μπουχτίσαμε

* Αυτή την εποχή, αν έχω καταλάβει καλά, επαναδιαπραγματευόμαστε την έννοια της προόδου. Παρατηρούμε λοιπόν με αμείωτους ρυθμούς την προσπάθεια να πούμε τον κυνισμό, ειλικρίνεια και την επιδεικτική αδιαφορία, ρεαλισμό. Η πιο σκληρή αντίδραση μας πετάει στα μούτρα κατηγορίες περί συντήρησης, επειδή δεν μπορούμε να συνεννοηθούμε σε μια κοινή ερμηνεία του μονόδρομου. Δε βαριέσαι, εμείς ξέρουμε ότι τα, από τηλεόρασης ειπωμένα, αδιέξοδα είναι εντελώς άλλα απ’ αυτά που συναντάνε οι άνθρωποι που περπατάνε δίπλα μας.

η ρεαλιστική προσέγγιση στα προβλήματα της παιδείας. Ανταγωνιστείτε

* Μπουχτίσανε οι διαχειριστές / τεχνοκράτες / σύμβουλοι / σχολιογράφοι / εκσυγχρονιστές απ’ την ποίηση και επιτέλους ζητάνε λογική / ρεαλισμό / σύνεση. Επιτέλους, λίγη αποτελεσματικότητα. Επιτέλους, λίγη υπευθυνότητα. Άλλωστε, δεν είναι δύσκολο να είσαι υπεύθυνος, αν δεν είσαι αυτός που μετράει την κάθε μέρα ουρά την ουρά, ταμείο το ταμείο, σούπερ μάρκετ το σούπερ μάρκετ. Κοίταξε τη ζωή μας μέσα απ’ το παράθυρο της βουλής, του υπουργικού γραφείου, της βουλευτικής lexus, του μέγκα τσάνελ κι ύστερα πάρε δύσκολες αποφάσεις. Σε χρειαζόμαστε.

* Απ’ την άλλη μεριά του παραθύρου, οι εαυτοί μας περιμένουν κάποιο θαύμα. Η γενιά μου θέλει απελπισμένα να κερδίσει κάτι, αλλά στην πραγματικότητα παλεύει κυρίως για να μη χάσει τίποτα.  Οι εργαζόμενες σκιές μας, αναρωτιούνται γιατί δεν υπάρχει σοβαρή αριστερά. – μισό, διάλειμμα, κάτι θέλει ο προϊστάμενος- . Επανερχόμαστε, κριτική στην διαλυμένη αριστερά. Θα μας τραγουδήσουν ξανθές τραγουδιάρες σε άδεια πανηγύρια «ποιος ονειρεύεται πως κάποιοι άλλοι, βγαίνουν και κάνουν πρώτοι την αρχή». Χάσε και κάτι αδελφέ, βάλε κι εσύ κάτι στο κοινό ταμείο.

και να σου λένε πως αυτό το σκηνικό είσαι μικρός, πολύ μικρός για να τ' αλλάξεις

* Όλοι μαζί, νύχτα μέρα, υφαίνουμε ένα δίχτυ ασφαλείας και στ’ αλήθεια, αυτό είναι το μόνο μας άγχος. Η ασφάλεια. Τα κορίτσια μου ακόμη και όταν μεθάνε, ονειρεύονται τακτοποιημένα. Υποδύονται μπροστά στο φακό ενός επαγγελματία καμεραμάν την εκδοχή του ευτυχισμένου και λαμπερού εαυτού. Το σ’ αγαπώ έχει άλλη γλύκα αν συνοδεύεται απ’ το rec. Στα εξώφυλλα (και) αυτού του μήνα θα φορεθεί η χαμογελαστή απελπισία. Ο κομφορμισμός γνωρίζει την αποθέωσή του, εδώ και τώρα. Θα βουλιάξουμε, αν όχι για άλλο λόγο, απ’ τις πολλές καβάτζες που κρατάμε.

* Απ’ την άλλη ακόμη θυμάμαι, ας πούμε, το κορίτσι που μπήκε στο δωμάτιο σιχτιρίζοντας. Αφού άναψε τσιγάρο, με ένα γλυκό χαμόγελο στο στόμα, έριξε με ωραιότατο σουτ το κινητό στην πόρτα του σαλονιού. Νομίζω κάπου έχω κρατήσει ένα 8 απ’ το πληκτρολόγιο. ‘Η μια άλλη που μες στη νύχτα, παρατούσε πολλά υποσχόμενο κύριο με κινητό και ακίνητο για να πάει να βρει κάποιον αλλόκοτο τύπο σε ένα επαρχιακό μπουζουξίδικο.

Το πρωί, δίπλα μου ακριβώς, κάθεται ένα ζευγάρι. Πέφτουν κάτι ανυπολόγιστα φιλιά. Χαίρεσαι να τους βλέπεις να ρισκάρουν αυτό που έχει σημασία να χάσεις.

* Σε αντίθεση με τους συμπαθείς δημοσιογράφους, εμείς από χρόνια μπουχτίσαμε απ’ την πολλή νηφαλιότητα και τον ιδιότυπο ρεαλισμό τους.

Ο Καρούζος θα πει: «Θα περάσουν αποπάνω μας όλοι οι τροχοί / στο τέλος / τα ίδια τα όνειρα μας θα μας σώσουν. / Αγάπη μείνε στην καρδιά — / αυτός ας είναι ο κανών του τραγουδιού σου. / Με την αγάπη / Θα σηκώσουμε την απελπισία μας / Απ’ το αμπάρι του κορμιού. (..)»

Advertisements

21 Σχόλια

Filed under ασυναρτησίες

21 responses to “μπουχτίσαμε

  1. «επαναδιαπραγματευόμαστε την έννοια της προόδου»

    Θεωρητικώς ίσως.Μπορεί οι πολίτες να αδημονούν για μεγάλες αλλάγές,καινούργιες σελίδες,καινούργιους κανόνες,μαχαίρια στο κόκκαλο,κόψιμο γόρδιων δεσμών αλλά όποιον κι αν ρωτήσεις,κανείς δεν έχει κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό του.Κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να χρηματοδοτήσει
    την αδημονία του.
    Είναι σα να μαζεύεται μια παρέα,με έντονη διάθεση να πάει σε μια ταβέρνα να τα πιει αλλά κανείς δεν λέει να προτείνει σε ποια.Και μ΄αυτή την αναποφασιστικότητα διαπιστώνεται ότι η ώρα πέρασε και καταλήγουν να πάρουν πίτες από το διπλανό σουβλατζίδικο και να πάνε σπίτι τους.Την άλλη φορά…

  2. Ακριβώς: ασφάλεια. Παλεύουμε για να μη χάσουμε τίποτα -και έχουμε κάτι παραπάνω από τις αλυσίδες μας, ακόμα.

  3. tram21

    Μπουχτίσαμε βυτίο, προσυπογράφω. Κι έχουμε και τα ενοχικά σύνδρομα από πάνω, ότι το μπούχτισμα μας οδήγησε την αριστερά και το «χώρο» στο περιθώριο και τα έκανε γραφικά. Αναρωτιέμαι πόσο χειρότερα μπορεί να γίνουν τα πράγματα.

  4. Παράθεμα: Tweets that mention μπουχτίσαμε « το βυτιο -- Topsy.com

  5. Κύριε βυτίε,

    πάει καιρός που σας είπα ότι σας πάω. Ε, σας πάω. 🙂

  6. Και εγώ μπούχτισα ρεαλισμό, χαχα «ρεαλισμό» βυτίο. Ευτυχώς υπάρχει και η ποίηση σε τοίχους και χαρτιά…

  7. schizo metropolitan

    Oι νηφάλιοι είναι αδίστακτοι.

  8. ‘οι εργαζόμενες σκιες μας’––έχεις στήσει δεξιοτεχνικά την κάμερα. Φεύγω για το δικό μου ρεπεράζ.

  9. Το ξέρω πως δεν είναι η μουσική που προτιμάς, αλλά για άκου το ρεφραίν.
    Ποιος είναι ο εχθρός σου; Η κυβέρνηση, οι βουλευτές, οι βολεμένοι, η τακτοποιημένη καθημερινότητα, η ρουτίνα, η ασφάλεια, το κινητό που δεν κλωτσήθηκε, η καλοσιδερωμένη φράντζα;

    Είναι δλδ ήσσονος σημασίας η ασφάλεια; Ή μήπως μια επιμελώς αχτένιστη φράντζα με μπόλικο wax δηλοί de facto επαναστατική διάθεση, θάνατο στο κατεστημένο, ρίσκα χωρίς υπολογισμό και vivere pericolosamente;
    Και ποιο είναι το ζητούμενο; Το vivere pericolosamente ως αυτοσκοπός ή αυτή η πολυπόθητη αλλαγή -που στόχο τι έχει; Μήπως την αληθινή ασφάλεια;

    Και να σου πω και κάτι Βυτίο; Να (ξανα)βάλω στο κοινό ταμείο, μετά χαράς. Ξέρω όμως πως πάλι θα πέσει η αξία των δικών μου μετοχών, την ημέρα που θα αποφασίσω να τις πουλήσω. Τό’χω ξαναπάθει.

  10. gasireu

    Έτσι.
    Ένα οχτώ, ένα κομμάτι απ’ την πόρτα, ένα σκισμένο ρούχο, ένα σημάδι, κειμήλια εκ των υστέρων πολύτιμα, σημάδια ότι ζήσαμε;
    »Τα κορίτσια μου ακόμη και όταν μεθάνε, ονειρεύονται τακτοποιημένα.» ενώ άλλα που ονειρεύονται κομματιασμένα μωρά, απελπισμένο έρωτα, αίματα, τοίχους και πάγκους λευκούς, ζουν μέσα στις αυταπάτες ότι οι εφιάλτες θα φύγουν.
    »Θα βουλιάξουμε, αν όχι για άλλο λόγο, απ’ τις πολλές καβάτζες που κρατάμε.» μαλακία μου και το ‘χω ξαναπεί, δεν έχω καμία καβάτζα, δεν θέλω καβάτζες, θέλω να πάω στην μοναξιά του πάτου!

  11. Όταν φύγει ο προϊστάμενος να σου πω…
    Καβάτζες ανασφάλειες, μετριότητες, γκρίνια και κριτική… χμμμ μας μπούχτισαν κυριολεκτικά

    Όσο τα όνειρα μας θα έχουν σημαία και τίτλο… δεν θα έχουμε ρισκάρει να δοκιμάσουμε εμείς (οι ίδιοι) να ντυθούμε την ζωή μας
    Να την πραγματοποιήσουμε
    Όπως το λες
    «Να χάσουμε όλα αυτά που έχει σημασία να χαθούν»

    όπως το περιγράφεις διαφαίνεται (καθαρά) όμως, πως πρώτα δημιουργούμε
    για αυτό και δεν μας νοιάζει τι θα χάσουμε (όταν τολμάμε)

    τα δεκανίκια φίλε μου…

    ακόμη και το κενό πιο ασφαλές είναι

    υ.γ. να μην ξεχάσω: γράφεις εξαιρετικά… εμπνέεις (!!!)

  12. @ selitsane,
    η αναποφασιστικότητα είναι γεγονός μας έχει διαλύσει (προσωπικά κ συλλογικά). (Τα ρίχνω στους σημερινούς 50 – 60 άρηδες που μας φτιάξαν έτσι ευνουχισμένους.)
    αλλά όσο μαζευόμαστε, υπάρχει πάντα η ελπίδα ότι κάποια μέρα, θα τη βρούμε την άκρη. ε;
    (προσωρινή μικροαισιοδοξία, θα μου περάσει, δεν είναι τπτ.)

    @ γειά σου δύτη,
    αυτή η παλιοασφάλεια μας έχει εξουθενώσει. Θα με βλέπει απ’ το ράφι ο Κέρουακ που διάβαζα στο λύκειο και δε θα χορταίνει να μουτζώνει.

    @ τραμ21,
    δεν πιάσαμε ακόμη πάτο; έχει κι άλλο;
    (κι αυτές οι τύψεις καλά κρατούν, κακώς όμως. Είπαμε, ότι έγινε έγινε, ας διαλυθούν τα παρόντα μορφώματα να πάμε παρακάτω)

    @ αντώνης,
    κι εγώ σας πάω (που είπε κι ο μακαρίτης ή μακαριστός για να κρατάμε τους τύπους)

    @ Γιώργο Κατσαμάκη,
    αυτό με την ποίηση καθόλου δεν μπόρεσα να το χωνέψω. Οι κυνικοί επιτίθενται ντυμένοι λογικοί.

    @ schizo metropolitan,
    ναι. παραείναι μάλιστα.

    @ χαίρε μάνε

    @ κροτ,
    οκ όλα αυτά είναι ο εχθρός, όχι ο βασικός, αλλά οι εκφάνσεις του βασικού.
    Τώρα δε θα υπερασπιστώ τους εναλλακτικούς. Δε γουστάρω ούτε το ψευτοεξάρχειο, ούτε την ποζάτη καρύτση.
    Πάντως σήμερα το vivere pericolosamente έχει ένα νόημα να το συζητάμε, όταν οι κύριες (αν όχι μοναδικές) κατευθηντήριές μας είναι η εξασφάλιση. Την περιπέτεια δεν την λέω με όρους πλάκας και στιλ, αλλά με τη λογική ότι πρόκειται για μια στάση ζωής που έρχεται σε αντίθεση με την (κυρίαρχη – γιατί υπάρχει κι άλλη;) ιδεολογία.
    Στην τελευταία σου παράγραφο τί να απαντήσω. Ότι ορισμένα παιχνίδια οφείλουμε να τα παίζουμε κι ας είμαστε σίγουροι ότι θα χάσουμε. Ζούμε το θρίαμβο του αποτελέσματος επί της αιτιας, γράφει πάλι ο Μπωντριγιάρ. Ναι αλλά όλο το νόημα λαγοκοιμάται στην αιτία, έτσι δεν είναι;

    @ gasireu,
    εσύ είσαι δικός μου.
    αυτό για τα όνειρα, το είπα γιατί είχα και μόλις διαβάσει τον δύτη με τον Γκουΐντο και το inception του. Αλλά το είπα γιατί ώρες ώρες, ο υπολογισμός μπορεί να σε τρελάνει. Βασική αιτία που το σκέφτηκα είναι ένας γάμος μιας συμφοιτήτριας που πήγα την προηγούμενη εβδομάδα. Το σκηνικό στο κτήμα ήταν.. καταλαβαίνεις.
    Και ναι, πόσο συμφωνώ, σημάδια ότι ζήσαμε. Αλλιώς να κοιτάμε τα πτυχία και τις αποδείξεις του ατμ, να μην ξεχωρίζει το 2001 απ’ το 2008.

    @ streetfox,
    τα δεκανίκια που έτσι κι αλλιώς είναι ανίκανα να κάνουν καμιά δουλειά. Παραίσθηση σωστή.

    Το πρόβλημα αρχίζει όταν δημιουργούμε όλο κ πιο σπάνια.
    υγ. θενκς για την υπερβολή. καλοδεχούμενη 🙂

  13. Βυτίο, να σου πω κάτι; Εγώ προσωπικά, ασχέτως αν συμφωνώ ή διαφωνώ, δέχομαι την επιλογή των ανθρώπων να ζουν με ασφάλεια, γιατι καταλαβαίνω πως την έχουν ανάγκη. Στο κάτω κάτω, άλλα πράματα ρισκάρω εγώ, κι άλλα ένας άνθρωπος με δυο παιδιά. Όσο πεζό, μικροαστικό, συντηρητικό ή ό,τι άλλο [μάθαμε να θεωρούμε ντροπή και] κακό, κι αν ακούγεται, είναι μια πραγματικότητα που υπάρχει εκεί έξω και, είτε μας αρέσει είτε όχι, αποτελεί την τεράστια πλειοψηφία.
    Αντί να προτρέψω τους ανθρώπους να ζήσουν την περιπέτεια, υιοθετώντας ύφος μποέμικο και αναπαράγωντας τσιτάτα των μπήτνικς, προτιμώ [και θεωρώ και αποτελεσματικότερο] να τους προτρέψω να βάλουν το μυαλό τους να σκεφτεί, να τους δείξω (αν έχω και μπορώ) μια προοπτική.
    Και για να είμαι σαφέστερη, δεν υπερασπίζομαι την ασφάλεια του καναπέ, του SUV και της φραπεδιάς [προφανώς], αλλά την ασφάλεια του «έχω να πληρώσω τα δίδακτρα του φροντιστηρίου, το σούπερ μάρκετ και το νοίκι». Ακόμα περισσότερο, την ασφάλεια του «γουστάρω να πάω σινεμά και δεν σκέφτομαι ότι θα μου λείψουν 10 ευρώ στο τέλος του μήνα».
    Στον κόσμο πάντα, οι ρομαντικοί ποιητές ήταν χιλιάδες στις σελίδες των βιβλίων, αλλά απελπιστικά λίγοι στην πραγματική ζωή.
    Προσωπικά δε μου λένε και κάτι δλδ αυτοί οι «καταραμένοι» τρελοί που έζησαν μοιραία και πέθαναν στην ψάθα. Κοιτάω την πραγματικότητα και βλέπω πως λίγο τελικά την επηρρέασαν στην ουσία.
    Ίσως επειδή, όσο εκείνοι ονειροβατούσαν, κάποιοι άλλοι έκαναν πράξεις σε λογιστικά βιβλία και έβγαζαν ενεργητικό στο ταμείο τους.
    Όντως μας λείπει το όραμα, αλλά ποιο όραμα θέλουμε; Το όραμα per se ή το όραμα που θα κάνει τον κόσμο καλύτερο;
    Επειδή σε πήρα λίγο από τα μούτρα (αλλά ξέρεις πόσο σε συμπαθώ και σου έχω αδυναμία), δεν σε αντιμάχομαι, προβληματίζομαι όμως αρκετά.

    Πάρε κι άλλο τραγουδάκι, από κείνα που δε σου αρέσουν μεν, ανεβαστικόν δε: 🙂

  14. a passer by

    Μα εγώ μ΄ ένα άγριο περήφανο χορό
    σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω.
    Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
    σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.
    Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό,
    θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
    Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ,
    σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ.

  15. @Κροτκαγια (το προφέρω σωστά?)

    Σκέφτομαι (εδώ και έξη χρόνια) πως όσοι έχουν παιδιά -κι αν- οφείλουν να ξεβολευφτούν

    Τα παιδιά δεν είναι άλλοθι να καβατζοθούμε , είναι κίνητρο να σηκωθούμε
    (Όταν ένα παιδί λέει «βαριέμαι στο σχολείο» και ο γονιός κοιτάει αλλού…
    ενω δουλεύει ως αργά κατ’αλλα για να του πάρει το τελευταίο ηλεκτρονικό.. να απαλύνει τις ενοχές του…)

    Στο μέλλον τους δεν θα θυμούνται ότι θυσιάσαμε γι αυτά, αλλα το πόσο δεν τα υπολογίσαμε στα σοβαρά

    Τσπ είμαι ευαίσθητη σε αυτό το θέμα (…

    Συμφωνώ πως ο καθένας έχει δικαίωμα των επιλογών του αλλά και ευθύνη του τι θα φέρουν οι επιλογές αυτές

    Αυτή η χώρα μπούχτισε (όπως είπαμε ) από σταρχιδισμό και βολεμένους

    Γιατί μες στα χιλιάδες χρόνια που η ανθρωπότητα «εξελισσόταν», όλο και λιγότεροι νοιάζονταν για τον διπλανό τους, ακόμη κι αν είναι παιδί τους (!)

    Αυτό που λες: «το όραμα που θα κάνει τον κόσμο καλύτερο»
    Αυτές οι απλές λεξούλες στη σειρά …αυτό είναι!

    Αν σκέφτομαι και πράττω σύμφωνα με το συλλογικό καλό, πολλά θα είναι αλλιώς
    και όλο και περισσότεροι ευτυχισμένοι
    Δοκιμάστε το! Μόνοι, στο σπίτι, με τους αγαπημένους σας, στην δουλειά, στο δρόμο, στην εξοχή…

    Στην επαναφορά βασικών αξιών στηρίζεται το όλο θέμα
    Αφου τα έχουμε φιλοσοφήσει… ας κάνουμε και λίγο πρακτική

  16. πρόσφατα μου έστειλαν κι αυτό το video
    …όπου ένα παιδί μας απευθύνετε

  17. Σκατά.

    Τέτοιες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, εικόνες που τις βλέπω καθημερινά να περνούν μπροστά από τα μάτια μου αλλά ο καθένας κάνει τις επιλογές του.

    Συμφωνώ απολύτως με την Κρότκαγια.

    Επίσης έχω πεθάνει από την πείνα, όχι λόγω ανέχειας :-Ρ αλλά έχω να φάω από το πρωί. Πάω στο ψυγείο.

    Τα λέμε.

  18. Streetfox, εγώ συμφωνώ με όσα λες κι έχεις δίκιο, ειδικά εκεί που μιλάς για ευθύνη.
    Το πρόβλημα είναι πως είναι λίγοι όσοι σκέφτονται έτσι.
    Και το ερώτημα είναι πώς τους αλλάζεις μυαλά; Πώς τους πείθεις;

  19. @ καλή μου κροτ,
    είναι πολύ μεγάλη η συζήτηση. Δεν διαφωνώ ακριβώς, όμως ας έχουμε κ μια άλλη οπτική. Όχι μόνο η ασφάλεια της φραπεδιάς ή η ασφάλεια του ενοικίου.
    Η λογική της ασφάλειας είτε όπως την λες είτε όπως τη λέει η τύπισσα των βπ που θέλει το φρέντο της κι άγιος ο θεός, παραμένει μια βασική κατευθυντήρια την οποία έχει ορίσει η κυρίαρχη ιδεολογία. Δεν εννοώ βέβαια ότι δεν χρειάζεσαι φαΐ, ή λεφτά για αυτοκίνητο κλπ.
    Εννοώ ότι η λογική γενικώς που έχει επιβληθεί ασυνειδήτως είναι ότι ρισκάρω τόσο όσο. Για τους πιο πολιτικοποιημένους λίγο παραπάνω, για τους πιο αδιάφορους καθόλου. Οι προτεραιότητες, η ζηγαριά αν θες έχει τεθεί από κάποιους άλλους. όπως και να φερόμαστε εμείς, αν αποφασίζουμε να δράσουμε εντός του δοσμένου πλαισίου, δεν κάνουμε καθόλου μα καθόλου αντιπολίτευση.
    Ακούγεται λίγο υπερβολικό το ξέρω και δεν μπορώ να στο αναλύσω και καλά τώρα.
    Από κοντά καλύτερα, δεν θα ξανακατέβεις να κάνουμε εκπομπή με σκυλάδικα;
    υγ. Πάντως δεν έχω καμία συμπάθεια προς τους ήρωες και τις θυσίες και δεν εννοώ κάτι τέτοιο, ούτε λέω κάτι τέτοιο.

    @ a passer by P)

    @ η streetfox λέει μέρος όσως θέλω να πω παραπάνω. Αλλά είναι πιο πρακτικός άνθρωπος από εμένα, εγώ θέλω να το συζητήσω λιγάκι #syriza χοχοχο
    (πάντως τα παιδάκια που μιλάνε δημοσίως δε μ’ αρέσουν, μου μοιάζουν μεγάλοι)

    @ καλησπέρες the elf at bay,
    αυτό που συμφωνείς και «απόλυτα» με την κρότ να το προσέξεις. Κατά τ’ άλλα αυτό θέλω να πω κι εγώ
    Σκατά.

  20. εκπομπή με «ζέγκυ πήνα» στις εκλογές και τα μυαλά στα κάγκελα, λολ!

    😛

  21. Κροτκαγια

    Βλέπουνε το θέμα υπό το πρίσμα των μητροπόλεων..

    Υπάρχουν τρόποι να αλλάξεις μυαλά σε κάποιον (και τα Φώτα αν θες)… οι τελευταίες δεκαετίες μας δίδαξαν πως…η προπαγάνδα, η αποβλάκωση, ο φανατισμός, ο φόβος… δημιουργούν μια πειθήνια υπακοή σε ένα μάτσο ηλιθίους και εκβιαστές.

    Μα αυτές δεν είναι οι μέθοδοι που εμείς προτιμάμε… σωστά?
    Και άλλο τρόπο δεν ξέρω…

    Από την άλλη αναγνωρίζουμε πως ο άνθρωπος, ζώντας εγκλωβισμένος, και προγραμματισμένος να ικανοποιεί τις πλασματικές του ανάγκες … δεν μπορεί να διαχειριστεί την ελευθερία, (την επιλογή έστω) ή να λειτουργήσει έξω από αυτές (τις ανάγκες) Οπότε?

    Προσωπικά, όλο και λιγοστεύουν οι «κρίσεις» μου να πείσω τον οποιοδήποτε για οτιδήποτε

    Ιδίως όταν πρόκειται για αξίες

    Ποντάρω όμως στο ότι ο άνθρωπος είναι μιμητικό ον (ή ένα σύνολο νευροδιαβιβαστών)

    Και πως μπορούμε να επηρεάσουμε το περιβάλλον μας, πράττοντας και δημιουργώντας

    Ένας παππούς με καμιά δεκαριά παιδιά και τα διπλάσια εγγόνια είχε πει κάποτε σε ένα φίλο:
    «τα παιδιά δεν θα κάνουν τπτ από όσα τους πεις και θα κάνουν ότι κάνεις»

    κατ’ αυτή τη ρήση λοιπόν -που θεωρώ πολύ σοφή- η ελληνική νεότερη κοινωνία, μπορεί να μιλάει για εξελίξεις, προόδους, πολιτισμό και αναπροσαρμογές…και στην πράξη να διαλύει, να ρημάζει να ξεγράφει…
    τι θα αντιγράψει η κοινωνία από αυτό?
    Ποιο τα καταστάλαγμα?
    Που είναι το σθένος και η κρίση της

    Λοβοτομημένοι… η θλιβερά μόνοι
    Κατι σαν το idiocrasy… (σκέτη απελπισία )

    Αντιλαμβάνομαι πως το ανθρώπινο είδος, εξαφανίζεται, από την αιτία που αρχικά το ξεχώρισε από τα άλλα είδη …την νοημοσύνη του

    (το τράβηξα λίγο…να με συγχωράτε )

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s