να βγαίνεις απ’ το όνειρο

ποστίδιο που φόρτωσα στους φίλους στα Εκβάτανα

[φιλική προειδοποίηση: ακολουθεί κακότεχνο σεντόνι που ατύχησε (και προς στιγμήν είπα να το θάψω), αλλά όπως λένε στο χωριό μου, ήταν όλα τους παιδιά μου]

Οδηγώντας στην οδό Αιγαίου, περνάνε κάτω απ’ τα πρώτα πανό. Τα γνωστά λευκά (για την ακρίβεια έχουν χρώμα τσουβαλιού), με τα κόκκινα και μπλε γράμματα. Το όνομα του υποψήφιου γραμμένο με κεφαλαία και δίπλα συνήθως η φράση «η πόλη αλλάζει». Φέτος, παρατήρησαν ότι χρησιμοποιείται αρκετά το ρήμα συμμετέχω. Ακόμη και ο Κακλαμάνης στο κιόσκι που έστησε έξω απ’ το μετρό του Συγγρού Φιξ έχει υιοθετήσει αυτή την τόσο παράδοξη λέξη. Με μπλε γράμματα γράφει: «Αθήνα, πόλη της ζωής μας. Συνεχίζουμε – Συμμετέχουμε». Σ’ αυτό το σημείο γίνονται μάρτυρες μιας επαναλαμβανόμενης αλλά εντελώς αχώνευτης αθλιότητας. Τα πολιτικά κόμματα και τα γραφεία τύπου τους, δηλαδή οι τηλεοπτικοί σταθμοί (αυτή η πρόταση διαβάζεται και ανάποδα), οικειοποιούνται έναν όρο, μια φράση και διαστρέφουν το νόημα της, στερώντας της κάθε σημασία. Η συμμετοχή γίνεται εθελοντικός καθαρισμός δάσους, τηλεφώνημα σε κάποια υπηρεσία της εφορίας, ανοιχτή διαβούλευση για ένα προαποφασισμένο νομοσχέδιο, ψήφος μέσω sms για το ποιος θα φύγει απ’ το σπίτι. Παρεμπιπτόντως, η πρώτη έννοια που εξατμίστηκε ήταν το σπίτι. Ο συνδυασμός του δήμαρχου της Αθήνας, εξαπολύει λοιπόν τώρα το σύνθημα «συνεχίζουμε – συμμετέχουμε». Το σύνθημα είναι ακίνδυνο, ακριβώς όπως το επιθυμούσε η «πόλη της ζωής μας» εξαρχής.

Κάθονται στο μπαλκόνι. Δεν μπορούν να αποφασίσουν αν φταίνε τα τσίπουρα, το δροσερό αεράκι που έπιασε ξαφνικά ή η διπλανή πολυκατοικία που αποτελεί απ’ ότι φαίνεται τον τόπο που κρύβει μια ατέλειωτη σειρά από όμορφες γυναίκες. Είναι όμως ξαφνικά αισιόδοξοι με έναν αόριστο, αλλά εντελώς χειροπιαστό τρόπο. Νομίζουν δεν τους χωράει η καρέκλα. Θέλουν να πάρουν τους δρόμους. Θέλουν να είναι ηθοποιοί, οργανοπαίκτες, ταχυδακτυλουργοί να κατέβουν στην πλατεία και να δώσουν την παράσταση της ζωής τους. Θέλουν να κατέβουν στο απέναντι πεζοδρόμιο και να παίξουν ένα ματς, με δοκάρι απ’ τη μια, την ταμπέλα του φαρμακείου και απ’ την άλλη, την πινακίδα «απαγορεύεται η δεξιά στροφή». Το τηλέφωνο όμως τους χαλάει τα σχέδια. Η φωνή στο τηλέφωνο σχολιάζει τα πανό των συνδυασμών. Η φωνή στο τηλέφωνο είναι η φίλη που σε σπρώχνει απ’ το βραχάκι όταν σκέφτεσαι μήπως δεν πρέπει να βουτήξεις από τόσο ψηλά. Να βουτήξεις.

«Κάτι πρέπει να κάνουμε». Η φωνή στο τηλέφωνο δεν σχολιάζει πια. Η φωνή στο τηλέφωνο είναι μια άβολη, ενοχλητική υπενθύμιση. Δεν αρκεί μόνο το να γελάς με την κακογουστιά του υποψήφιου που σε κοιτάζει μέσα από τα βάθη του Photoshop. «Κάτι πρέπει να κάνουμε», επαναλαμβάνει με ρυθμούς επαναληπτικής καραμπίνας και σταματάει μόνο όταν μέσα απ’ το «να κάνουμε», ξεπηδάει ένα ηχηρό «το βρήκα». Το τηλέφωνο έκλεισε και πριν προλάβει να μεταφέρει την απορία του στην υπόλοιπη παρέα, άκουσε το κουδούνι.

17 Σεπτεμβρίου

Ο Λ. σκέφτεται:

Ούτε κι εμείς ξέρουμε πώς και γιατί πειστήκαμε. Η φωνή στο τηλέφωνο, η Κ. δηλαδή, εκείνο το βράδυ μας ανακοίνωσε ότι θα κατέβουμε στις δημοτικές εκλογές. Στο μικρό της λόγο, ανέφερε, ότι δεν κατεβαίνουμε για να βγούμε και πώς θα μπορούσε να γίνει αυτό άλλωστε. Απλά θα θέσουμε κάποια ζητήματα και θα προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που γίνεται η συζήτηση. Κανείς μας δε ρώτησε τί εννοούσε μ’ αυτό. Δεν υπήρχε λόγος. Η Κ. έλεγε αυτό που όλοι ήξεραν μετά από τόσο τσίπουρο. Ωραίο το μπαλκόνι, αλλά τα θαύματα συντελούνται στους δρόμους.

24 Σεπτεμβρίου

Ο άντρας με τα μούσια και τις αστείες γκριμάτσες σκέφτεται:

Στο σαλόνι βρίσκονταν καμιά εικοσαριά άτομα. Για την επόμενη φορά θα πρέπει να βρούμε άλλο χώρο, μεγαλύτερο. Η συζήτηση είναι χαώδης, αναμενόμενο. Τους πρότεινα μια συγκεκριμένη διαδικασία, μπας και καταφέρουμε να πούμε δυο κουβέντες. Ανέφερα το «προχωράμε ακούγοντας» ζητώντας να το εφαρμόσουμε στις συναντήσεις μας. Σε κάποιους έφερε χαμόγελα, ενώ άλλοι φάνηκε να δυσανασχετούν. Οι διαφωνίες μας συναγωνίζονταν τα άστρα αυτού και του επόμενου γαλαξία. Προσπάθησα με κανένα δυο αστειάκια και πολύ ευγενικό τρόπο, να τους εξηγήσω ότι μ’ αυτόν τον τρόπο θα μιλήσουμε όλοι. Ξεκινήσαμε, παρά τα ξινισμένα μούτρα του κοριτσιού με το πολύχρωμο φόρεμα και του διπλανού της, για τον οποίο ήξερα μόνο ότι δούλευε στο δήμο. Η διαδικασία, γνωστή και απλή. Ο καθένας άκουγε το διπλανό του για δύο με τρία λεπτά κι ύστερα άλλαζε θέση, έτσι που στο τέλος είχαν καθίσει όλοι μεταξύ τους κι όλοι είχαν ακούσει όλους. Ύστερα η Κ. ανέλαβε να κάνει για όλους μια σύντομη σύνοψη. Διατυπώθηκαν δυο τρεις ενστάσεις, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο. Στο τέλος, η σύνοψή της ήταν η βάση για τις επόμενες μέρες.

1 Οκτωβρίου

Ο Τ. σκέφτεται:

Διασκεδάζω όσο ποτέ. Απ’ το ΚΚ, με ρώτησαν εχτές, από πού είμαστε. Αν έχουμε σαφές πολιτικό στίγμα, αν είμαστε κάποια ΜΚΟ και αν καταδικάζουμε τις πολιτικές της ευρωπαϊκής ένωσης. Με κοίταζαν λες και ήμουν ασφαλίτης στο μέσο της πορείας. Στη σκηνή που στήνουν τα μάτια τους, ενσαρκώνω με επιτυχία το ρόλο του ταξικού εχθρού. Στο τέλος μου έδωσαν και ένα φυλλάδιό τους. Θαύμασα την γραμματοσειρά (κεφαλαία, bold, τουλάχιστον 24) κι έφυγα χαζογελώντας. Κάτι φίλοι απ’ το Σύριζα/συν ή όπως αλλιώς τον λένε αυτές τις μέρες, με ρωτάνε τί κάνουμε. Αν είμαστε κίνημα πόλης, αν είμαστε με τον Αλαβάνο ή γιατί δεν πήγαμε σ’ αυτούς για κάποιου είδους συνεννόηση. Θα ήθελα να τους πω ότι εμείς δε θέλουμε συνεννόηση, γιατί σκοπός μας είναι να διαλυθείτε. Να διαλυθούν οι δομές, οι μηχανισμοί και οι εσωκομματικές διαδικασίες σας.

Φαντάζομαι να ανακοινώνω με στόμφο ότι εμείς αν βγαίναμε, θα καταργούσαμε το δημοτικό συμβούλιο. Οι αποφάσεις θα παίρνονταν από όλους, στις γειτονιές. Τα ελάχιστα απαιτούμενα αξιώματα θα δίνονταν με κλήρωση για το πολύ έξι μήνες. Έχω αρχίζει και χαχανίζω περνώντας μπροστά απ’ την καφετέρια με τα μπεζ καναπεδάκια και την τεράστια τζαμαρία. Φαντάζομαι πλέον καθαρά το υπαρξιακό άγχος του νυν δημάρχου, βλέποντας μια συνέλευση στην οποία συναποφασίζουν οι εξής μυθικές φιγούρες: ο κύριος Νίκος, ιδιοκτήτης μανάβικου, μανιακός ρατσιστής και με μεγάλη αδυναμία στον Ονουάτσι, ποδοσφαιριστή αυτή τη στιγμή στην ομάδα της πρώην πατρίδας του, την Καβάλα. Η κυρία Μαρία Παντζαροπούλου, νοικοκυρά, θρησκόληπτη και προστάτρια των αδέσποτων σκύλων της γειτονιάς. Ο κύριος Κώστας, περιπτεράς, παλιός αριστερός, διαβάζει εφημερίδες μονολογώντας «α ρε κερατάδες». Ο Μιχάλης, οικοδόμος απ’ την Αλβανία και κάτοχος του ρεκόρ κατανάλωσης μπύρας πριν τις 9 το πρωί.

Η συνέλευση της γειτονιάς μου είναι ένας μαγικός τόπος, απ’ τον οποίο εξορίζονται μόνο, όσοι για να μιλήσουν πρέπει να διαβάσουν από μέσα. Η συνέλευση της γειτονιάς μου είναι ένα χάος ασυναρτησιών, το βασίλειο της ευθύνης.

Από πού είστε, επιμένει ο φίλος μπροστά από την κόκκινη αφίσα. Απ’ το μπαλκόνι με τα τσίπουρα.

7 Οκτωβρίου

Η Κ. σκέφτεται:

Είμαστε λίγοι, λέω συνεχώς από χτες το βράδυ. Μια εικοσαριά άνθρωποι που δεν μπορούν να μιλήσουν μια κοινή γλώσσα μεταξύ τους. Πώς θα μιλήσουμε στους άλλους; Μας λείπει το πολιτικό υπόβαθρο, η γνώση, ο μηχανισμός. Αναρωτιέμαι αν κάναμε καλά και μόνο που ξεκινήσαμε κάτι τέτοιο. Φοβάμαι μήπως είμαστε άλλο ένα μαγαζάκι στη σειρά, στην πλατεία που περνάει αδιάφορος ο κόσμος. Δεν υπάρχει χειρότερο αίσθημα, απ’ αυτό που σου πέφτει στο κεφάλι, όταν νιώθεις πως σ’ αρέσει, έστω για λίγο, να διευθύνεις. Ζούμε, αποφασίζουμε, πορευόμαστε κάθετα. Ο Καρυωτάκης μας αφιερώνει το ίδιο κατακόρυφο ποίημα απ’ το 1927. Το φαντασιακό μας είναι ένα στενό κοστουμάκι. Θα έπρεπε να ήμαστε ανώνυμοι καλλιτέχνες, αν θέλαμε να αλλάξουμε οριστικά την οπτική μας. Χρησιμοποιούμε την ίδια αριθμητική, την ίδια γραμματική με τα ανθρωπάκια που στέλνουν πολύχρωμα φυλλάδια και παγωμένα χαμόγελα στις εισόδους των πολυκατοικιών. Μας αρέσει να παριστάνουμε τους ρήτορες με τη φτώχεια των άλλων.

Έφτασα στο αλσάκι, όπου είχαμε κανονίσει τη συνάντηση με κατεβασμένο κεφάλι. Όταν το σήκωσα, δεν ψέλλισα τη λέξη παραίτηση. Είπα μόνο δυνατά, σα να το έλεγα στον άσχημο εαυτό μου, δεν είμαστε λίγοι.

10 Οκτωβρίου

Ο Δ. σκέφτεται:

«(..) ζωή χτισμένη με ταξί κρασιά τσιγάρα κι αποτσίγαρα

καταναλωθέντα χέρια υπονοούμενα και βλέμματα…

Ακόμη ονειροπολώ για όλους μια ωραιότερη ζωή

ίσως για τη δική μου ευχαρίστηση κι αυτό δεν είναι λίγο…

Χτενίζουμε το θάνατο χτενίζοντας τα μαλλιά μας

τελειώνει η μέρα τελειώνει η νύχτα

τελειώνουν τα φιλιά μας που ποτέ δε δόθηκαν..»*

Να τα δόσεις επιτέλους, ρε ξεφτίλα.

25 Οκτωβρίου

Η Β. σκέφτεται:

Ο κόσμος δεν έρχεται πια στις συναντήσεις. Κουράστηκαν, τους κουράσαμε μ’ όλες τις παράτες μας για αυτοδιαχειριζόμενες επιχειρήσεις και κοινά ταμεία και μαθήματα. Ίσως έφταιγε κι ο Τ., που άρχισε να τους λέει για τις λαϊκές συνελεύσεις στην κατοχή. Εξαπέλυε λέξεις και ιδέες σαν οβίδες, σ’ ανθρώπους που ακόμη νιώθουν στην εσωτερική τσέπη να καίει το από πριν σταυρωμένο ψηφοδέλτιο του πασοκ. Μπορεί και να τους τρομάξαμε, που τους ζητούσαμε κάθε λίγο και λιγάκι να είναι εκεί, να δηλώνουν το παρόν. Οι δουλειές τρέχουν, δεν προλαβαίνουμε να τις φτάνουμε στη στροφή κι ύστερα πάλι μας προσπερνούν. Όλοι νιώθουμε να μας έχει προσπεράσει, κάτι που τρέχει στο πλάι μας. Μοιάζει με τη σκιά μας, μα ζυγίζει διακόσιους τόνους.

Η ιδέα να κατέβουμε στις εκλογές ήταν λάθος. Δεν χρειαζόταν. Η όποια δουλειά από μας, έπρεπε να περιοριζόταν στις γειτονιές, στην πραγματική ζωή. Τί δουλειά έχουμε να μπλέκουμε με τους θεσμούς και τα δημαρχεία; Με τα άκυρα και τους σταυρούς; Έβλεπα στο αλσάκι τις προάλλες τους ανθρώπους και έλεγα «αυτό είναι». Συγκίνηση έσταζε απ’ το στόμα και τα μάτια μου. Κάθισα λίγο παραπέρα, να μη με καταλάβουν. Παρατηρούσα την Κ. που χόρευε με κάτι κυρίες απ’ τη γειτονιά της. Φουστάνια πήγαιναν πέρα δώθε, χόρευαν κι αυτά όπως μπορούσαν. “If I can’t dance, I don’t want to be part of your revolution”. Μου το θύμισε λίγο αργότερα η Κ.

31 Οκτωβρίου

Ο Π. σκέφτεται:

Καλύτερα έτσι. Η παραίτηση ήταν η πιο λογική απόφαση. Δεν υπήρχε νόημα να κατέβουμε. Αυτό που θέλαμε να πούμε το είπαμε και με το παραπάνω. Κοιτάζω το σλόγκαν στην αφίσα: «αλλάζουμε τον κόσμο, χωρίς να θέλουμε να πάρουμε την εξουσία». Δεν έχω αποφασίσει ακόμη αν συμφωνώ. Τη μια στιγμή με κυριεύει η ηττοπάθεια, η αίσθηση του αναπόφευκτου της αποτυχίας. Είμαστε πολύ αδύναμοι και πολύ μέσα σ’ αυτό το χαμό για να μπορούμε να μιλήσουμε ή να κάνουμε κάτι γι’ αυτό. Πριν απ’ όλα νιώθουμε ένοχοι που η ζωή συνεχίζεται με τέτοιους ρυθμούς. Πριν απ’ όλα νιώθουμε νικημένοι.

8 Νοεμβρίου

Έκλεισε το μπαρ. Επιστρέφουν σπίτι περπατώντας νιώθοντας στο στομάχι τους το άγιο κονιάκ να διανυκτερεύει. Η Κ. περπατάει λίγο πιο μπροστά απ’ τους υπόλοιπους. Τη βλέπουν να στέκεται έξω απ’ το φαρμακείο. Διαβάζει ένα χαρτί κολλημένο στο πλάι της πόρτας. Μαζεύονται και οι άλλοι γύρω της. Τα μάτια τους χορεύουν με τις λέξεις.

Διαβάζουν για «την Τετάρτη 10 Νοεμβρίου», για «συνάντηση της γειτονιάς», για «6 το απόγευμα στο προαύλιο του τρίτου δημοτικού». Κάτω κάτω, η υπογραφή: Επιτροπή γειτονιάς.

Οι μεθυσμένοι του μπαρ, οι θαμώνες της λεπτολόγας διαφωνίας, οι θεωρητικοί του «δεν γίνεται τίποτα», οι επικριτές του τηλεοπτικού κοινού, οι επαγγελματίες ανέστιοι, αποκτούν επιτέλους τη μόνη ιδιότητα που έχει αξία. Εκεί, μπροστά σ’ ένα κομμάτι χαρτί, στο πλάι του φαρμακείου, στις δύο η ώρα τη νύχτα, μια παρέα κωλόπαιδα έγιναν ο σπόρος.

* το ποίημα, του Θ. Γκόρπα

Advertisements

13 Σχόλια

Filed under εκβάτανα

13 responses to “να βγαίνεις απ’ το όνειρο

  1. αυτό δεν ήταν απλά παιδί !
    (λατρεμένα κωλόπαιδα, λατρεμένα..)

  2. Δεν ξέρω γιατί αλλά μου ήρθε στο μυαλό ο Ησίοδος…

  3. Το link σου για τα Εκβάτανα δεν δουλεύει… 🙂

  4. Κι ύστερα μου λένε ότι δεν υπάρχουν σοσιαλιστικές νησίδες….

  5. κλαπ κλαπ κλαπ αγαπημένο Βυτίο, θα μου δώσεις κι εσυ ένα αυτόγραφο;

  6. υγ.
    At the dances I was one of the most untiring and gayest. One evening a cousin of Sasha, a young boy, took me aside. With a grave face, as if he were about to announce the death of a dear comrade, he whispered to me that it did not behoove an agitator to dance. Certainly not with such reckless abandon, anyway. It was undignified for one who was on the way to become a force in the anarchist movement. My frivolity would only hurt the Cause.
    I grew furious at the impudent interference of the boy. I told him to mind his own business. I was tired of having the Cause constantly thrown into my face. I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal, for anarchism, for release and freedom from convention and prejudice, should demand the denial of life and joy. I insisted that our Cause could not expect me to become a nun and that the movement would not be turned into a cloister. If it meant that, I did not want it. «I want freedom, the right to self-expression, everybody’s right to beautiful, radiant things.» Anarchism meant that to me, and I would live it in spite of the whole world — prisons, persecution, everything. Yes, even in spite of the condemnation of my own closest comrades I would live my beautiful ideal. (p. 56)
    This incident was the source of a statement commonly attributed to Goldman that occurs in several variants:
    If I can’t dance, it’s not my revolution!

  7. Γεια σου αστείρευτο και μοναδικό βυτίο!

  8. Η οδός Αιγαίου είναι η γνωστή στη Ν. Σμύρνη;;;

  9. καλησπέρα κ. Μοίρη.

    @ Σελιτσάνε, κάνετε περίεργους συνειρμούς. να το προσέξετε,
    αύριο μεθαύριο θα γίνετε περιφερειάρχης.

    @ snowball θενκς, διορθώθηκε.

    @ Θεία Θ., μα ποιός τα λέει αυτά; υπάρχουν.
    (για παράδειγμα, ο νεροχύτης μου αυτή τη στιγμή είναι μια σοσιαλιστική νησίδα, στην οποία ποτήρια και πιάτα αυτοοργανώνονται. Ελπίζω ότι μια μέρα θα καταφέρουν να πλυθούν μόνα τους)

    @ κροτ, κλαπ κλαπ κλαπ για το απόσπασμα. αλλά δε μας είπες από πού είναι.

    @ Χαιρετώ το αγαπητόν Θεώρημα.
    (μ΄ έχετε αφήσει στο έλεος της κροτ στο τουίτερ και δεν τολμάω να πω μια λέξη.)

    @ καλησπέρες Micael Sc

    @ Happy Hour, ω ναι είμεθα πλέον νεοσμυρνιώται.

  10. Ωωωω, γειτόνοι το λοιπόν! Ελπίζω να σας αρέσει… μόνο οι δρόμοι δεν είναι καλοί, πολλές λακούβες, νοου παρκινγκ…

  11. ακόμη δεν την έχω πολυπερπατήσει. παραμένω υπερβολικά πιστός με το κέντρο ομολογώ.
    Αλλά σε γενικές γραμμές μ’ αρέσει και με το πάρκινγκ δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα. Κάτι γίνεται εδώ προς τα κάτω. (δεν είμαι προς αιγαίου, αλλά εκεί κοντά που τραγουδάει ο αντωνάκης ο ρέμος..)

  12. από τη wiki είναι το απόσπασμα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s