δεν έχει γεύση

«Αλλά υπάρχει μια μοναξιά που δεν μοιάζει με καμία άλλη. Η μοναξιά του ανθρώπου που ετοιμάζει δημόσια το γεύμα του, σ’ έναν τοίχο, στο καπό ενός αυτοκινήτου, πάνω σ’ ένα φράχτη, μόνος. Είναι κάτι που βλέπουμε παντού εδώ, είναι η πιο θλιβερή σκηνή του κόσμου, πιο θλιβερή από την αθλιότητα. Πιο θλιβερός από αυτόν που ζητιανεύει είναι ο άνθρωπος που τρώει μόνος δημόσια. Τίποτα που να αντιτίθεται περισσότερο στους νόμους των ανθρώπων ή των ζώων, διότι ανάμεσά τους τα ζώα έχουν πάντα την τιμή να μοιράζονται ή να διεκδικούν την τροφή. Αυτός που τρώει μόνος είναι νεκρός (όχι όμως αυτός που πίνει, γιατί;).

(..)Αυτό είναι κάτι που βλέπουμε στη Νέα Υόρκη, αυτά τα ναυάγια της συντροφικότητας, που ούτε καν κρύβονται πλέον για να φάνε δημόσια τα αποφάγια».

Αμερική – Ζαν Μποντριγιάρ

Κάποτε, στα φοιτητικά χρόνια ας πούμε, βρίσκαμε μια κάποια ελευθερία στο να κανονίζουμε οι ίδιοι επιτέλους το φαγητό μας. Δεν πεινάω τώρα, πιο μετά, άλλη ώρα, στις 2 τη νύχτα. Θα φάω, όταν θέλω, δε χρειάζεται να κάτσουμε μαζί. Θα φάω πάνω στο κρεβάτι, μπροστά στην τηλεόραση, όρθιος πάνω απ’ το νεροχύτη. Τότε, οι μόνες φορές που η κουζίνα ήταν καθαρή, ήταν οι φορές που έτρωγε όλη η παρέα. Τα πιάτα έχουν αυτήν την περίεργη ιδιότητα. Τείνουν να γεμίζουν τον νεροχύτη, όταν μαζεύονται ένα ένα. Αντίθετα, πλένονται εύκολα και γρήγορα, μετά από τα γεύματα της παρέας.

Ο Μέηλερ (αν δεν κάνω λάθος) γράφει κάπου ότι στην Αμερική οι άνθρωποι χαμογελάνε πολύ, ολοένα και περισσότερο. Αλλά αυτό το χαμόγελο δεν απευθύνεται σε κανένα, παρά προορίζεται για τον ίδιο τον εαυτό.

Με τον ίδιο τρόπο, το να μαγειρεύεις για τον εαυτό σου μοιάζει με μια διαρκή αφαίρεση. Αφαιρείς γεύση, απόλαυση, συνεννόηση, κουβέντα κλπ. Ρίξε λίγο αλάτι περισσότερο, ρίξε λίγο λιγότερο, μη ρίχνεις καθόλου. Δεν έχει σημασία, αφού το φαγητό δεν προορίζεται για κανέναν. Η κατάληξη είναι η αναμενόμενη. Μετά από λίγο καιρό, τρως κατευθείαν απ’ την κατσαρόλα, απ’ το αλουμινένιο ταψί, απ’ το πλαστικό τάπερ. Τρως τα σουβλάκια πάνω απ’ τη σακούλα. Το φαγητό, και πολύ περισσότερο η μαγειρική, μοιάζει να προϋποθέτει τουλάχιστον δύο πιάτα, αν όχι περισσότερα. Όπως επίσης, το τραπέζι της κουζίνας μοιάζει να προϋποθέτει τον χρόνο, που για τα ναυάγια της συντροφικότητας είναι πάντα πολύτιμος και περιορισμένος.

Όλα μοιάζουν να συνδέονται. Το παγωμένο χαμόγελο που συναντάς στις φωτογραφίες, η απίστευτη θέληση μιας λευκής οδοντοστοιχίας. Τα μηχανάκια του delivery που γεμίζουν τους δρόμους, κουδούνια σκόρπια χτυπάνε στις πολυκατοικίες. Το φαγητό που τέλειωσε βουβό, χωρίς ν’ ακούσει τις υπερβολές της παρέας.

Ξαφνικά, νοσταλγώ ωραίους καυγάδες για τις ικανότητες του μάγειρα και τα ευαίσθητα στομάχια. («Έβαλες πολύ γαρίφαλο»). Σκαμπό γύρω απ’ το τραπέζι, πού να χωρέσουν τόσα άτομα;

Δεν ανησυχώ. Et in arcadia, πάνω από μια λαδόκολλα, θα τρακάρουν πάλι τα χέρια μας.

Advertisements

22 Σχόλια

Filed under υπερβολές, διάφορα

22 responses to “δεν έχει γεύση

  1. a passer by

    Αυτός που τρώει μόνος είναι νεκρός (όχι όμως αυτός που πίνει, γιατί;).
    ισως γιατι το αλκοολ ειναι πρωτοβουλια, ενω το φαγητο αναγκαιοτητα

  2. Maria Shanti

    «Πιο θλιβερός από αυτόν που ζητιανεύει είναι ο άνθρωπος που τρώει μόνος δημόσια. Τίποτα που να αντιτίθεται περισσότερο στους νόμους των ανθρώπων ή των ζώων, διότι ανάμεσά τους τα ζώα έχουν πάντα την τιμή να μοιράζονται ή να διεκδικούν την τροφή. Αυτός που τρώει μόνος είναι νεκρός (όχι όμως αυτός που πίνει, γιατί;).»

    Διαφωνώ εντελώς μ’αυτή τη σκέψη. Τι σημαίνει δηλαδή ότι είναι «θλιβερός» κάποιος που τρώει μόνος του «δημόσια»; Ό,τι θα ‘πρεπε να ντρέπεται επειδή εκείνη τη στιγμή βρίσκεται χωρίς παρέα; Άρα τι θα ‘πρεπε να κάνει; Να ζητήσει από κάπου άδεια για το αν θα φάει και πού, προκειμένου να μην χαλαστούν όσοι έχουν διαφορετική γνώμη, και τον χαρακτηρίσουν «χειρότερο από ζητιάνο»; Ή να αποτανθεί σε κάποια εταιρεία να του βρει lunch break buddies, όπως κάνουν στην Αγγλία; Αυτό ας πούμε είναι «θλιβερό» ή δεν είναι; Και πάλι, σύμφωνα με ποιον; (Εννοείται ότι δεν τα βάζω μαζί σου προσωπικά, έτσι; Γιατί μερικές φορές το γραπτόν είναι παρεξηγήσιμο…)
    Θεωρώ ότι το tag που έβαλες, «υπερβολές», είναι ορθότατο.
    Συμφωνώ απόλυτα στο ότι το μαγείρεμα για ένα άτομο είναι άχαρο και πολύ συχνά χάνουμε το ενδιαφέρον μας και καταλήγουμε στο delivery. Πραγματικά έχει πιο πολύ πλάκα και ενδιαφέρον το μοίρασμα. Αλλά εγώ αυτό που συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο είναι ότι χρειάζεται πολλές φορές ν’αλλάξουμε τον τρόπο που κάνουμε τα πράγματα. Και ν’αφήνουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να ευχαριστιέται αυτό που κάνει, ακόμη κι όταν δεν υπάρχουν οι τέλειες συνθήκες…
    Να’σαι καλά και καλή λαδόκολλα! :))
    Maria Shanti

  3. Παράθεμα: Tweets that mention δεν έχει γεύση « το βυτιο -- Topsy.com

  4. Νομίζω ότι το «που ετοιμάζει δημόσια το γεύμα του, σ’ έναν τοίχο, στο καπό ενός αυτοκινήτου, πάνω σ’ ένα φράχτη, μόνος» είναι αρκετά διαφωτιστικό.Δεν εννοεί φαντάζομαι τον άνθρωπο που κάθεται σ’ ένα όμορφο εστιατόριο και παραγγέλνει ένα πλούσιο γεύμα…

  5. φτιάχνω ντοματόσουπα, έλα να φάμε:)

  6. Το φαγητό έχει την παράξενη ιδιότητα να κολλάει στον οισοφάγο όταν κοιτάς μιαν άδεια καρέκλα/ τοίχο/ τζαμαρία και πραγματικά δεν έχει γεύση. Μετά την πρώτη εντύπωση «απελευθέρωσης» από τις οικογενειακές συνήθειες ξαναγυρίζεις τρέχοντας στη συντροφικότητα που απολάμβανες σ’ εκείνα τα τραπεζώματα.
    Καλύτερα τελικά να κοιμάσαι μόνος παρά να τρως μόνος.

  7. chchristos

    εξαιρετικό το κείμενό σου

  8. gasireu

    Το φαγητό, το μαγείρεμα, το να σε ενδιαφέρει να είναι λειτουργική και ενεργή η κουζίνα σου θέλει-για μένα- απαραίτητα δύο ανθρώπους τουλάχιστον. Έτσι η βαρύτητα του κειμένου μεγάλη. Η σημειολογία που σε οδηγεί στο μη-φαϊ είναι κάτι που με απασχολούσε πάντα. Το μόνο σκηνικό που εξαιρώ και θεωρώ και ενδιαφέρον είναι οι ξένοι σε μια πόλη.

  9. ξέρω ανθρώπους του συναφιού μου που παίρνουν πρωινό μόνοι τους σε ένα τραπέζι ξενοδοχείου αλλά το βράδι πάντα μα πάντα χρησιμοποιούν το room service, αν τους ρωτήσεις «γιατί» θα σου απαντήσουν πως δεν υπάρχει τίποτε πιο αποκαρδιωτικό από μια άδεια καρέκλα απέναντι, δίπλα..

    θα μου πεις εδώ άλλοι τρώνε μόνοι χρόνια και χρόνια και όχι δέκα και δεκαπέντε μέρες το μήνα, ναι αλλά οταν φοράς σκληρά κολάρα και γραβάτες το άδειο τραπέζι μοιάζει σαν τη Σαχάρα και την Καλαχάρι μαζί

  10. υπάρχουν κι αυτοί που τρώνε με παρέα, αλλά τα γεύματά τους είναι σμίξιμο μοναξιάς και παράλληλων ζωών.
    τι είναι πιο θλιβερό;

  11. lina

    μην τσιγκουνεύεσαι τις λέξεις, Krot, πες τα !

  12. Παράθεμα: MEN 24 - Κ.Κ.Μοίρης » οι γυναίκες του 610

  13. Βυτίο, κάποια στιγμή στην Αθήνα θέλω να σου περιγράψω μια σκηνή στο νησί των Φαιάκων που με στιγμάτισε.
    Ο κοινός αγαπημένος μας αποκηρυχτής ποιημάτων κατάφερε να με κάνει να αναθεωρήσω την θεϊκή του υπόσταση… (οκ, εγώ κι οι εμμονές μου, δεν είναι το θέμα μας αυτό).
    Ξέρεις με τι τρόπο?
    Με ένα διπλό πιτόγυρο με απ’ όλα…
    Είμαι σίγουρη πως θα με καταλάβεις.

  14. Βγήκα να πάρω ένα οικολογικό σουβλάκι, στο δρόμο αλλάζω γνώμη και μπήκα στο σούπερ Μάρκετ

    Επιστρέφω στη δουλειά με τρεις τσάντες
    Ανοίγω την φρεσκοκομέμη καπριτσιόζα με πράσινη και κόκκινη σαλάτα και αγρία ρόκα …κόβω νεκταρίνι, και λίγο πεπόνι, προσθέτω καπνιστό σολομό και καρυδάκια (τεμαχισμένα στο χέρι)
    Δεν έχω λάδι ουτε αλάτι αλλα δεν με νοιάζει … στο ματι χορεύουν χίλια χρώματα

    .. σκέφτομαι που δεν έχουμε τραπέζι και δεν κάνουμε όλοι μαζί διάλειμμα
    μένω με το εξαιρετικό πιάτο στο χέρι
    και κάθομαι ξανά στο γραφείο μου
    …λέω να ρίξω μια ματιά σε κάποια αγαπημένα blog
    ήσουν το πρώτο…

    γκλουπ… κατάπια

    καλώς σε βρήκα
    ευχαριστώ για την παρέα…

    (δεν σας πειράζει που τρώω διαδυκτιακώς και δημόσια … ετσι?
    Εχω να δηλώσω πως δεν νιώθω καθόλου θλιβερά
    και
    Πως απολαυμάνω το κείμενο που πραγματεύεται ένα καθημερινό ζήτημα όλων μας –πάλι- με εξαιρετικό τρόπο σερβιρισμένο … ε! δοσμένο ήθελα να πω

    Σαν να ακούω πρώτη φορά αυτή την άποψη
    ενω την έχω ζήσει ή παρατηρήσει ξανα και ξανά
    Είναι αυτά τα αόρατα καθημερινά που έχουν να κάνουν όμως με βασικές ανάγκες επιβίωσης κα γι αυτό τα προσπερνάμε… (?)

    το ερώτημα που θέτει η Κpotkar προκαλεί σήκωμα των φρυδιών
    και με βρίσκει σύμφωνη η διάσταση που δίνει

    τι είναι θλιβερό –για μενα-: να μην δημιουργούμε επιλογές σε ότι μας αφορά:
    Για το τι θα φάμε, πως θα το φάμε , που…, με ποιον και γιατί

    Ευτυχείτε (πεινασμένοι και χορτάτοι, μόνοι ή με παρέα

    Τέλος σκέφτομαι πως μόλις έρχεται ο κορεσμός και κάνω πέρα το πιάτο … ξεκινάει η διαδικασία της χώνεψης και έρχεται ξανά η πείνα!
    Ετσι και με την μοναξιά…

    Υ.γ. Εχω μια επιφύλαξη πάντως πως -ίσως- οι μόνοι να μην λυπούνται τόσο, όσο η εικόνα τους, μας προκαλεί να νομίζουμε…

  15. @ a passer by,
    ε καλά και το αλκοόλ αναγκαιότητα είναι υπό μία έννοια. 🙂

    @ Maria Shanti,
    οκ δεν νομίζω ότι ο συγγραφέας τα βάζει με τους μοναχικούς ανθρώπους ή ότι είναι υπέρ αυτών των lunch break buddies. Σχολιάζει μια γενικότερη στάση ζωής, αυτόν τον θρίαμβο της ατομικότητας και της πλαστικότητας, την έλλειψη μοιράσματος, χρόνου κλπ. Ο σημερινός τρόπος ζωής έτσι κι αλλιώς επιβάλλει αυτή την τέλεια αποξένωση.
    Το ζήτημα νομίζω είναι να αντιληφθούμε το προβληματικό αυτής της εικόνας κι αυτής της καθημερινότητας.
    Κατά τ’ άλλα όπως και σε κάθε ενδιαφέρουσα σκέψη, υπάρχει και η δόση υπερβολής.
    χαιρετώ και τρέχω στο τηλέφωνο να παραγγείλω.

    @ Σελιτσάνε,
    το αποφασίσατε να σταματήσετε να προκαλείτε; Γυρίσατε;
    (επί της ουσίας συμφωνώ, διαφωτιστική η παρέμβασή σας)

    @ μάνε,
    την επόμενη φορά με παρέα και κρασιά.

    @ Θεία Θ,
    ωραία το θέσατε. «Όποιος τρώει μόνος, πεθαίνει μόνος», παλιά ιταλική παροιμία που δεν ξέρω αν είναι υπαρκτή, πάντως εμείς την επαναλαμβάναμε κάθε τόσο, κάποτε.

    @ chchristos,
    θενκς φίλτατε.

  16. @ gasireu,
    όντως. Το ξανα ανακαλύπτω (με απότομο τρόπο) φέτος. Το κρατάω αυτό που λες, σε οδηγεί στο μη φαΐ. Καταντάει κάτι που απλώς είναι αναγκαίο, κάτι σα να κλειδώνεις την πόρτα πριν πέσεις. Για τους ξένους στην πόλη, θα πω ότι απ’ τα πιο ωραία γεύματα που έχω κάνει είναι στις Βρυξέλλες μόνος (οι φίλοι που με φιλοξενούσαν δούλευαν) και στην Πάτμο την πρώτη φορά που πήγα. (ήμουν μόνος και ακόμη θυμάμαι τη γεύση του μουσακά τα απογεύματα).

    @ κ. Μοίρη,
    you have your way with words.
    Σαχάρα, Καλαχάρι και Γκόμπι μαζί.
    (σας ευχαριστώ για το κείμενο)

    @ καλή μου κροτ,
    επαναλαμβάνω, δε νομίζω ότι εννοεί αυτό ο Ζ.Μπ. ή τεσπα δεν εννοώ εγώ αυτό. Η ατομικότητα vs συλλογικότητας/παρέας/συντροφικότητας είναι το θέμα, τουλάχιστον για μένα.

    @ λινα,
    γκόου χόουμ.

    @ γειά σου καλό μου Theorema,
    γιατί το πιτόγυρο δεν συμβαδίζει με τη θεϊκή υπόσταση;
    αλλά και πάλι εδώ αποκήρυξε τα ποιήματα, δε θα αποκηρύξει την εικόνα του;

    @ καλώς τη streetfox,
    κατανοητά τα όσα λες και δε θα διαφωνήσω, αλλά ξαναλέω ότι κατά τη γνώμη μου, το θέμα μας δεν είναι ακριβώς η μοναξιά. Δλδ είναι, αλλά όχι με τον τρόπο που τίθεται, ότι δλδ όποιος τρώει μόνος νιώθει μοναξιά.
    Εννοείται πως μπορείς πάντα ένα γεύμα που ετοιμάζεις εσύ για τον ευατό σου να το κάνεις ωραιότατο ή να το συνοδεύσεις με μια ωραιότατη ταινία. Και να το ευχαριστηθείς. Αλλά νομίζω δε λείπει μια αίσθηση λειψή. Σα να παραλείπουμε μια διαδικασία, που κάποτε μπορεί να μοιάζει κουραστική, αλλά είναι απελευθερωτική ή τουλάχιστον ανθρώπινη.
    (υγ. εννοείται ότι το mail του ραδιομπ. το βλέπω πάντα όποτε να’ ναι ή μου το λέει η καλούτσ. Θα βελτιωθώ όμως, πού θα πάει)

  17. Εξαιρετικό κείμενο.
    (Αληθινό ως την τελευταία λέξη!)
    Το βρήκα γευστικότατο.

  18. Παράθεμα: dokimi « Lesvos News.net

  19. Παράθεμα: δεν έχει γεύση « Η Ζωή στο Σαλόνι

  20. Το διάβασα καθυστερημένα, αλλά δεν ήταν καθόλου λιγότερο υπέροχο. Αγγίζεις πολλά, πολύ συχνά.

  21. γειά σου αντώνη.
    ήταν η κακή ψυχολογία που μ’ έριξε στον Μπωντριγιάρ, τώρα όμως συνήλθα. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s