λεωφορεία γεμάτα σαρδέλες

Δυσφορία. Το κατά τ’ άλλα όμορφο χέρι της μπροστινής μου (ωραία μακριά δάχτυλα), έχει μπερδευτεί με τη τσάντα μου και το παλτό της ηλικιωμένης κυρίας διαγωνίως δεξιά. Το κορίτσι έχει κατακτήσει την ισορροπία μέσα στο Α2 μ’ έναν ασφαλώς παράδοξο αλλά και άκρως μυστήριο τρόπο. Ένας κύριος λίγο πιο πέρα μουρμουρίζει εδώ και ένα πεντάλεπτο. Το ένα ακουστικό έχει πιαστεί στην τσέπη του μπουφάν και τραβάει το αυτί μου προς τα κάτω. Δεν μπορώ όμως να το φτιάξω, γιατί με το ένα χέρι κρατιέμαι και το άλλο αν κουνηθεί θα χτυπήσει το κορίτσι με το ωραίο χέρι που – ξαναείπα – επιδεικνύει μια ζηλευτή ισορροπία.

Το ίδιο πρωί σε άλλο λεωφορείο, μια γυναίκα κάνει παρατήρηση σε δύο αφρικανές που υποτίθεται φράζουν την έξοδο. Κάποιος παίρνει το μέρος τους. Μέσα μου ακόμη σκέφτομαι τα δύο προηγούμενα λεωφορεία που έχασα, αφού ακόμη και οι κονσέρβες χωράνε συγκεκριμένο αριθμό σαρδέλες.

Το ίδιο βράδυ οδηγώ τόσο νευρικά, στρίβω εντελώς παράνομα, κόβω τελευταία στιγμή και κοιτάζω εντελώς στραβά την κοπέλα που πέρασε με πορτοκαλί.

Η λέξη που ψάχνω είναι ταπείνωση. Η καθημερινότητα, μας ταπεινώνει μ’ ένα τρόπο που δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί με ακρίβεια, μα βιώνεται σε πεζοδρόμια και χώρους εργασίας. Στο λεωφορείο που δε σε χωράει, στο φρενάρισμα της τελευταίας στιγμής, στο αυτοκίνητο που δε σε αφήνει να βγεις από τη θέση που έχεις παρκάρει, στην ουρά του supermarket και της εφορίας, στους κωδικούς του taxis, στο φπα, στον Λυριτζή που λέει στο ραδιόφωνο ότι το εισιτήριο των ΜΜΜ είναι φτηνό, ας πάει 1,30, στις ειδήσεις των 8, στο τέλος του τριμήνου που κάποιο μικρό παιδί μιλάει για τον έλεγχό του, στην ανταπόκριση του κρατούμενου, στον φασισμό που την πέφτει στην τυχαία μαύρη γυναίκα στο τρόλεϊ.

Ταπείνωση είναι η λέξη και τη νιώθω να με χτυπάει από όλες τις πλευρές, λες και η καταιγίδα πέφτει οριζόντια. Περπατάω σε μια διαδήλωση μαζί με συνδικαλιστές των δεκο, με ανθρώπους τους πασόκ που τόσα χρόνια αντιπροσώπευαν το τέρας αυτοπροσώπως. Αισθάνομαι ξένος και την ίδια στιγμή κάνω μια υποχώρηση μέσα μου, λέω «να είμαστε όλοι μαζί», μπροστά στην επίθεση. Στις συζητήσεις κάνω ασκήσεις ρητορικής εναντίον του «όλοι μαζί τα φάγαμε» και του κοινωνικού αυτοματισμού και ταυτόχρονα αναρωτιέμαι αν διαδηλώνουμε εναντίον των μέτρων, εναντίον του ΔΝΤ ή εναντίον αυτής της ασχήμιας που τα κανάλια και οι εφημερίδες ονομάζουν καθημερινή ζωή.

***

Το φριχτό μνημόνιο, ο κακόγουστος στρως καν και ο πάγκαλος για λίγο μ’ έκαναν να ξεχάσω. Δεν είναι αυτοί ο εχθρός μου. Αυτοί δεν είναι παρά άθλιες σκιές της επικαιρότητας, σκόνες και σκατά στο σπασμένο πεζοδρόμιο. Το πρόβλημά μου βρίσκεται στην πηγή της αποκτήνωσης και όχι σε μια ακόμη μείωση της αγοραστικής δύναμης.

Ανταγωνισμοί, πειθαρχίες, άγχος και καρκίνος με άλλοθι το ιδεολόγημα του ελεύθερου χρόνου. Ποιές διακοπές, ποιό τσίπουρο, ποιός φίλος θα αναλάβει αυτήν την εποχή να μας υπενθυμίσει ότι είμαστε ζωντανοί; Ποιό κορίτσι θα χαμογελάσει, μπας και δω ξανά την γελοιότητα των λέξεων «καριέρα», «ανάπτυξη», «αντιπροσώπευση»; Το οικονομικό ένθετο θα με συνεφέρει. Ο δείκτης του χρηματιστηρίου θα επιβεβαιώσει ότι το ρολόι χτυπάει μόνο για να μετρήσει ένσημα, ότι τα παιδιά διαβάζουν για να παίρνουν βαθμούς, ότι η ζωή μας είναι ότι περισσέψει απ’ την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

(Ο Ζίζεκ έλεγε τις προάλλες να μην σπαταλάμε πολύ χρόνο για το καρναβάλι της διαδήλωσης. Το αύριο είναι το θέμα).

Αν γράφω λοιπόν ασυναρτησίες είναι γιατί θέλω να απολογηθώ στον εαυτό μου, που παρακολουθώντας τον Παπακωνσταντίνου στην τηλεόραση, ξέχασα γιατί κατεβαίνω στο δρόμο. Όχι για ποσοστά, προϋπολογισμούς και καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς. Αν κατέβηκα μερικές φορές στο δρόμο είναι γιατί κάποτε διάβασα το «Ιψ ο Τυπογράφος» και «το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας», γιατί είδα την Σαμοθράκη και την Αμοργό, γιατί γεύτηκα το χαλάζι της ορεινής Αρκαδίας. Ακόμη περισσότερο γιατί, όπως ακριβώς κι εσύ, ξέρω πως είναι να περπατάς ξυπόλητος στην παραλία, να τρως χιονιές στο σβέρκο και να κοιμάσαι κάτω απ’ τα αρμυρίκια. Γιατί κάποτε με κέρασαν άγνωστοι άνθρωποι σε ένα άγνωστο μέρος και γιατί μοιράστηκα το παράθυρο του καρβουνιάρη με ένα κορίτσι που δε χρειάστηκε να συστηθούμε για να αγγίξει ο ένας τον άλλο. Γιατί έστω και στιγμιαία αντιλήφθηκα πως δε μου ανήκει τίποτα κι αν μου ανήκει, χίλιες φορές να μου ανήκει εξ ημισείας.

Δεν είναι το βασικό μου πρόβλημα λοιπόν, αν θα σταματήσουν το πασόκ και η νδ να παίζουν φλιπεράκι με το αυτονόητο. Αν γράφω ότι να’ ναι, μελοδράματα και κοινοτοπίες, είναι γιατί προς στιγμή ξέχασα ότι αν κατεβαίνω στο δρόμο, είναι επειδή ζητάω την κατάργηση της αποκτήνωσης.

Και η φωτιά, μακριά απ’ τη βλακεία του μπάχαλου, τον κυνισμό του πασόκου συνδικαλιστή και τον φασισμό του ασφαλίτη, δεν σβήνει. Η φωτιά μέσα μας καίει ακόμη.

***

(σχεδόν άσχετο, αλλά αυτό άκουγα τώρα)

Advertisements

41 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

41 responses to “λεωφορεία γεμάτα σαρδέλες

  1. Μαζί σου. Πολύ ωραίο κείμενο.

  2. Συνεχίστε να πετάτε τα μπαλάκια του πινγκ πονγκ σας. Που ξέρετε , ίσως κάποια μέρα αρχίσουν να επιστρέφουν.

  3. Να σαι καλά.
    Αυτό μόνο. Τίποτα άλλο.

  4. Ταπείνωση είναι η λέξη και τη νιώθω να με χτυπάει από όλες τις πλευρές, λες και η καταιγίδα πέφτει οριζόντια

    !!!
    (σ’ ευχαριστούμε, ω βυτίο / εν αφθονία μας παρέχεις / στέγη, τροφή και σημασία)

  5. «η καταιγίδα πέφτει οριζόντια»:
    Mε συγκίνησες.

  6. «Αν γράφω λοιπόν ασυναρτησίες…»
    Μακάρι να έγραφαν/έλεγαν όλοι τέτοιες… ασυναρτησίες! 🙂
    (η μετριοφροσύνη σου τα σπάει λεμε)

    Παρακολουθω αυτες τις μερες Βουλη -πλεκοντας, εννοειται- και κοντεύω να πνιγω στα ξύλινα νερά της βουλευτικης αργκό. Μαζοχισμός; Μπα. Σταχυολόγηση στοιχείων για τον πολίτη του μέλλοντος -κάπου στην Ανδρομέδα, στο Αλφα του Κενταύρου.

  7. μεσ’ την καρδιά σημαδέψατε.

  8. gasireu

    τι να πω, τι να πω, τα ξέρεις, από καρδιάς…αν και φοβάμαι ότι τους ρεαλιστές ρομαντικούς θα τους φάει η μαρμάγκα…
    »Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;
    Το σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
    Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη. Φοβάμαι.
    Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις, μου είπαν.
    Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος. Καταμόναχος.
    Κι όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.»

    Γινόταν ήλιος.

    Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες εποχές

    άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι χειροκροτούνε.

    Ο ποιητής μοιράζεται στα δυο.

  9. Παράθεμα: Tweets that mention λεωφορεία γεμάτα σαρδέλες | το βυτιο -- Topsy.com

  10. a passer by

    » γιατί είδα την Σαμοθράκη και την Αμοργό, γιατί γεύτηκα το χαλάζι της ορεινής Αρκαδίας. Ακόμη περισσότερο γιατί, όπως ακριβώς κι εσύ, ξέρω πως είναι να περπατάς ξυπόλητος στην παραλία, να τρως χιονιές στο σβέρκο και να κοιμάσαι κάτω απ’ τα αρμυρίκια. Γιατί κάποτε με κέρασαν άγνωστοι άνθρωποι σε ένα άγνωστο μέρος και γιατί μοιράστηκα το παράθυρο του καρβουνιάρη με ένα κορίτσι που δε χρειάστηκε να συστηθούμε για να αγγίξει ο ένας τον άλλο. Γιατί έστω και στιγμιαία αντιλήφθηκα πως δε μου ανήκει τίποτα κι αν μου ανήκει, χίλιες φορές να μου ανήκει εξ ημισείας.» .-

  11. Baron Cosimo

    Να ‘σαι καλα Βυτίο, που δίνεις σχήμα σ’ό,τι μας τρώει.

  12. Να συνεχίσεις να κατεβαίνεις στους δρόμους, για τους λόγους παυ αναφέρεις παραπάνω.

    Ωραίος!

  13. Mambo Tango, τσαλαπετεινέ, δύτη, nikoxy, holly, a passer by, baron cosimo (χαθήκατε εσείς), Jane ήρθε μάλλον η χριστουγεννιάτικη διάθεση. σας ευχαριστώ.

    ροδιά, σαν ασυναρτησίες και παραληρήματα τα βλέπω. έχω ένα θέμα, δυσκολεύομαι να μιλήσω με επιχειρήματα και στοιχεία. Εντωμεταξύ βουλή βλέπω κι εγώ κατά καιρούς, μόνο που δεν ξέρω να πλέκω κ το ρίχνω στο ποτό.

    gasireu, μερικές φορές νομίζω ότι με πιάνεις, όπως θα ήθελα να με πιάνουν.
    δεν ξέρω αν γίνεται κατανοητό αυτό που θέλω να πω, αλλά τεσπα.
    (ε και τελικά ας μας φάει. εκεί στη μαρμάγκα έχει κορίτσια;)

  14. σχιζομητροπολιτάνος

    ένα ξόρκι του Νικολάκη κατάλληλο..

    «Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας οπουδήποτε –
    στα πλοία στ’ αεροπλάνα στα καταστήματα.
    Στο μίσος μετέχω μπαίνοντας πριν απ’ όλα
    στα λεωφορεία.
    Φεύγετε να φεύγουμε
    φεύγετε ν’ αχρηστέψουμε τις πόλεις.»

  15. Εγώ πάλι πιστεύω πως οι διαδηλώσεις δεν αλλάζουν τον κόσμο, αλλάζουν εμάς ( http://vivliothekarios.blogspot.com/2010/05/blog-post_18.html ).

    Πολύ ωραίος πάλι. Να είσαι καλά

  16. Γεια κι από εμένα.
    Λατρεύω το πώς μπλέκεις τον έρωτα με την αριστερά στα κείμενά σου. Μου έρχονται στο μυαλό τα παλιά όμορφα τραγούδια του Σαββόπουλου. Αυτά που έβαζαν οι γονείς μου στο κασετόφωνο του μικρού, κόκκινου Zastava, στα ταξίδια μας στην εξοχή, στις αρχές του 80.

    Σε ευχαριστώ για την αναμόχλευση όμορφων αναμνήσεων 🙂

  17. Έχετε πάντα έναν τρόπο να διερμηνεύετε σκέψεις και συναισθήματά μου,που δεν βρίσκουν τον δρόμο της έκφρασης.Λυτρωτικό.

  18. να ευχαριστείς τον αλλάχ που συναντάς κορίτσια με όμορφα χέρια και αστα τ΄άλλα μικρό βυτίο

  19. πόση ταπείνωση μπορεί να κουβαλήσει κανείς πάνω του χωρίς να καεί ;
    προσπαθώ κάθε μέρα, διαγράφω κάθε νύχτα, πολύ επίπονο
    αξίζει ναι, κι αν είναι να γράφεις γι αυτή την διόλου αυτονόητη διαδικασία -με τον τρόπο που έγραψες εσύ σήμερα- τα πράγματα παίρνουν και μια άλλη διάσταση, που μου κρυβόταν ως τώρα

    συγγνώμη για τον ενικό μα αυτο το σημερινό μου φάνηκε τόσο οικείο που αν ήσουν κοντά θα σε απήγαγα για να σε κεράσω μια μπίρα, μόνο σου, και θα ‘λεγα «πες κι άλλα τώρα, σ ‘ακούω»

    χρόνια πολλά , γράφε, αξίζουν πολλά οι λέξεις σου

  20. stelios

    ακριβώς η ζωή μας κινδυνεύει από την αποκτήνωση- η συνειδητοποίηση αυτή μας ωθεί στους δρόμους . Η ύπαρξή μας απειλείται καθώς θα ακολουθήσει ανθρωποφαγία φοβάμαι σε μια κοινωνία που δεν σέβεται αυτήν την ίδια την ύπαρξη της και την αντιμετωπίζει μονοδιάστατα ως βιολογική χωρίς ταξική συνείδηση και ηθικούς φραγμούς.Ωστόσο εχθροί βασικοί παραμένουν οι εκπρόσωποι των ελιτ(παπανδρεου, νδ κλπ), ενώ οι άνθρωποι των δέκο , οι πασόκοι, οι άνεργοι και οι φτωχοί που δεν κατεβαίνουν στους δρόμους, κοντολογίς οι απλοί άνθρωποι που έχουν αφομοιωθεί από το σύστημα ,είναι θύματα του και δεν βλέπουν τις αιτίες, αυτούς θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε με περισσότερη κατανόηση , να τους μιλήσουμε να έρθουν δίπλα μας, να τους πείσουμε με τη συνέπεια των πράξεων μας, επιτέλους να πάρουν το μέρος αυτών στους οποίους ανήκουν.

  21. @Lex_Luthor06, ουπς σόρυ, σε προσπέρασα πριν. δεν είμαι βέβαια σίγουρος ότι αντελήφθην τί εννοείς, αλλά οκ.

    @ σχιζομητροπολιτάνος, ωραίο βέβαια. (πόλη κρυόκωλη και πόλη σαφρακιασμένη που λέει κι ο Γκόρπας)

    @ Γιώργο Κατσαμάκη, έχετε δίκιο. Παρόλα αυτά τείνω να το ξεχνάω. Παρασύρομαι εύκολα.

    @Salatatv, εμένα ο πατέρας μου με θεοδωράκη και αλεξίου επί χρόνια με πήγαινε μέχρι το χωριό. Και τότε υπήρχε ακόμη κωλοσούρτης. Έτσι έμαθα απ’ έξω το mickey (κακιούλες).

    @ Σελιτσάνε, δεν ξέρω, μάλλον αυτός ο περίφημος κοινωνικός αυτοματισμός λειτουργεί για τα καλά. Πιάνεται η ψυχή να υπερασπίζομαι τους πρώην αρχιπασόκους. Αλλά η ζωή επιφυλάσσει εκπλήξεις. Κ το χω πάρει απόφαση, συμβιβάζομαι, αλλιώς θα κάτσω σπίτι και θα βγαίνω μόνο για σουτζούκια, παστουρμάδες κ μπύρες.

    @ καλούτσικη, ήταν σύντομη και στριμωγμένη (όχι με την καλή έννοια) συνάντηση. αλλιώς θα μου αρκούσε αυτό.
    (πάντως κ εδώ παρατήρηση να μου κάνεις, το σημειώνω.)

    @ κ. Μοίρη,
    σας ευχαριστώ για τη μπύρα, τη χρειαζόμουν. Αλλά πραγματικά αναρωτιέμαι σχετικά με το πρώτο ερώτημα. Πόσο πια μέχρι να γίνουμε όλοι μάικλ ντάγκλας στην perfect day μας;
    Έχω πιάσει τον εαυτό μου να γίνομαι έξαλλος σε χρόνο dt με ανθρώπους που ξέρω ότι δεν φταίνε. Τί να σου κάνει κι ο οδηγός του λεωφορείου που πατάει φρένο απότομα και κολλάς πάνω στο μπροστινό; Αφού ο πεζός πετάχτηκε ξαφνικά στο δρόμο; Αφού δεν υπήρχε πεζοδρόμιο λόγω του παρκαρισμένου; Αφού ο γιωταχής έψαχνε μισή ώρα για πάρκινγκ; και πάει λέγοντας.

    @ γειά σου yorgo. Παρεμπιπτόντως, θα πρέπει κάποτε να σας πω ποιά ποστ μ’ αρέσουν για να σας αρέσουν αυτά. Μέχρι στιγμής τα πάτε λίγο ανάποδα τα πράγματα.

    @ στέλιος, συμφωνώ απόλυτα. Απλά δεν επικρατεί μέσα μου πάντα η λογική. Κάπου κάπου κι εγώ βλέπω παντού εχθρούς. Το παλεύω πάντως.

  22. Από μένα ένα ποιήμα που ακόμα αναζητώτην σχέση του με το παραπάνω κείμενο… Οι συνειρμοί βλέπεις…

    Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ
    (ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

    1
    Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
    μὲ κουρελιασμένα μάτια
    μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
    νὰ γυρίζεις
    στὴν καλὴ πλευρά σου.
    Πεσμένος αἰσθάνεσαι
    τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
    τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
    τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
    Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
    περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
    Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
    μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
    Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

    2
    Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
    στὸ τέλος
    τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
    Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
    αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
    Μὲ τὴν ἀγάπη
    Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
    Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
    Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
    ἡ ἀπελπισία.
    Καὶ προπαντὸς
    ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
    νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

    3
    Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
    ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
    σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
    Κάτι νιώθω σήμερα
    βλέποντας τὰ πουλιά.

    4
    Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
    ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

    5
    Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
    κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
    διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
    σκοτώνοντας ἐμᾶς.

    Ν.Καρούζος

  23. kliklikos

    Αλήθεια, την καταιγίδα παροχών, την εποχή των καταπράσινων ανθρώπων, πώς την ένοιωθες;;
    Οριζόντια ή κατακόρυφη;;
    Και τότε μαζί με τους καταπράσινους περπατούσες, έστω κι αν άλλα μολογούσες!
    Τι περίμενες τώρα; Να είσαι απέναντι στους ανθρώπους των δεκο;; Δε γίνονται αυτά..

  24. @studio 112,
    τί ποιητής όμως ο καρούζος.
    αυτό το
    «Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
    στὸ τέλος
    τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.»
    όσες φορές κι αν το διαβάσω..

    @ kliklikos,
    με κατάλαβες, είμαι συνδικαλιστής της ΔΕΗ και μέχρι προχθές έπαιρνα 100.000€ το μήνα. Τώρα μου κόψανε 50€ και δεν μπορώ να συντηρήσω το σκάφος μου. Ain’t life a bitch?

  25. Με συγκινησες φιλε. Θεϊκο,αξεπεραστο,καυστικο,γοητευτικα ασυναρτητο και ανοικονομητο αλλα μα τοσο ΖΩΝΤΑΝΟ κειμενο.Τετοια κειμενα εχουμε αναγκη. Βιωματικα,συναισθηματικα και οχι αποστεωμενα που κουλουριαζονται γυρω απο τηλεοπτικες φαφλαταδικες βολεμενες «δηθεν» αληθειες για «δηθεν» μνημονι-ακους εχθρους.πολυ πιο αληθινο κ εμπυρετο απο χιλιαδες διαδηλωσεις.ΑΠΟΚΤΗΝΩΣΙΣ η ανιατη νοσος της εποχης μας.»Γιατί έστω και στιγμιαία αντιλήφθηκα πως δε μου ανήκει τίποτα κι αν μου ανήκει, χίλιες φορές να μου ανήκει εξ ημισείας»…Και ποσο του παει η Τζονι Μιτσελ…

  26. συγκινήθηκα. καιρό είχε…

  27. Vasilis

    Βυτίο πολλών οκτανίων.Στα καλύτερα του

  28. kliklikos

    Κι εμένα με συγκίνησες πάντως όταν περιέγραψες τη σκηνή όπου περπατούσες με τους ανθρώπους των ΔΕΚΟ…
    τώρα να περιμένω να περπατήσεις και με τον Πάγκαλο παρά θιν’αλός, στη Καμαριώτισσα;!?
    Δε μπορεί… τόσο μεγαλόψυχοι που είστε θα του δώσετε κι αυτού συγχωροχάρτι αν στο μέλλον τον δείτε να διαδηλώνει εναντίον των κρεοπωλών για την αδικαιολόγητη αύξηση στα χοιρινά ή εναντίων των μανάβηδων για την αύξηση στο μαϊντανό! Αρκεί να είστε μέσα στο τζέρτζελο!
    Τζέρτζελο οριζοντίως και καθέτως! Δε μπορείτε αλλιώς!
    Δε μπορείτε και την αποκτήνωση! Αλλά δε καταλάβατε πως αυτή δεν έρχεται απ’έξω! Από μέσα γίνεται η δουλειά, βυτιο! Αφού όμως δε ξέρετε πως έρχεται η αποκτήνωση μάλλον για άλλα μιλάτε και άλλα τραγουδάτε!
    Αρχισυνδικαλιστή βυτίο, άρχισε να ‘βρωμάει’ στις ΔΕΚΟ! Ήρθε η ώρα να αλλάξεις πόστο! Άδειασε μια καρέκλα σύμβουλα στου ΓΑΠ…
    ΚΑΙ αφορολόγητα ΚΑΙ χωρίς περικοπές ΚΑΙ ως μπονους δωρεαν συντήρηση του σκάφους για 3χρόνια.

  29. Πολύ όμορφο και ουσιαστικό κείμενο. Υπενθυμίζει τον λόγο για τον οποίο γεννήθηκαν τα μπλογκ.
    Συγκλονιστικός ο Καρούζος….

  30. dimitris

    Ζηλευω την ικανοτητα σου να εισαι τοσο ευστοχος χωρις να γινεσαι κυνικος .
    χρειαζομαστε τετοια κειμενα .

  31. HappyHour

    Καλά Χριστούγεννα να έχεις…

  32. @γειά σου πέτρο, κρατάω το ανοικονόμητο. Λες και με ξέρεις.

    @ nadiyaki, σας ευχαριστώ. τί παραπάνω να ζητήσω από αυτό το σχόλιο;

    χαιρετώ Βασίλη.

    @ kliklikos πού στέλνουμε cv μόνο πες μου.

    Dreamon, dimitris ευχαριστώ.

    γειτόνισσα, δε θα κάνει φιέστα ο δήμος μας να ευχηθούμε από κοντά; χα.

    Άντε και καλες μας γιορτές παίδες.

  33. @Βυτίο

    Τί εύφλεκτο υλικό κουβαλάς μέσα σου; Πόσο εκρηκτικό είναι το μείγμα των εικόνων που περιγράφεις, της άθλιας καθημερινότητας και της ομορφιας των καλύτερων στιγμών μας;

    Να σαι καλά. Να βάζεις πάντα τέτοιες φωτιες…

  34. Εμπνευσμένο το βρήκα – και το χρειαζόμουνα κάτι τέτοιο. Ευχαριστώ.

    Και καλές γιορτές – με κερασμένα, απρογραμμάτιστα τσίπουρα! 🙂

  35. Παράθεμα: τα πάνω κάτω « Кроткая

  36. Παράθεμα: 2010 – Αναρτήσεις και Blogs που μου άρεσαν « ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΑΤΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟ

  37. @ Οι θετικές πράξεις (δεν γράφω θετική ενέργεια για να αποφύγω τον συνειρμό Γεωργαντά ..ουπς) θέλω να πιστεύω ότι είναι μπαλάκια του πινγκ πονγκ που επιστρέφουν.

  38. ε

    ασχετο-σχετικο δε ξερω, αλλά,

    καλη χρονια βυτιο

  39. @mpampakis, vel, lex_luthor06
    καλησπέρες και καλή χρονιά

    καλή σας χρονιά αγαπητή ε
    (σχετικό άσχετο δεν ξέρω αλλά κάπως ασυναίσθητα μου άρεσε που αφήσατε εσείς το πρώτο σχόλιο του 2011. θετικό σημάδι σκέφτηκα)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s