρι κρατιέται απ’ την επέλαση των αβραμόπουλων.
    στην ξάνθη που πήγα τις γιορτές κάπως καλύτερα τα είδα τα πράγματα, με μια μικρή διαγώνια ματιά.

    @ κ. Μοίρη, χα. Δεν ασχολούμαι άλλο με τον κ. Παπαχελά. Ακούω τον κ. Sakamoto τώρα.

    @ Happy Hour, ναι μου έχουν πει κι άλλοι ότι η Σκιάθος έχει μεγάλο πρόβλημα. Εδώ και χρόνια δλδ.
    Πάντως για κάποιο λόγο τις σποράδες τις σνομπάρω λίγο. Κακώς μάλλον.

    @ Μαφάλντα, μα ναι δυστυχώς το πρόβλημα δεν είναι ένας δημοσιογράφος ή ένας υπουργός. Το πρόβλημα είναι οι συμπολίτες μας. Τα λέει ο Σραόσα στο λινκ του. Οι ντόπιοι με τις εξωφρενικές τιμές και τις άθλιες κατασκευές και αυτός από το χωριό μου που εκστασιάζεται με τα μπιτς μπαρ στη Φοινικούντα, ζητώντας κι άλλα κι άλλα κι άλλα. Αισθητική αθηναϊκή (με την κακή έννοια το λέω), αρπαχτή κλπ. Πώς το αντιμετωπίζεις; Δεν ξέρω, δεν έχω ιδέα.

    @ αγαπητέ δύτη, οι δύο κύριοι είναι ανεπανάληπτοι.
    παρόλα αυτά μπορούμε να μαζευόμαστε στα βλογάκια μας και να βλογάμε τα γένια μας. Για αρχή σκέφτομαι να διαβάζω στο radiobubble ολόκληρα τα ποστ σου. Θα το ονομάσω το πεντέλεπτο του δύτη 🙂

    @ Ermippos,
    πάντως αν θα ήθελα κάτι να πω στο σοβαρό είναι αυτό ακριβώς της τελευταίας παραγράφου. Οι τουρίστες θα μπορούσαν να επιλέγουν τα νησιά ας πούμε , επειδή ακριβώς είναι αυτά που είναι, όχι επειδή παρέχουν ότι μπορούν να βρουν σε άλλα εκατοντάδες παρόμοια μέρη. Εμείς πάντως κάνουμε φαληράκια.

    Αλλά ας μείνουμε σ’ αυτό. «Θέλω να είμαι ειλικρινής όσο και το λευκό πουκάμισο που φορώ»

    @ tougo, Σίκινος ε; δεν έχω πάει.
    αρχίζω να μαζεύω ιδέες.
    Στην παραλία κι εγώ θέλω μόνο δέντρα και ανθρώπους (λίγους). Τα υπόλοιπα περισσεύουν.

    @ Παμμέγιστε, με τα βαπόρια στο έχω ξαναπει, δεν το καταλαβαίνω το πρόβλημά σου (παρόλο που είναι αστεία η περιγραφή σου).
    Οκ φυσικά δέχομαι τα περί ηλικίας, αλλαγής κλπ.
    Αλλά κι εσύ στην τελευταία παράγραφο λες αυτά που θα έλεγα αν ήμουν πιο συγκροτημένος. Παράγουμε τουριστικό προϊόν που ούτε μας εξυπηρετεί, ούτε ταιριάζει στο τοπίο, ούτε βοηθάει γενικώς.
    Αλλά πώς ο ντόπιος να κάνει άλλου είδους επιλογές; Παιδεία δεν υπάρχει, κεντρικός σχεδιασμός δεν υπάρχει. Μόνο δίψα για πλουτισμό εδώ κ τώρα. Άρα φάε δωματιάκι που στοιχίζει όσο η σουίτα του χίλτον, αλλά έχει δώρο τις κατσαρίδες.

  14. Είμαι έτοιμος να σπονσοράρω το Πεντάλεπτο του Δύτη. Κι όχι με κανάτια και τσαγκλιά, αλλά με πραγματικά μπουκάλια Jack Daniels! Και πούρα!

  15. Switters

    Όμορφο κείμενο.
    Με χαλάει η αξιοποίηση. Ακόμα περισσότερο με χαλάει η εξώφθαλμη, κακόγουστη ή/και μικροπρεπής αξιοποίηση (βλέπε κάγκελα σε παραλία για τον έλεγχο εισόδου).
    Από την άλλη, αναρωτιέμαι αν σε μια Ελλάδα που δεν υπάρχει ίχνος συλλογικότητας, κοινωνικής συνείδησης και αρμονικής συμβίωσης μπορεί να υπάρξει διαφορετική λύση από την αξιοποίηση.
    Τι είναι χειρότερο; Οι γόπες και τα σκουπίδια που θα δω γύρω μου ή οι ομπρελοξαπλώστρες; Τι είναι πιο εύκολο; Να πληρώσω 10 ευρώ ή να τσακωθώ με τον κάθε απαίδευτο; Δεν έχω αποφασίσει ακόμα.
    Θα ΄θελα τα παιδιά μου να γνωρίσουν την φύση όπως είχα την τύχη να την γνωρίσω κι εγώ: αγνή, αμόλυντη, άγρια, αναξιοποίητη και πολλα άλλα επίθετα από «α»… Η εξέλιξη όμως (με αξιοποίηση ή χωρίς) αλλού οδηγεί…
    Μένω στην Ελβετία τα τελευταία χρόνια. Η φύση εδώ είναι διαφορετική. Ακόμα και η πιο ξεχασμένη γωνιά σε κάποιο ψηλό βουνό στη μέση του πουθενά δείχνει φροντισμένη. Δεν υπάρχει αξιοποίηση εδώ (τουλάχιστον όχι με την έννοια που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα). Υπάρχει όμως ευαισθησία απέναντι στο περιβάλλον, αυστηροί νόμοι και αίσθηση του κοινωνικού καθήκοντος (κάτι που στην Ελλάδα εύκολα αποκαλούμε ρουφιανιά). Το αποτέλεσμα είναι ότι όλοι – σε όποια τάξη και αν ανήκουν – απολαμβάνουν αυτό το δημόσιο αγαθό που φέρνει χαρά στη ζωή τους.
    Καμιά φορά η τόση φροντίδα με κουράζει και γυρεύω την άγρια ελληνική φύση. Μόλις όμως δω τα σκουπίδια κάτω από τα δέντρα που είχα κάποτε κοιμηθεί και τα μπάζα στις πλαγιές που κάποτε είχα διασχίσει, η νοσταλγία μου γίνεται απογοήτευση…

  16. @SG, καταλαβαίνω τι λες. Αλλά ξαναλέω, πέρα απ’ το ποστ τέλος πάντων, ότι το θέμα μας, είναι τί τουρισμό θέλουμε; Τί υποδομές θέλουμε; Πώς θα προστατέψουμε την ιδιαιτερότητα του τοπίου, χωρίς να παραμένει απρόσιτη στον κόσμο. Ο Ερμιππος το λέει ωραία κτγμ. Αν είχαμε κρατήσει ακριβώς αυτά τα στοιχεία που εξαρχής διέκριναν την ελληνική ύπαιθρο, ίσως τώρα να είχαμε ποιοτικό τουρισμό, αρκετό, ίσως κ υπεραρκετό.
    Αλλά τα παραδείγματα που έχουμε στην Ελλάδα, όπου πήγε να γίνει κάποια επένδυση, είναι μάλλον ενδεικτικά. Κανένας σεβασμός στο περιβάλλον, προβληματική τις περισσότερες φορές αισθητική, καταπάτηση δημόσιας περιουσίας. Για όλα αυτά σε μεγάλο βαθμό είναι υπεύθυνοι οι άνθρωποι που κυβερνούν κ σήμερα. Δες τις βίλες στα νησιά πολιτικών κ δημοσιογράφων. Είναι των ίδιων ανθρώπων που σήμερα ζητούν την αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου. Δεν είναι το πρόβλημα ακριβώς λοιπόν ότι θα τα ξεπουλήσουν ή ότι οι παραλίες θα ανήκουν σε ιδιώτες. Το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουν σχέδιο, ούτε ευαισθησία για το τοπίο ή τις συνέπειες της ομογενοποίησης και της καταστροφής της ιδιαιτερότητας ενός τόπου.
    Ξαναλέω, αν θέλουμε τουρίστες εδώ, ας σκεφτούμε τί είδαν στη χώρα όσοι μίλησαν γι’ αυτή και τί εννοούμε εμείς όταν λέμε βιώσιμη/ ήπια / πράσινη ανάπτυξη κλπ

    @ Happy hour, πάντως για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος. Με αδιαφανείς διαδικασίες ή και (δυστυχώς) με πρωτοβουλίες των ίδιων των ντόπιων δεν θα μείνει παραλία για παραλία, που να μην μοιάζει με την ακριβώς διπλανή της. τεσπα.

  17. Σραό και βυτίο, είπα να πω κάντε λίγο κράτει -αλλά αυτή η προσφορά των Τζακ Ντάνιελς και των πούρων με κάνει να το ξανασκέφτομαι.

  18. νοσταλγία, ξενοσταλγία, ακριβώς όπως τα λες.

  19. @ switters,
    το πρόβλημα του δημόσιου χώρου είναι τεράστιο εδώ. Τα έχουν πει άλλοι καλύτερα από μένα. Για τον Έλληνα το κράτος είναι εχθρός, ο δημόσιος χώρος ευκαιρία για καταπάτηση και μικροιδιοκτησία. Γενικεύω βέβαια πάλι.
    Ας πούμε πάντως ότι ίχνη συλλογικότητας υπάρχουν. Απλά ακούγονται λιγότερο και για να κάνουν το παραμικρό κουράζονται διπλά και τριπλά.
    Κ ως γνωστόν δεν είναι οι αυστηροί νόμοι που λείπουν, είναι που οι νόμοι εφαρμόζονται με έναν περίεργο τρόπο εδώ πέρα.
    (καλώς ήρθατε)

    @ πάνσοφε, πιάσε το τζακ. it’s a deal.

    Εντωμεταξύ δύτη αν φτάσεις ως εδώ κάτω: σήμερα στη φυσικοθεραπεύτρια. Κατά τη διάρκεια διαβάζω το κουτσό. Το βλέπει, ξεφυλλίζει λίγο, το περιεργάζεται. Μου λέει για τί πράγμα μιλάει; Της λέω στο περίπου.
    «Α, απ’ ότι καταλαβαίνω, για να διαβάσεις αυτό το βιβλίο πρέπει να έχεις ξεκαθαρισμένα τα πράγματα στη ζωή σου. Αλλιώς αν είσαι μπερδεμένος, θα σε κάνει χειρότερα».
    Πόσο τη συμπάθησα με αυτή την παρατήρηση δεν λέγεται.

  20. @ δύτη,
    αχα. οκ, μπορείς να τα ηχογραφείς και να μου στέλνεις, άμα δεν θες να τα διαβάζω εγώ.
    (κι εσύ βλέπω ισχυρός χαρακτήρας. Για ένα ποτάκι κ ένα πούρο, κρατάνε οι αντιστάσεις..)

    @ γειά σας xilaren.

  21. Μα είδες τι συμβαίνει μ’ αυτό το βιβλίο.
    (άσ’ τα σάπια, πας να πιεις το Τζακ μόνος σου. Θα βρεθούμε)

  22. a passer by

    ακουω τζιτζικια,τα μαλλια μυριζουν αλατι το ποστ με εφερε πιο κοντα στο καλοκαιρι,,και ναι ρε προτιμω να σηκωθω πιασμενος απο την αμμο και να με καιει μεσημερι ο ηλιος και οχι να νιωθω το πλαστικο στο σωμα μου και η ομπρελα να μου κρυβει το μπλε προς αποφυγην πιθανου εγκαυματος…και ναι ρε προτιμω να ακουω τζιτζικια παρα ν ακουω το τελευταιο beataki στη πουντα,,μα φευ μονος μου δεν μπορω να παρω το πλοιο για εκει,οταν οι αλλοι για αλλου τραβανε.ή μηπως μπορω?!

  23. Known

    «Το βυζί που νοσταλγείς είναι της φοιτήτριας, κομμώτριας που πήγε στο ξερονήσι διακοπές με 20.000 στην τσέπη (δραχμές, παιδιά μου, δραχμές).» Tι απατηλό πράγμα η μνήμη! ΟΥΔΕΠΟΤΕ φοιτήτρια ή κομμώτρια πήγε διακοπές με είκοσι χιλιάρικα στην τσέπη – ιδιοκτήτρια φροντιστηρίου ή κομμωτηρίου, ίσως. Είναι τόσο στρεβλή η ιδεολογική φόρτιση που ενίοτε επιχειρείται από τους συνομιλητές ώστε ξεχνάμε ότι το βυζί της νοσταλγίας δεν έχει ταξική προέλευση ή επάγγελμα, ούτε διαφοροποιείται αναλόγως του σκηνικού: το βυζί είναι (μη εγχειρισμένο) βυζί , κατά προτίμηση 16-22 ετών, όπως πάνω-κάτω ήμασταν κι εμείς τότε, και τώρα δεν είμαστε. So what else is new.

  24. η ζωή στο σαλόνι

    με συγκίνησες

  25. S G

    χαιρομαι που το συζητας ηρεμα, μαρεσουν οι πολιτισμενες κουβεντες και εχω βαρεθει τις φωνασκιες αυτες τις μερες 🙂

    «Αλλά τα παραδείγματα που έχουμε στην Ελλάδα, όπου πήγε να γίνει κάποια επένδυση, είναι μάλλον ενδεικτικά. Κανένας σεβασμός στο περιβάλλον, προβληματική τις περισσότερες φορές αισθητική, καταπάτηση δημόσιας περιουσίας. »

    δεν συμφωνω, ή τουλαχιστον οχι οταν συγκρινουμε μεγαλες ενιαιες οργανωμενες επενδυσεις εναντιον ισου μεγεθους διασπαρτες μεμονωμενες. Θες να πεις οτι το ΠΟΤΑ στον Ρωμανο δεν ειναι πιο ωραιο, φροντισμενο ή πρασινο απο την Λουτσα? Το Πορτο Υδρα απο το Λαγονησι?

    εχω γραψει και παλιοτερα, ποια μεγαλη τουριστικη δυναμη του πλανητη δεν εχει οργανωμενη αναπτυξη, με πολυβουα σχεδιασμενα θεατρα αλλα και exclusive κομματια?

  26. Άψογο κείμενο και συμφωνώ απολύτως. Βαρέθηκα στο όνομα της ανάπτυξης να βλέπω εκτρώματα στις παραλίες και να τις οικειοποιούνται διάφοροι για να γεμίζουν τις τσέπες τους. Πόσο χαζός πρέπει να είσαι για να νομίζεις ότι το τσιμέντο θα τραβήξει τουρισμό;

  27. Πολύ βιαστικά, και σε σχέση με τα σχόλια του S_G και του / της DaisyCrazy: το θέμα δεν είναι αν δουλεύει το «τσιμέντο». Το τσιμέντο δουλεύει και παραδουλεύει μια χαρά — αρκεί βεβαίως να καθαρίζεις τις τουαλέτες. Επίσης, σε μέρη όπως π.χ. η Τυνησία, η (νότια) Κύπρος, η Σικελία, τα Κανάρια κτλ., όπου πουλάς ήλιο και θάλασσα μόνο, ενδεχομένως να έχει νόημα η δημιουργία

    α) μεγάλων όχι υπερβολικά πολυτελών ξενοδοχείων για να προσελκύσεις τον μικρομεσαίο βορειοευρωπαίο οικογενειάρχη,
    β) υπερπολυτελών μονάδων (όπου όλα τα έχεις μέσα, από σπα μέχρι μπαρ κι εστιατόρια, και από ντίσκο μέχρι μπουτίκ και παπουτσερίες) για να προσελκύσεις τον ανατολικοευρωπαίο νεόπλουτο,
    γ) εκτενών αλκοολοδιασκεδαστηρίων για τη βρετανική, την ιταλική και τη σκανδιναβική νεολαία.

    Σε τόπους όμως με χαρακτηριστική φυσική ομορφιά ή κάποια πολιτιστική ιδιαιτερότητα γιατί να μην κάνεις κάτι διαφορετικό, κάτι που να κολλάει με ό,τι ήδη υπάρχει εκεί, από τα αρμυρίκια μέχρι τα μελίσσια και από τους μεσαιωνικούς οικισμούς μέχρι τις θαλάσσιες σπηλιές; Η απάντηση είναι γνωστή, και συγγνώμη αν ακούγομαι σαν μιαρός πάγκαλος: να φάμε και να αρπάξουμε.

  28. Το πρόβλημα δεν είναι το αν θέλουμε τουριστική ανάπτυξη αλλά τί είδους τουριστική ανάπτυξη.Ήδη από τη δεκαετία του 80 φωνάζαμε στη Μύκονο για το μοντέλο τουρισμού που έπρεπε να επιλέξουμε.Θεωρηθήκαμε αντιδραστικοί βολεμένοι,που δεν θέλαμε να πάει ο τόπος μπροστά.Μια βόλτα στη σημερινή Μύκονο είναι διαφωτιστική για το τί σημαίνει «πάει ο τόπος μπροστά».

  29. Νεοφιλελεύθερος

    SG: φίλτατε, έχετε απόλυτο δίκιο. Οι παραλίες μας χαραμίζονται στους άχρηστους χαραμοφάηδες μισθωτούς, ανέργους, συνταξιούχους και λοιπούς εκπροσώπους των οκνηρών τάξεων, οι οποίοι ρυπαίνουν τόσο με την κακόγουστη, φτηνή και κιτσάτη παρουσία τους, όσο και με τα σκουπίδια τους. Πρέπει να τελειώσουμε με αυτούς. Οι υπέροχες παραλίες μας πρέπει να ανήκουν μόνο στους εκλεπτυσμένους εκπροσώπους των παραγωγικών τάξεων (επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων, υποτρόφους του ΔΝΤ και οικονομολόγους όπως εσείς). Οι χαραμοφάηδες δεν δικαιούνται να απολαμβάνουν τις ομορφιές που καταστρέφουν. Η μόνη παρουσία που τους επιτρέπεται είναι η παρουσία τους στη θέση του προσωπικού που σας φέρνει τον καφέ στο χέρι. Ιδιωτικοποίηση όλων των ελληνικών παραλιών τώρα, για να ταυτίζονται με το υπέροχο γούστο σας.

  30. deus

    Το ανθρώπινο έχει μπει στον ποινικό κώδικα.
    Και η ομορφιά στοιχειοθετεί πλέον απόπειρα.

    το κείμενο ξυπνά ένα μίσος και μια απόγνωση πρωτόγονη

    εκτός από όλα τ’ άλλα πρέπει να πάρουμε πίσω και
    τα καλοκαίρια

    [τι να σου πω, σα να μιλάμε χρόνια είναι…
    χαιρετώ]

  31. Αχ αυτός ο Παπαχελάς, καλή του ώρα. Μου θύμισε τον σπουδαίο Γιάννη Δαλιανίδη και τους υπέροχους στίχους του, στο τραγούδι της Φλώρας.

    Σ’αυτούς τους δρόμους που μονάχοι περπατάτε
    Θα περπατάει ένα πλήθος ζωηρό
    Κι αντί για βάρκες με κρις κραφτ θε να πετάτε
    Πάνω απ’ τα κύματα στον όμορφο γιαλό

    Εκεί που οι μύλοι στέκουν τώρα γκρεμισμένοι
    Μοντέρνες βίλες θα χτιστούν τρομαχτικές
    Κι η αμμουδιά που είναι παραμελημένη
    Μια πλαζ θα γίνει απ’ τις πλέον κοσμικές

    Συγκοινωνία δεν θα κάνουν καϊκάκια
    Αλλά βαπόρια σούπερ λουξ εκρηκτικά
    Και των ψαράδων τα μικρά τους τα σπιτάκια
    Ξενοδοχεία θα γινούν τουριστικά

    Για τους οπτικούς τύπους σας παραπέμπω στην υπέροχη Χρονοπούλου εδώ

  32. Πολύ όμορφο κείμενο. Σε καταλαβαίνω. Είναι τραγικό να βλέπεις να «αξιοποιούνται» οι παραλίες που έχεις περάσει τόσες στιγμές. Και οι εφτά μάρτυρες που αναφέρεις στη Σίφνο, την έχουν γλιτώσει κάπως επειδή είναι δύσβατοι, αλλά είχα την ατυχία να πάω φέτος λίγο πριν το 15Αύγουστο και την είδα τίγκα στη γόπα από τα λουόμενα φουγάρα και τίγκα στο σκατό από τα γύρω κότερα. Δεν νομίζω πάντως ότι η αξιοποίηση είναι αυτό που καταστρέφει μια παραλία, ο κόσμος είναι. Δυστυχώς σε οποιαδήποτε παραλία την έχει ανακαλύψει ο πολύς κόσμος βρισκόμαστε ανάμεσα στο δίλημμα «γόπα ή ξαπλώστρα». Ευτυχώς ζούμε σε χώρα με πολλά νησιά…

  33. Αγαπημένο Βυτίο, ξαναρθα για να σου πω ότι είμαι ευτυχισμένη που έγραψες αυτό το ποστ (που με το συμπάθειο δεν είναι το καλύτερό σου) γιατή έδωσες λαβή στον old boy να γράψει ένα από τα καλύτερα πράματα που έχω διαβάσει στο διαδίκτυο: http://j.mp/gFHjfd
    Ευχαριστώ σε λοιπόν.

  34. Sraosha δεν έχω ιδεά τι γνωρίζεις για την Κύπρο (την Κύπρο όχι νότια ή βόρεια γιατί πρόκειται για 1 κράτος! ) αλλά επέτρεψε μου σαν κάτοικος αυτού του νησιού να γνωρίζω κάποια πράγματα παραπάνω. Όλες οι παραλίες εδώ έχουν ένα σωρό ξενοδοχεία, μεγάλα, υπερπολυτελή, γεμάτα καθαρές τουαλέτες κι ένα σωρό τσιμέντο. Κάποτε αυτά γέμιζαν. Τώρα μένουν κενά για μεγάλο διάστημα με αποτέλεσμα να κλείνουν για κάποιους μήνες του χρόνου και οι εργαζόμενοι να βγαινουν στην ανεργία. Πολλά από αυτά έχουν ήδη μετατραπεί σε υπερπολυτελή συγκροτήματα διαμερισμάτων άδειων φυσικά γιατί ποιος έχει τα λεφτά να τα αγοράσει;

    Άρα τη τσιμεντοποιηση των παραλιών την έχουμε ήδη πετύχει μια χαρά. Ο τουρισμός όμως που κάποτε θεωρείτο η κότα με το χρυσό αυγό φθίνει. Γιατί όταν πας κάπου διακοπές δε θες μόνο ήλιο, θάλασσα, μπαράκια και τσιμέντο. Αυτό το απλό πράγμα δεν έχουν ακόμα καταλάβει όσοι ασχολούνται με το θέμα με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να συνεχίζουν να κτίζουν επί των ελάχιστων παραλιών που έμειναν ελεύθερες από τσιμέντο.

    Όσο για τη χαρακτηριστική ομορφιά αυτή μια χαρά την είχαμε κάποτε, αλλά τώρα με το τσιμέντο, έφυγε πάει (εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων που αντέχουν-ποιος ξέρει για πόσο). Κι όσο για την πολιτιστική ιδιαιτερότητα, κι από αυτή όποιος ψάξει θα βρει μπόλικη αλλά ποιος ασχολείται για να την αναδείξη και να την κάνει γνωστή προς τα έξω, ή έστω προς τα μέσα;

  35. Mafalda

    Οι δαίμονες που βλέπω εγώ: οδική προσπέλαση (όλοι παντού), όροι δόμησης και «κίνητρα» στις εκτός σχεδίου περιοχές (όλοι παντού) και η παιδεία του «κόσμου» όσον αφορά στην καλοκαιρινή «κατανάλωση». Το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης, δανεικό απ’ τα 60s με διαφορά φάσης από τότε έως σήμερα. Η ιστορία των άλλων δεν διδάσκει (ούτε και η δική μας). Και λέγοντας «άλλοι», έχω στο νου μου αυστηρά αυτά που έχω δει με τα ματάκια μου, ήτοι: Ισπανία, Πορτογαλία και Αίγυπτος (βόρεια ακτή). Θα υπάρχουν κι άλλα «παραδείγματα», είμαι σίγουρη.
    Τώρα, για τον κόσμο (μας). Γόπες υπάρχουν ακόμα και στις οργανωμένες αμμουδιές (οικοδομής), απλώς τις απομακρύνουν συχνότερα (γι’ αυτό δεν πληρώνονται;). Χάλι μαύρο αφήνουν πίσω τους τόσο ποικίλα σύγχρονα κοινόβια ελεύθερων κατασκηνωτών, όσο και χλιδάτοι κοτεράδες. Κάποτε, γονείς με παιδιά εξέδραμαν για το καλοκαίρι χωρίς αυτοκίνητο, με δύο βαλίτσες ίσως (αντί μία) στη χειρότερη περίπτωση. Σήμερα, οι αντίστοιχου εισοδήματος γονείς, θέλουν δύο αμάξια για να φορτώσουν μαζί τους τον κόσμο κατανάλωσης γι’ αυτούς και τα παιδιά τους (η παιδεία που λέγαμε) που δεν μπορούν να αποχωριστούν ούτε καν στις διακοπές (διακοπές δεν σημαίνει άραγε διακόπτω αυτά που κάνω τον υπόλοιπο καιρό;). Και δεν κουβαλάνε μόνο αφρόλουτρα … Και μετά έρχεται και το τί ψάχνουν. Κατά πάσα πιθανότητα, δεν ψάχνουν το πόδι της κάτω από την άμμο, το βυζί της στον ήλιο, το κορμί του στα βότσαλα, το αλάτι στα μαλλιά, το καρπούζι χωρίς μαχαιροπήρουνο, τον αχινό, τις τσουκνίδες, τα κουνούπια, τα βότσαλα, τα αρμυρίκια, το ν’ ακούσουν (και όχι αναγκαστικά να πούνε) ιστορίες από τους ντόπιους. Συχνότερα ψάχνουν τα μπυρόνια, τα μοχίτο, τη βραδινή διασκέδαση που ξέρουν (εξ ου και τα αφρόλουτρα, τα άφτερ-σέιβ, οι μάσκαρες και τα συναφή), τη ρόκα-παρμεζάνα, την αστακομακαρονάδα (ήμαρτον!), κάρτα μνήμης για κάτι ηλεκτρονικό από τα πολλά που κουβαλάνε, ρεύμα για το κινητό κλπ κλπ κλπ … Αρα το ζήτημα ξεφεύγει από το ταξικό πλαίσιο. Μάλλον είναι θέμα αναπαραστάσεων για την «επιστροφή στη φύση» (αυτό δεν υποτίθεται ότι είναι οι καλοκαιρινές διακοπές;), την ανεμελιά, την ξεκούραση, την καλοπέραση. Πού πήγε η απλότητα οέο;;… Με όλο το σέβας, εγώ σ’ αυτούς τους ψυχαναγκασμούς του χειμώνα που καπελώνουν και τα καλοκαίρια μας, διαβάζω αναπηρία.
    Και λέγοντας αναπηρία: αγαπητό μου Βυτίο, ποιά συμπαντική συνομωσία εξηγεί ότι ξαναδιαβάζω το Κουτσό μετά από 18 χρόνια και μαζί μ’ εμένα (εξαιτίας μου μάλλον) και άλλοι δύο φίλοι κατά το τελευταίο και προσεχές 15θήμερο;; Ομαδική χωλότητα; Αλλο πάλι και τούτο! (με ποιά από τις προτεινόμενες σειρές το διαβάζεις άραγε;)
    Τέλος, Φολέγανδρος 1987: 15 μέρες διακοπών, 15.000 δραχμές, φοιτήτρια. Ενα μέσο ζευγάρι παπούτσια που σήμερα κάνει γύρω στα 70-80 ευρώ, τότε κόστιζε γύρω στις 5.000. Και στο κατάστρωμα Henninger (υπάρχει ακόμα;) και κάποιες άλλες που έβρισκε κανείς αποκλειστικά στα φέρρυ-μπόουτ της εποχής. Πάντως και ο καραβίσιος (ζύθος) «Μύθος» (του σήμερα) δεν με χαλάει (ακόμα). Οσο αντέξει κι αυτός (ο μύθος).

  36. S G

    Σραοσα
    δηλαδη τα Καναρια, η Σικελια και η Κυπρος δεν εχουν ιδιαιτερη φυσικη ή αλλη ομορφια?

    Το να κανεις κατι διαφορετικο ειναι συχνα καλη ιδεα, αλλα παλι θελει λεφτα, σχεδιο, υποδομες. Με καροδρομους, αυθαιρετα ταβερνεια, πανσιον της πλακας και αεροδρομια του 50, δεν μπορεις να πουλησεις τουρισμο πολυτελειας. Και το ζητημα ειναι οτι για τις περισσοτερες δημοσιες υποδομες χρειαζεσαι καποια κινηση, που προερχεται αναγκαστικα απο τις επενδυσεις μεγαλου μεγεθους (και οχι αναγκαστικα μεγαλου ογκου τσιμεντου, το καθε αλλο, αν μετρησεις το τσιμεντο στην μεση αναρχη περιοχη πανσιον και σε μια καλοσχεδιασμενη επενδυση, μαλλον δεν συγκρινονται).

    Νεοφιλελευθερε
    απορω τι (νομιζεις οτι) διαβασες στα σχολια μου.

    happyhour
    «Κάτι σαν βιασμός με προφυλαχτικό μου κάνει αυτό SG …»

    δηλαδη η Γερμανια που παραγει απο Πολο μεχρι Πορσε βιαστηκε? ή μηπως ηταν βιασμος η δημιουργια τοσων βιομηχανικων παρκων στην χωρα?
    Γιατι περιμενετε απο τον τουρισμο να μην ειναι τελικα μια ακομη δραστηριοτητα, μαλιστα πολυ οικολογικοτερη οταν γινεται σωστα απο τις περισσοτερες εναλλακτικες, ειτε τις λενε μαζικο ξεσκισμα ποταμων και δηλητηριασμο του υδροφορου οριζοντα (γεωργια), ειτε πολλαπλη μολυνση ατμοσφαιρας και εδαφους (βιομηχανια).

  37. Μα το σύνθημα στο τοίχο τα λέει όλα.
    Τα λεφτά είναι ο θεός μας!

  38. γαμώ την ιαπωνία.
    έγραφα εδώ και είκοσι λεπτά απαντήσεις και πάτησα κατά λάθος ctrl F4
    αύριο πάλι.

  39. Άστο, δε σε θέλει. Το γκομπιούτε σε θεωρεί τεχνοφοβικό μετά απ’ όσα έγραψες.

  40. δε φταίει αυτό, εγώ που γράφω με τυφλό σύστημα (που δεν ξέρω) χωρίς κανένα φως. δεν φοβάμαι την τεχνολογία, απλά δεν θέλω να είμαι εκεί όταν χαλάει. (παραφράζω λιγάκι)

  41. δείμος

    Ιφιμέδεια,
    οι στίχοι στο τραγούδι της Φλώρας που παραθέτεις δεν είναι του Δαλιανίδη αλλά του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Η μουσική του Πλέσσα.

  42. Δείμε,
    ίσως έχεις δίκιο.
    Η πληροφόρησή μου προέρχεται από το site της Λύρα εδώ
    http://www.lyra.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=53701

  43. ναι το ξέρω είμαι αγενής, απαράδεκτος κλπ. σήμερα γράφω ποστ και αύριο απαντάω. αλλά θα έσκαγα. υπόσχομαι σοκολατάκια όταν σας δω.

  44. @ a passer by, μπορείς. Είμαστε πολλοί.
    «ακούω τα τζιτζίκια» – μου ήρθε τώρα στους ρυθμούς του ακούω την αγάπη

    @ known, το βυζί που νοσταλγώ αυτή τη στιγμή δεν είναι 16-22, κάθε άλλο. Πάντως είναι μη εγχειρισμένο. Αντιπαθώ το πλαστικό γενικώς. Δέχομαι μόνο το τάπερ με ότι απέμεινε απ’ το πεπόνι.

    @ χαιρετώ η ζωή στο σαλόνι

    @ SG, έπεσες στην περίπτωση και δεν έχω ιδία άποψη για τα μέρη που αναφέρεις.
    Είχα διαβάσει κ τότε το ποστ που λινκάρεις. Αντιλαμβάνομαι τι λες, αλλά κ πάλι έχω πολλές ενστάσεις, απ’ το πώς επιλέγουμε ποια μέρη θα κάνουμε διασκεδαστουπόλεις/ θέρετρα και ποια θα αφήσουμε παρθένα, μέχρι την αμφιβολία για το αν είναι πραγματικά ανάγκη να δημιουργήσουμε τέτοια μέρη, ακόμη κι αν έχουν σοβαρές δομές και οργάνωση. (βλ και απάντηση σραόσα)

    @ DaisyCrazy, συμφωνώ. και πάντως τραβάει δεν τραβάει το τσιμέντο τουρισμό, αποτελεί πλέον πρόβλημα. Πόσο τσιμέντο πια;

    @ Sraosha, ναι μέχρι κεραίας, αν ήμουν σοβαρός και συγκροτημένος αυτή την παράγραφο θα έγραφα (την τελευταία ντε)

    @ Σελιτσάνε, δυστυχώς τα συζητάμε τόσα χρόνια και πάλι τα ίδια λέμε και πάλι ερήμην μας (ή περίπου τεσπα) άλλα γίνονται. Μιας και είπαμε για Μύκονο, βρίσκω την ευκαιρία να ξαναπετάξω το εξαιρετικό http://karvouna.wordpress.com/2008/05/15/aegeam_cuisine/

  45. @ Νεοφιλελεύθερος, είστε ο πρώτος νεοφιλελεύθερος που θα πω καλωσήρθατε

    @ dues, ναι στον ποινικό κώδικα. Ωραίο.
    Πάντως το ποστ θα προτιμούσα να υπενθυμίζει την ομορφιά, όχι να βγάζει απόγνωση. Αλλά ίσως αυτό το δεύτερο ανταποκρίνεται περισσότερο σ’ ότι είχα στο μυαλό μου γράφοντας.
    Τα καλοκαίρια να τα πάρουμε πίσω πριν απ’ όλα τ’ άλλα.

    @ Γειά σας Ιφιμέδεια, πάντα με τα ωραία σας δωράκια.
    «τι γοργόνα είναι αυτή ρε Δημητρό;» – υπέροχο

    @ gaubiu, χαιρετώ σας.

    @ Sfiltros, το δίλημμά σας είναι πολύ ζόρικο. Εδώ δεν έχει τρίτο δρόμο;
    Και παρεμπιπτόντως αυτό με το σκατό από τα κότερα, σα να έχει παραγίνει τα τελευταία δυο τρία χρόνια

    @ Ναι κροτ, ευχαριστούμε για το λινκ

    @ Γειά σου Μαφάλντα. Η κατανάλωση λοιπόν. Κάθε φορά που πάμε κάτω αρκαδία, λέμε με τους φίλους, ότι τα χωριά καταστρέφονται γιατί οι αθηναίοι φέρνουν την πόλη μαζί τους. Ή μάλλον ότι πιο άσχημο απ’ την πόλη.
    Κρατάω τις ιστορίες που θέλουμε να πούμε κι όχι να ακούσουμε, λέω ότι Henninger υπάρχει ακόμη και αναφέρω ότι το κουτσό το διαβάζω κανονικότατα, απ’ την αρχή ως το τέλος. Είμαι παραδοσιακός, γραφικός τύπος κλπ.

    @ roadartist, εκεί είναι το πρόβλημα μεν. Αλλά ποιος μιλάει πια για συνολική αλλαγή του τρόπου ζωής; Απομείναμε να ζητάμε να μην αυξηθεί κι άλλο η βενζίνη.
    με χαρά σας βλέπω εδώ.

  46. Παράθεμα: Αλμύρα ή σαμπουάν; | metropolis publications

  47. Παράθεμα: Αλμύρα ή σαμπουάν; | radio_sociale

  48. Παράθεμα: Λίγο πριν το πρωτογενές πλεόνασμα. (11 κείμενα για το 2011) « Υπαρχει αλλος δρομος;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s