λίγο πριν, λίγο μετά το 11

Πρέπει να ήταν πριν από καμιά δεκαριά μέρες και πήζαμε συνεχώς σε δρόμους, λεωφορεία και μετρό. Από στριμωξίδι σε στριμωξίδι και με κάτι τεντωμένα νεύρα, κυκλοφορούσα και γυάλιζε το μάτι. Κάπου στη Δάφνη ή στον Αγ. Ιωάννη και δε θυμάμαι αν η αιτία του εκνευρισμού ήταν η τσάντα του διπλανού που πίεζε το στομάχι μου ή το πόδι μου που είχε παραλύσει πρώτη νεκρά, πρώτη νεκρά.

Σε ένα απ’ τα πολλά ακίνητα λεπτά, στεκόμαστε έξω απ’ την πίσω πλευρά ενός super market. Σ’ ένα σκαλί στο πεζοδρόμιο, ένα ενάμιση μέτρο μεταξύ πόρτας και παρκαρισμένου αυτοκινήτου, τους βλέπω. Υπάλληλοι του σούπερ μάρκετ με αυτά τα γνώριμα πορτοκαλί γιλέκα. Τρεις γυναίκες στριμωγμένες σε δύο σκαλιά και δύο άντρες όρθιοι. Αυτές πίνουν καφέ σε άσπρα πλαστικά ποτήρια και μιλάνε μεταξύ τους. Ο ένας άντρας προχωράει λίγο πιο μπροστά, ανοίγει την πόρτα ενός παρκαρισμένου αυτοκινήτου και σκύβει στο πίσω κάθισμα. Ο 35άρης – υπολογίζω- κλείνει την πόρτα και με το χαμόγελο 15άρη – υπολογίζω- δείχνει στον άλλο άντρα θριαμβευτικά το μυστικό του πίσω καθίσματος. Η ασπρόμαυρη μπάλα.

Κατευθείαν την αφήνει στο πεζοδρόμιο – ένα ενάμιση μέτρο – υπολογίζω και αρχίζει να τρέχει ντριπλάροντας φανταστικούς αντιπάλους. Φτάνει στο σημείο που κάθονται οι άλλοι και τώρα πια δοκιμάζει την τύχη του στα ποδαράκια. Αλλάζει μπαλιές με τον άλλο. Χασκογελάνε, παίρνουν πόζες, ψιλοβρίζονται κι όλα αυτά ενώ το διακύβευμα κάθε αγγίγματος αποβαίνει το σημαντικότερο του 2010. Να μην πέσει κάτω η μπάλα. Να μην αγγίξει το πεζοδρόμιο. Πάνω απ’ τα κεφάλια των γυναικών με τα πλαστικά ποτήρια, ξυστά απ’ τους κλεισμένους καθρέφτες των παρκαρισμένων αμαξιών, εκατοστά ψηλότερα απ’ το σπασμένο και απίστευτα γκρι πεζοδρόμιο. Δίπλα ακριβώς στο κατάστημα που ρουφάει τις μέρες τους, μες στις άθλιες στολές εργασίας, μες στις κόρνες, τις εξατμίσεις και τα αθλητικά ραδιόφωνα που παίζουν στο τέρμα φωνές άνεργων που υποστηρίζουν μέχρι αηδίας κάποιο εφοπλιστή. Εκεί ακριβώς λοιπόν που βρίσκονται εδώ και τώρα, πρέπει η μπάλα να πηγαίνει από πόδι σε γόνατο και από κεφάλι σε τακούνι. Οι γυναίκες τους βρίζουν, γελώντας. Θυμίζουν γιαγιάδες στο χωριό (τώρα θα πάτε να παίξετε, μες στο μεσημέρι/τη νύχτα/ιδρωμένοι/άφαγοι, μπα σε καλό σας).

Ναι τώρα θα πάμε να παίξουμε. Με ντάλα ήλιο και ελάχιστο φως. Ιδρωμένοι, πεινασμένοι και ζαλισμένοι. Με τα άβολα και ηλίθια πορτοκαλί γιλέκα, στο δεκάλεπτο διάλλειμα. Προς θεού, να μην πέσει κάτω η μπάλα.

Και χαμηλώνω τη μουσική, γιατί νομίζω το θυμήθηκα ήμουν στο αυτοκίνητο, και έπαιζα το άχαρο πρώτη νεκρά, και ανοίγω το παράθυρο και νομίζω πως τώρα ναι 20 Δεκέμβρη ή ότι άλλο ήταν τότε, νομίζω πως είναι Χριστούγεννα ή τέλος πάντων γιορτές ή άδεια ή ότι σκατά θες πες το. Ανασαίνω και αγωνιώ. Να μην αγγίξει η μπάλα το πεζοδρόμιο. Οι γυναίκες κοροϊδεύουν προσπαθούν να την πετύχουν με τα χέρια να χάσουν οι παίχτες το σερί των χτυπημάτων.

Η μπάλα πέφτει επιτέλους, κυλάει ανάμεσα στα παρκαρισμένα και ο 35άρης την προλαβαίνει μπροστά μου. Μου λέει κάτι σαν κατέβα ρε άνθρωπε να τη σώσεις, γελώντας. Ξεκινώντας φαντάζομαι ένα υπέροχο σλάλομ ανάμεσα στα κολλημένα, στο κόκκινο, αυτοκίνητα που τελειώνει με μια σκανδαλωδώς εξαιρετική πάσα στην πλάτη της άμυνας και του απέναντι φαναριού.

***

Λίγες μέρες αργότερα, οδηγώντας ξανά, παρατηρώ τρία πιτσιρίκια (από 12 έως 16, δεν μπορώ να ξεχωρίσω) που μπαινοβγαίνουν στο δρόμο, προχωρώντας πότε στο πεζοδρόμιο, πότε στη μέση της ασφάλτου. Παίζουν θέατρο, τη γνωστή σκηνή που τρέχουν από απόσταση να αγκαλιαστούν και τελικά ο ένας προσπερνά τον άλλο. Τελικά βέβαια αγκαλιάζονται και όταν το κορίτσι γυρνάει κάτι να πει στον τρίτο της παρέας, ο υπέροχος πονηρός βλέπει την ευκαιρία, σηκώνει το χέρι και της ρίχνει ένα ανεπανάληπτο σαλαμάκι. Ακολουθεί η γνωστή κίνηση του κοριτσιού – τραβιέται, βάζει τα χέρια στον πισινό της και ύστερα τον κυνηγάει για δυο μέτρα και υπόσχεται εκδίκηση.

Μες στο αμάξι έχω πεθάνει στα γέλια, ακούω κάτι δακρύβρεχτα βιολιά και θέλω να τα κλείσω για να βάλω van Morrison ή κάτι τέτοιο.

Προσπερνώντας τα πιτσιρίκια, αναρωτιέμαι πόσο καιρό έχω να κάνω αυτή την χαρακτηριστική κίνηση, να ρίξω ένα ωραιότατο σαλαμάκι στο κορίτσι κι έπειτα αυτή να με κυνηγάει και το παιχνίδι να συνεχίζεται μέχρι δέκα δρόμους παρακάτω. Ξαφνικά με πιάνει αυτή η περίεργη αίσθηση ότι αυτά τα παιδιά, τα συγκεκριμένα, αυτό το σαλαμάκι, το συγκεκριμένο, είναι ότι ωραιότερο έχω δει εδώ και τουλάχιστον έξι μήνες, ίσως και ένα χρόνο, ίσως και περισσότερο. Ένα σαλαμάκι στο κορίτσι που γελάει.

Η ευχή μου για το 2011 είναι ένα σαλαμάκι. Πήγα να το πω σ’ ένα κορίτσι χτες βράδυ και κώλωσα. Είχε ένα σοβαρό και δύστροπο ύφος και η νύχτα μύριζε δεύτερες σκέψεις. Εμείς οι ωραίοι ενήλικοι. Έβλεπα τα χαρτιά πάνω στην τσόχα και δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ, λίγο μελοδραματικά είναι η αλήθεια, ότι ποτέ δε μ’ ένοιαζε λιγότερο αν θα έχανα ότι είχα στο πορτοφόλι μου. Με πείραζε όμως που δεν μπορούσα να γυρίσω στα δεξιά μου και να πω στο κορίτσι «σου εύχομαι για το 2011 ένα γελαστό, σβουριχτό σαλαμάκι». (αν είναι και από μένα, τόσο το καλύτερο)

***

Τελευταία μέρα του χρόνου, τελευταία φούσκα του χρόνου. Κάλαντα στο Radiobubble με τον ωραίο άνθρωπο Ν. Ξυδάκη και τον μυθικό (τουλάχιστον) Sraosha.

***

Άγιες νύχτες με τα κορίτσια και τα αγόρια σας. Χωρίς πόζες και υστερίες. Φιλιά και σαλαμάκια. Και να είμαστε πάλι εδώ του χρόνου.

Advertisements

51 Σχόλια

Filed under τα ελάχιστα, radiobubble

51 responses to “λίγο πριν, λίγο μετά το 11

  1. Ό, τι καλύτερο έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια!
    Η πιο όμορφη ευχή της δεκαετίας!
    Φιλιά και σαλαμάκια, βυτίο!
    Και μετά κυνηγητό και γέλια στα πεζοδρόμια και ανάμεσα στις νεραντζιές 🙂
    Αυτά αντεύχομαι με την καρδιά μου.

  2. Κάτω η σοβαροφάνεια και οι κατεβασμένα μούτρα. Ζήτω στο γέλιο και στα σαλαμάκια. 🙂

    Καλή χρονιά, Βυτίο! 😀

  3. «οι» εννοώ προφανώς «τα» 😳

  4. Όχι δεν θα έβρισκε το βυτίο την πιο πρωτότυπη ευχή για το έντεκα!

    Τέλος.
    Η χρονιά ανήκει μόνο σε αυτούς που θα δώσουν σαλαμάκια και σε αυτές που θα τα εισπράξουν με χαμόγελο και κυνηγητό. Αν αρχίσει να διαδίδεται – θα κάνω ότι μπορώ για αυτό από σήμερα – και γίνει τελικά ‘έθιμο’ θα φταις εσύ Βυτίο.

    😉

  5. Κάααααατινα. Σαλαμάκι.

    Μυθικός είσαι και φαίνεσαι.

    Χαρές και το ’11

  6. Σας εύχομαι το 2011 να σας φέρει ένα κορίτσι που αρνείται να ενηλικιωθεί και που θα σας αιφνιδιάσει, θα σας ρίξει εκείνο πρώτο το σαλαμάκι και μετά θα το κυνηγάτε μεταξύ κουζίνας και σαλονιού για να καταλήξετε δήθεν τυχαία στην κρεβατοκάμαρα.
    😉

  7. gasireu

    Σαν τον κύριο που περπάταγε με το κουστούμι του πηδώντας και μόλις τον είδα φρέναρε!
    Καταπληκτική εκπομπή, ο Sraosha παραλίγο να σου φάει τις γκόμενες, τι φωνή, τι πνεύμα, πόσο εστέτ, χο χο! Για τον Ξυδάκη τι να πω!
    (Έπρεπε να τους βάλεις να μιλήσουν για σχέσεις και σεξ, για να μάθουν…) 😛
    Καλή χρονιά!

  8. δεν μπορώ να εκφραστώ ελεύθερα, ξέρεις, μας βλέπουν :))

  9. Maria

    Συμφωνώ με την Ιφιμέδεια! :)) Καλή χρονιά, με φιλιά, αγκαλιές και κι όσα σαλαμάκια θες. (Κάνει και ρίμα!)

  10. Διότι η Ιφί, ως γνωστόν, είναι σοφή.

  11. renata:Μα γιατί το διόρθωσες; Οι κατεβασμεναμούτρα.
    Μια χαρά (κατηγορία) είναι. Κι ωραίος τίτλος.

  12. @Sraosha Δηλαδή στα γενέθλιά μου κυριολεκτούσαν όταν τραγουδούσαν «και όλοι θα λένεεεε να μία σοφός (sic)»

  13. ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι είναι σαλαμάκι αλλά έχω εμπιστοσύνη στο γούστο σου και -δεν το συζητω- στις λέξεις σου

    και του χρόνου !

  14. ΒΧντεΜ

    νιώθω ότι εκεί που οι άλλοι βγαίνουν με το βυτίο τους στους δρόμους και σκυλοβρίζουν για την κίνηση και τα χίλια δυο στραβά, εσύ με το βυτίο σου γράφεις ιστορία βρε αδερφάκι μου …(εντάξει, είμαι σίγουρη ότι βριζεις πολύ περισσότερο από όσο παραδέχεσαι).
    Μα τω σαλαμάκι!, μετά από αυτή τη δημοσίευση μπορούμε να πλέον να μιλάμε στον ενικό. καλή χρονιά βυτίο!

  15. καλή χρονιά παίδες.

    ανεβαίνω στα βουνά της ξάνθης, έχω λιγοστό δίκτυο, απαντήσεις με την επιστροφή.

    μόνο μια σύντομη παρατήρηση.
    η ιφιμέδεια, ναι, είναι σοφή.

  16. Baron Cosimo

    Μετά από το απαραίτητο γκουγκλάρισμα για να καταλάβω τι είναι, σου εύχομαι να δώσεις και να λάβεις πολλά σαλαμάκια, Βυτίε.

    Καλή χρονιά 🙂

  17. a passer by

    καλη χρονια και απο μενα με υγεια, εμπνευση και οο,τι αλλο επιθυμεις

  18. Παράθεμα: Tweets that mention λίγο πριν, λίγο μετά το 11 | το βυτιο -- Topsy.com

  19. krot

    τι ωραίος ψεύτης που είσαι.

  20. Φυσικά το πρώτο που μου’ ρθε στο μυαλό ήταν ο Βουτσάς και η αθάνατη ατάκα αλλά με πρόλαβε ο Sraosha.
    Θα ευχηθώ εκτός από πολλά σαλαμάκια επίσης πολλές τρίπλες σε όλα τα γήπεδα και γκολ!!!!
    (Με ό,τι έννοια θέλετε να δώσετε σε αυτά.)

    ΥΓ: Ξάνθη, ε; Καλές εμπνεύσεις.

  21. ειμαι απο αυτες με τις δευτερες σκέψεις – ομολογώ ,
    το κειμενο όμως με ενθουσίασε με την πρώτη.
    Καλη Χρονια Βυτιο

    υγ1 προσυπογραφω – η Ιφιμεδεια είναι σοφή.
    υγ2 η εκπομπή ηταν απολαυστικη – παρακαλεισθε όπως επαναλαβετε.

  22. Παρακαλώ ένα στυλό!
    Και την σχετική σελίδα…Α! Μάλιστα. Σας ευχαριστώ.
    Να, εδώ κάτω από τη holly θα βάλω την υπογραφή μου.
    Μια στιγμή όμως να δω όμως αν υπογράφω το σωστό έγγραφο που . Ναι βέβαια, αυτό είναι! Το λέει πάνω πάνω: «η Ιφιμέδεια είναι σοφή.»
    Χρατσ χρατς!

    Το στυλό που να το αφήσω;

  23. My sister asked me to research this and I found your post, it helped a lot

  24. Θα έπρεπε μετά από μια τέτοια συζήτηση,οι τρεις συνομιλητές να βγαίνατε να παίξετε μπάλα στο πεζοδρόμιο ντριμπλάροντας τα μποτιλιαρισμένα αυτοκίνητα.Λυτρωτικό,πιστέψτε με.Με τον ΝΞ κάναμε κάτι ανάλογο παλιά-άρτι μουστακωμένοι τότε-και δούλευε.

  25. Τελικά το ισορρόπησες το ποστ μεταξύ γκρίνιας (λίγης) και γέλιου.
    Το σαλαμάκι είναι διαχρονικό και η ευχή της Ιφιμέδειας πραγματικά ευστοχότατη!

    (άσχετο, αλλά μόλις συνειδητοποίησα ότι φέτος δεν έπαιξα χαρτιά)

    Α ναι, καλή σου χρονιά!!! Ευτυχισμένο το 2012! (να είμαστε ρεαλιστές το 11 δεν θα είναι χεχε 🙂 )

  26. lucia

    καλή χρονιά Βυτίε!

    πόσο συντονιστήκαμε λοιπον στις ευχές…σαλαμακια για τους ενήλικες…και οταν ξαναβρεθεις δίπλα σε δύστροπο κορίτσι, κάνε τον άνετο…απο κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε…

  27. χαιρετώ σας Jeamca,

    τις ευχές μου αγαπημένο theorema,

    ρενάτα (έτσι ακριβώς: κάτω οι καταβασμένα μούτρα – με κίνδυνο να είμαι κ γώ μέσα),

    τσαλαπετεινέ (αν το κάνεις έθιμο, υπόσχομαι να το κάνω πράξη στην καθημερινότητά μου),

    sraosha, μυθικός είναι λίγο, ο γυναικείος πληθυσμός παραμένει εκστασιασμένος απ’ την ραδιοφωνική σου παρουσία. χαχα. χαρές και το 11 και το 12 και γενικώς.

    ιφιμέδεια, θαρρώ το ξανάπα, αλλά είστε σοφή κ ακόμη σημαντικότερο μου φτιάξατε το κέφι,

    gasireu, άστους αυτούς. για σχέσεις και σεξ θα κάνουμε μαζί εκπομπή. (με γκεστ αναπόφευκτα τον Κ.Κ. Μοίρη)

    γειά σου μάνε. να λέμε και κάτι από κοντά, όταν αυτές δεν ακούνε.

    γειά σου Μαρία ευχαριστώ για την ευχή και την εξαιρετική ομοικαταληξία

    Lex_Luthor06, και δεν έχει τελος η παρτίδα

    κ. ΚΚΜοίρη, δεν το πιστεύω ότι δεν ξέρετε, αλλά τεσπα. Καλό είναι πάντως.

    ΒΧντεΜ, αν βρίζω λέει; και το απολαμβάνω κιόλας. αλλά νόμιζα ότι μιλάγαμε ήδη στον ενικό. Μήπως η παρολίγον σπιτονοικοκυρά σου σε έπεισε για τη χάρη της γυναικείας ευγένειας;

    γειά σου Baron Cosimo, καλή χρονιά.

    a passer by, τις ευχές μου λέμε.

    κροτ, γιατί;
    κάθε φορά νομίζεις ότι λέω αλήθεια.
    τώρα που είναι τρου στόρυ απ’ την αρχή ως το τέλος αμφιβάλλεις;

    Θεία Θ, σωστό και κανά γκολ να βάλουμε γιατί στο 5*5 μας έχουνε ρημάξει. Φταίει που δεν έχουμε δίψα για τη νίκη ή ότι για μας το «εισπνοή εκπνοή» ισούται με «σουτζούκι – ουίσκι»

    holly, μα εμείς με τις δεύτερες σκέψεις είναι που μια στο τόσο μένουμε στην πρώτη και κάτι γίνεται.

    τσαλαπετεινέ, δώστε το στυλό σε μένα, όλο τα χάνω.

    σελιτσάνε, λίγη μπαλίτσα πάντα βοηθάει. συμφωνώ. Έπαιξα όλη την εβδομάδα μες στο χιόνι και δεν μπορώ να περιγράψω πόσο με ευχαρίστησε. (Πάντα υποψιαζόμουν ότι ο επίτιμος έκρυβε ένα βρώμικο παρελθόν).

    happy hour, καλή σας χρονιά. Καλύτερα χωρίς χαρτιά, γιατί εγώ που έπαιξα είμαι χωρίς 40 €. (εντωμεταξύ χωρίς λίγη γκρινιά δεν γίνεται. το έχω αποδεχτεί πλέον).

    lucia, όντως, συντονιστήκαμε. και οκ αρχίζω και κάνω τον άνετο.
    από……..
    τώρα

  28. Εγώ θα σας ακούσω αύριο βράδυ, ελπίζω.
    (καλή χρονιά, ξανά)

  29. Χεχέ, κάποιες κουβέντες τις είχα ξανακούσει την προηγούμενη μέρα. Καλά κάνει ο Ξυδάκης και συστήνει να διαβάσετε Αμερύ, είναι φοβερός -όπως και ο Ζέμπαλντ που διαβάζει ο Σραόσα 😉

  30. @δύτη, είπα κι εγώ, σιγά μην έχει τόσα ωραία πράγματα να πει ο σραόσα.
    τον δύτη ξεπατίκωσε. P )

  31. Δεν είπα ότι με ξεπατίκωσε, είπα ότι τα ξανάκουσα. Για τον Ζέμπαλντ, άλλο :Ρ
    (άλλη φορά όταν έχεις δύο καλεσμένους, να λες κάθε φορά ποιος μιλάει, συχνά μπερδευόμουν!)

  32. είναι σαν το «λύκος στα πρόβατα», Βυτίο. Με έχεις πείσει πως είσαι ψεύτης. Αλλά τα λες ωραία, οπότε καλά κάνεις!

  33. Χαζο ή οχι…ανατριχιασα…

  34. Βυτίο, γράφουμε και για τον Παπαδιαμάντη; Ή κάνω ένα τραγικό λάθος;

  35. γειά σου Αερικό.

    όχι δύτη δεν κάνεις λάθος.
    πώς σου φάνηκε;

  36. Α, πάρα πολύ καλό!
    [Είχα ετοιμάσει και ένα θαφτικό σχόλιο σε περίπτωση που απαντούσες αρνητικά. Χαρ χαρ χαρ, που λέει και μια ψυχή. 😉 ]

  37. εντάξει για να είμαι ειλικρινής, δεν το έγραψα εγώ. η κροτ μου το υπαγόρευσε, απλά το υπέγραψα.
    ήθελε να διατηρήσει την ανωνυμία της.

  38. χαρ χαρ χαρ (δις), μόνο που η κροτ έχει απωλέσει την ανωνυμία προ μηνών έστω και σε άλλη ναυαρχίδα του αστικού τύπου.

  39. το Βυτίο μας σεμνύνηται , αλλά εγώ είμαι ξεδιάντροπη:
    http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_16/01/2011_428577

    επίσης, ο Δύτης είναι σκέτο χαφιεδάκι-ρουφ!

    χαρ χαρ χαρ δε λες τίποτις! 😛

  40. άσε δε που το λινκ «plus Vytio que ça, tu meurs» που θα έλεγαν οι Γάλλοι. σε ελεύθερη μετάφραση «βρομάει Βυτίο όσο δεν παίρνει».

    αχ, συγκλονίζομαι! 😛

  41. αγαπημένη μου krot , όπως σωστά επισημαίνει ο δύτης, εσύ άνοιξες το δρόμο για μας τους ταπεινούς κ άσημους βλόγερζ.
    ακολουθώ απλά τα βήματά σου λοιπόν.

  42. Μπράβο βρε Κροτ!
    Όχι τίποτα άλλο αλλά μερικοί που έχουν βουλωμένη τη μύτη αυτές τις μέρες
    κλείσανε τη σελίδα με την απορία «βρε κάτι μου θυμίζει αυτό, αλλά τι;» .

  43. Άμα απευθύνεσαι σε πετούμενο καλά κάνεις
    και που σφυρίζεις και που κοιτάς ψηλά.

    Και μια που ξαναπέρασα, δε μου λες πότε με το καλό η επόμενη ανάρτηση;

  44. ε μα τσαλαπετεινέ, η κροτ με αποπροσανατόλισε. κι έτσι πάνω που είχα αρχίσει, άρχισε να βγαίνει στην οθόνη κάτι σαν το προηγούμενο ποστ σου. οπότε μιας κι έχει πέσει ελαφριά νύστα.. καταλαβαίνεις. αύριο βλέπουμε.

  45. Πάντα ο όφις(σορι Κροτ) φταίει, ποτέ εμείς.

    Όταν λες προηγούμενο ποστ, εννοείς αυτό με τη Μόνικα;
    Πολύ ανησυχητικό αυτό…αν το ποστ που άρχισες είχε Μόνικα
    και σε έπιασε έστω και ελαφριά νύστα, τι να πω;

  46. αν και η μόνικα (σσςς μη μας ακούσει ο κκμοίρης) is not my cup of tea, για μια φορά δεν φταίει αυτή. λίγο οι μπύρες, λίγο το πρωινό ξύπνημα..
    εννοούσα ότι το μυαλό μου λειτουργεί με σκόρπιες φράσεις και / ///

  47. Φυσικά και δεν είναι η Μόνικα η κούπα με το τσάι σου! Αυτή η δήλωση ταιριάζει γενικώς στο «κλίμα» -αυτό εννοούσα πριν «βρομάει Βυτίο»! 🙂

    Πάντως, προς αποκατάσταση την ιστορικής αλήθειας, ο Δύτης και η Καλούτσικη άρχισαν, εγώ απλώς ολοκλήρωσα αυτό που ξεκίνησαν! Οπότε, να μην λέτε εμένα όφι: προηγήθηκαν άλλοι!

    Το Βυτίο είναι ταπεινός και άσημος βλόγερ κι εγώ είμαι η Μόνικα αυτοπροσώπως… χο χο χο!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s