reality bites

*****

Στη δουλειά μια ασυνεννοησία. Προσπαθώ να εξηγήσω μια λεπτομέρεια σε κάποιον στο τηλέφωνο. Αυτός είναι εμφανές δεν με προσέχει, κάνει κάποια άλλη δουλειά στο γραφείο, είναι άλλοι μπροστά και του λένε άλλα. Το καταλαβαίνω, ξέρω πως δεν βγάλαμε άκρη αλλά κλείνω το τηλέφωνο χωρίς να επιμείνω. Αργότερα, η ίδια ασυνεννοησία, βγαίνει στην επιφάνεια. Απ’ το τηλέφωνο ακούω τη φωνή κάπως περίεργη «να περάσετε από δω αύριο πρωί, να δούμε τί θα κάνουμε». Περπατάω στην Πανεπιστημίου και ξαφνικά οι συνειρμοί στο κεφάλι μου αυτονομούνται. Ένα λάθος που δεν έπρεπε να γίνει, ένα δε βαριέσαι και ξαφνικά δεν υπάρχει δουλειά. Οι άνθρωποι αυτομάτως μεταμορφώνονται σε αριθμούς, φακέλους που βρίσκω κάτω απ’ την πόρτα και στην είσοδο. Βλέπω να προχωράνε καταπάνω μου  φορθνετ, δεη, φπα, ψυγείο, βενζίνες. Μέσα σε δευτερόλεπτα, έχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι πότε επιτέλους θα ξαναβρώ δουλειά. [Στη φαντασία μου έχω ήδη χάσει τη δουλειά μου και παραμένω για 6 μηνες άνεργος]. Σταματάω να πάρω ανάσα, ηρεμώ και γελάω με τον εαυτό μου. Σιγά μην τρελαθούμε κιόλας.

Σιγά μην τρελαθούμε κιόλας, λέω στη φίλη που στο τηλέφωνο. Εξηγεί με λεπτομέρειες ότι πλέον έχει ρεπό μεσοβδόμαδα, μισθό υπό διαπραγμάτευση και προσεχώς, πιθανότατα λιγότερους συναδέλφους. Ο τρόμος την έχει καταλάβει, όπως εμένα λίγα λεπτά νωρίτερα. Αυτή είναι η πιο πρόσφατη μεγάλη μας ήττα. Παγώνουμε κάθε τόσο, τρομοκρατούμαστε στην ιδέα του επόμενου μήνα χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά. Αναρωτιέμαι αν φαίνεται στο πρόσωπό μας αυτή η διαρκής ανησυχία. Αν αφήνει κάποιο σημάδι ο διαρκής εκβιασμός που μας έθεσε ο καιρός. Αγάπα τη δουλειά σου γιατί αυτή έχεις. Να τρέμεις για τα λεφτά σου γιατί αυτά έχεις.

Μερικά λεπτά αργότερα υποδύομαι τη σαρδέλα στο μετρό. Το κορίτσι που κάθεται μπροστά μου διαβάζει ένα περιοδικό. Δεν μπορώ να δω τον τίτλο. Στη σελίδα που έχει ανοιχτεί ανάμεσα σε δεκάδες φωτογραφίες πεταμένες άτακτα εδώ κι εκεί, ξεχωρίζει ο τίτλος. «Πλούσιοι, δυνατοί και διάσημοι. Έχουν κι αυτοί μικρές αδυναμίες».

*****

Ακούω σκάι στο αυτοκίνητο. Μιλάει από τις φυλακές Διαβατών ένας κρατούμενος. Περιγράφει τις συνθήκες, τα προβλήματα, την αποχή απ’ το συσσίτιο. Σ’ ένα πορτοκαλί, νομίζω ότι τον ακούω να λέει «9 άτομα σε 4,5 τμ.». Ο προηγούμενος τρόμος για τη δουλειά μοιάζει γελοίος. Ο εαυτός ο ίδιος μοιάζει ελάχιστος, γραφικός, ένα άθλιο μηδέν. Ο εαυτός αντιμετωπίζει τον προϊστάμενο, τον εργοδότη, τον πελάτη. Ο κρατούμενος ζει εκεί, που «το νερό τρέχει με ωράριο, οπότε καταλαβαίνετε.. ο υπερπληθυσμός δημιουργεί κάποια προβλήματα». Ο άνθρωπος που μιλάει στο τηλέφωνο μιλάει νηφάλια, ήρεμα. Μου αποκαλύπτει με όλη τη δυνατή καθαρότητα, με κάθε πιθανή ακρίβεια την πραγματικότητα.

Αμέσως μόλις χαιρετήσει ο κρατούμενος, στον αέρα βγαίνει άλλη τηλεφωνική γραμμή. Ο κ. Σβολόπουλος εξηγεί τις λεπτομέρειες για την ημερίδα με θέμα «Οι Πολιτιστικές Ρίζες της Ευρώπης». Η διαδοχή των θεμάτων στο αυτιά μου, μ’ έχει λίγο αποσυντονίσει. Δεν καταλαβαίνω καλά. Στην εκδήλωση θα μιλήσουνε τέσσερις ακαδημαϊκοί και τέσσερα αντεπιστέλλοντα μέλη. Ακούω έναν ευγενικό άνθρωπο να προσπαθεί να εξηγήσει με λεπτομέρειες τί σημαίνει «αντεπιστέλλον μέλος».

Ξαφνικά όλη η ακατανόητη ραδιοφωνική συζήτηση δημιουργεί έναν τρομερό εκνευρισμό. Θέλω να πω σκατά στα αντεπιστέλλοντα μέλη. Θέλω να πω σκατά στην μακιγιαραρισμένη, καλοσιδερωμένη πραγματικότητα του εργασιακού τρόμου και της ακαδημίας.

Εκεί, το νερό τρέχει με ωράριο.

*****

Ο Μπαρτ έγραφε κάποτε ότι οι περιρρέουσες γλώσσες αγνοούν, χλευάζουν ή απορρίπτουν τον ερωτικό λόγο.

Την Τετάρτη, βλέπω την εκπομπή του Κούλογλου. Η εκπομπή αρθρώνει αστυνομικό λόγο. Αφιερώνει το χρόνο της σε λεπτομέρειες σχετικά με την πορεία των ειδικών φρουρών. Μας μιλάνε δικηγόροι και υπουργοί, για τρόπους αντιμετώπισης και καταστολής, για στρατούς και ματ. Τεχνικοί όροι και ο ασύρματος της αστυνομίας. Ο θάνατος αναλύεται με την πορεία μιας σφαίρας και την περίληψη των αγορεύσεων των δικηγόρων. Ο προπέρσινος Δεκέμβριος, είναι γνωστό πια, είναι μια σπασμένη τζαμαρία, μια φωτιά που πήρε ένας κάδος.

Ο λόγος της τηλεόρασης απορρίπτει τη συντροφικότητα, τις συνελεύσεις, τους ανθρώπους που συνομίλησαν για πρώτη φορά, τα κορίτσια που κάθονταν στη διάβαση της πανεπιστημίου. Η τηλεόραση φυλάει για την ύπαρξη ένα δικαστηριακό λόγο. Σ’ αυτόν, η ζωή δικαιώνεται ή όχι, ανάλογα με τις ικανότητες του δικηγόρου. Ο θάνατος συζητιέται με όρους επιδόσεων στα σχολικά διαγωνίσματα. Δημοσιογράφοι και συνήγοροι θα συναποφασίσουν, αν ο Α.Γ. ήταν καλό παιδί ή αλήτης.

Λίγα λεπτά αργότερα, η φτήνια με αποτελειώνει. Στην οθόνη, φωτογραφίες του 15χρονου και από πίσω παίζει το “wish you were here”. Ας μη μιλάμε άλλο για το παιδί ή το δεκέμβρη. Η επιβίωση των αναμνήσεων καταλήγει αναπόφευκτα, αντιστρόφως ανάλογη της θεαματικότητας.

Advertisements

18 Σχόλια

Filed under υπερβολές

18 responses to “reality bites

  1. Πολύ ωραίο το δέσιμο των θεμάτων…
    Πόσο δίκιο έχεις για τον Δεκέμβρη… Ίσως δεν τους αρέσει που ο κόσμος ήρθε κοντά και πάλι, που άγνωστοι συναντήθηκαν στους δρόμους και κάποιοι δεν παρέμειναν άγνωστοι άλλα έγιναν όπως λες συνελεύσεις και δράσεις και παρέες.

    Υ.Γ.1 Κόψε τον ΣΚΑΙ.
    Υ.Γ.2 Τελικά τι είναι το αντεπιστέλλον μέλος;
    Υ.Γ.3 Μα πόσο τοπικιστές είμαστε; Αμέσως σε νιώθω σχεδόν σαν γνωστό μου 😉

  2. Don’t panic -παρόλα αυτα…

    Ο Σ.Κ. «ξεχασε» τις εικονες με ενστολο να καταστρεφει ΑΤΜ, καθως και εκεινες με χαλαρους κουκουλοφορους να τακιμιαζουν (χαχα χουχου, τσιγαρακι, ροπαλάκι, χαμπουργκερ, κλπ) εξω αποΑ.Τ. τι να πεις…

  3. Γεια σου βυτίο. Να θυμόμαστε ότι τις ίδιες μέρες συνέβη και η επίθεση στην Κούνεβα, και επίσης -μια και λες για φυλακές- κάτι τέτοια.

  4. @happyhour,
    χε χε γειά σου γειτονιά.
    1. ο σκάι είναι όπως ο πρετεντέρης, δεν κόβεται.
    2. http://blo.gr/3ho

    @ ροδιά, πολλά ξέχασε ο Σ.Κ. αλλά νταξ, καλά να είμαστε.
    ο πανικός τουλάχιστον κρατάει λίγο. Γρήγορα ερχόμαστε στα συγκαλά μας.

    @ δύτη,
    ναι να τα θυμόμαστε. Με τις φυλακές πάντα κάτι με πιάνει δεν ξέρω. Δένομαι κόμπος.
    (πλάκωσα στα χαστούκια το σπαμομηχάνημα και λύθηκε η παρεξήγηση)

  5. Διαφωνώ με το σκεπτικό να μην μιλάμε για τον Αλέξη και τον Δεκέμβρη, αλλά είναι τόσο γοητευτικός ο τρόπος που το θέτεις που…σχεδόν συμφωνώ. Το κακό είναι η καπηλεία και η υποκρισία. Μένουν πολλά αναπάντητα γύρω από τον Δεκέμβρη που αξίζει να διατυπωθεί γι’ αυτά ένας λόγος ερμηνευτικός.

    Ο ΣΚΑΙ είναι ευθεία προσβολή στην αισθητική.

  6. «Ο ΣΚΑΙ είναι ευθεία προσβολή στην αισθητική.»
    όχι μόνο στην αισθητική -και στην αντιληπτική ικανότητα. και όχι μόνο ο σκάι.

    μισώ αυτή τη συλλογική κατάθλιψη, τη μισώ. επιλέγω να χαμογελώ γιατί πλέον κοντεύει να γίνει πράξη αντίστασης. και μη μου πεις πως έχω την πολυτέλεια επειδή ζω αλλού.
    πουθενά δεν είναι καλά να ζεις σήμερα. αλλά είναι καλά που ζεις, όχι;

  7. σύμφωνοι κροτ…απολύτως σύμφωνοι.

    κανείς καταθλιπτικός δεν αγαπά την κατάθλιψη. επίσης δεν είναι καταθλιπτικός όποιος βλέπει τα πράγματα λίγο μαύρα. ενδεχομένως να είναι απλώς ειλικρινής με τον εαυτό του.

    Ναι, χαμογελάτε είναι μεταδοτικό αλλά υπάρχει το χαμόγελο της ντόρας, το χαμόγελο της τζοκόντα, το χαμόγελο της κολγκέιτ και το χαμόγελο της ψυχής. Μαζί σου πάντως είμαι, με αισιοδοξία, με πολύ χαμόγελο αλλά και με την προσπάθεια να δούμε και τι παίζει γύρω.

    «Το γέλιο είναι το άνοιγμα του ανθρώπου στον άνθρωπο: είτε θετικά ως κίνηση χαράς και αποδοχής προς τον άλλο, είτε αρνητικά ως απόρριψη, ως απομάκρυνση, ως αποχωρισμός. Σε οποιαδήποτε περίπτωση, το γέλιο είναι το ξέσπασμα των συναισθημάτων, μια ιδιαίτερη στάση του πνεύματος απέναντι στον κόσμο: ένα ιδιαίτερο είδος στοχασμού και αναστοχασμού. Πρέπει κανείς να γελά φιλοσοφώντας, έλεγε ο Επίκουρος». Στέφανος Ροζάνης

  8. μας χρειάζεται ακόμη μια δόση απο το power drink «Διάλογοι των Αθηνών» για να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα

  9. gasireu

    Τι να πω,
    always look on the bright side of life (ή αυτό το τραγουδάμε στις κηδείες), όπως κάνεις μέχρι σήμερα!
    Αυτά τα τηλεφωνικά εσταντανέ μη επικοινωνίας, με »θόρυβο» και πληκτρολόγια ντραγκαντρουγκα να βαράνε, φτάνουν μέχρι τις σχέσεις μας, unfortunately, και μετά διάλυση κοινοπραξίας και ανεργία, άστα να πάνε! 😛

  10. Πανωλεθρίαμβε, γιατί πήρες το σχόλιό μου προσωπικά; Ήταν γενικό, δεν ήταν απάντηση.
    Κι όμως υπάρχουν καταθλιπτικοί που αγαπάνε την κατάθλιψή τους, είναι η λύση που δίνουν οι ίδιοι και που τους βολεύει και fine by me, απλά δεν το επιλέγω.
    Φυσικά και υπάρχουν πολλά είδη χαμόγελου, αλλά το αληθινό χαμόγελο είναι εκείνο που φαίνεται και στα μάτια εκτός από τα χείλη. Η Ντόρα όταν χαμογελάει, το βλέμμα της στάζει μητσοτάκη. Και της Τζοκόντας τα μάτια δεν χαμογελούν.

  11. παρεμπιπτόντως, επειδή αρχίσαν τα τηλέφωνα. Δεν ξέρω αν το έγραψα τόσο στραβά, αλλά δεν έχασα τη δουλειά μου, ήθελα απλά να περιγράψω τον τρόμο στη σκέψη ότι θα έχανα τη δουλειά μου. (κατά το «δεν είπα ότι είμαι πιλότος. είπα ότι θέλω να γίνω πιλότος»).

    @ πανωλεθρίαμβος,
    ούτε κ γω το πιστεύω ακριβώς ότι δεν πρέπει να μιλάμε. Μάλλον το αντίθετο πιστεύω, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας ότι αν δεν μιλήσει ο καθένας μας για το τί είδε τότε, πιθανότατα θα μείνουμε με την κατά πορτοσάλτε εκδοχή. Και έτσι κι αλλιώς, εκτός των άλλων γράφτηκαν εξαιρετικά κείμενα (για) το Δεκέμβρη. Πιο πολύ το είπα επηρεασμένος απ’ την εκπομπή και τις εκεί δηλώσεις που με εκνεύρισαν.

    @ Κροτ,
    ο σκάι δεν κόβεται. τελεία. γουστάρω μπάμπη παπαδημητρίου και το βράδυ ανατροπή. Τη βρίσκω να μ’ ανάβουν τα λαμπάκια.
    Τώρα για την κατάθλιψη. Προσωπικά δε νιώθω έτσι. Κ γελάω και ώρες αισιοδοξίας περνάω (χοχο) κλπ. Είναι γνωστό κ χιλιοειπωμένο το συνθηματάκι: ένα γέλιο θα τους θάψει.

    @ γειά σου ολντ.

    @ κ. μοίρη, από αυτό το «energy drink» χίλιες φορές σκάι.

    @ gasireu, ναι ρε πούστη μου, τί είναι αυτά τα τηλέφωνα. Όλο νομίζεις πως είπες τα μισά κι όλο κάτι σε διακόπτει. Κι όλο καταλήγεις: εντάξει, αυτά δε λέγονται απ’ το τηλέφωνο, πρέπει να τα συζητήσουμε από κοντά.

  12. ουφ, τη συλλογική κατάθλιψη που επικρέμαται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα εννούσα. κανείς δε με καταλαβαίνει πια, ουφ. 😦

  13. καλά ρε κροτ, μη βαράς.
    αλλά και συλλογικά αν το δεις το πράμα, εμείς πχ. στο μπαμπλ μια χαρά περνάμε, έχουμε χεστεί στα πάρτι. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s